مهابهاراتا · أدهيايا 2.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत् ॥ २.१.१ ॥
بعد أن يُحيِّي نارايانا، ونارا خيرَ الرجال، وكذلك الإلهة سارَسْفاتي، ينبغي عندئذٍ أن يُعلِن المرءُ النصر.
2.1.2
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठो मोचयित्वा मयं तदा ।
किं चकार महातेजास्तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम ॥ २.१.२ ॥
ماذا فعل أرجونا، خيرُ المنتصرين، حينها بعد أن أطلق مايا؟ أخبرني بذلك يا خيرَ المولودين مرتين.
2.1.3
शृणु राजन्नवहितश्चरितं पूर्वकस्य ते ।
मोक्षयित्वा मयं तत्र पार्थः शस्त्रभृतां वरः ॥ २.१.३ ॥
اسمع بانتباه أيها الملك إلى فعل سلفك، حيث أطلق پارثا، خيرُ حاملي السلاح، مايا هناك.
2.1.4
गाण्डिवं कार्मुकश्रेष्ठं तूणी चाक्षयसायकौ ।
दिव्यान्यस्त्राणि राजेन्द्र दुर्लभानि नृपैर्भुवि ॥ २.१.४ ॥
غاندِيفا، أفضلُ القِسِيّ، وكنانتان بسهامٍ لا تنفد؛ أيها سيدُ الملوك، أسلحةٌ إلهية نادرةٌ بين الملوك على الأرض.
2.1.5
रथध्वजपताकाश्च श्वेताश्वांश्च स वीर्यवान् ।
एतानि पावकात्प्राप्य मुदा परमया युतः।
तस्थौ पार्थो महावीर्यस्तदा सह मयेन सः ॥ २.१.५ ॥
راياتُ العربة وأعلامُها، والخيولُ البيضاء — بعد أن تسلّمها من النار، وقد امتلأ فرحاً عظيماً، وقف پارثا الجبار، البطلُ العظيم، مع مايا حينئذٍ.
2.1.6
ततोऽब्रवीन्मयः पार्थं वासुदेवस्य सन्निधौ ।
पाण्डवेन परित्रातस्तत्कृतं प्रत्यनुस्मरन् ॥ २.१.६ ॥
ثم قال مايا لپارثا في حضرة فاسوديفا، وقد أنقذه البانداوي، وهو يتذكّر المعروف الذي صُنع له.
2.1.7
प्राञ्जलिः श्लक्ष्णया वाचा पूजयित्वा पुनः पुनः ।
अस्माच्च कृष्णात्सङ्क्रुद्धात्पावकाच्च दिधक्षतः ॥ २.१.७ ॥
وهو يضم كفيه ويكرمه مرارًا بكلمات رقيقة، (قال مايا) لقد أنقذتني من هذا الكريشنا الغاضب ومن النار التي أرادت أن تحرقني.
2.1.8
त्वया त्रातोऽस्मि कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
अहं हि विश्वकर्मा वै असुराणां परन्तप ॥ २.१.८ ॥
يا ابن كونتي، لقد أنقذتني؛ قل لي ماذا أفعل لأجلك. فإني أنا فيشفاكرمان الأسوريين، يا مُحرِق الأعداء.
2.1.9
तस्मात्ते विस्मयं किञ्चित्कुर्यामन्यैः सुदुष्करम् ॥ २.१.९ ॥
لذلك سأصنع لك شيئًا يبهرك، شيئًا عسيرًا جدًا على غيرك.
2.1.10
एवमुक्तो महावीर्यः पार्थो मायाविदं मयम् ।
ध्यात्वा मुहूर्तं कौन्तेयः प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१.१० ॥
وحين خاطبه مايا، العارف بالسحر، تأمل الباراتا العظيم القوة، ابن كونتي، لحظة، ثم قال هذه الكلمات مبتسمًا.
2.1.11
कृतमेव त्वया सर्वं स्वस्ति गच्छ महाऽसुर ।
प्रीतिमान्भव मे नित्यं प्रीतिमन्तो वयं च ते ॥ २.१.११ ॥
لقد أنجزت كل شيء. اذهب بسلام أيها الأسوري العظيم؛ كن دائمًا ودودًا معي، ونحن ودودون معك.
2.1.12
प्रोपकारादर्थं हि नादास्यामीति मे व्रतम् ।
युक्तमेतत्त्वयि विभो यदात्थ पुरुषर्षभ ॥ २.१.१२ ॥
نذري ألا أقبل أجرًا على إحسان أصنعه للآخرين. أيها القدير، يا ثور بين الرجال، ما قلته يليق بك.
2.1.13
प्रीतिपूर्वमहं किञ्चित्कर्तुमिच्छामि तेऽर्जुन ।
अहं हि विश्वकर्मा वै दानवानां महाकविः ॥ २.१.१३ ॥
بدافع المحبة، أريد أن أفعل لك شيئًا يا أرجونا، فأنا فيشفاكارمان الدانافا، الشاعر الصانع العظيم.
2.1.14
सोऽहं वै त्वत्कृते किञ्चित्कर्तुमिच्छामि पाण्डव ।
दानवानां पुरा पार्थ प्रासादा हि मया कृताः ॥ २.१.१४ ॥
لذلك أريد أن أفعل لك شيئًا يا ابن بانду. فيما مضى، يا ابن بريثا، بنيتُ قصور الدانافا.
2.1.15
रम्याणि सुखगर्भाणि भोगाढ्यानि सहस्रशः ।
उद्यानानि च रम्याणि सरांसि विविधानि च ॥ २.१.१५ ॥
آلاف المساكن البهيجة المفعمة بالمسرات والغنية بالملذات، وحدائق بهيجة وبحيرات متنوعة.
2.1.16
विचित्राणि च वस्त्राणि कामगानि रथानि च ।
नगराणि विशालानि साट्टप्राकारवन्ति च ॥ २.१.१६ ॥
ملابس عجيبة وعربات تسير حسب الرغبة، ومدن فسيحة بها أبراج وأسوار.
2.1.17
वाहनानि च मुख्यानि विचित्राणि सहस्रशः ।
बिलानि रमणीयानि सुखयुक्तानि वै भृशम्।
एते कृता मया तस्मादिच्छामि फल्गुन ॥ २.१.१७ ॥
آلاف من المركبات الفاخرة العجيبة، وقاعات تحت الأرض بهيجة وغنية بالراحة. كل هذا صنعته أنا؛ لذلك يا فالغونا، أريد أن أفعل لك شيئًا.
2.1.18
प्राणकृच्छ्राद्विनिर्मुक्तमात्मानं मन्यसे मया ।
एवं गते न शक्ष्यामि किञ्चित्कारयितुं त्वया ॥ २.१.१८ ॥
ترى نفسك قد نجوت من خطر الموت بسببي. وإذ كان الأمر كذلك، لن أستطيع أن أطلب منك فعل شيء.
2.1.19
न चापि तव सङ्कल्पं मोघमिच्छामि दानव ।
कृष्णस्य क्रियतां किञ्चित्तथा प्रतिकृतं मयि ॥ २.१.१९ ॥
يا دانافا، لا أريد أن يذهب قصدك عبثًا. فليُصنع شيء لكريشنا، وليُرَدّ إليّ الجميل بالمثل.
2.1.20
चोदितो वासुदेवस्तु मयं प्रति नरर्षभ ।
मुहूर्तमिव सन्दध्यौ किमयं चोद्यतामिति ॥ २.१.२० ॥
يا ثورَ الرجال، لما حثّه مايا، تأمّل فاسوديفا لحظةً: «ماذا يُؤمَر به الآن؟»
2.1.21
ततो विचिन्त्य मनसा लोकनाथः प्रजापितः ।
चोदयामास तं कृष्णः सभा वै क्रियतामिति ॥ २.१.२१ ॥
ثم، بعد أن تفكّر في قلبه، أمره كريشنا، ربُّ العوالم وسيّد الخلائق: «لتُصنَع القاعة».
2.1.22
यदि त्वं कर्तुकामोऽसि प्रियं शिल्पवतां वर ।
धर्मराजस्य दयितां यादृशीमिह मन्यसे ॥ २.१.२२ ॥
يا خير الصنّاع، إن كنتَ تريد أن تصنع قاعةً يحبّها ملك الدّرْما، على ما تراه هنا—
2.1.23
यां क्रियां नानुकुर्युस्ते मानवाः प्रेक्ष्य विष्ठिताः ।
मनुष्यलोके सकले तादृशीं कुरु वै सभाम् ॥ २.१.२३ ॥
اصنع في عالم البشر كلّه قاعةً مثلها، لا يستطيع الناس إذا رأوها أن يحاكوا صنعها.
2.1.24
यत्र द्विव्यानभिप्रायान्पश्येम विहितांस्त्वया ।
आसुरान्मानुपांश्चैव तादृशीं कुरु वै सभाम् ॥ २.१.२४ ॥
اصنع قاعةً نرى فيها التصاميم الإلهية التي صنعتها، وتصاميم الأسورا والبشر أيضًا.
2.1.25
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं सम्प्रहृष्टो मयस्तदा ।
विमानप्रतिमां चक्रे पाण्डवस्य शुभां सभाम् ॥ २.१.२५ ॥
فقبِل مايا ذلك الطلب فسُرّ كثيرًا، ثم بنى للباندافا قاعة اجتماع بهية تشبه الفيمانا السماوية.
2.1.26
ततः कृष्णश्च पार्थश्च धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
सर्वमेतत्समावेद्य दर्शयामासतुर्मयम् ॥ २.१.२६ ॥
ثم أخبر كريشنا وأرجونا الملك يودهيشتهيرا، ملك الدهرما، بكل ذلك، وعرضا عليه مايا.
2.1.27
तस्मै युधिष्ठिरः पूजां यथार्हमकरोत्तदा ।
स तु तां प्रतिजग्राह मयः सत्कृत्य भारत ॥ २.१.२७ ॥
فأكرمه يودهيشتهيرا بما يليق به، وقبِل مايا ذلك التكريم، يا بهاراتا.
2.1.28
स पूर्वदेवचरितं तदा तत्र विशाम्पते ।
कथयामास दैतेयः पाण्डुपुत्रेषु भारत ॥ २.१.२८ ॥
هناك، يا سيد الشعوب، قصّ الدايتيا على أبناء باندو أفعال الآلهة القدماء، يا بهاراتا.
2.1.29
स कालं कञ्चिदाश्वस्य विश्वकर्मा विचिन्त्य तु ।
सभां प्रचकमे कर्तुं पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ २.१.२९ ॥
فاستراح مدة، ثم فكّر كفيشفاكرمان، وشرع في بناء القاعة للباندافا العظماء.
2.1.30
अभिप्रायेण पार्थानां कृष्णस्य च महात्मनः ।
पुण्येऽहनि महातेजाः कृतकौतुकमङ्गलः ॥ २.१.३० ॥
بمشيئة البارثا والمهاتما كريشنا، في يوم مبارك، أدّى ذو البهاء العظيم الطقوس المباركة.
2.1.31
तर्पयित्वा द्विजश्रेष्ठान्पायसेन सहस्रशः ।
धनं बहुविधं दत्त्वा तेभ्य एव च वीर्यवान्
सर्वर्तुगुणसम्पन्नां दिव्यरूपां मनोरमाम्। ॥ २.१.३१ ॥
وبعد أن أشبع آلاف أفضل المولودين مرتين بالأرز بالحليب، ووهبهم ثروة من أنواع شتى، أمر القوي ببناء قاعة اجتماع تتصف بصفات جميع الفصول، إلهية الصورة، مبهجة للنفس.
2.1.32
दशकिष्कुसहस्रां तां मापयामास सर्वतः ॥ २.१.३२ ॥
وأمر بقياسها من كل جانب بمقدار عشرة آلاف كِشكو.