மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत् ॥ २.१.१ ॥
நாராயணரையும், நரர்களில் சிறந்த நரரையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வணங்கிய பின், பின்னர் வெற்றியை உச்சரிக்க வேண்டும்.
2.1.2
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठो मोचयित्वा मयं तदा ।
किं चकार महातेजास्तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम ॥ २.१.२ ॥
வெற்றியாளர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன் அப்போது மயனை விடுவித்த பின் என்ன செய்தான்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே.
2.1.3
शृणु राजन्नवहितश्चरितं पूर्वकस्य ते ।
मोक्षयित्वा मयं तत्र पार्थः शस्त्रभृतां वरः ॥ २.१.३ ॥
அரசே, கவனமாகக் கேள். உன் முன்னோனின் அந்த நடத்தையை — ஆயுதம் ஏந்தியவர்களில் சிறந்த பார்த்தன் அங்கே மயனை விடுவித்த செயலை.
2.1.4
गाण्डिवं कार्मुकश्रेष्ठं तूणी चाक्षयसायकौ ।
दिव्यान्यस्त्राणि राजेन्द्र दुर्लभानि नृपैर्भुवि ॥ २.१.४ ॥
காண்டீவம், வில்களில் சிறந்தது, அழியாத அம்புகள் கொண்ட இரண்டு அம்பறாத்தூணிகள்; அரசர்களில் தலைவனே, பூமியில் அரசர்களுக்கு அரிதான தெய்வீக ஆயுதங்கள்.
2.1.5
रथध्वजपताकाश्च श्वेताश्वांश्च स वीर्यवान् ।
एतानि पावकात्प्राप्य मुदा परमया युतः।
तस्थौ पार्थो महावीर्यस्तदा सह मयेन सः ॥ २.१.५ ॥
தேரின் கொடிகளும் பதாகைகளும், வெள்ளைக் குதிரைகளும் — இவற்றை அக்னியிடமிருந்து பெற்று, பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய அந்த வலிமையுள்ள பார்த்தன், பெரும் வீரன், அப்போது மயனுடன் நின்றான்.
2.1.6
ततोऽब्रवीन्मयः पार्थं वासुदेवस्य सन्निधौ ।
पाण्डवेन परित्रातस्तत्कृतं प्रत्यनुस्मरन् ॥ २.१.६ ॥
பின்னர் மயன் வாசுதேவரின் முன்னிலையில் பார்த்தனிடம் சொன்னான் — பாண்டவனால் காக்கப்பட்டு, அவன் செய்த அந்த உதவியை நினைவுகூர்ந்தவனாக.
2.1.7
प्राञ्जलिः श्लक्ष्णया वाचा पूजयित्वा पुनः पुनः ।
अस्माच्च कृष्णात्सङ्क्रुद्धात्पावकाच्च दिधक्षतः ॥ २.१.७ ॥
கைகூப்பி, இனிய சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, இந்தக் கோபமுற்ற கிருஷ்ணனிடமிருந்தும், எரிக்க விரும்பிய தீயிடமிருந்தும் (நீர் என்னைக் காத்தீர்).
2.1.8
त्वया त्रातोऽस्मि कौन्तेय ब्रूहि किं करवाणि ते ।
अहं हि विश्वकर्मा वै असुराणां परन्तप ॥ २.१.८ ॥
குந்தியின் மகனே, நீ என்னைக் காத்தாய்; சொல், உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? உண்மையில் நான் அசுரர்களின் விஸ்வகர்மா, எதிரிகளைச் சுடுபவனே.
2.1.9
तस्मात्ते विस्मयं किञ्चित्कुर्यामन्यैः सुदुष्करम् ॥ २.१.९ ॥
ஆகவே, பிறரால் செய்ய மிகவும் கடினமான ஏதோ ஒன்றை உனக்கு வியப்பூட்டும் வகையில் நான் செய்வேன்.
2.1.10
एवमुक्तो महावीर्यः पार्थो मायाविदं मयम् ।
ध्यात्वा मुहूर्तं कौन्तेयः प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१.१० ॥
மாயையறிந்த மயனிடம் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பெரும் வலிமையுடைய பார்த்தனாகிய குந்தியின் மகன் ஒரு கணம் சிந்தித்து, புன்னகைத்துக்கொண்டு இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.1.11
कृतमेव त्वया सर्वं स्वस्ति गच्छ महाऽसुर ।
प्रीतिमान्भव मे नित्यं प्रीतिमन्तो वयं च ते ॥ २.१.११ ॥
நீ எல்லாவற்றையும் ஏற்கெனவே செய்துவிட்டாய். ஓ மகாசுரனே, நலமாக செல். எப்போதும் எனக்கு அன்புடையவனாக இரு; நாங்களும் உன்மீது அன்புடையவர்களே.
2.1.12
प्रोपकारादर्थं हि नादास्यामीति मे व्रतम् ।
युक्तमेतत्त्वयि विभो यदात्थ पुरुषर्षभ ॥ २.१.१२ ॥
பிறருக்கு நன்மை செய்வதால் நான் எந்தக் கைம்மாறும் ஏற்கமாட்டேன் என்பதே எனது விரதம். ஓ வல்லவனே, ஓ நரர்களில் காளையே, நீ சொன்னது உனக்குப் பொருத்தமானதே.
2.1.13
प्रीतिपूर्वमहं किञ्चित्कर्तुमिच्छामि तेऽर्जुन ।
अहं हि विश्वकर्मा वै दानवानां महाकविः ॥ २.१.१३ ॥
அன்பினால் நான் உனக்காக ஏதேனும் செய்ய விரும்புகிறேன், அர்ஜுனா. நான் தானவர்களின் விஸ்வகர்மாவும் மகாகவியுமாவேன்.
2.1.14
सोऽहं वै त्वत्कृते किञ्चित्कर्तुमिच्छामि पाण्डव ।
दानवानां पुरा पार्थ प्रासादा हि मया कृताः ॥ २.१.१४ ॥
ஆகவே நான் உனக்காக ஏதேனும் செய்ய விரும்புகிறேன், பாண்டவா. பண்டைய காலத்தில் தானவர்களின் அரண்மனைகளை நானே கட்டினேன், பார்த்தா.
2.1.15
रम्याणि सुखगर्भाणि भोगाढ्यानि सहस्रशः ।
उद्यानानि च रम्याणि सरांसि विविधानि च ॥ २.१.१५ ॥
இன்பம் நிறைந்த, இன்பப் பொருட்களால் வளமான ஆயிரக்கணக்கான அழகிய மாளிகைகள்; அழகிய பூங்காக்களும் பல வகையான குளங்களும்.
2.1.16
विचित्राणि च वस्त्राणि कामगानि रथानि च ।
नगराणि विशालानि साट्टप्राकारवन्ति च ॥ २.१.१६ ॥
அற்புதமான ஆடைகளும், விருப்பம் போல் செல்லும் தேர்களும்; கோபுரங்களும் மதில்களும் கொண்ட பரந்த நகரங்களும்.
2.1.17
वाहनानि च मुख्यानि विचित्राणि सहस्रशः ।
बिलानि रमणीयानि सुखयुक्तानि वै भृशम्।
एते कृता मया तस्मादिच्छामि फल्गुन ॥ २.१.१७ ॥
ஆயிரக்கணக்கான சிறந்த, அற்புதமான வாகனங்களும்; அழகிய, மிகவும் இன்பம் தரும் நிலவறைகளும். இவை அனைத்தும் என்னால் செய்யப்பட்டவை; ஆகவே, பால்குனா, நான் விரும்புகிறேன்.
2.1.18
प्राणकृच्छ्राद्विनिर्मुक्तमात्मानं मन्यसे मया ।
एवं गते न शक्ष्यामि किञ्चित्कारयितुं त्वया ॥ २.१.१८ ॥
உயிர் ஆபத்திலிருந்து என்னால் விடுவிக்கப்பட்டதாக நீ கருதுகிறாய். இவ்வாறிருக்கையில், உன்னைக் கொண்டு நான் எதையும் செய்யச் சொல்ல மாட்டேன்.
2.1.19
न चापि तव सङ्कल्पं मोघमिच्छामि दानव ।
कृष्णस्य क्रियतां किञ्चित्तथा प्रतिकृतं मयि ॥ २.१.१९ ॥
தானவனே, உன் சங்கல்பம் வீணாகட்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை. கிருஷ்ணனுக்காக ஏதேனும் செய்யப்படட்டும்; அதுபோல் எனக்கும் பதில் உபகாரம் செய்யப்படட்டும்.
2.1.20
चोदितो वासुदेवस्तु मयं प्रति नरर्षभ ।
मुहूर्तमिव सन्दध्यौ किमयं चोद्यतामिति ॥ २.१.२० ॥
ஓ மனிதர்களில் காளையே, மயனால் தூண்டப்பட்ட வாசுதேவன் சிறிது நேரம் யோசித்தார்; 'இப்போது எதைச் செய்யும்படி இவனைத் தூண்டுவது?' என்று.
2.1.21
ततो विचिन्त्य मनसा लोकनाथः प्रजापितः ।
चोदयामास तं कृष्णः सभा वै क्रियतामिति ॥ २.१.२१ ॥
பின்னர் மனதில் ஆலோசித்த உலகநாதனும் பிரஜாபதியுமான கிருஷ்ணன் அவனைத் தூண்டினார்—'சபை அமைக்கப்படட்டும்' என்று.
2.1.22
यदि त्वं कर्तुकामोऽसि प्रियं शिल्पवतां वर ।
धर्मराजस्य दयितां यादृशीमिह मन्यसे ॥ २.१.२२ ॥
ஓ கைவினைஞர்களில் சிறந்தவனே, நீ இங்கு நினைக்கும்படியான, தர்மராஜனுக்கு பிரியமான சபையை அமைக்க விரும்பினால்—
2.1.23
यां क्रियां नानुकुर्युस्ते मानवाः प्रेक्ष्य विष्ठिताः ।
मनुष्यलोके सकले तादृशीं कुरु वै सभाम् ॥ २.१.२३ ॥
காண்பதற்கு நின்ற மனிதர்கள் எவ்வளவு பார்த்தாலும் பின்பற்ற முடியாத, முழு மனிதலோகத்திலும் அப்படிப்பட்ட சபையை அமை.
2.1.24
यत्र द्विव्यानभिप्रायान्पश्येम विहितांस्त्वया ।
आसुरान्मानुपांश्चैव तादृशीं कुरु वै सभाम् ॥ २.१.२४ ॥
அங்கு உன்னால் அமைக்கப்பட்ட தெய்வீக அபிப்பிராயங்களையும், அசுரர்களின் மற்றும் மனிதர்களின் வடிவமைப்புகளையும் நாம் காண முடியும்—அத்தகைய சபையை அமை.
2.1.25
प्रतिगृह्य तु तद्वाक्यं सम्प्रहृष्टो मयस्तदा ।
विमानप्रतिमां चक्रे पाण्डवस्य शुभां सभाम् ॥ २.१.२५ ॥
அந்தச் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்ட மயன் அப்போது மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து, பாண்டவருக்காக விமானத்தைப் போன்ற அழகிய சபையைச் செய்தான்।
2.1.26
ततः कृष्णश्च पार्थश्च धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
सर्वमेतत्समावेद्य दर्शयामासतुर्मयम् ॥ २.१.२६ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணரும் அர்ஜுனரும் தர்மராஜனான யுதிஷ்டிரனிடம் இவை அனைத்தையும் தெரிவித்து, மயனை அவனுக்குக் காட்டினர்।
2.1.27
तस्मै युधिष्ठिरः पूजां यथार्हमकरोत्तदा ।
स तु तां प्रतिजग्राह मयः सत्कृत्य भारत ॥ २.१.२७ ॥
அப்போது யுதிஷ்டிரன் அவனுக்குத் தகுந்த மரியாதை செய்தான்; பாரதா, மயனும் அந்த மரியாதையை மதித்து ஏற்றுக்கொண்டான்।
2.1.28
स पूर्वदेवचरितं तदा तत्र विशाम्पते ।
कथयामास दैतेयः पाण्डुपुत्रेषु भारत ॥ २.१.२८ ॥
மக்களின் தலைவனே, அங்கே அந்த தைத்யன் பாண்டுவின் மைந்தர்களுக்கு முந்தைய தேவர்களின் செயல்களைக் கூறினான், பாரதா।
2.1.29
स कालं कञ्चिदाश्वस्य विश्वकर्मा विचिन्त्य तु ।
सभां प्रचकमे कर्तुं पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ २.१.२९ ॥
அவன் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, விஷ்வகர்மாவைப் போன்ற திறமையுடன் சிந்தித்த பின், மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களுக்கான சபையைச் செய்யத் தொடங்கினான்.
2.1.30
अभिप्रायेण पार्थानां कृष्णस्य च महात्मनः ।
पुण्येऽहनि महातेजाः कृतकौतुकमङ्गलः ॥ २.१.३० ॥
பார்த்தர்களின் மற்றும் மகாத்மா கிருஷ்ணரின் விருப்பப்படி, மங்கலமான நாளில் மஹாதேஜஸ்வியான அவன் மங்கல சடங்குகளைச் செய்தான்।
2.1.31
तर्पयित्वा द्विजश्रेष्ठान्पायसेन सहस्रशः ।
धनं बहुविधं दत्त्वा तेभ्य एव च वीर्यवान्
सर्वर्तुगुणसम्पन्नां दिव्यरूपां मनोरमाम्। ॥ २.१.३१ ॥
அந்த வீரியவான் ஆயிரக்கணக்கான சிறந்த அந்தணர்களைப் பாயசத்தால் திருப்தி செய்து, அவர்களுக்கே பல வகையான செல்வங்களைக் கொடுத்தார்; எல்லாப் பருவங்களின் குணங்களும் நிறைந்த, தெய்வீக வடிவமும் மனத்தை மகிழ்விக்கும் அழகும் கொண்ட (சபையை) அமைத்தார்.
2.1.32
दशकिष्कुसहस्रां तां मापयामास सर्वतः ॥ २.१.३२ ॥
அதை எல்லாப் பக்கங்களிலும் பத்தாயிரம் கிஷ்கு அளவுக்கு அளக்கச் செய்தார்.