Mahābhārata · Adhyāya 2.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.24.1
ततस्तं निश्चितात्मानं युद्धाय यदुनन्दनः ।
उवाच वाग्मी राजानं जरासन्धमधोक्षजः ॥ २.२४.१ ॥
Da sprach der Freude der Yadu, der beredte Adhokṣaja (Kṛṣṇa), zu dem König Jarāsandha, der sich für den Kampf entschlossen hatte.
2.24.2
त्रयाणां केन ते राजन्योद्धुमुत्सहते मनः ।
अस्मदन्यतमेनेह सज्जीभवतु को युधि ॥ २.२४.२ ॥
O König, mit wem von den dreien will dein Sinn kämpfen? Mag einer von uns hier zum Kampf bereit sein.
2.24.3
एवमुक्तः स नृपतिर्युद्धं वव्रे महाद्युतिः ।
जरासन्धस्ततो राजा भीमसेनेन मागधः ॥ २.२४.३ ॥
So angesprochen wählte jener König von großem Glanz, Jarāsandha der Māgadhaner, den Kampf mit Bhīmasena.
2.24.4
धारयन्तं गदां दिव्यां बलं श्रुत्वा च निर्वृतः ।
अर्जुन वासुदेवं च वजर्यित्वा स मागधः ॥ २.२४.४ ॥
Jener Māgadhaner, der die göttliche Keule hielt und zufrieden war, als er von seiner Stärke hörte, ließ Arjuna und Vāsudeva beiseite.
2.24.5
मत्वा देवं गोप इति बालोऽर्जुन इति स्म ह ।
आदाय रोजनां माल्यं मङ्गल्यान्यपराणि च ॥ २.२४.५ ॥
Den Gott hielt er für einen Hirten und Arjuna für einen Knaben; er nahm eine Girlande aus Rocanā und andere glückbringende Dinge.
2.24.6
धारयन्नगदान्मुख्यान्निर्वृतीर्वेदनानि च ।
उपतस्थे जरासन्धं युयुत्सुं वै पुरोहितः ॥ २.२४.६ ॥
Die Hauptberge, Gelassenheit und die Veden tragend, trat der Hauspriester zu Jarāsandha, der nach Kampf verlangte.
2.24.7
कृतस्वस्त्ययनो राजा ब्राह्मणेन यशस्विना ।
समनह्यज्जरासन्धः क्षात्रं धर्ममनुस्मरन् ॥ २.२४.७ ॥
Nachdem der König Jarāsandha durch den berühmten Brahmanen die heilverheißenden Riten hatte vollziehen lassen, rüstete er sich, des Kriegerstandes Pflicht eingedenk.
2.24.8
अवमुच्य किरीटं स केशान्समनुमृज्य च ।
दतिष्ठज्जरासन्धो वेलातिग इवार्णवः ॥ २.२४.८ ॥
Nachdem er das Diadem abgelegt und das Haar zurückgestrichen hatte, stand Jarāsandha da wie das Meer, das seine Küste überflutet.
2.24.9
उवाच मतिमान्राजा भीमं भीमपराक्रमः ।
भीम योत्स्ये त्वया सार्धं श्रेयसा निर्जितं वरम् ॥ २.२४.९ ॥
Der weise König von schrecklicher Tapferkeit sprach zu Bhīma: "Bhīma, ich werde mit dir kämpfen; zu siegen ist das Beste für das Wohl."
2.24.10
एवमुक्त्वा जरासन्धो भीमसेनमरिन्दमः ।
प्रत्युद्ययौ महातेजाः शक्रं बल इवासुरः ॥ २.२४.१० ॥
So sprechend, schritt Jarāsandha, der Bezwinger der Feinde von großem Glanz, Bhīmasena entgegen, wie der Asura Bala dem Indra entgegenschritt.
2.24.11
ततः संमन्त्र्य कृष्णेन कृतस्वस्त्ययनो बली ।
भीमसेनो जरासन्धमाससाद युयुत्सया ॥ २.२४.११ ॥
Dann, nachdem er sich mit Kṛṣṇa beraten und die heilverheißenden Riten vollzogen hatte, trat der mächtige Bhīmasena mit dem Verlangen zu kämpfen vor Jarāsandha.
2.24.12
ततस्तौ नरशार्दूलौ बाहुशस्त्रौ समीयतुः ।
वीरौ परमसंहृष्टावन्योन्यजयकाङ्क्षिणौ ॥ २.२४.१२ ॥
Da trafen jene beiden Tiger unter den Menschen, deren Arme ihre Waffen waren, Helden von höchster Begeisterung, einander den Sieg wünschend, aufeinander.
2.24.13
करग्रहणपूर्वं तु कृत्वा पादाभिवन्दनम् ।
कक्षैः कक्षां विधुन्वानावास्फोटं तत्र चक्रतुः ॥ २.२४.१३ ॥
Nachdem sie einander bei der Hand gefasst und die Füße gegrüßt hatten, schüttelten beide Achsel an Achsel und klatschten dort in die Hände.
2.24.14
स्कन्धे दोर्भ्यां समाहत्य निहत्य च मुहुर्मुहुः ।
अङ्गमङ्गैः समाश्लिष्य पुनरास्फालनं च चक्रतुः। ॥ २.२४.१४ ॥
Mit beiden Armen auf die Schultern schlagend, immer wieder niederschlagend und Glied an Glied umschlingend, klatschten sie wieder ihre Arme.
2.24.15
चित्रहस्तादिकं कृत्वा सस्फुलिङ्गेन चाशनिम् ।
गलगण्डाभिघातेन सस्फुलिङ्गेन चाशनिम् ॥ २.२४.१५ ॥
Nachdem sie kunstvolle Handgriffe und dergleichen ausgeführt hatten, wie ein Blitz mit Funken, Kehle und Wange schlagend, wieder wie ein Blitz mit Funken.
2.24.16
बाहुपाशादिकं कृत्वा पादाहतशिरावुभौ ।
उरोहस्तं ततश्चक्रे पूर्णकुम्भौ प्रयुज्य तौ ॥ २.२४.१६ ॥
Nachdem sie Armschlingen und dergleichen angelegt hatten, beide am Kopf von Fußtritten getroffen, dann wandten sie einen Griff an Brust und Hand an, die beiden wie volle Krüge.
2.24.17
करसम्पीडनं कृत्वा गर्जन्तौ वारणाविव ।
नर्दन्तौ मेघसङ्काशौ बाहुप्रहरणावुभौ ॥ २.२४.१७ ॥
Mit Händedruck, die beiden brüllend wie zwei Elefanten, dröhnend wie Wolken, ihre Arme als Waffen, beide.
2.24.18
तलेनाहन्यमानौ तु अन्योन्यं कृतवीक्षणौ ।
सिंहाविव सुसंङ्क्रुद्धावाकृष्याकृष्य युध्यताम् ॥ २.२४.१८ ॥
Von den Handflächen geschlagen, einander ansehend, wie zwei hochgradig erzürnte Löwen kämpften sie, einander immer wieder heranreißend.
2.24.19
अङ्गेनाङ्गं समापीड्य बाहुभ्यामुभयोरपि ।
आवृत्य बाहुभिश्चापि उदरं च प्रचक्रतुः ॥ २.२४.१९ ॥
Den Körperteil des anderen mit dem eigenen fest pressend, umschlangen beide einander mit den Armen und umfassten auch den Bauch.
2.24.20
उभौ कट्यां सुपार्श्वे तु तक्षवन्तौ च शिक्षितौ ।
अधो हस्तं स्वकण्ठे तूदरस्योरसि चाक्षिपत् ॥ २.२४.२० ॥
Beide, geübt und geschickt, packten an Hüften und Flanken; einer stieß die Hand von unten gegen seinen eigenen Hals, und vom Bauch her gegen die Brust.
2.24.21
सर्वातिक्रान्तमर्यादं पृष्ठभङ्गं च चक्रतुः ।
सम्पूर्णमूर्च्छां बाहुभ्यां पूर्णकुम्भं प्रचक्रतुः ॥ २.२४.२१ ॥
Alle Regeln überschreitend, führten sie den Rückenbrecher aus; mit den Armen bildeten sie den Griff der vollen Ohnmacht und den des vollen Kruges.
2.24.22
तृणपीडं यथाकामं पूर्णयोगं समुष्टिकम् ।
एवमादीनि युद्धानि प्रकुर्वन्तौ परस्परम् ॥ २.२४.२२ ॥
Der Grashalm-Druck, nach Belieben, der volle Verbindungsgriff, mit der Faust; solche und andere Kampfgriffe führten sie aufeinander aus.
2.24.23
तयोर्युद्धं ततो द्रष्टुं समेताः पुरवासिनाः ।
ब्राह्मणा वणिजश्चैव क्षत्रियाश्च सहस्रशः ॥ २.२४.२३ ॥
Da versammelten sich die Stadtbewohner, um ihren Kampf zu sehen — Brahmanen, Kaufleute und Kṣatriyas, zu Tausenden.
2.24.24
शूद्राश्च नरशार्दूल स्त्रियो वृद्धाश्च सर्वशः ।
निरन्तरमभूत्तत्र जनौघैरभिसंवृतम् ॥ २.२४.२४ ॥
O Tiger unter den Menschen! Auch Śūdras, Frauen und Alte kamen von allerlei Art; der Ort war ohne Lücke von der Menschenmenge umschlossen.
2.24.25
तयोरथ भुजाघातान्निग्रहप्रग्रहात्तथा ।
आसीत्सुभीमसम्पातो वज्रपर्वतयोरिव ॥ २.२४.२५ ॥
Dann kam es durch die Schläge ihrer Arme und durch Packen und Zerren zu einem furchtbaren Zusammenprall, wie von Donnerkeil und Berg.
2.24.26
उभौ परमसंहृष्टौ बलेन बलिनां वरौ ।
अन्योन्यस्यान्तरं प्रेप्सू परस्परजयैषिणौ ॥ २.२४.२६ ॥
Beide hoch erregt, die Besten unter den Starken, suchten eine Blöße beim anderen und wollten einander besiegen.
2.24.27
शिरोभिरिव तौ मेषौ वृक्षैरिव निशाचरौ ।
पदैरिव शुभावश्वौ तुण्डाभ्यां तित्तिरी इव ॥ २.२४.२७ ॥
Sie waren wie Widder mit den Köpfen, wie Nachtwandler mit Bäumen, wie prächtige Hengste mit den Füßen, wie Rebhühner mit den Schnäbeln.
2.24.28
तद्भीममुत्सार्य जनं युद्धमासीदुपप्लवे ।
बलिनोः संयुगे राजन्वृत्रवासवयोरिव ॥ २.२४.२८ ॥
Dann, nachdem sie die furchtbare Menge verdrängt hatten, entstand in jenem Getümmel, o König, der Kampf jener beiden Starken, wie der von Vṛtra und Vāsava.
2.24.29
प्रकर्षणाकर्षणाभ्यामनुकर्षविकर्षणैः ।
आचकर्षतुरन्योन्यं जानुभिश्चावजघ्नतुः ॥ २.२४.२९ ॥
Einander heftig zerrend, hin und her reißend und schleifend, schlugen sie mit den Knien aufeinander.
2.24.30
ततः शब्देन महता भर्त्सयन्तौ परस्परम् ।
पाषाणसङ्घातनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः ॥ २.२४.३० ॥
Dann, mit großem Getöse, einander schmähend, schlugen sie mit Schlägen wie Steinhaufen aufeinander.
2.24.31
ततो भीमं जरासन्धो जघानोरसि मुष्टिना ।
भीमोषि तं जरासन्धं वक्षस्यभिजघान ह ॥ २.२४.३१ ॥
Dann schlug Jarāsandha Bhīma mit der Faust auf die Brust. Bhīma schlug ebenfalls Jarāsandha auf die Brust.
2.24.32
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ नियुद्धकुशलावुभौ ।
बाहुभिः समसज्जोतामायसैः परिघैरिव ॥ २.२४.३२ ॥
Beide, breitbrüstig, langarmig und im Ringkampf geschickt, prallten mit ihren Armen wie eiserne Keulen aufeinander.
2.24.33
कार्तिकस्य तु मासस्य प्रवृत्तं प्रथमेऽहनि ।
तदा तद्युद्धमभवद्दिनानि दश पञ्च च।
अनाहारं दिवारात्रमविश्रान्तमवर्तत ॥ २.२४.३३ ॥
Am ersten Tag des Monats Kārtika begann der Kampf. Er dauerte dann fünfzehn Tage, Tag und Nacht, ohne Nahrung und ohne Ruhe.
2.24.34
तद्वृत्तं तु त्रयोदश्यां समवेतं महात्मनोः ।
चतुर्दश्यां निशायां तु निवृत्तो मागधः क्लमात् ॥ २.२४.३४ ॥
Jener Kampf zwischen den beiden großen Seelen dauerte bis zum dreizehnten Tag. In der Nacht des vierzehnten zog sich der König von Magadha erschöpft zurück.
2.24.35
तं राजानं तथा क्लान्तं दृष्ट्वा राजञ्जनार्दनः ।
उवाच भीमकर्माणं भीमं सम्बोधयन्निव ॥ २.२४.३५ ॥
O König, als Janārdana den so erschöpften König sah, sprach er zu Bhīma, dem Mann furchtbarer Taten, gleichsam um ihn zu wecken.
2.24.36
क्लान्तः शत्रुर्हि कौन्तेय शक्यः पीडयितुं रणे ।
पीड्यमानो हि कार्त्स्न्येन जह्याज्जीवितमात्मनः ॥ २.२४.३६ ॥
Sohn der Kuntī, ein erschöpfter Feind kann im Kampf tatsächlich bedrängt werden; völlig bedrängt, würde er sein eigenes Leben aufgeben.
2.24.37
तस्मात्तेऽद्यैव कौन्तेय पीडनीयो जनाधिपः ।
सममेतेन युध्यस्व बाहुभ्यां भरतर्षभ ॥ २.२४.३७ ॥
Darum, o Sohn der Kuntī, sollst du diesen König noch heute bedrängen. O Stier der Bharatas, kämpfe mit ihm ebenbürtig mit deinen Armen.
2.24.38
एवमुक्तःस कृष्णेन पाण्डवः परवीरहा ।
जरासन्दस्य तद्रन्ध्रं ज्ञात्वा चक्रे मतिं वधे ॥ २.२४.३८ ॥
So angesprochen von Kṛṣṇa, erkannte der Pāṇḍava, Töter feindlicher Helden, die Schwachstelle Jarāsandhas und fasste den Entschluss, ihn zu töten.
2.24.39
ततस्तमजितं जेतुं जरासन्दं वृकोदरः ।
संरम्भाद्बलिनां श्रेष्ठो जग्राह कुरुनन्दनः ॥ २.२४.३९ ॥
Dann, um jenen unbesiegten Jarāsandha zu besiegen, ergriff ihn Vṛkodara (Bhīma), der Beste der Starken und Freude der Kurus, voller Zorn.