Mahābhārata · Adhyāya 15.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.17.1
ततः प्रासादहर्म्येषु वसुधायां च पार्थिव ।
नारीणां च नराणां च निःस्वनः सुमहानभूत् ॥ १५.१७.१ ॥
Da erhob sich, o König, in den Palästen und Herrenhäusern und auf der Erde ein gewaltiges Getöse von Frauen und Männern.
15.17.2
स राजा राजमार्गेण नृनारीसंकुलेन च ।
कथञ्चिन्निर्ययौ धीमान्वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १५.१७.२ ॥
Der weise König, die Hände gefaltet und zitternd, zog sich irgendwie über die von Männern und Frauen überfüllte Königsstraße hinaus.
15.17.3
स वर्धमानद्वारेणि निर्ययौ गजसाह्वयात् ।
विसर्जयामास च तं जनौघं स मुहुर्मुहुः ॥ १५.१७.३ ॥
Er verließ Gajasāhvaya (Hāstinapura) durch das Tor von Vardhamāna und entließ jene Menschenmenge immer wieder.
15.17.4
वनं गन्तुं च विदुरो राज्ञा सह कृतक्षणः ।
संजयश्च महामात्रः सूतो गावल्गणिस्तथा ॥ १५.१७.४ ॥
Vidura, bereit, mit dem König in den Wald zu gehen, ebenso der oberste Minister Sañjaya und der Wagenlenker Gāvalgaṇi.
15.17.5
ककृपं निवर्तयामास युयुत्सुं च महारथम् ।
धृताराष्ट्रो महीपालः परिदाप्य युधिष्ठिरे ॥ १५.१७.५ ॥
König Dhṛtarāṣṭra schickte Kṛpa und den großen Wagenkämpfer Yuyutsu zurück, nachdem er Yudhiṣṭhira die Herrschaft übergeben hatte.
15.17.6
निवृत्ते पौरवर्गे च राजा सान्तःपुरस्तदा ।
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातो निवर्तितुमियेष ह ॥ १५.१७.६ ॥
Als die Bürger umgekehrt waren, wollte der König mit seinem Frauengemach, von Dhṛtarāṣṭra erlaubt, zurückkehren.
15.17.7
सोब्रवीन्मातरं कुन्तीमुपेत्य भरतर्षभ ।
अहं राजानमन्विष्ये भवती विनिवर्तताम् ॥ १५.१७.७ ॥
Er trat zu seiner Mutter Kuntī und sprach: »O Stier der Bharatas, ich werde dem König folgen; kehre du zurück.«
15.17.8
वधूपरिवृता राज्ञि नगरं गन्तुमर्हसि ।
राजा यात्वेष धर्मात्मा तपसे कृतनिश्चयः ॥ १५.१७.८ ॥
O Königin, umgeben von deinen Schwiegertöchtern, sollst du in die Stadt zurückkehren. Der gerechtgesinnte König mag gehen, denn er hat sich zur Askese entschlossen.
15.17.9
इत्युक्ता धर्मराजेनि बाष्पव्याकुललोचना ।
जगामैव तदा कुन्ती गान्धारीं परिगृह्य ह ॥ १५.१७.९ ॥
So angesprochen vom König der Dharma, ging Kuntī mit tränenverschleierten Augen, Gāndhārī bei der Hand nehmend, davon.
15.17.10
सहदेवे महाराज माऽप्रसादं कृथाः क्वचित् ।
एष मामनुरक्तो हि राजंस्त्वां चैव सर्वदा ॥ १५.१७.१० ॥
O großer König, zeige Sahadeva niemals Missfallen. Er ist mir und dir stets ergeben gewesen.
15.17.11
कर्णं स्मरेथाः सततं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
अवकीर्णो हि स मया वीरो दुष्प्रज्ञया तदा ॥ १५.१७.११ ॥
Gedenke stets Karṇas, der in Schlachten nie floh. Diesen Helden habe ich damals aus törichter Einsicht verstoßen.
15.17.12
आयसं हृदयं नूनं मन्दाया मम पुत्रक ।
यत्सूर्यजमपश्यन्त्याः शतधा न विदीर्यते ॥ १५.१७.१२ ॥
Mein Sohn, gewiss ist mein Herz aus Eisen, denn ich Unglückselige zerspringe nicht in hundert Stücke, obwohl ich den Sonnensohn nicht mehr sehe.
15.17.13
एवं गते तु किं शक्यं मया कर्तुमरिंदम ।
मम दोषोऽयमत्यर्थं ख्यापितो यन्न सूर्यजः ॥ १५.१७.१३ ॥
Da es so geschehen ist, was kann ich tun, o Feindbezwinger? Mein Fehler wurde über die Maßen verkündet: dass ich den Sohn der Sonne nicht offenbarte.
15.17.14
तन्निमित्तं महाबाहो दानं दद्यास्त्वमुत्तमम् ।
सदैव भ्रातृभिः सार्धं सूर्यजस्यारिमर्दन ॥ १५.१७.१४ ॥
Darum, o Starkarmiger, sollst du stets mit deinen Brüdern zusammen die höchste Gabe zu Ehren des Sohnes der Sonne geben, o Zermalmer der Feinde.
15.17.15
द्रौपद्याश्च प्रिये नित्यं स्थातव्यमरिकर्शन ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव नकुलश्च कुरूद्वह ॥ १५.१७.१५ ॥
Und, Liebster, du sollst stets bei Draupadī bleiben, o Feindverzehrer; und auch bei Bhīmasena, Arjuna und Nakula, o Bester der Kurus.
15.17.16
समाधेयास्त्वया राजंस्त्वय्यद्य कुलधूर्गता ।
श्वश्रूश्वशुरयोः पादाञ्शुश्रूषन्ती वने त्वहम्।
गान्धारीसहिता वत्स्ये तापसी मलपङ्किनी ॥ १५.१७.१६ ॥
O König, heute ist die Last der Familie auf dich gefallen, und du musst sie tragen. Den Füßen meiner Schwiegermutter und meines Schwiegervaters dienend, werde ich zusammen mit Gāndhārī als asketische Frau im Wald wohnen, mit Schmutz bedeckt.
15.17.17
एवमुक्तः स धर्मात्मा भ्रातृभिः सहितो वशी ।
विषादमगमद्धीमान्न च किञ्चिदुवाच ह ॥ १५.१७.१७ ॥
So angesprochen, verfiel jener Gerechtgesinnte, Selbstbeherrschte und Weise zusammen mit seinen Brüdern in Niedergeschlagenheit und sprach kein Wort.
15.17.18
मुहूर्तमिव तु ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच मतारं दीनश्चिन्ताशोकपरायणः ॥ १५.१७.१८ ॥
Nachdem er einen Augenblick nachgesonnen hatte, sprach König Yudhiṣṭhira, der Herr des Dharma, elend und Sorge und Kummer hingegeben, zu seiner Mutter.
15.17.19
किमिदं ते व्यवसितं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
न त्वामभ्यनुजानामि प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ १५.१७.१९ ॥
Was ist das für ein Entschluss von dir? So solltest du nicht sprechen. Ich erlaube es dir nicht; du solltest mir Gnade erweisen.
15.17.20
व्यचोदयः पुराऽस्माकमुत्साहं शुभदर्शने ।
विदुलाया वचोभिस्त्वं नास्मान्संत्यक्तुमर्हसि ॥ १५.१७.२० ॥
O du von glückverheißendem Anblick! Einst hast du uns durch die Worte Vidulās zum Mut angespornt; du solltest uns jetzt nicht verlassen.
15.17.21
निहत्य पृथिवीपालान्राज्यं प्राप्तमिदं मया ।
तव प्रज्ञामुपश्रुत्य वासुदेवान्नरर्षभात् ॥ १५.१७.२१ ॥
Nachdem ich die Beschützer der Erde erschlagen habe, habe ich dieses Königreich erlangt, nachdem ich deine Weisheit von Vāsudeva, dem Stier unter den Menschen, gehört hatte.
15.17.22
क्व सा बुद्धिरियं चाद्य भवत्या या श्रुता मया ।
क्षत्रधर्मे स्थितं त्यक्त्वा न प्रयातुमिहार्हसि ॥ १५.१७.२२ ॥
Wo ist heute jener Entschluss von dir, den ich gehört habe? Im Pflichtenkreis des Kriegers verweilend, solltest du ihn nicht aufgeben und von hier fortgehen.
15.17.23
अस्मानुत्सृज्य राज्यं च स्नुषाहीना यशस्विनि ।
कथं वत्स्यसि दुर्गेषु वनेष्वद्य प्रसीद मे ॥ १५.१७.२३ ॥
O Ruhmreiche! Wenn du uns und das Königreich verlässt, ohne deine Schwiegertöchter, wie wirst du dann in den schwierigen Wäldern leben? Sei nun mir gnädig.
15.17.24
इति बाष्पकला वाचः कुन्ती पुत्रस्य शृण्वती ।
जगामैवाश्रुपूर्णाक्षी भीमस्तामिदमब्रवीत् ॥ १५.१७.२४ ॥
Als Kuntī diese von Tränen erstickten Worte ihres Sohnes hörte, ging sie mit tränenerfüllten Augen davon; da sprach Bhīma zu ihr dies.
15.17.25
यदा राज्यमिदं कुन्ति भोक्तव्यं पुत्रनिर्जितम् ।
प्राप्तव्या राजधर्माश्च तदेयं ते कुतो मतिः ॥ १५.१७.२५ ॥
O Kuntī, wenn dieses Reich, von deinen Söhnen gewonnen, genossen werden soll und die Pflichten des Königtums zu erlangen sind, woher kommt dir dieser Gedanke?
15.17.26
किं वयं कारिताः पूर्वं भवत्या पृथिवीक्षयम् ।
कस्य हेतोः परित्यज्य वनं गन्तुमभीप्ससि ॥ १५.१७.२६ ॥
Warum hast du uns einst zur Vernichtung der Erde getrieben? Aus welchem Grund willst du uns verlassen und in den Wald gehen?
15.17.27
वनाच्चापि किमानीता भवत्या बालका वयम् ।
दुःखशोकसमाविष्टौ माद्रीपुत्राविमौ तथा ॥ १५.१७.२७ ॥
Warum hast du uns Kinder aus dem Wald hergebracht, und ebenso diese beiden Söhne Mādrīs, die von Leid und Kummer überwältigt sind?
15.17.28
प्रसीद मातर्मा गास्त्वं वनमद्य यशस्विनि ।
श्रियं यौधिष्ठिरीं मातर्भुङ्क्ष्व पार्थबलार्जिताम् ॥ १५.१७.२८ ॥
Sei gnädig, Mutter; geh heute nicht in den Wald. O ruhmreiche Mutter, genieße den Reichtum Yudhiṣṭhiras, erworben durch die Kraft der Pārthas.
15.17.29
इति सा निश्चितैवाशु वनवासकृततक्षणा ।
लालप्यतां बहुविधं पुत्राणां नाकरोद्वचः ॥ १५.१७.२९ ॥
So entschlossen und zum Waldleben bereit, achtete sie nicht auf das Wort ihrer Söhne, obwohl sie sie auf vielerlei Weise anflehten.
15.17.30
द्रौपदी चान्वयाच्छ्वश्रूं विषष्णवदना तदा ।
वनवासाय गच्छन्तीं रुदती भद्रया सह ॥ १५.१७.३० ॥
Da folgte Draupadī mit niedergeschlagenem Antlitz ihrer Schwiegermutter, die zum Waldleben aufbrach, weinend zusammen mit Bhadrā.
15.17.31
सा पुत्रान्रुदतः सर्वान्मुहुर्मुहुरवेक्षती ।
जगामैव महाप्राज्ञा वनाय कृतनिश्चया ॥ १५.१७.३१ ॥
Sie, die große Weise und entschlossen, ging zum Wald und blickte immer wieder auf all ihre weinenden Söhne zurück.
15.17.32
अन्वयुः पाण्डवास्तां तु सभृत्यान्तःपुरास्तथा ।
ततः प्रमृज्य साऽश्रूणि पुत्रान्वचनमब्रवीत् ॥ १५.१७.३२ ॥
Die Pāṇḍavas folgten ihr, zusammen mit ihren Dienern und den Frauen des inneren Palastes. Dann wischte sie ihre Tränen ab und sprach diese Worte zu ihren Söhnen.