மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.24.1
ततस्तं निश्चितात्मानं युद्धाय यदुनन्दनः ।
उवाच वाग्मी राजानं जरासन्धमधोक्षजः ॥ २.२४.१ ॥
பின்னர் போருக்குத் திடமான மனமுடைய அந்த மன்னனான ஜராசந்தனிடம் யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியான, சொல்வன்மை மிக்க அதோக்ஷஜன் (கிருஷ்ணன்) கூறினான்.
2.24.2
त्रयाणां केन ते राजन्योद्धुमुत्सहते मनः ।
अस्मदन्यतमेनेह सज्जीभवतु को युधि ॥ २.२४.२ ॥
அரசே, மூவரில் உன் மனம் எவருடன் போரிட விரும்புகிறது? இங்கு எங்களில் ஒருவருடன் போருக்குத் தயாராவது யார்?
2.24.3
एवमुक्तः स नृपतिर्युद्धं वव्रे महाद्युतिः ।
जरासन्धस्ततो राजा भीमसेनेन मागधः ॥ २.२४.३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட அந்த மகா ஒளியுடைய மன்னன், மகதனான ஜராசந்தன், பின்னர் பீமசேனனுடன் போரைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
2.24.4
धारयन्तं गदां दिव्यां बलं श्रुत्वा च निर्वृतः ।
अर्जुन वासुदेवं च वजर्यित्वा स मागधः ॥ २.२४.४ ॥
தெய்வீக கதையை ஏந்தியவனும் வலிமையைப் பற்றிக் கேட்டு மகிழ்ந்தவனுமான அந்த மகதன், அர்ஜுனனையும் வாசுதேவனையும் விலக்கிவிட்டான்.
2.24.5
मत्वा देवं गोप इति बालोऽर्जुन इति स्म ह ।
आदाय रोजनां माल्यं मङ्गल्यान्यपराणि च ॥ २.२४.५ ॥
அந்தக் கடவுளை ஒரு இடையன் என்றும், அர்ஜுனனை ஒரு சிறுவன் என்றும் எண்ணி, ரோசனை மாலையையும் வேறு மங்கலப் பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டான்.
2.24.6
धारयन्नगदान्मुख्यान्निर्वृतीर्वेदनानि च ।
उपतस्थे जरासन्धं युयुत्सुं वै पुरोहितः ॥ २.२४.६ ॥
முக்கிய மலைகளையும், மனநிறைவையும், வேதங்களையும் தாங்கிய புரோகிதன், போரை விரும்பும் ஜராசந்தனை அணுகினான்.
2.24.7
कृतस्वस्त्ययनो राजा ब्राह्मणेन यशस्विना ।
समनह्यज्जरासन्धः क्षात्रं धर्ममनुस्मरन् ॥ २.२४.७ ॥
புகழ்பெற்ற பிராமணரால் மங்கல சடங்குகள் செய்யப்பட்ட அரசன் ஜராசந்தன், க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைத்தவாறு கவசம் அணிந்தான்.
2.24.8
अवमुच्य किरीटं स केशान्समनुमृज्य च ।
दतिष्ठज्जरासन्धो वेलातिग इवार्णवः ॥ २.२४.८ ॥
கிரீடத்தைக் கழற்றி, தலைமுடியைச் சீராக்கி, கரையைக் கடக்கும் கடலைப் போல ஜராசந்தன் நின்றான்.
2.24.9
उवाच मतिमान्राजा भीमं भीमपराक्रमः ।
भीम योत्स्ये त्वया सार्धं श्रेयसा निर्जितं वरम् ॥ २.२४.९ ॥
அறிவுள்ள, பயங்கர வீரமுள்ள அரசன் பீமனிடம் கூறினான் - பீமா, உன்னுடன் நான் போரிடுவேன்; வெற்றி பெறுவதே சிறந்ததாகும்.
2.24.10
एवमुक्त्वा जरासन्धो भीमसेनमरिन्दमः ।
प्रत्युद्ययौ महातेजाः शक्रं बल इवासुरः ॥ २.२४.१० ॥
இவ்வாறு கூறி, எதிரிகளை அடக்கும் மகா தேஜஸ்வியான ஜராசந்தன் பீமசேனனை நோக்கி முன்னேறினான்; பலன் என்ற அசுரன் இந்திரனை நோக்கியதைப் போல.
2.24.11
ततः संमन्त्र्य कृष्णेन कृतस्वस्त्ययनो बली ।
भीमसेनो जरासन्धमाससाद युयुत्सया ॥ २.२४.११ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணனுடன் ஆலோசித்து, மங்கல சடங்குகளை முடித்த வலிமையான பீமசேனன், போர் விருப்பத்துடன் ஜராசந்தனை அணுகினான்.
2.24.12
ततस्तौ नरशार्दूलौ बाहुशस्त्रौ समीयतुः ।
वीरौ परमसंहृष्टावन्योन्यजयकाङ्क्षिणौ ॥ २.२४.१२ ॥
பின்னர் கைகளையே ஆயுதமாகக் கொண்ட அந்த இரு நரசார்தூலர்களும், மிகவும் மகிழ்ந்த வீரர்களாய், ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பி மோதினர்.
2.24.13
करग्रहणपूर्वं तु कृत्वा पादाभिवन्दनम् ।
कक्षैः कक्षां विधुन्वानावास्फोटं तत्र चक्रतुः ॥ २.२४.१३ ॥
முதலில் கைகளைப் பிடித்து, காலடிகளை வணங்கி, இருவரும் அக்குளால் அக்குளை அசைத்து, அங்கே கைதட்டல் எழுப்பினர்.
2.24.14
स्कन्धे दोर्भ्यां समाहत्य निहत्य च मुहुर्मुहुः ।
अङ्गमङ्गैः समाश्लिष्य पुनरास्फालनं च चक्रतुः। ॥ २.२४.१४ ॥
தோள்களில் இரு கைகளால் அடித்து, மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி, அங்கம் அங்கமாக இறுகத் தழுவி, மீண்டும் தட்டினர்.
2.24.15
चित्रहस्तादिकं कृत्वा सस्फुलिङ्गेन चाशनिम् ।
गलगण्डाभिघातेन सस्फुलिङ्गेन चाशनिम् ॥ २.२४.१५ ॥
சித்திர கைப்பிடிகள் முதலியவற்றைச் செய்து, தீப்பொறிகளுடன் இடியைப் போல, தொண்டையிலும் கன்னத்திலும் அடித்து, தீப்பொறிகளுடன் இடியைப் போல.
2.24.16
बाहुपाशादिकं कृत्वा पादाहतशिरावुभौ ।
उरोहस्तं ततश्चक्रे पूर्णकुम्भौ प्रयुज्य तौ ॥ २.२४.१६ ॥
கைக்கயிற்றுப் பிடி முதலியவற்றைச் செய்து, காலால் தலையில் அடிக்கப்பட்ட இருவரும், பின்னர் மார்பும் கையும் பிடித்து, நிறைகுடங்களைப் போல் இருவரும் ஈடுபட்டனர்.
2.24.17
करसम्पीडनं कृत्वा गर्जन्तौ वारणाविव ।
नर्दन्तौ मेघसङ्काशौ बाहुप्रहरणावुभौ ॥ २.२४.१७ ॥
கைகளால் அழுத்தம் கொடுத்து, கர்ஜிக்கும் இரு யானைகளைப் போல், முழங்கும் மேகங்களைப் போல், கைகளையே ஆயுதமாக கொண்ட இருவரும்.
2.24.18
तलेनाहन्यमानौ तु अन्योन्यं कृतवीक्षणौ ।
सिंहाविव सुसंङ्क्रुद्धावाकृष्याकृष्य युध्यताम् ॥ २.२४.१८ ॥
உள்ளங்கையால் அடிபட்டு, ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி, இரு சிங்கங்களைப் போல் மிகக் கோபமுற்று, மீண்டும் மீண்டும் இழுத்திழுத்துப் போரிட்டனர்.
2.24.19
अङ्गेनाङ्गं समापीड्य बाहुभ्यामुभयोरपि ।
आवृत्य बाहुभिश्चापि उदरं च प्रचक्रतुः ॥ २.२४.१९ ॥
ஒருவர் மற்றவரின் உறுப்பை தன் உறுப்பால் இறுக அழுத்தி, இருவரும் கைகளால் ஒருவரை ஒருவர் சுற்றி வளைத்து வயிற்றையும் சுற்றிப் பிடித்தனர்.
2.24.20
उभौ कट्यां सुपार्श्वे तु तक्षवन्तौ च शिक्षितौ ।
अधो हस्तं स्वकण्ठे तूदरस्योरसि चाक्षिपत् ॥ २.२४.२० ॥
இருவரும் பயிற்சி பெற்ற திறமையாளர்களாக இடுப்பிலும் பக்கங்களிலும் பிடித்தனர்; ஒருவர் கீழிருந்து கையை நீட்டி தனது கழுத்தின் மீதும், வயிற்றிலிருந்து மார்பின் மீதும் தள்ளினார்.
2.24.21
सर्वातिक्रान्तमर्यादं पृष्ठभङ्गं च चक्रतुः ।
सम्पूर्णमूर्च्छां बाहुभ्यां पूर्णकुम्भं प्रचक्रतुः ॥ २.२४.२१ ॥
எல்லா விதிகளையும் மீறி முதுகு முறிக்கும் பிடியைச் செய்தனர்; கைகளால் முழுமையான மயக்க நிலையையும், நிறைகுடம் போன்ற பிடியையும் உருவாக்கினர்.
2.24.22
तृणपीडं यथाकामं पूर्णयोगं समुष्टिकम् ।
एवमादीनि युद्धानि प्रकुर्वन्तौ परस्परम् ॥ २.२४.२२ ॥
புல்-அழுத்தும் பிடி, விருப்பப்படி, முழு இணைப்புப் பிடி, முஷ்டி அடியுடன்; இத்தகைய மற்றப் போர்ப் பிடிகளை அவர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் செய்துகொண்டிருந்தனர்.
2.24.23
तयोर्युद्धं ततो द्रष्टुं समेताः पुरवासिनाः ।
ब्राह्मणा वणिजश्चैव क्षत्रियाश्च सहस्रशः ॥ २.२४.२३ ॥
அவர்கள் இருவரின் போரைக் காண நகரவாசிகள் கூடினர் — அந்தணர், வணிகர் மற்றும் சத்திரியர்கள், ஆயிரக்கணக்கில்.
2.24.24
शूद्राश्च नरशार्दूल स्त्रियो वृद्धाश्च सर्वशः ।
निरन्तरमभूत्तत्र जनौघैरभिसंवृतम् ॥ २.२४.२४ ॥
ஆண்களில் புலியே! சூத்திரர்களும், பெண்களும், முதியோரும் எல்லாவகையினரும் அங்கு வந்தனர்; மக்கள் வெள்ளத்தால் அந்த இடம் இடைவெளியின்றி சூழப்பட்டது.
2.24.25
तयोरथ भुजाघातान्निग्रहप्रग्रहात्तथा ।
आसीत्सुभीमसम्पातो वज्रपर्वतयोरिव ॥ २.२४.२५ ॥
பின்னர் அவ்விருவரின் கைகளின் அடிகளாலும், பிடித்தல் இழுத்தலாலும், வஜ்ரமும் மலையும் மோதுவது போன்ற மிகக் கடுமையான மோதல் நிகழ்ந்தது.
2.24.26
उभौ परमसंहृष्टौ बलेन बलिनां वरौ ।
अन्योन्यस्यान्तरं प्रेप्सू परस्परजयैषिणौ ॥ २.२४.२६ ॥
இருவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தவர்கள், வலியவர்களில் சிறந்தவர்கள்; ஒருவருக்கொருவர் இடைவெளி தேடி, ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பினர்.
2.24.27
शिरोभिरिव तौ मेषौ वृक्षैरिव निशाचरौ ।
पदैरिव शुभावश्वौ तुण्डाभ्यां तित्तिरी इव ॥ २.२४.२७ ॥
அவ்விருவரும் தலைகளால் மோதும் ஆட்டுக்கடாக்கள் போலவும், மரங்களால் போரிடும் இரவுத் திரிபவர்கள் போலவும், கால்களால் உதைக்கும் அழகிய குதிரைகள் போலவும், அலகுகளால் கொத்தும் கௌதாரிகள் போலவும் இருந்தனர்.
2.24.28
तद्भीममुत्सार्य जनं युद्धमासीदुपप्लवे ।
बलिनोः संयुगे राजन्वृत्रवासवयोरिव ॥ २.२४.२८ ॥
அரசே, அப்போது கூட்டத்தை விலக்கிவிட்டு, கலக்கத்தில் அந்த இரு வலியவர்களின் போர் வ்ருத்திரனுக்கும் வாசவனுக்கும் இடையேயான போர் போல நிகழ்ந்தது.
2.24.29
प्रकर्षणाकर्षणाभ्यामनुकर्षविकर्षणैः ।
आचकर्षतुरन्योन्यं जानुभिश्चावजघ्नतुः ॥ २.२४.२९ ॥
ஒருவரையொருவர் இழுத்தும் பிடித்தும், முன்னும் பின்னும் இழுத்து, முழங்கால்களால் தாக்கினர்.
2.24.30
ततः शब्देन महता भर्त्सयन्तौ परस्परम् ।
पाषाणसङ्घातनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः ॥ २.२४.३० ॥
பின்னர் பெரும் ஒலியுடன் ஒருவரையொருவர் இகழ்ந்து, கல்திரள் போன்ற அடிகளால் தாக்கினர்.
2.24.31
ततो भीमं जरासन्धो जघानोरसि मुष्टिना ।
भीमोषि तं जरासन्धं वक्षस्यभिजघान ह ॥ २.२४.३१ ॥
பின்னர் ஜராசந்தன் பீமனின் மார்பில் முஷ்டியால் குத்தினான். பீமனும் ஜராசந்தனின் மார்பில் குத்தினான்.
2.24.32
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ नियुद्धकुशलावुभौ ।
बाहुभिः समसज्जोतामायसैः परिघैरिव ॥ २.२४.३२ ॥
அகன்ற மார்பும் நீண்ட கரங்களும் கொண்ட, மல்யுத்தத்தில் திறமையான அவ்விருவரும் இரும்புத் தடிகள் போல தங்கள் கரங்களால் மோதிக்கொண்டனர்.
2.24.33
कार्तिकस्य तु मासस्य प्रवृत्तं प्रथमेऽहनि ।
तदा तद्युद्धमभवद्दिनानि दश पञ्च च।
अनाहारं दिवारात्रमविश्रान्तमवर्तत ॥ २.२४.३३ ॥
கார்த்திக மாதத்தின் முதல் நாளில் அது தொடங்கியது. அப்போது அந்தப் போர் பதினைந்து நாட்கள் நடந்தது. பகலும் இரவும் உணவின்றி, ஓய்வின்றி அது தொடர்ந்தது.
2.24.34
तद्वृत्तं तु त्रयोदश्यां समवेतं महात्मनोः ।
चतुर्दश्यां निशायां तु निवृत्तो मागधः क्लमात् ॥ २.२४.३४ ॥
அந்த இரு மகாத்மாக்களின் அந்தப் போர் பதின்மூன்றாம் நாள் வரை நடந்தது. பதினான்காம் நாள் இரவில் மகதன் சோர்வினால் பின்வாங்கினான்.
2.24.35
तं राजानं तथा क्लान्तं दृष्ट्वा राजञ्जनार्दनः ।
उवाच भीमकर्माणं भीमं सम्बोधयन्निव ॥ २.२४.३५ ॥
அரசே! அவ்வாறு களைப்புற்ற அந்த அரசனைக் கண்ட ஜனார்த்தனன், பயங்கர செயல்கள் புரியும் பீமனை எச்சரிப்பவர் போல கூறினார்.
2.24.36
क्लान्तः शत्रुर्हि कौन्तेय शक्यः पीडयितुं रणे ।
पीड्यमानो हि कार्त्स्न्येन जह्याज्जीवितमात्मनः ॥ २.२४.३६ ॥
குந்தியின் மகனே! களைத்த எதிரியை போரில் வருத்துவது சாத்தியம். முழுமையாக வருத்தப்பட்டால் அவன் தன் உயிரை விட்டுவிடுவான்.
2.24.37
तस्मात्तेऽद्यैव कौन्तेय पीडनीयो जनाधिपः ।
सममेतेन युध्यस्व बाहुभ्यां भरतर्षभ ॥ २.२४.३७ ॥
ஆகையால், கௌந்தேயா, இன்றே நீ இந்த மன்னனை வருத்த வேண்டும். பரதர்களில் காளையே, இவனுடன் சமமாக உன் புயங்களால் போரிடு.
2.24.38
एवमुक्तःस कृष्णेन पाण्डवः परवीरहा ।
जरासन्दस्य तद्रन्ध्रं ज्ञात्वा चक्रे मतिं वधे ॥ २.२४.३८ ॥
கிருஷ்ணனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பகைவீரர்களை அழிக்கும் அந்தப் பாண்டவன் ஜராசந்தனின் அந்த பலவீனத்தை அறிந்து அவனைக் கொல்லும் எண்ணம் கொண்டான்.
2.24.39
ततस्तमजितं जेतुं जरासन्दं वृकोदरः ।
संरम्भाद्बलिनां श्रेष्ठो जग्राह कुरुनन्दनः ॥ २.२४.३९ ॥
பின்னர் வெல்ல முடியாத அந்த ஜராசந்தனை வெல்ல, பலவான்களில் சிறந்த குருநந்தனன் வ்ருகோதரன் (பீமன்) கோபத்துடன் அவனைப் பிடித்தான்.