மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.32.1
भगवञ्श्वशुरो मेऽसि दैवतस्यापि दैवतम् ।
स मे देवातिदेवस्त्वं शृणु सत्यां गिरं मम ॥ १५.३२.१ ॥
பகவானே, நீர் என் மாமனார்; தெய்வங்களுக்கும் தெய்வமானவர். நீர் தேவர்களுக்கும் மேலான தேவர்; என் உண்மையான சொல்லைக் கேளுங்கள்.
15.32.2
तपस्वी कोपनो विप्रो दुर्वासा नाम मे पितुः ।
भिक्षामुपागतो भोक्तुं तमहं पर्यतोषयम् ॥ १५.३२.२ ॥
என் தந்தையின் வீட்டுக்கு துர்வாசர் என்ற தவசியும் கோபமுள்ள அந்தணரும் உணவு உண்ண வந்தார்; நான் அவரை முழுமையாக மகிழ்வித்தேன்.
15.32.3
शौचने त्वागसस्त्यागैः शुद्धेन मनसा तथा ।
कोपस्थानेष्वपि महत्स्वकुप्यन्न कदाचन ॥ १५.३२.३ ॥
தூய்மையாலும், குற்றங்களைக் கைவிடுவதாலும், தூய மனத்தாலும், பெரிய கோபத்திற்குரிய சந்தர்ப்பங்களிலும் நான் ஒருபோதும் கோபம் கொள்ளவில்லை.
15.32.4
स प्रीतो वरदो मेऽभूत्कृतकृत्यो महामुनिः ।
अवश्यं ते ग्रहीतव्यमिति मां सोब्रवीद्वचः ॥ १५.३२.४ ॥
அவர் மகிழ்ந்து எனக்கு வரம் அளித்தார்; தன் நோக்கம் நிறைவேறிய அந்த மகாமுனிவர், 'நீ அவசியம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்' என்று எனக்குச் சொன்னார்.
15.32.5
ततः शापभयाद्विप्रमवोचं पुनरेव तम् ।
एवमस्त्विति च प्राह पुनरेव स मे द्विजः ॥ १५.३२.५ ॥
அப்போது சாபத்தின் பயத்தால் நான் அந்த அந்தணரிடம் மீண்டும் சொன்னேன்; 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று அந்த துவிஜர் மீண்டும் எனக்குச் சொன்னார்.
15.32.6
धर्मस्य जननी भद्रे भवित्री त्वं शुभानने ।
वशे स्थास्यन्ति ते देवा यांस्त्वमावाहयिष्यसि ॥ १५.३२.६ ॥
நல்லவளே, அழகிய முகம் கொண்டவளே! நீ தர்மத்தின் தாயாவாய்; நீ அழைக்கும் தேவர்கள் உன் வசத்தில் நிற்பார்கள்.
15.32.7
इत्युक्त्वाऽन्तर्हितो विप्रस्ततोऽहं विस्मिताऽभवम् ।
न च सर्वास्ववस्थासु स्मृतिर्मे विप्रणश्यति ॥ १५.३२.७ ॥
முனிவர் இவ்வாறு கூறி மறைந்தார். அப்போது நான் வியப்பில் ஆழ்ந்தேன்; எல்லா நிலைகளிலும் என் நினைவு அழியவில்லை.
15.32.8
अथ हर्म्यतलस्थाऽहं रविमुद्यन्तमीक्षती ।
संस्मृत्य तदृषेर्वाक्यं स्पृहयन्ती दिवाकरम् ॥ १५.३२.८ ॥
அப்போது அரண்மனை மேல்தளத்தில் நின்று, உதிக்கும் சூரியனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். முனிவரின் அந்த வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து, சூரியனை விரும்பினேன்.
15.32.9
स्थिताऽहं बालभावेन तत्र दोषमबुद्ध्यती ।
अथ देवः सहस्रांशुर्मत्समीपगतोऽभवत् ॥ १५.३२.९ ॥
அங்கு நான் சிறுமையால் நின்றுகொண்டிருந்தேன்; அதன் குற்றத்தை அறியாமல் இருந்தேன். அப்போது ஆயிரம் கதிர்களையுடைய தேவன் என் அருகில் வந்தார்.
15.32.10
द्विधा कृत्वाऽऽत्मनो देहं भूमौ च गगनेऽपि च ।
तताप लोकानेकेन द्वितीयेनागमत्स माम् ॥ १५.३२.१० ॥
தன் உடலை இரண்டாகப் பிரித்து, ஒன்றால் பூமியிலும் வானத்திலும் உலகங்களைச் சுட்டெரித்து, மற்றொன்றால் அவர் என்னிடம் வந்தார்.
15.32.11
स मामुवाच वेपन्तीं वरं मत्तो वृणीष्व ह ।
गम्यतामिति तं चाहं प्रणम्य सिरसाऽवदम् ॥ १५.३२.११ ॥
அவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த என்னிடம் கூறினார்: "என்னிடமிருந்து ஒரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடு." அவரை நான் தலை வணங்கி, "செல்லுங்கள்" என்றேன்.
15.32.12
स मामुवाच तिग्मांशुर्वृथाऽऽह्वानं न मे क्षमम् ।
धक्ष्यामि त्वां च विप्रं च येन दत्तो वरस्तव ॥ १५.३२.१२ ॥
அந்த ஒளிமிக்கவர் என்னிடம் கூறினார்: "வீணான அழைப்பு எனக்குப் பொருந்தாது. உன்னையும், உனக்கு வரம் அளித்த அந்த அந்தணரையும் எரிப்பேன்."
15.32.13
तमहं रक्षती विप्रं शापादनपकारिणम् ।
पुत्रो मे त्वत्समो देव भवेदिति ततोऽब्रवम् ॥ १५.३२.१३ ॥
குற்றமற்ற அந்த அந்தணரை சாபத்திலிருந்து காக்க நான் அவரிடம் கூறினேன்: 'தேவரே, என் மகன் உம்மைப் போல் ஆகட்டும்' என்று.
15.32.14
ततो मां तेजसाऽऽविश्य मोहयित्वा च भानुमान् ।
उवाच भविता पुत्रस्तवेत्यभ्यगमद्दिवम् ॥ १५.३२.१४ ॥
பின்னர் ஒளிமிக்க சூரியன் தன் ஒளியால் என்னுள் புகுந்து, என்னை மயக்கி, 'உனக்கு ஒரு மகன் உண்டாவான்' என்று கூறி, வானுலகுக்குச் சென்றார்.
15.32.15
ततोऽहमन्तर्भवने पितुश्चित्तानुरक्षिणी ।
गूढोत्पन्नं सुतं बालं जले कर्णमवासृजम् ॥ १५.३२.१५ ॥
பின்னர் என் தந்தையின் விருப்பத்தைக் காத்து, அந்தப்புரத்தில் இரகசியமாகப் பிறந்த அந்தக் குழந்தை மகன் கர்ணனை நான் நீரில் விட்டுவிட்டேன்.
15.32.16
नूनं तस्यैव देवस्य प्रसादात्पुनरेव तु ।
कन्याऽहमभवं विप्र यथा प्राह स मामृषिः ॥ १५.३२.१६ ॥
நிச்சயமாக அந்தத் தெய்வத்தின் அருளால், அந்தணரே, முனிவர் சொன்னபடியே நான் மீண்டும் கன்னியாக ஆனேன்.
15.32.17
स मया सूढया पुत्रो ज्ञायमानोऽप्युपेक्षितः ।
तन्मां दहति विप्रर्षे यथा सुविदितं तव ॥ १५.३२.१७ ॥
அவன் — திருமணமாகாத நான் பெற்ற மகன் — அறிந்திருந்தும் நான் அவனைக் கைவிட்டேன். அந்தணரான முனிவரே, அது என்னை எரிக்கிறது; இது உமக்கு நன்கு தெரியும்.
15.32.18
यदि पापमपापं वा यदेतद्विवृतं मया ।
तं द्रष्टुमिच्छामि भगवन्व्यपनेतुं त्वमर्हसि ॥ १५.३२.१८ ॥
நான் வெளிப்படுத்திய இது பாவமோ பாவமற்றதோ எதுவாயினும், ஐயனே, அதை நான் காண விரும்புகிறேன்; அதை நீக்கத் தகுந்தவர் நீரே.
15.32.19
यच्चास्य राज्ञो विदितं हृदिस्थं भवतोऽनघ ।
तं चायं लभतां काममद्यैव मुनिसत्तम ॥ १५.३२.१९ ॥
பாவமற்றவரே, இந்த அரசனின் உள்ளத்தில் உள்ளதும் உமக்குத் தெரிந்ததுமான அந்த விருப்பத்தை, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இன்றே இவர் பெறட்டும்.
15.32.20
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं व्यासो वेदविदांवरः ।
साधु सर्वमिदं भाव्यमेवमेतद्यथाऽऽत्थ माम् ॥ १५.३२.२० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்த வ்யாசர் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: 'நல்லது, நீ எனக்குச் சொன்னபடியே இவை அனைத்தும் நிகழட்டும்.'
15.32.21
अपराधश्च ते नास्ति कन्याभावं गता ह्यसि ।
देवाश्चैश्वर्यवन्तो वै शरीराण्याविशन्ति वै ॥ १५.३२.२१ ॥
உன்னிடம் குற்றம் இல்லை; நீ கன்னித்தன்மையிலேயே இருக்கிறாய். ஐசுவரியம் மிக்க தேவர்கள் உண்மையாகவே உடல்களில் புகுகின்றனர்.
15.32.22
सन्ति देवनिकायाश्च संकल्पाज्जनयन्ति ये ।
वाचा दृष्ट्या तथा स्पर्शात्संघर्षेणेति पञ्चधा ॥ १५.३२.२२ ॥
சங்கல்பத்தாலும், சொல்லாலும், பார்வையாலும், அவ்வாறே தொடுதலாலும், சேர்க்கையாலும்—இவ்வாறு ஐந்து வகையில்—பிறப்பிக்கும் தேவகணங்கள் உள்ளன.
15.32.23
मनुष्यधर्मो दैवेन धर्मेण हि न दुष्यति ।
इति कुन्ति विजानीहि व्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ १५.३२.२३ ॥
மனிதனின் தர்மம் தெய்வ முறையினாலும் தர்மத்தினாலும் கெடுவதில்லை. குந்தியே, இதை அறிந்துகொள்; உன் மனக் கொதிப்பு நீங்கட்டும்.
15.32.24
सर्वं बलवतां पथ्यं सर्वं बलवतां शुचि ।
सर्वं बलवतां धर्मः सर्वं बलवतां स्वकम् ॥ १५.३२.२४ ॥
வலிமையுடையோருக்கு எல்லாம் ஏற்றது; வலிமையுடையோருக்கு எல்லாம் தூய்மையானது; வலிமையுடையோருக்கு எல்லாம் தர்மம்; வலிமையுடையோருக்கு எல்லாம் அவர்களுடையது.