Mahābhārata · Adhyāya 2.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.43.1
ततो भीष्मस्य तच्छ्रुत्वा वचः काले युधिष्ठिरः ।
ज्ञापनार्थाय सर्वेषां भीष्मं पुनरथाब्रवीत् ॥ २.४३.१ ॥
Als Yudhiṣṭhira zur rechten Zeit die Worte Bhīṣmas gehört hatte, sprach er erneut zu Bhīṣma, damit es allen bekannt werde.
2.43.2
विस्तरेणास्य देवस्य कर्माणीच्छामि सर्वशः ।
श्रोतुं भगवतस्तानि प्रब्रवीहि पितामह ॥ २.४३.२ ॥
Großvater, ich möchte die Taten dieses Gottes in aller Ausführlichkeit und vollständig hören; erzähle mir die Taten jenes erhabenen Herrn.
2.43.3
कर्मणामानुपूर्वा च प्रादुर्भावाश्च ये विभोः ।
यथा च प्रकृतिः कृष्णे तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ २.४३.३ ॥
Großvater, erzähle mir die Abfolge der Taten jenes allgegenwärtigen Herrn und seine Erscheinungen sowie seine Natur, wie sie in Kṛṣṇa ist.
2.43.4
एवमुक्तस्तदा भीष्मः प्रोवाच भरतर्षभ ।
युधिष्ठिरममित्रघ्नं तस्मिन्त्राजसमागमे ॥ २.४३.४ ॥
So angesprochen, sprach Bhīṣma, der Stier der Bharatas, damals zu Yudhiṣṭhira, dem Bezwinger der Feinde, in jener Versammlung der Könige.
2.43.5
समक्षं वासुदेवस्य देवस्येव शतक्रतोः ।
कर्माण्यसुकराण्यन्यैराचचक्षे जनाधिप ॥ २.४३.५ ॥
In Gegenwart Vāsudevas, gleichsam vor dem Gott Indra, dem Hundertopferer, erzählte Bhīṣma, Herr der Menschen, Taten, die anderen schwer zu vollbringen sind.
2.43.6
शृण्वतां पार्थिवानां च धर्मराजस्य चान्तिके ।
इदं मतिमतां श्रेष्ठः कृष्णं प्रति विशाम्पते ॥ २.४३.६ ॥
Herr der Völker, in Gegenwart des Dharma-Königs und während die Könige zuhörten, sprach Bhīṣma, der Beste der Weisen, dies über Kṛṣṇa.
2.43.7
म्नैवामन्त्र्य राजेन्द्र चेदिराजमरिन्दमम् ।
भीमकर्मा ततो भीष्णो भूयः स इतमब्रवीत् ॥ २.४३.७ ॥
Da sprach Bhīṣma, von schrecklichen Taten, den Herrscher der Könige, den König der Cedi, Bezwinger der Feinde, anredend, wieder dies.
2.43.8
करूणामपि राजानं युधिष्ठिरमभाषत ।
वर्तमानामतीतां च शृणु राजन्युधिष्ठिर ॥ २.४३.८ ॥
Er wandte sich auch an Yudhiṣṭhira, den König der Karu: Höre, o König Yudhiṣṭhira, das Gegenwärtige und das Vergangene.
2.43.9
ईश्वरस्योत्तमस्यैनां कर्मणां गहनां गतिम् ।
अव्यक्तो व्यक्तलिङ्गस्थो य एष भगवान्प्रभुः ॥ २.४३.९ ॥
Bhīṣma sprach: Dies ist der unergründliche Pfad der Taten des höchsten Herrn. Dieser gesegnete Herr, der Mächtige, der in manifester Gestalt verweilt, ist unmanifest.
2.43.10
पुरा नारायणो देवः स्वयम्भूः प्रपितामहः ।
सहस्रशीर्षः पुरुषो ध्रवोऽनन्तः सनातनः ॥ २.४३.१० ॥
Einst war der Gott Nārāyaṇa, der selbstseiende Urgroßvater, die Person mit tausend Häuptern, beständig, unendlich und ewig.
2.43.11
सहस्रास्यः सहस्राश्चः सहस्रचरणो विभुः ।
सहस्रवाहुः सर्वज्ञो देवो नामसहस्रवान् ॥ २.४३.११ ॥
Der allgegenwärtige Herr mit tausend Gesichtern, tausend Augen, tausend Füßen; der Gott mit tausend Armen, allwissend, der tausend Namen besitzt.
2.43.12
सहस्रमुकुटो देवो विश्वरूपो महाद्युतिः ।
अनेकवर्णो देवादिरव्यक्ताद्वै परे स्थितः ॥ २.४३.१२ ॥
Der Gott mit tausend Kronen, von universaler Gestalt, von großem Glanz, vielfarbig, der Erste der Götter; er weilt jenseits des Unmanifesten.
2.43.13
असृजत्सलिलं पूर्वं स च नारायणः प्रभुः ।
ततस्तु भगवांस्तोये ब्रह्माणमसृजत्स्वयम् ॥ २.४३.१३ ॥
Jener Herr Nārāyaṇa erschuf zuerst die Wasser; dann erschuf der Erhabene selbst Brahmā im Wasser.
2.43.14
ब्रह्मा चतुर्मुखो लोकान्सर्वांस्तानसृजत्स्वयम् ।
आदिकाले पुरा ह्येवं सर्वलोकस्य चोद्भवः।
पुरा यः प्रलये प्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे ॥ २.४३.१४ ॥
Brahmā mit den vier Gesichtern erschuf selbst all jene Welten. In der Urzeit, einst, so war der Ursprung der ganzen Welt; einst, als die Auflösung kam und die unbeweglichen und beweglichen Wesen vergingen,
2.43.15
ब्रह्मादिषु प्रलीनेषु नष्टे लोके चराचरे ।
आभूतसम्प्लवे प्राप्ते प्रलीने प्रकृतौ महान् ॥ २.४३.१५ ॥
Als Brahmā und die anderen sich aufgelöst hatten, die Welt der beweglichen und unbeweglichen Wesen vernichtet war, als die Flut der Wesen kam und das Große in die Urmaterie aufgelöst wurde.
2.43.16
एकस्मिष्ठति सर्वात्मा स तु नारायणः प्रभुः ।
नारायणस्य चाङ्गानि सर्वदैवानि भारत ॥ २.४३.१६ ॥
In diesem Einen verweilt der Herr Nārāyaṇa, das Selbst aller; und, o Bhārata, die Glieder Nārāyaṇas sind immer alle Gottheiten.
2.43.17
शिरस्तस्य दिवं राजन्नाभिः खं चरणौ मही ।
अश्विनौ कर्णयोर्देवौ चक्षुषी शशिभास्करौ ॥ २.४३.१७ ॥
O König, sein Haupt ist der Himmel, sein Nabel der Raum, seine Füße die Erde; die beiden Aśvin sind seine Ohren, und Mond und Sonne sind seine Augen.
2.43.18
इन्द्रवैश्वानरौ देवौ मुखं तस्य महात्मनः ।
अन्यानि सर्वदैवानि सर्वाङ्गानि महात्मनः ॥ २.४३.१८ ॥
Indra und Vaiśvānara, die Götter, sind das Antlitz jenes Großseeligen; alle übrigen Gottheiten sind alle Glieder des Großseeligen.
2.43.19
सर्वं चापि हरौ संस्थं सूत्रे मणिगणा इव ।
आभूतसम्प्लवान्तेऽथ दृष्ट्वा सर्वं तमोन्वितम् ॥ २.४३.१९ ॥
Alles ruht in Hari, wie Perlenreihen auf einer Schnur. Und am Ende der Auflösung der Wesen, da alles von Finsternis erfüllt ist.
2.43.20
नारायणो महायोगी सर्वज्ञः परमात्मवान् ।
ब्रह्मभूतस्तदात्मानं ब्रह्मणमसृजत्स्वयम् ॥ २.४३.२० ॥
Nārāyaṇa, der große Yogin, allwissend, im höchsten Selbst, wurde zu Brahman und erschuf da Brahmā aus sich selbst heraus.
2.43.21
सोऽध्यक्षः सर्वभूतानां प्रभूतप्रभवोऽच्युतः ।
सनत्कुमारं रुद्रं च सप्तर्षीश्च तपोधनात् ॥ २.४३.२१ ॥
Er, der Aufseher aller Wesen, von reichem Ursprung, der Unvergängliche, schuf Sanatkumāra, Rudra und die sieben Weisen aus dem Reichtum seiner Askese.
2.43.22
सर्वमेवासृजद्ब्रह्मा तथा लोकांस्तथा प्रजाः ।
ते च तद्व्यसृजंस्तत्र प्राप्तकाले युधिष्ठिर ॥ २.४३.२२ ॥
Brahmā erschuf alles, ebenso die Welten und die Geschöpfe; und sie entließen es dort, als die bestimmte Zeit kam, o Yudhiṣṭhira.
2.43.23
तेभ्योऽभवन्महात्मभ्यो बहुधा ब्रह्म शाश्वतम् ।
कल्पानां बहुकोट्यश्चसमतीतास्तु भारत ॥ २.४३.२३ ॥
Von jenen Großherzigen ging auf vielfache Weise das ewige Brahman hervor; und viele Krore von Kalpas sind vergangen, o Bhārata.
2.43.24
आभूतसम्प्लवाश्चैव बहुधाऽद्धाऽपचक्रमुः ।
मन्वन्तरयुगा राजन्सङ्कल्पो भूतसम्प्लवाः ॥ २.४३.२४ ॥
Die Auflösungen der Wesen sind ebenfalls auf vielerlei Weise tatsächlich vergangen; die Manvantaras und Yugas, o König, der Entschluss und die Auflösungen der Wesen sind vergangen.
2.43.25
चक्रवत्परिवर्तन्ते सर्वं विषमुखं जगत् ।
सृष्ट्वा चतुर्मुखं देवं देवो नारायणः प्रभुः ॥ २.४३.२५ ॥
Wie ein Rad drehen sie sich; die ganze Welt hat Gift an ihrem Anfang. Nachdem der viergesichtige Gott erschaffen war, der Herr, der Gott Nārāyaṇa.
2.43.26
स लोकानां हितार्थाय क्षीरोदे वसति प्रभुः ।
ब्रह्मा च सर्वलोकानां लोकस्य च पितामहः ॥ २.४३.२६ ॥
Jener Herr wohnt im Milchozean zum Wohl der Welten; und Brahmā ist der Großvater aller Welten und dieser Welt.
2.43.27
ततो नारायणो देवः सर्वस्य प्रपितामहः। ॥ २.४३.२७ ॥
Dann ist der Gott Nārāyaṇa der Urgroßvater aller.