ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 2.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.24.1
ततस्तं निश्चितात्मानं युद्धाय यदुनन्दनः ।
उवाच वाग्मी राजानं जरासन्धमधोक्षजः ॥ २.२४.१ ॥
ಆಗ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವುಳ್ಳ ಆ ರಾಜ ಜರಾಸಂಧನಿಗೆ ಯದುನಂದನನಾದ ವಾಗ್ಮಿ ಅಧೋಕ್ಷಜ (ಕೃಷ್ಣ) ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
2.24.2
त्रयाणां केन ते राजन्योद्धुमुत्सहते मनः ।
अस्मदन्यतमेनेह सज्जीभवतु को युधि ॥ २.२४.२ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಮೂವರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಲು ಉತ್ಸುಕವಾಗಿದೆ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸಿದ್ಧರಾಗುವರು?
2.24.3
एवमुक्तः स नृपतिर्युद्धं वव्रे महाद्युतिः ।
जरासन्धस्ततो राजा भीमसेनेन मागधः ॥ २.२४.३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ರಾಜ ಮಗಧದ ಜರಾಸಂಧನು ಭೀಮಸೇನನೊಡನೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು.
2.24.4
धारयन्तं गदां दिव्यां बलं श्रुत्वा च निर्वृतः ।
अर्जुन वासुदेवं च वजर्यित्वा स मागधः ॥ २.२४.४ ॥
ದಿವ್ಯ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಮತ್ತು ಬಲದ ಕುರಿತು ಕೇಳಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಆ ಮಗಧನು ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ವಾಸುದೇವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು.
2.24.5
मत्वा देवं गोप इति बालोऽर्जुन इति स्म ह ।
आदाय रोजनां माल्यं मङ्गल्यान्यपराणि च ॥ २.२४.५ ॥
ದೇವರನ್ನು ಗೋಪನೆಂದೂ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಬಾಲಕನೆಂದೂ ಭಾವಿಸಿ, ರೋಚನ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಮಂಗಳ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
2.24.6
धारयन्नगदान्मुख्यान्निर्वृतीर्वेदनानि च ।
उपतस्थे जरासन्धं युयुत्सुं वै पुरोहितः ॥ २.२४.६ ॥
ಪ್ರಮುಖ ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ, ಸಂತೋಷವನ್ನೂ, ವೇದಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ ಪುರೋಹಿತನು, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾದ ಜರಾಸಂಧನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.
2.24.7
कृतस्वस्त्ययनो राजा ब्राह्मणेन यशस्विना ।
समनह्यज्जरासन्धः क्षात्रं धर्ममनुस्मरन् ॥ २.२४.७ ॥
ಯಶಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದ ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಜ ಜರಾಸಂಧನು ಕ್ಷಾತ್ರ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಕವಚ ಧರಿಸಿದನು.
2.24.8
अवमुच्य किरीटं स केशान्समनुमृज्य च ।
दतिष्ठज्जरासन्धो वेलातिग इवार्णवः ॥ २.२४.८ ॥
ಕಿರೀಟವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ದಡ ಮೀರಿದ ಸಾಗರದಂತೆ ಜರಾಸಂಧನು ನಿಂತನು.
2.24.9
उवाच मतिमान्राजा भीमं भीमपराक्रमः ।
भीम योत्स्ये त्वया सार्धं श्रेयसा निर्जितं वरम् ॥ २.२४.९ ॥
ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಭೀಮ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ರಾಜನು ಭೀಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು - ಭೀಮ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ನಾನು ಹೋರಾಡುವೆನು; ಗೆಲುವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.
2.24.10
एवमुक्त्वा जरासन्धो भीमसेनमरिन्दमः ।
प्रत्युद्ययौ महातेजाः शक्रं बल इवासुरः ॥ २.२४.१० ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶತ್ರುನಿಗ್ರಹಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಜರಾಸಂಧನು ಭೀಮಸೇನನ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದನು, ಬಲನೆಂಬ ಅಸುರನು ಇಂದ್ರನ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಂತೆ.
2.24.11
ततः संमन्त्र्य कृष्णेन कृतस्वस्त्ययनो बली ।
भीमसेनो जरासन्धमाससाद युयुत्सया ॥ २.२४.११ ॥
ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿ, ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ಬಲಶಾಲಿ ಭೀಮಸೇನನು ಯುದ್ಧದ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದನು.
2.24.12
ततस्तौ नरशार्दूलौ बाहुशस्त्रौ समीयतुः ।
वीरौ परमसंहृष्टावन्योन्यजयकाङ्क्षिणौ ॥ २.२४.१२ ॥
ಆಗ ಭುಜಗಳೇ ಶಸ್ತ್ರಗಳಾಗಿದ್ದ ಆ ಇಬ್ಬರು ನರಶಾರ್ದೂಲರು, ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತ ವೀರರಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಜಯ ಬಯಸಿ ಎದುರಾದರು.
2.24.13
करग्रहणपूर्वं तु कृत्वा पादाभिवन्दनम् ।
कक्षैः कक्षां विधुन्वानावास्फोटं तत्र चक्रतुः ॥ २.२४.१३ ॥
ಮೊದಲು ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಕಂಕುಳಿನಿಂದ ಕಂಕುಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.
2.24.14
स्कन्धे दोर्भ्यां समाहत्य निहत्य च मुहुर्मुहुः ।
अङ्गमङ्गैः समाश्लिष्य पुनरास्फालनं च चक्रतुः। ॥ २.२४.१४ ॥
ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ತೋಳುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಪದೇ ಪದೇ ಹೊಡೆದು, ಅಂಗಾಂಗವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ, ಮತ್ತೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.
2.24.15
चित्रहस्तादिकं कृत्वा सस्फुलिङ्गेन चाशनिम् ।
गलगण्डाभिघातेन सस्फुलिङ्गेन चाशनिम् ॥ २.२४.१५ ॥
ವಿಚಿತ್ರ ಕೈಹಿಡಿತಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕಿಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಜ್ರದಂತೆ, ಗಂಟಲು ಮತ್ತು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಕಿಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಜ್ರದಂತೆ.
2.24.16
बाहुपाशादिकं कृत्वा पादाहतशिरावुभौ ।
उरोहस्तं ततश्चक्रे पूर्णकुम्भौ प्रयुज्य तौ ॥ २.२४.१६ ॥
ಬಾಹುಪಾಶ ಮೊದಲಾದವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕಾಲಿನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ತಲೆಗಳಿಗೆ ಏಟು ಬಿದ್ದ ಇಬ್ಬರೂ, ನಂತರ ಎದೆ ಮತ್ತು ಕೈ ಹಿಡಿತ ಮಾಡಿದರು, ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳಂತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಳಸಿದರು.
2.24.17
करसम्पीडनं कृत्वा गर्जन्तौ वारणाविव ।
नर्दन्तौ मेघसङ्काशौ बाहुप्रहरणावुभौ ॥ २.२४.१७ ॥
ಕೈಗಳಿಂದ ಒತ್ತಿ, ಗರ್ಜಿಸುವ ಎರಡು ಆನೆಗಳಂತೆ, ಗುಡುಗುವ ಮೇಘಗಳಂತೆ, ತೋಳುಗಳನ್ನೇ ಆಯುಧವಾಗಿ ಹೊಂದಿದ ಇಬ್ಬರೂ.
2.24.18
तलेनाहन्यमानौ तु अन्योन्यं कृतवीक्षणौ ।
सिंहाविव सुसंङ्क्रुद्धावाकृष्याकृष्य युध्यताम् ॥ २.२४.१८ ॥
ಅಂಗೈಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತ, ಪರಸ್ಪರ ನೋಡುತ್ತ, ಎರಡು ಸಿಂಹಗಳಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಪದೇ ಪದೇ ಎಳೆದೆಳೆದು ಹೋರಾಡಿದರು.
2.24.19
अङ्गेनाङ्गं समापीड्य बाहुभ्यामुभयोरपि ।
आवृत्य बाहुभिश्चापि उदरं च प्रचक्रतुः ॥ २.२४.१९ ॥
ಒಬ್ಬನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಅಂಗವನ್ನು ತನ್ನ ಅಂಗದಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ಬಳಸಿ ಹೋರಾಡಿದರು.
2.24.20
उभौ कट्यां सुपार्श्वे तु तक्षवन्तौ च शिक्षितौ ।
अधो हस्तं स्वकण्ठे तूदरस्योरसि चाक्षिपत् ॥ २.२४.२० ॥
ಇಬ್ಬರೂ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಕುಶಲರಾಗಿ ಸೊಂಟ ಮತ್ತು ಪಾರ್ಶ್ವಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ಒಬ್ಬನು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಕೈಯನ್ನು ಹಾಕಿ ತನ್ನ ಕತ್ತಿನ ಮೇಲೆ, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಡೆಯಿಂದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು.
2.24.21
सर्वातिक्रान्तमर्यादं पृष्ठभङ्गं च चक्रतुः ।
सम्पूर्णमूर्च्छां बाहुभ्यां पूर्णकुम्भं प्रचक्रतुः ॥ २.२४.२१ ॥
ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆನ್ನು ಮುರಿಯುವ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೂರ್ಛೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಕುಂಭ ಹಿಡಿತವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು.
2.24.22
तृणपीडं यथाकामं पूर्णयोगं समुष्टिकम् ।
एवमादीनि युद्धानि प्रकुर्वन्तौ परस्परम् ॥ २.२४.२२ ॥
ತೃಣಪೀಡನ, ಇಚ್ಛಾನುಸಾರ, ಪೂರ್ಣಯೋಗ, ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರದೊಂದಿಗೆ; ಇಂತಹ ಇತರ ಯುದ್ಧಪಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
2.24.23
तयोर्युद्धं ततो द्रष्टुं समेताः पुरवासिनाः ।
ब्राह्मणा वणिजश्चैव क्षत्रियाश्च सहस्रशः ॥ २.२४.२३ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಲು ಪಟ್ಟಣವಾಸಿಗಳು ಸೇರಿದರು — ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ವರ್ತಕರು ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ.
2.24.24
शूद्राश्च नरशार्दूल स्त्रियो वृद्धाश्च सर्वशः ।
निरन्तरमभूत्तत्र जनौघैरभिसंवृतम् ॥ २.२४.२४ ॥
ಓ ನರಶಾರ್ದೂಲ! ಶೂದ್ರರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ವೃದ್ಧರು ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದವರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು; ಜನಸಮೂಹದಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆವೃತವಾಯಿತು.
2.24.25
तयोरथ भुजाघातान्निग्रहप्रग्रहात्तथा ।
आसीत्सुभीमसम्पातो वज्रपर्वतयोरिव ॥ २.२४.२५ ॥
ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರ ತೋಳುಗಳ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ, ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ಎಳೆತಗಳಿಂದ, ವಜ್ರ ಮತ್ತು ಪರ್ವತ ಢಿಕ್ಕಿಯಾದಂತೆ ಅತಿ ಭೀಕರ ಘರ್ಷಣೆ ಉಂಟಾಯಿತು.
2.24.26
उभौ परमसंहृष्टौ बलेन बलिनां वरौ ।
अन्योन्यस्यान्तरं प्रेप्सू परस्परजयैषिणौ ॥ २.२४.२६ ॥
ಇಬ್ಬರೂ ಅತಿ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತರು, ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು; ಪರಸ್ಪರ ಅವಕಾಶ ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಪರಸ್ಪರ ಗೆಲ್ಲಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು.
2.24.27
शिरोभिरिव तौ मेषौ वृक्षैरिव निशाचरौ ।
पदैरिव शुभावश्वौ तुण्डाभ्यां तित्तिरी इव ॥ २.२४.२७ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರು ತಲೆಗಳಿಂದ ಟಗರುಗಳಂತೆ, ಮರಗಳಿಂದ ರಾಕ್ಷಸರಂತೆ, ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಸುಂದರ ಕುದುರೆಗಳಂತೆ, ಕೊಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಕೌಜುಗ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಇದ್ದರು.
2.24.28
तद्भीममुत्सार्य जनं युद्धमासीदुपप्लवे ।
बलिनोः संयुगे राजन्वृत्रवासवयोरिव ॥ २.२४.२८ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಆಗ ಆ ಭೀಕರ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ಸರಿಸಿ, ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಲಿಷ್ಠರ ಯುದ್ಧ ವೃತ್ರ ಮತ್ತು ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ರ ಯುದ್ಧದಂತೆ ನಡೆಯಿತು.
2.24.29
प्रकर्षणाकर्षणाभ्यामनुकर्षविकर्षणैः ।
आचकर्षतुरन्योन्यं जानुभिश्चावजघ्नतुः ॥ २.२४.२९ ॥
ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಳೆದು, ಈಡಾಡಿ, ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಮಂಡಿಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರು.
2.24.30
ततः शब्देन महता भर्त्सयन्तौ परस्परम् ।
पाषाणसङ्घातनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः ॥ २.२४.३० ॥
ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಾ, ಕಲ್ಲಿನ ರಾಶಿಯಂತಹ ಪೆಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರು.
2.24.31
ततो भीमं जरासन्धो जघानोरसि मुष्टिना ।
भीमोषि तं जरासन्धं वक्षस्यभिजघान ह ॥ २.२४.३१ ॥
ನಂತರ ಜರಾಸಂಧನು ಭೀಮನ ಎದೆಗೆ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಭೀಮನೂ ಜರಾಸಂಧನ ಎದೆಗೆ ಹೊಡೆದನು.
2.24.32
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ नियुद्धकुशलावुभौ ।
बाहुभिः समसज्जोतामायसैः परिघैरिव ॥ २.२४.३२ ॥
ವಿಶಾಲ ಎದೆ ಮತ್ತು ಉದ್ದ ಭುಜಗಳುಳ್ಳ, ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಇಬ್ಬರೂ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಗಳಂತೆ ತಮ್ಮ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದರು.
2.24.33
कार्तिकस्य तु मासस्य प्रवृत्तं प्रथमेऽहनि ।
तदा तद्युद्धमभवद्दिनानि दश पञ्च च।
अनाहारं दिवारात्रमविश्रान्तमवर्तत ॥ २.२४.३३ ॥
ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಮೊದಲ ದಿನದಂದು ಅದು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆಗ ಆ ಯುದ್ಧವು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯಿತು. ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
2.24.34
तद्वृत्तं तु त्रयोदश्यां समवेतं महात्मनोः ।
चतुर्दश्यां निशायां तु निवृत्तो मागधः क्लमात् ॥ २.२४.३४ ॥
ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾತ್ಮರ ಆ ಯುದ್ಧವು ತ್ರಯೋದಶಿಯವರೆಗೆ ನಡೆಯಿತು. ಚತುರ್ದಶಿಯ ರಾತ್ರಿ ಮಾಗಧ ದೊರೆ ದಣಿವಿನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು.
2.24.35
तं राजानं तथा क्लान्तं दृष्ट्वा राजञ्जनार्दनः ।
उवाच भीमकर्माणं भीमं सम्बोधयन्निव ॥ २.२४.३५ ॥
ರಾಜನೇ! ಹಾಗೆ ದಣಿದಿರುವ ಆ ದೊರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಜನಾರ್ದನನು, ಭಯಂಕರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಭೀಮನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವವನಂತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
2.24.36
क्लान्तः शत्रुर्हि कौन्तेय शक्यः पीडयितुं रणे ।
पीड्यमानो हि कार्त्स्न्येन जह्याज्जीवितमात्मनः ॥ २.२४.३६ ॥
ಕೌಂತೇಯನೇ! ದಣಿದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪೀಡಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯ. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೀಡಿತನಾದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವನು.
2.24.37
तस्मात्तेऽद्यैव कौन्तेय पीडनीयो जनाधिपः ।
सममेतेन युध्यस्व बाहुभ्यां भरतर्षभ ॥ २.२४.३७ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ಕೌಂತೇಯ, ಇಂದೇ ನೀನು ಈ ರಾಜನನ್ನು ಪೀಡಿಸಬೇಕು. ಭರತರ್ಷಭ, ಇವನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡು.
2.24.38
एवमुक्तःस कृष्णेन पाण्डवः परवीरहा ।
जरासन्दस्य तद्रन्ध्रं ज्ञात्वा चक्रे मतिं वधे ॥ २.२४.३८ ॥
ಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಆ ಪಾಂಡವನು ಜರಾಸಂಧನ ಆ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವನ ವಧೆಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು.
2.24.39
ततस्तमजितं जेतुं जरासन्दं वृकोदरः ।
संरम्भाद्बलिनां श्रेष्ठो जग्राह कुरुनन्दनः ॥ २.२४.३९ ॥
ನಂತರ ಜಯಿಸಲಾಗದ ಆ ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಜಯಿಸಲು, ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕುರುನಂದನ ವೃಕೋದರನು (ಭೀಮ) ಕೋಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದನು.