مهابهاراتا · أدهيايا 15.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.32.1
भगवञ्श्वशुरो मेऽसि दैवतस्यापि दैवतम् ।
स मे देवातिदेवस्त्वं शृणु सत्यां गिरं मम ॥ १५.३२.१ ॥
أيها الرب المبارك، أنت حماي، إله الآلهة نفسه. أنت الإله الأسمى فوق الآلهة؛ فاسمع كلامي الصادق.
15.32.2
तपस्वी कोपनो विप्रो दुर्वासा नाम मे पितुः ।
भिक्षामुपागतो भोक्तुं तमहं पर्यतोषयम् ॥ १५.३२.२ ॥
جاء إلى بيت أبي الزاهد البراهمي دورفاساس، سريع الغضب، لتناول الطعام؛ فأرضيته تماماً.
15.32.3
शौचने त्वागसस्त्यागैः शुद्धेन मनसा तथा ।
कोपस्थानेष्वपि महत्स्वकुप्यन्न कदाचन ॥ १५.३२.३ ॥
بالطهارة، وترك الذنوب، وبقلب نقي، لم أغضب قط، ولا حتى في المواقف التي تثير غضباً عظيماً.
15.32.4
स प्रीतो वरदो मेऽभूत्कृतकृत्यो महामुनिः ।
अवश्यं ते ग्रहीतव्यमिति मां सोब्रवीद्वचः ॥ १५.३२.४ ॥
فسرّ وصار واهب نعمة لي؛ وقال لي ذلك الحكيم العظيم، وقد أنجز مقصده: «لا بد أن تقبليها.»
15.32.5
ततः शापभयाद्विप्रमवोचं पुनरेव तम् ।
एवमस्त्विति च प्राह पुनरेव स मे द्विजः ॥ १५.३२.५ ॥
فقلتُ حينئذٍ للبراهمي، خوفاً من اللعنة، مرة أخرى؛ فقال لي ذلك المولود مرتين مرة أخرى: «ليكن كذلك.»
15.32.6
धर्मस्य जननी भद्रे भवित्री त्वं शुभानने ।
वशे स्थास्यन्ति ते देवा यांस्त्वमावाहयिष्यसि ॥ १५.३२.६ ॥
أيتها المباركة، أيتها الجميلة الوجه! ستكونين أم الدارما؛ والآلهة التي تستدعينها ستبقى تحت سلطانك.
15.32.7
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितो विप्रस्ततोऽहं विस्मिताऽभवम् ।
न च सर्वास्ववस्थासु स्मृतिर्मे विप्रणश्यति ॥ १५.३२.७ ॥
قال هذا وغاب الحكيم، فدهشتُ، ولم تفقد ذاكرتي في أي حال من الأحوال.
15.32.8
अथ हर्म्यतलस्थाऽहं रविमुद्यन्तमीक्षती ।
संस्मृत्य तदृषेर्वाक्यं स्पृहयन्ती दिवाकरम् ॥ १५.३२.८ ॥
ثم وقفتُ على سطح القصر أنظر إلى الشمس المشرقة، وتذكرت كلام الحكيم فاشتقت إلى الشمس.
15.32.9
स्थिताऽहं बालभावेन तत्र दोषमबुद्ध्यती ।
अथ देवः सहस्रांशुर्मत्समीपगतोऽभवत् ॥ १५.३२.९ ॥
وقفتُ هناك بحال الطفولة، لا أدرك فيه ذنبًا، فدنا مني الإله ذو الألف شعاع.
15.32.10
द्विधा कृत्वाऽऽत्मनो देहं भूमौ च गगनेऽपि च ।
तताप लोकानेकेन द्वितीयेनागमत्स माम् ॥ १५.३२.१० ॥
جعل جسده اثنين، فدفأ بأحدهما العوالم في الأرض والسماء، وجاء إليّ بالآخر.
15.32.11
स मामुवाच वेपन्तीं वरं मत्तो वृणीष्व ह ।
गम्यतामिति तं चाहं प्रणम्य सिरसाऽवदम् ॥ १५.३२.११ ॥
قال لي وأنا أرتجف: «اختاري وَرًا مني.» فانحنيتُ له برأسي وقلت: «اذهب.»
15.32.12
स मामुवाच तिग्मांशुर्वृथाऽऽह्वानं न मे क्षमम् ।
धक्ष्यामि त्वां च विप्रं च येन दत्तो वरस्तव ॥ १५.३२.१२ ॥
قال لي ذلك المتلألئ: «النداء الباطل لا يليق بي، فسأحرقك وذلك البراهمي الذي منحك الوَر.»
15.32.13
तमहं रक्षती विप्रं शापादनपकारिणम् ।
पुत्रो मे त्वत्समो देव भवेदिति ततोऽब्रवम् ॥ १५.३२.१३ ॥
ولأحمي ذلك البراهمي البريء من اللعنة، قلت: «أيها الإله، ليكن ابني مثلك».
15.32.14
ततो मां तेजसाऽऽविश्य मोहयित्वा च भानुमान् ।
उवाच भविता पुत्रस्तवेत्यभ्यगमद्दिवम् ॥ १५.३२.१४ ॥
ثم دخلني الشمس المتلألئة بنوره، وأربكني، وقال: «سيكون لك ابن»، ثم عاد إلى السماء.
15.32.15
ततोऽहमन्तर्भवने पितुश्चित्तानुरक्षिणी ।
गूढोत्पन्नं सुतं बालं जले कर्णमवासृजम् ॥ १५.३२.१५ ॥
ثم، حرصًا على رغبة أبي، أطلقت في الماء الابن الرضيع كرنا، الذي وُلد سرًا في الأجنحة الداخلية.
15.32.16
नूनं तस्यैव देवस्य प्रसादात्पुनरेव तु ।
कन्याऽहमभवं विप्र यथा प्राह स मामृषिः ॥ १५.३२.१६ ॥
لا شك أنه بفضل ذلك الإله، أيها البراهمي، عدتُ عذراء من جديد كما قال لي ذلك الحكيم.
15.32.17
स मया सूढया पुत्रो ज्ञायमानोऽप्युपेक्षितः ।
तन्मां दहति विप्रर्षे यथा सुविदितं तव ॥ १५.३२.१७ ॥
ذلك الابن، الذي وُلد مني وأنا غير متزوجة، أهملته مع أنني كنت أعرفه. أيها الحكيم البراهمي، إنه يحرقني، كما تعلم جيدًا.
15.32.18
यदि पापमपापं वा यदेतद्विवृतं मया ।
तं द्रष्टुमिच्छामि भगवन्व्यपनेतुं त्वमर्हसि ॥ १५.३२.१८ ॥
سواء كان هذا الذي كشفتُه ذنبًا أو غير ذنب، أيها المبارك، أريد أن أراه؛ وأنت جدير بأن تزيله.
15.32.19
यच्चास्य राज्ञो विदितं हृदिस्थं भवतोऽनघ ।
तं चायं लभतां काममद्यैव मुनिसत्तम ॥ १५.३२.१९ ॥
يا من لا ذنب له، فليَنَل هذا اليوم عين ما في قلب هذا الملك وتعلمه، يا خير الحكماء.
15.32.20
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं व्यासो वेदविदांवरः ।
साधु सर्वमिदं भाव्यमेवमेतद्यथाऽऽत्थ माम् ॥ १५.३२.२० ॥
فأجابه فياسا، خيرُ العارفين بالفيدا، بهذا الجواب: «حسنًا، سيكون كل هذا كما قلتَ لي.»
15.32.21
अपराधश्च ते नास्ति कन्याभावं गता ह्यसि ।
देवाश्चैश्वर्यवन्तो वै शरीराण्याविशन्ति वै ॥ १५.३२.२१ ॥
لا ذنب عليكِ؛ فأنتِ باقيةٌ في حال العذراء. فالآلهة ذوو القدرة يدخلون الأجساد حقًّا.
15.32.22
सन्ति देवनिकायाश्च संकल्पाज्जनयन्ति ये ।
वाचा दृष्ट्या तथा स्पर्शात्संघर्षेणेति पञ्चधा ॥ १५.३२.२२ ॥
توجد طوائف من الآلهة تُنجب بالنية، وبالكلام، وبالنظر، وكذلك باللمس، وبالاقتران، فهي على خمسة وجوه.
15.32.23
मनुष्यधर्मो दैवेन धर्मेण हि न दुष्यति ।
इति कुन्ति विजानीहि व्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ १५.३२.२३ ॥
إن واجب الإنسان إذا تمّ بالقدر الإلهي لا يتدنّس بالدارما. فاعلمي هذا يا كُنتي، ولْيزُل عنك حمّى نفسك.
15.32.24
सर्वं बलवतां पथ्यं सर्वं बलवतां शुचि ।
सर्वं बलवतां धर्मः सर्वं बलवतां स्वकम् ॥ १५.३२.२४ ॥
للأقوياء كلُّ شيء نافع، وللأقوياء كلُّ شيء طاهر، وللأقوياء كلُّ شيء دارما، وللأقوياء كلُّ شيء لهم.