மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.14.1
सर्वैर्गुणैर्महाराज राजसूयं त्वमर्हसि ।
जानतस्त्वेव ते सर्वं किञ्चिद्वक्ष्यामि भारत ॥ २.१४.१ ॥
மகாராஜாவே, எல்லா குணங்களாலும் நீங்கள் ராஜசூய யாகத்திற்குத் தகுதியுடையவர். பரதனின் வழித்தோன்றலே, நீங்கள் எல்லாவற்றையும் அறிவீர்கள்; ஆயினும் சிலவற்றைச் சொல்வேன்.
2.14.2
जामदग्न्येन रामेण क्षत्रं यदवशेषितम् ।
तस्मादवरजं लोके यदिदं क्षत्रसंज्ञितम् ॥ २.१४.२ ॥
ஜமதக்னியின் மகன் ராமரால் எஞ்சி விடப்பட்ட க்ஷத்திரியர்களிலிருந்து, உலகில் இந்த க்ஷத்திரிய என்ற வர்க்கம் பின்னர் உருவானது.
2.14.3
कृतोऽयं कलुसङ्कल्पः क्षत्रियैर्वसुधाधिप ।
निदेशवाग्भिस्तत्तेह विदितं भरतर्षभ ॥ २.१४.३ ॥
பூமியின் அதிபதியே, க்ஷத்திரியர்களால் இந்தத் தீய சங்கல்பம் செய்யப்பட்டுள்ளது. பரதர்களில் சிறந்தவரே, அது கட்டளை வார்த்தைகளால் உங்களுக்கு இங்கே தெரிந்ததே.
2.14.4
ऐलस्येक्ष्वाकुवंशस्य प्रकृतिं परिचक्षते ।
राजानः श्रेणिबद्धाश्च तथाऽन्ये क्षत्रिया भुवि ॥ २.१४.४ ॥
ஐல வம்சம் மற்றும் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் மூலத்தை அவர்கள் விவரிக்கின்றனர். பூமியில் வரிசையாக உள்ள அரசர்களும் பிற க்ஷத்திரியர்களும் அவ்வாறே.
2.14.5
ऐलवंश्याश्च ये राजंस्तथैवेक्ष्वाकवो नृपाः ।
तानि चैकशतं विद्धि कुलानि भरतर्षभ ॥ २.१४.५ ॥
அரசே, ஐல வம்சத்தவர்களும் அவ்வாறே இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசர்களும் ஆவர். அந்த நூறு குலங்களையும் அறிவீராக, பரதர்களில் சிறந்தவரே.
2.14.6
ययातेस्त्वेव भोजानां विस्तरो गुणतो महान् ।
भजतेऽद्य महाराज विस्तरं सचतुर्दिशम् ॥ २.१४.६ ॥
யயாதியின் வம்சத்தில் போஜர்களின் விரிவு குணங்களால் பெரியது. மகாராஜாவே, இன்று அது நான்கு திசைகளிலும் பரவியுள்ளது.
2.14.7
तेषां तथैव तां लक्ष्मीं सर्वक्षत्रमुपासते ।
इदानीमेव वै राजञ्जरासन्धो महीपतिः ॥ २.१४.७ ॥
அவர்களின் அதே செல்வத்தை எல்லா க்ஷத்திரியர்களும் வணங்குகிறார்கள். அரசே, இப்போதே பூமியின் தலைவன் ஜராசந்தன் அவ்வாறே (வணங்கப்படுகிறான்).
2.14.8
अभिभूय श्रियं तेषां कुलानामभिषेचितः ।
स्थितो मूर्ध्नि नरेन्द्राणामोजसाऽऽक्रम्य सर्वशः ॥ २.१४.८ ॥
அவர்களின் குலங்களின் செல்வத்தை வென்று, முடிசூட்டப்பட்டு, அவன் அரசர்களின் தலைமேல் நிற்கிறான்; தன் வலிமையால் அவர்களை முழுமையாக மிதித்து.
2.14.9
सोऽवनीं मध्यमां भुक्त्वा मिथो भेदममन्यत ।
प्रभुर्यस्तु परो राजा यस्मिन्नेकवशे जगत् ॥ २.१४.९ ॥
அவன் பூமியின் நடுப்பகுதியை அனுபவித்த பின், தங்களுக்குள் பிளவை உண்டாக்க எண்ணினான். எவன் உயர்ந்த தலைவனோ, அரசனோ, யாருடைய ஒரே ஆட்சியின்கீழ் உலகம் இருக்கிறதோ (அவனே).
2.14.10
स साम्राज्यं महाराज प्राप्तो भवति योगतः ।
तं स राजा जरासन्धं संश्रित्य किल सर्वशः ॥ २.१४.१० ॥
மகாராஜா, அவன் யோகத்தால் சாம்ராஜ்யத்தை அடைந்துவிட்டான். அந்த ஜராசந்தனை முழுமையாக அடைக்கலமாகக் கொண்டு அந்த அரசன் (அவனுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறான்).
2.14.11
राजन्सेनापतिर्जातः शिशुपालः प्रतापवान् ।
तमेव च महाराज शिष्यवत्समुपस्थितः ॥ २.१४.११ ॥
அரசே, வலிமைமிக்க சிசுபாலன் படைத்தலைவனாகி விட்டான். மகாராஜா, அவன் சீடனைப் போல அவனருகே நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.
2.14.12
वक्रः करूषाधिपतिर्मायायोधी महाबलः ।
अपरौ च महावीर्यौ महात्मानौ समाश्रितौ ॥ २.१४.१२ ॥
வக்ரன், கரூஷத்தின் அதிபதி, மாயப் போர்வீரன், மகா பலசாலி; மேலும் இரண்டு பேர், மகா வீரியமும் உயர்ந்த ஆன்மாவும் கொண்டவர்கள், அவனை அடைக்கலமாகக் கொண்டுள்ளனர்.
2.14.13
जरासन्धं महावीर्यं तौ हिंसडिम्बिकावुभौ ।
वक्रदन्तः करूषस्य करभो मेघवाहनः।
मूर्ध्ना दिव्यं मणिं बिभ्रद्यमद्भुतमणिं विदुः ॥ २.१४.१३ ॥
மகாவீர்யனான ஜராசந்தனையும், அந்த இருவரான ஹிம்சா, டிம்பிகாவையும், கருஷனின் வக்ரதந்தனும் கரபனும் மேகவாகனனும்; தலையில் தெய்வீக மணியை அணிந்தவர்கள், அற்புத மணி என்று அறியப்படுவதை.
2.14.14
मरुं च नरकं चैव शास्ति यो यवनाधिपः ।
अपर्यन्तबलो राजा प्रतीच्यां वरुणो यथा ॥ २.१४.१४ ॥
மரு மற்றும் நரகனையும் ஆளும் யவனர்களின் தலைவன், எல்லையற்ற வலிமையுடைய அரசன், மேற்குத் திசையில் வருணனைப் போல்.
2.14.15
भगदत्तो महाराज वृद्धस्तव पितुः सखा ।
स वाचा प्रणतस्तस्य कर्मणा च विशेषतः ॥ २.१४.१५ ॥
மகாராஜனே, முதியவனான பகதத்தன் உன் தந்தையின் நண்பன்; அவன் சொல்லாலும் செயலாலும் அவருக்கு, குறிப்பாகப் பணிந்தவன்.
2.14.16
स्नेहबद्धश्च मनसा पितृवद्भक्तिमांस्त्वयि ।
प्रतीच्यां दक्षिणं चान्तं पृथिव्याः प्रति यो नृपः ॥ २.१४.१६ ॥
அன்பால் கட்டுண்டவன், மனதால் தந்தையைப் போல் உன்மீது பக்தி கொண்டவன்; மேற்கிலும் பூமியின் தென் எல்லைக்கும் அருகிலுள்ள அரசன்.
2.14.17
मातुलो भवतः शूरः पुरुजित्कुन्तिवर्धनः ।
स ते सन्नितिमानेकः स्नेहतः शत्रुसूदनः ॥ २.१४.१७ ॥
உன் மாமன், வீரனான புருஜித், குந்தியின் குலத்தை வளர்ப்பவன்; அவன் உனக்கு அன்பினால், தனியாகவே நல்ல நீதியுடையவன், பகைவரை அழிப்பவன்.
2.14.18
जरासन्धं गतस्त्वेव पुरा यो न मया हतः ।
पुरुषोत्तमविज्ञातो योसौ चेदिषु दुर्मतिः ॥ २.१४.१८ ॥
முன்பு ஜராசந்தனிடம் சென்றவன், நான் கொல்லாதவன், புருஷோத்தமனான என்னால் அறியப்பட்டவன்; அந்த துர்மதி சேதியர்களிடையே உள்ளவன்.
2.14.19
आत्मानं प्रतिजानाति लोकेऽस्मिन्पुरुषोत्तमम् ।
आदत्ते सततं मोहाद्यः स चिह्नं च मामकम् ॥ २.१४.१९ ॥
இவ்வுலகில் தன்னைப் புருஷோத்தமன் என்று அறிவிப்பவனும், மோகத்தால் எப்போதும் என் அடையாளங்களைத் தரித்துக் கொள்பவனும் அப்படிப்பட்டவனே.
2.14.20
वङ्गपुण्ड्रकिरातेषु राजा बलसमन्वितः ।
पौण्ड्रको वासुदेवेति योसौ लोकेऽभिविश्रुतः ॥ २.१४.२० ॥
வங்கர், புண்ட்ரர், கிராதர் ஆகியோரிடையே வலிமை பொருந்திய அரசன் பௌண்டிரகன்; 'வாசுதேவன்' என்ற பெயரால் உலகில் புகழ்பெற்றவன் அவனே.
2.14.21
चतुर्थभाङ्महाराज भोज इन्द्रसखो बली ।
विद्याबलाद्यो व्यजयत्स पाण्ड्यक्रथकैशिकान् ॥ २.१४.२१ ॥
மகாராஜனே, இந்திரனின் நண்பனும் வலிமையுள்ள போஜனுமாகிய, நான்கில் ஒரு பங்கைப் பெற்றவன்; அறிவின் வலிமையால் பாண்டியர், க்ரதர், கைசிகர்களை வென்றவன் அவனே.
2.14.22
भ्राता तस्याकृतिः शूरो जामदग्न्यसमोऽभवत् ।
स भक्तो मागधं राजा भीष्मकः परवीरहा ॥ २.१४.२२ ॥
அவனுடைய சகோதரன், வீரனும் ஜாமதக்னியின் மகனுக்கு ஒப்பானவனும், மாகதனுக்குப் பக்தனுமான அரசன் பீஷ்மகன் — பகை வீரர்களைக் கொல்பவன்.
2.14.23
प्रियाण्याचरतः प्रह्वान्सदा सम्बन्धिनस्ततः ।
भजतो न भजत्यस्मानप्रियेषु व्यवस्थितः ॥ २.१४.२३ ॥
எப்போதும் நமக்கு இனிய செயல்களைச் செய்யும் பணிவான உறவினர்களிடமிருந்து, நம்மைத் தொழுபவனுக்கு அவன் நம்மைத் தொழவில்லை; அவன் அப்ரியமானவற்றில் நிலைத்தவன்.
2.14.24
न कुलं सबलं राजन्नभ्यजानात्तथाऽऽत्मनः ।
पश्यमानो यशो दीप्तं जरासन्धमुपस्थितः ॥ २.१४.२४ ॥
அரசே, அவன் தன் குலத்தையும் படையையும் உணரவில்லை; தன் ஒளிரும் புகழைக் கண்டவனாய் ஜராசந்தனிடம் வந்து நின்றான்.
2.14.25
उदीच्याश्च तथा भोजाः कुलान्यष्टादश प्रभो ।
जरासन्धभयादेव प्रतीचीं दिशमास्थिताः ॥ २.१४.२५ ॥
ஓ ஐயனே, வடதிசையின் போஜர்களும் பதினெட்டு குலங்களும் ஜராசந்தனின் பயத்தாலேயே மேற்குத் திசையில் தஞ்சம் அடைந்தனர்.
2.14.26
शूरसेना भद्रकारा बोधाः शाल्वाः पटच्चराः ।
सुस्थलाश्च सुकुट्टाश्च कुलिन्दाः कुन्तिभिः सह ॥ २.१४.२६ ॥
சூரசேனர்கள், பத்ரகாரர்கள், போதர்கள், சால்வர்கள், படச்சரர்கள், சுஸ்தலர்கள், சுகுட்டர்கள், குலிந்தர்கள் ஆகியோர் குந்திகளுடன்.
2.14.27
शाल्वायनाश्च राजानः सोदर्यानुचरैः सह ।
दक्षिणा ये च पञ्चालाः पूर्वाः कुन्तिषु कोसलाः ॥ २.१४.२७ ॥
சால்வாயனர்களான அரசர்களும் தம் சகோதரர்களும் பரிவாரங்களுடனும், தென்திசைப் பாஞ்சாலர்களும், குந்திகளிடையே கிழக்குக் கோசலர்களும்.
2.14.28
तथोत्तरां दिशं चापि परित्यज्य भयार्दिताः ।
मत्स्याः सन्न्यस्तपादाश्च दक्षिणां दिशमाश्रिताः ॥ २.१४.२८ ॥
அவ்வாறே பயத்தால் வருந்திய மத்ஸ்யர்கள் வடதிசையையும் கைவிட்டு தென்திசையை அடைந்தனர்.
2.14.29
तथैव सर्वपञ्चाला जरासन्धभायर्दिताः ।
स्वराज्यं सम्परित्यज्य विद्रुताः सर्वतोदिशम् ॥ २.१४.२९ ॥
அவ்வாறே ஜராசந்தனின் பயத்தால் வருந்திய அனைத்துப் பாஞ்சாலர்களும் தம் அரசை முழுவதும் கைவிட்டு எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.
2.14.30
अग्रतो ह्यस्य पाञ्चालास्तत्रानीके महात्मनः ।
अनिर्गते सारबले मागधेभ्यो गिरिव्रजात् ॥ २.१४.३० ॥
அந்த மகாத்மாவின் படைக்கு முன்னால் பாஞ்சாலர்கள் இருந்தனர்; மகதர்கள் கிரிவ்ரஜத்திலிருந்து தம் முக்கியப் படையுடன் வெளிவரவில்லை.
2.14.31
उग्रसेनसुतः कंसः पुरा निर्जित्य बान्धवान् ।
बार्हद्रथसुते देव्यावुपागच्छद्वृथामतिः ॥ २.१४.३१ ॥
உக்ரசேனரின் மகன் கம்சன் முன்பு தன் உறவினர்களை வென்று, மதியிழந்தவனாக பிருகத்ரதனின் மகனுடைய இரு அரசிகளிடம் சென்றான்.
2.14.32
अस्तिः प्रास्तिश्च नाम्ना ते सहदेवानुजेऽबले ।
बलेन तेन स्वज्ञातीनभिभूय वृथामतिः ॥ २.१४.३२ ॥
அஸ்தி, பிராஸ்தி என்னும் இருவர் சகாதேவனின் இளைய தம்பிகள், அவர்கள் பலவீனர்கள்; அந்த வலிமையால் மதியிழந்த கம்சன் தன் சொந்த உறவினர்களை அடக்கினான்.
2.14.33
श्रैष्ठ्यं प्राप्तः स तस्यासीदतीवापनयो महान् ।
भोजराजन्यवृद्धैश्च पीड्यमानैर्दुरात्मना ॥ २.१४.३३ ॥
மேன்மையை அடைந்த அந்தத் தீய மனமுடையவன் மிகப் பெரிய அநீதியைச் செய்தான்; போஜ அரச மூத்தோர்களையும் அவன் துன்புறுத்தினான்.
2.14.34
ज्ञातित्राणमभीप्सद्भिरस्मत्सम्भावना कृता ।
दत्वाऽऽक्रूराय सुतनुं तामाहुकसुतां तदा ॥ २.१४.३४ ॥
உறவினர்களைக் காக்க விரும்பியவர்களாக, நாங்கள் அப்போது ஆகுகனின் மகளாகிய அந்த மெல்லிய உடலுடையவளை அக்ரூரனுக்கு அளித்து, அவளைக் கருத்தில் கொண்டோம்.
2.14.35
सङ्कर्षणद्वितीयेन ज्ञातिकार्यं मया कृतम् ।
हतौ कंससुनामानौ मया रामेण चाप्युत ॥ २.१४.३५ ॥
சங்கர்ஷணனை இரண்டாவதாகக் கொண்டு நான் உறவினர்களின் காரியத்தைச் செய்தேன்; நானும் ராமனும் கம்சனின் பெயரையுடைய இரண்டு மகன்களைக் கொன்றோம்.
2.14.36
हत्वा कंसं तथैवादौ जरासन्धस्य बिभ्यतः ।
मया रामेण चान्यत्र ज्ञातयः परिपालितः ॥ २.१४.३६ ॥
முதலில் கம்சனைக் கொன்று, பின்னர் அஞ்சிய ஜராசந்தனுக்கு எதிராக, என்னாலும் ராமனாலும் வேறிடங்களிலும் உறவினர்கள் காக்கப்பட்டனர்.
2.14.37
भये तु समतिक्रान्ते जरासन्धे समुद्यते ।
मन्त्रोऽयं मन्त्रितो राजन्कुलैरष्टादशावरैः ॥ २.१४.३७ ॥
ஆனால் பயம் கடந்தபோது, ஜராசந்தன் எழுந்தபோது, அரசே, பதினெட்டுச் சிறிய குலங்களால் இந்த ஆலோசனை செய்யப்பட்டது.
2.14.38
अनारमन्तो निघ्नन्तो महास्त्रैः शत्रुघातिभिः ।
न हन्यामो वयं तस्य त्रिभिर्वर्षशतैर्बलम् ॥ २.१४.३८ ॥
மகா ஆயுதங்களால் பகைவரைக் கொல்லும் நாங்கள், மகிழ்ச்சியின்றி அடித்தாலும், மூன்று நூறு ஆண்டுகளில் அவனுடைய படையைக் கொல்ல முடியவில்லை.
2.14.39
तस्य ह्यमरसङ्काशौ बलेन बलिनां वरौ ।
नामभ्यां हंसडिबिकावशस्त्रनिधनावुभौ ॥ २.१४.३९ ॥
அமரர்களுக்கு நிகரான, வலிமையில் வலியவர்களில் சிறந்த, ஹம்சன், டிம்பகன் என்ற பெயருடைய, ஆயுதங்களால் கொல்ல முடியாத அவனுடைய இருவரும்.
2.14.40
तावुभौ सहितौ वीरौ जरासन्धश्च वीर्यवान् ।
त्रयस्त्रयाणां लोकानां पर्याप्ता इति मे मतिः ॥ २.१४.४० ॥
அந்த இரு வீரர்களும் சேர்ந்து, வலிமையுடைய ஜராசந்தனும், மூவரும் மூன்று உலகங்களுக்கும் போதுமானவர்கள் என்பது என் கருத்து.
2.14.41
न हि केवलमस्माकं यावन्तोऽन्ये च पार्थिवाः ।
तथैव तेषामासीच्च बुद्धिर्बुद्धिमतां वर ॥ २.१४.४१ ॥
நம்முடையது மட்டுமல்ல, மற்ற அரசர்கள் அனைவருடைய அறிவும் அதுவே, அறிவுடையோரில் சிறந்தவனே.
2.14.42
अष्टादश मया तस्य सङ्ग्रामा रोमहर्षणाः ।
दत्ता न च हतो राजञ्जरासन्धो महाबलः ॥ २.१४.४२ ॥
நான் அவனுடன் பதினெட்டு மயிர்சிலிர்க்கும் போர்களைச் செய்தேன்; ஆனால் அரசே, மகாபலசாலியான ஜராசந்தன் கொல்லப்படவில்லை.
2.14.43
अथ हंस इति ख्यातः कश्चिदासीन्महान्नृपः ।
रामेण स हतस्तत्र सङ्ग्रामेऽष्टादशावरे ॥ २.१४.४३ ॥
பின்னர் ஹம்ஸ என்று புகழ்பெற்ற ஒரு மாமன்னன் இருந்தான். அப்போரில், பதினெட்டாவது அல்லது அதற்குப் பின்பு, ராமனால் அவன் கொல்லப்பட்டான்.
2.14.44
हतो हंस इति प्रोक्तस्य केनापि भारत ।
तच्छ्रुत्वा डिबिको राजन्यमुनाम्भस्यमज्जत ॥ २.१४.४४ ॥
பாரதனே, 'ஹம்ஸன் கொல்லப்பட்டான்' என்று யாரோ சொன்னதைக் கேட்டு, அரசே, டிபிகன் யமுனை நீரில் மூழ்கினான்.
2.14.45
विना हसेन लोकेऽस्मिन्नाहं जीवितुमुत्सहे ।
इत्येतां मतिमास्थाय डिबिको निधनं गतः ॥ २.१४.४५ ॥
'இவ்வுலகில் ஹசன் இன்றி நான் வாழத் துணியேன்' என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டு டிபிகன் மரணமடைந்தான்.
2.14.46
तथा तु डिबिकं श्रुत्वा हंसः परुपुरञ्जयः ।
प्रपेदे यमुनामेव सोपि तस्यां न्यमज्जत ॥ २.१४.४६ ॥
அவ்வாறே டிபிகன் இறந்ததைக் கேட்ட, பகைநகரங்களை வெல்லும் ஹம்ஸன் யமுனையை நோக்கிச் சென்று அதிலேயே மூழ்கினான்.
2.14.47
तौ स राजा जराजन्धः श्रुत्वा च निधनं गतौ ।
पुरं शून्येन मनसा प्रययौ भरतर्षभ ॥ २.१४.४७ ॥
அந்த இருவரின் மரணத்தையும் கேட்ட அரசன் ஜராசந்தன், வெறுமையான மனத்துடன் நகரத்தை நோக்கிச் சென்றான், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
2.14.48
ततो वयमित्रघ्न तस्मिन्प्रतिगते नृपे ।
पुनरान्दिनः सर्वे मधुरायां वसामहे ॥ २.१४.४८ ॥
பின்னர், பகைவரைக் கொல்பவனே, அந்த அரசன் திரும்பிச் சென்றபின், நாங்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் மதுராவில் வசித்தோம்.
2.14.49
यदा त्वभ्येत्य पितरं सा वै राजीवलोचना ।
कंसभार्या जरासन्धं दुहिता मागधं नृपम्।
चोदयत्येव राजेन्द्र पतिव्यसनदुःखिता ॥ २.१४.४९ ॥
ராஜேந்திரா, தாமரைக் கண்ணாள், கம்சனின் மனைவி, மகதநாட்டு மன்னன் ஜராசந்தனின் மகள், கணவனின் அழிவால் துயருற்று தந்தையிடம் சென்று அவனைத் தூண்டுகிறாள்.
2.14.50
पतिघ्नं मे जहीत्येवं पुनः पुनररिन्दम ।
ततो वयं महाराज तं मन्त्रं पूर्वमन्त्रितम् ॥ २.१४.५० ॥
அரிந்தமா, 'என் கணவனைக் கொன்றவனைக் கொல்லு' என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் இவ்வாறு கூறுகிறாள். பின்னர், மகாராஜா, நாம் முன்பு ஆலோசித்த அந்த முடிவை எடுத்தோம்.
2.14.51
संस्मरन्तो विमनसो व्यपयाता नराधिप ।
पृथक्त्वेन महाराज सङ्क्षिप्य महतीं श्रियम् ॥ २.१४.५१ ॥
நராதிபா, மகாராஜா, பெரும் செல்வத்தைத் திரட்டிக்கொண்டு, மனம் வருந்தியவர்களாக நினைவுகூர்ந்தபடி நாம் தனித்தனியாகப் புறப்பட்டோம்.
2.14.52
पलायामो भयात्तस्य ससुतज्ञातिबान्धवाः ।
इति सञ्चिन्त्य सर्वे स्म प्रतीचीं दिशमाश्रिताः ॥ २.१४.५२ ॥
அவனுடைய அச்சத்தால் மகன்கள், உறவினர்கள், சுற்றத்தாருடன் நாம் ஓடிப்போவோம் என்று முடிவு செய்து, நாம் அனைவரும் மேற்குத் திசையை அடைந்தோம்.
2.14.53
कुशस्थलीं पुरीं रम्यां रैवतेनोपशोभिताम् ।
ततो निवेशं तस्यां च कृतवन्तो वयं नृप ॥ २.१४.५३ ॥
பின்னர், ரைவதனால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அழகிய குசஸ்தலி நகரில் நாம் குடியேறினோம், மன்னா.
2.14.54
तथैव दुर्गसंस्कारं देवैरपि दुरासदम् ।
स्त्रियोऽपि यस्यां युध्येयुः किमु वृष्णिमहारथाः ॥ २.१४.५४ ॥
அதுபோலவே, தேவர்களாலும் அணுக முடியாத கோட்டைகளை அமைத்தோம்; அதில் பெண்களும் போரிடக்கூடும், வ்ருஷ்ணி மகாரதர்களைப் பற்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை.
2.14.55
तस्यां वयममित्रघ्न निवसामोऽकुतोभयाः ।
आलोच्य गिरिमुख्यं तं मागधं तीर्णमेव च ॥ २.१४.५५ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே! நாங்கள் அதில் எங்கிருந்தும் அச்சமின்றி வாழ்கிறோம்; மகதனின் (ஜராசந்தனின்) அந்தச் சிறந்த மலையை ஆராய்ந்து அதையும் கடந்துவிட்டோம்.
2.14.56
माधवाः कुरुशार्दूल परां मुदमवाप्नुवन् ।
एवं वयं जरासन्धादभितः कृतकिल्बिषाः ॥ २.१४.५६ ॥
குருக்களில் புலியே! மாதவர்கள் (யாதவர்கள்) பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைந்தனர்; இவ்வாறே நாங்கள் ஜராசந்தனால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் குற்றம் சாட்டப்பட்டோம்.
2.14.57
सामर्थ्यवन्तः सम्बन्धाद्गोमन्तं समुपाश्रिताः ।
त्रियोजनायतं सद्म त्रिस्कन्धं योजनावधि ॥ २.१४.५७ ॥
ஆற்றல் மிக்கவர்களாக இருந்ததால், உறவின் வழியாக நாங்கள் கோமந்த மலையை அடைக்கலமாக அடைந்தோம்; அந்த இருப்பிடம் மூன்று யோசனை நீளமும், மூன்று அடுக்குகளும், ஒரு யோசனை அளவுமுடையதாக இருந்தது.
2.14.58
योजनान्ते शतद्वारं वीरविक्रमतोरणम् ।
अष्टादशावरैर्नद्धं क्षत्रियैर्युद्धदुर्मदैः ॥ २.१४.५८ ॥
ஒரு யோசனையின் முடிவில் நூறு வாசல்களும், வீர விக்கிரம வளைவுகளும் கொண்ட நகரம் இருந்தது; போர்வெறி கொண்ட பதினெட்டு இளைய க்ஷத்திரியர்களால் அது காக்கப்பட்டது.
2.14.59
अष्टादश सहस्राणि भ्रातृणां सन्ति नः कले ।
आहुकस्य शतं पुत्रा एकैकस्त्रिदशावरः ॥ २.१४.५९ ॥
எங்கள் குலத்தில் பதினெட்டாயிரம் சகோதரர்கள் இருக்கிறார்கள்; ஆஹுகனுக்கு நூறு மகன்கள் உள்ளனர், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தேவர்களுக்குக் குறைவில்லாதவர்கள்.
2.14.60
चारुदेष्णः सह भ्रात्रा चक्रदेवोऽथ सात्यकिः ।
अहं च रोहिणेयश्च साम्बः प्रद्युम्न एव च ॥ २.१४.६० ॥
சாருதேஷ்ணன் சகோதரனுடன், சக்ரதேவன், பின்னர் சாத்யகி, நானும், ரோஹிணேயன் (பலராமன்), சாம்பன் மற்றும் பிரத்யும்னனும் ஆவோம்.
2.14.61
एवमेते रथाः सप्त राजन्नन्यान्निबोध मे ।
कृतवर्मा ह्यनाधृष्टिः समीकः समिर्तिजयः ॥ २.१४.६१ ॥
அரசே, இவ்வாறு இவர்கள் ஏழு தேர்வீரர்கள்; இனி மற்ற ஏழு பேரையும் என்னிடமிருந்து கேள். கிருதவர்மா, அனாதிருஷ்டி, சமீகர், சமிதிஞ்சயர்.
2.14.62
कङ्कः शङ्कुश्च कुन्तिश्च सप्तैते वै महारथाः ।
प्रद्युम्नश्चानिरुद्धश्च भानुरक्रूरसारणौ ॥ २.१४.६२ ॥
கங்கன், சங்கு, குந்தி ஆகிய இவர்கள் ஏழு பெரும் தேர்வீரர்கள்; பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், பானு, அக்ரூரன், சாரணன்.
2.14.63
निशठश्च गदश्चैव सप्त चैते महारथाः ।
विकमो झिल्लिबभ्रू च उद्धवोऽथ विदूरथः ॥ २.१४.६३ ॥
நிசடன், கதன் ஆகிய இவர்கள் ஏழு மகாரதர்கள்; விக்ரமன், ஜில்லிபப்ரு, உத்தவன், விதூரதன்.
2.14.64
वसुदेवोग्रसेनौ च सप्तैते मन्त्रिपुङ्गवाः ।
प्रसेनजिच्च यमलो राजराजगुणान्वितः ॥ २.१४.६४ ॥
வசுதேவர், உக்கிரசேனர் ஆகிய இவர்கள் ஏழு சிறந்த அமைச்சர்கள்; பிரசேனஜித், மன்னர்களின் மன்னனுக்குரிய குணங்களுடைய யமளன்.
2.14.65
स्यमन्तको मणिर्यस्य रुक्मं निस्रुवते बहु ।
पुत्रौ चान्धकभोजस्य वृद्धो राजा च ते दश ॥ २.१४.६५ ॥
ஸ்யமந்தகமணி, அதிலிருந்து மிகுந்த பொன் பொழிகிறது; அந்தகனும் போஜனும் ஆகியோரின் மகன்கள், முதிய அரசனும் உன்னுடைய பத்துப் பேரும்.
2.14.66
वज्रसंहनना वीरी वीर्यवन्तो महाबलाः ।
स्मरन्तो मध्यमं देशं वृष्णिवीरा गतज्वराः ॥ २.१४.६६ ॥
வஜ்ரம் போன்ற உடலுடையவர்கள், வீரர்கள், வலிமை மிக்கவர்கள், பெரும் பலமுடையவர்கள், விருஷ்ணி வீரர்கள்—மத்திய நாட்டை நினைத்தபடி, கவலையற்றவர்களாய் இருக்கிறார்கள்.
2.14.67
पाण्डवैश्चापि सततं नाथवन्तो वयं नृप ।
सर्वसम्पद्गुणैः सिद्धे तस्मिन्नेवं व्यवस्थिते ॥ २.१४.६७ ॥
அரசே, பாண்டவர்களுடன் நாங்கள் எப்போதும் பாதுகாவலுடையவர்களாக இருக்கிறோம். செல்வத்தின் அனைத்து குணங்களாலும் அது நிறைவேறும்போது, இவ்வாறு ஏற்பாடுகள் அமைந்திருக்கையில்.
2.14.68
क्षत्रे सम्राजमात्मानं कर्तुमर्हसि भारत ।
दुर्योधनं शान्तनवं द्रोणं द्रौणायनिं कृपम् ॥ २.१४.६८ ॥
பாரதா, சத்திரியர்களிடையே நீ உன்னை சக்கரவர்த்தியாக ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும். துரியோதனன், சாந்தனுவின் மகன் (பீஷ்மர்), துரோணர், துரோணரின் மகன் (அசுவத்தாமன்), கிருபர் ஆகியோரையும்.
2.14.69
कर्णं च शिशुपालं च रुक्मिणं च धनुर्धरम् ।
एकलव्यं द्रुमं श्वेतं शैब्यं शकुनिमेव च ॥ २.१४.६९ ॥
கர்ணன், சிசுபாலன், வில்லாளி ருக்மி, ஏகலவ்யன், த்ருமன், சுவேதன், சைப்யன், சகுனி ஆகியோரும்.
2.14.70
एतानजित्वा सङ्ग्रामे कथं शक्नोषि तं क्रतुम् ।
तथैते गौरवेणैव न योत्स्यन्ति नराधिपाः ॥ २.१४.७० ॥
இவர்களை போரில் வெல்லாமல் அந்த வேள்வியை நீ எவ்வாறு செய்ய முடியும்? மேலும் இந்த மன்னர்கள் மரியாதையின் காரணமாகவே போரிட மாட்டார்கள்.
2.14.71
एकस्तत्र बलोन्मत्तः कर्णो वैकर्तनो वृषा ।
योत्स्यते स परामर्षी दिव्यास्रबलगर्वितः ॥ २.१४.७१ ॥
அங்கே பலத்தால் மதம் கொண்ட ஒருவன், விகர்த்தனின் மகனான கர்ணன், வலிமை மிகுந்தவன்; அவன் ஒருவனே, திவ்ய அஸ்திரங்களின் வலிமையால் பெருமிதம் கொண்டு, பொறாமையுடன் போரிடுவான்.
2.14.72
न तु शक्यं जरासन्धे जीवमाने महाबल ।
राजसूयस्त्वयाऽवाप्तुमेषा राजन्मतिर्मम ॥ २.१४.७२ ॥
ஆனால் மகாபலனே, ஜராசந்தன் உயிருடன் இருக்கும் வரை உன்னால் ராஜசூய வேள்வியை அடைவது இயலாது. அரசே, இதுவே என் கருத்து.
2.14.73
तेन रुद्धा हि राजानः सर्वे जित्वा गिरिव्रजे ।
कन्दरे पर्वतेन्द्रस्य सिंहेनेव महाद्विपाः ॥ २.१४.७३ ॥
அவன் கிரிவ்ரஜத்தில் எல்லா அரசர்களையும் வென்று சிறைப்படுத்தியுள்ளான்; மலையரசனின் குகையில் சிங்கம் பெரிய யானைகளைப் பிடித்து வைப்பது போல.
2.14.74
स हि राजा जरासन्धो यियक्षुर्वसुधाधिपैः ।
अभिषिक्तः स राजन्यैः सहस्रैरुत चाष्टभिः।
महादेवं महात्मानमुमापतिमरिन्दम ॥ २.१४.७४ ॥
அந்த ஜராசந்தன் யாகம் செய்ய விரும்பி, ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களாலும் எட்டு பேராலும் பட்டாபிஷேகம் பெற்றான்; எதிரிகளை அடக்குபவனே, உமாபதியும் மகாத்மாவுமான மகாதேவனை வழிபட்டான்.
2.14.75
आराध्य तपसोग्रेण निर्जितास्तेन पार्थिवाः ।
प्रतिज्ञायाश्च पारं स गतः पार्थिवसत्तम ॥ २.१४.७५ ॥
கடும் தவத்தால் ஆராதித்து அவன் அரசர்களை வென்றான்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் தன் சபதத்தை நிறைவேற்றிவிட்டான்.
2.14.76
स हि निर्जित्य निर्जित्य पार्थिवान्पृतनागतान् ।
पुरमानीय बद्ध्वा च चकार पुरुषव्रजम् ॥ २.१४.७६ ॥
அவன் படைகளுடன் வந்த அரசர்களை மீண்டும் மீண்டும் வென்று, நகரத்திற்குக் கொண்டுவந்து கட்டி, ஒரு பெருங்கூட்டமாக வைத்தான்.
2.14.77
वयं चैव महाराज जरासन्धभयात्तदा ।
मधुरा सम्परित्यज्य गता द्वारवतीं पुरीम् ॥ २.१४.७७ ॥
மகாராஜனே, ஜராசந்தனின் பயத்தால் அப்போது நாமும் மதுராவை விட்டுவிட்டு துவாரவதி நகரத்திற்குச் சென்றோம்.
2.14.78
यदि त्वेनं महाराज यज्ञं प्राप्तुमभीप्ससि ।
यतस्व तेषां मोक्षाय जरासन्धवधाय च ॥ २.१४.७८ ॥
மகாராஜனே, நீ இந்த யாகத்தை அடைய விரும்பினால், அவர்களின் விடுதலைக்காகவும் ஜராசந்தனின் வதத்திற்காகவும் முயல்வாயாக.
2.14.79
समारम्भो न शक्योऽयमन्यथा कुरुनन्दन ।
राजसूयस्य कार्त्स्न्येन कर्तुं मतिमतां वर ॥ २.१४.७९ ॥
குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியே, அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே, இந்த ஆரம்பத்தை வேறுவிதமாக அல்ல, ராஜசூய யாகத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றுவதன் மூலமே செய்ய முடியும்.
2.14.80
इत्येषा मे मती राजन्यथा वा मन्यसेऽनघ ।
एवं गते ममाचक्ष्व स्वयं निश्चित्य हेतुभिः ॥ २.१४.८० ॥
அரசே, இதுவே என் கருத்து; அல்லது குற்றமற்றவனே, நீ வேறு விதமாக நினைத்தால், இந்நிலையில் நீயே காரணங்களால் உறுதி செய்து எனக்குச் சொல்.