ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 2.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.52.1
यच्चके भगवान्विष्णुर्वसुदेवसुतस्तदा ।
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु स्रवमशेषतः ॥ २.५२.१ ॥
ವಸುದೇವನ ಮಗನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಆಗ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳು.
2.52.2
वासुदेवस्य महात्म्यं चरितं च महात्मनः ।
हितार्थं सुरसर्त्यानां लोकानां च हिताय च ॥ २.५२.२ ॥
ವಾಸುದೇವನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಚರಿತ್ರೆ ದೇವತೆಗಳ, ಮನುಷ್ಯರ ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ.
2.52.3
यदा दिवि विभुस्तात न रेमे भगवानसौ ।
ततो व्यादिशय भूतानि विभुर्भूमिसुखावहः ॥ २.५२.३ ॥
ಮಗನೇ, ವಿಭುವಾದ ಆ ಭಗವಂತನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ರಮಿಸದಿದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿಗೆ ಸುಖ ತರುವ ಆ ವಿಭು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.
2.52.4
निग्रहार्थाय दैत्यानां चोदयामास वै तदा ।
मुरुतश्च वसूंश्चैव सूर्याचन्द्रमसावुभौ ॥ २.५२.४ ॥
ಆಗ ಅವನು ದೈತ್ಯರನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಮರುತರನ್ನೂ, ವಸುಗಳನ್ನೂ, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಪ್ರೇರಿಸಿದನು.
2.52.5
गन्धर्वाप्सरसश्चैव रुद्रादित्यांस्तथाऽश्विनौ ।
जायध्वं मानुषे लोके सर्वलोकमहेश्वराः ॥ २.५२.५ ॥
ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರು, ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಆದಿತ್ಯರು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನಿಯರು — 'ಸರ್ವಲೋಕ ಮಹೇಶ್ವರರೇ, ಮಾನುಷ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿರಿ' ಎಂದನು.
2.52.6
जङ्गमानि विशालाक्षो ह्यात्मार्थमसृजत्प्रभुः ।
जायन्तामिति गोविन्दस्तिर्यग्योनिगतैः सह ॥ २.५२.६ ॥
ವಿಶಾಲಾಕ್ಷನಾದ ಪ್ರಭುವು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಚರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. 'ಇವರು ಜನಿಸಲಿ' ಎಂದು ಗೋವಿಂದನು ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರೊಂದಿಗೆ (ಹೇಳಿದನು).
2.52.7
तानि सर्वाणि सर्वज्ञो व्यजायत यदोः कुले ।
आत्मानमात्मना तात कृत्वा बहुविधं हरिः।
रत्यर्थमिह गास्तत्र ररक्ष पुरुषोत्तमः। ॥ २.५२.७ ॥
ಪ್ರಿಯನೇ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಹರಿಯು ತನ್ನನ್ನು ಬಹುವಿಧವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಯದು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಆ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಗೋವುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.
2.52.8
अजातशत्रो जातस्तु यथेष्ट भुवि भूमिप ।
कीर्त्यमानं मया तात निबोध भरतर्षभ ॥ २.५२.८ ॥
ಅಜಾತಶತ್ರುವೇ, ಭೂಪತಿಯೇ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟಾನುಸಾರವಾಗಿ ಅವನು ಜನಿಸಿದನು. ಪ್ರಿಯನೇ, ಭರತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳು.
2.52.9
सागराः समकम्पन्त मुदा चेलुश्च पर्वताः ।
जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.९ ॥
ಜನಾರ್ದನನು ಜನಿಸಿದಾಗ ಸಮುದ್ರಗಳು ನಡುಗಿದವು; ಪರ್ವತಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಚಲಿಸಿದವು; ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಗಳು ಉರಿದವು.
2.52.10
शिवाः सम्प्रववुर्वाताः प्रशान्तमभवद्रजः ।
ज्योतींषि सम्प्रकाशन्त जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.१० ॥
ಜನಾರ್ದನನು ಜನಿಸಿದಾಗ ಮಂಗಳಕರ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು; ಧೂಳು ಶಾಂತವಾಯಿತು; ಜ್ಯೋತಿಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು.
2.52.11
देवदुन्दुभयश्चापि सस्वनुर्भृशमम्बरे ।
अभ्यवर्षंस्तदाऽऽगम्य देवताः पुष्पवृष्टिभिः ॥ २.५२.११ ॥
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ದುಂದುಭಿಗಳೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು; ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಬಂದು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಗೈದರು.
2.52.12
गीर्भिर्मङ्गलयुक्ताभिः स्तुवन्वै मधुसदनम् ।
उपतस्थुस्तदा प्रीताः प्रादुर्भावे महर्षयः ॥ २.५२.१२ ॥
ಮಂಗಳಕರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಧುಸೂದನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ಆಗ ಸಂತುಷ್ಟರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವನ ಅವತಾರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸಿದರು.
2.52.13
ततस्तानभिसम्प्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
उपानृत्यन्नुपजगुर्गन्धर्वाप्सरसां गणाः ॥ २.५२.१३ ॥
ಆಗ ನಾರದ ಮೊದಲಾದ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸಿ ಹಾಡಿದವು.
2.52.14
उपतस्थे च गोविन्दं सहस्राक्षः शचीपतिः ।
अभ्यभाषत तेजस्वी महर्षीन्पूजयंस्तदा ॥ २.५२.१४ ॥
ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣಿನ ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಗೋವಿಂದನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.
2.52.15
कृत्वा च देवकार्याणि कृत्वा देवहितानि च ।
खं लोकं लोककृद्देवः पुनर्गच्छति तेजसा ॥ २.५२.१५ ॥
ದೇವಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಲೋಕಕರ್ತ ದೇವನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
2.52.16
इत्युक्त्वा ऋषिभिः सार्घं जगाम त्रिदिवं पुनः ।
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वाञ्छादयन्प्रकृतिं पराम् ॥ २.५२.१६ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು, ಪರಮ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಾ.
2.52.17
नन्दगोपकुले कृष्ण उवास बहुलाः समाः ।
ततः कदाचित्सुप्तं तं शकटस्य त्वधः शिशुम् ॥ २.५२.१७ ॥
ನಂದ ಗೋಪನ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದನು. ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ, ಗಾಡಿಯ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಆ ಶಿಶುವನ್ನು.
2.52.18
यशोदा सम्परित्यज्य जगाम यमुनां नदीम् ।
शिशुलीलां ततः कुर्वन्स्वहस्तचरणौ क्षिपन् ॥ २.५२.१८ ॥
ಯಶೋದೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಮುನಾ ನದಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ಆಗ ಆ ಶಿಶು ತನ್ನ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಾ ಶಿಶು ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು.
2.52.19
रुरोद मधुरं कृष्णः पादावूर्ध्वं प्रसारयन् ।
पादाङ्गुष्ठेन शकटं दारयन्नथ केशवः ॥ २.५२.१९ ॥
ಕೃಷ್ಣನು ಮಧುರವಾಗಿ ಅತ್ತನು, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಾಚುತ್ತಾ. ನಂತರ ಕೇಶವನು ತನ್ನ ಕಾಲ್ಬೆರಳಿನಿಂದ ಆ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಸೀಳಿದನು.
2.52.20
तत्र एकेन पादेन पातयित्वा तथा शिशुः ।
न्युब्जं पयोधराकाङ्क्षी ससार च रुरोद च ॥ २.५२.२० ॥
ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶಿಶು ಒಂದು ಕಾಲಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೀಗೆ ಉರುಳಿಸಿ, ಸ್ತನವನ್ನು ಬಯಸಿ ಬೋರಲು ಬಿದ್ದು ತೆವಳುತ್ತಾ ಅತ್ತನು.
2.52.21
पाटितं शकटं दृष्ट्वा भिन्नभाण्डपुटीकटम् ।
जनास्ते शिशुना तेन विस्मयं परमं ययुः ॥ २.५२.२१ ॥
ಗಾಡಿ ಸೀಳಿಹೋಗಿ, ಅದರ ಮಡಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಬುಟ್ಟಿಗಳು ಒಡೆದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಶಿಶುವಿನ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಜನರು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು.
2.52.22
प्रत्यक्षं शूरसेनानां दृश्यते महदद्भुतम् ।
शयानेन हतः कंसपक्षवांस्तिग्मतेजसा ॥ २.५२.२२ ॥
ಶೂರಸೇನರ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಒಂದು ಮಹಾ ಅದ್ಭುತ ಕಾಣಿಸಿತು — ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲೇ ಆ ತೀಕ್ಷ್ಣತೇಜಸ್ವಿ ಕಂಸನ ಪಕ್ಷದವರನ್ನು ಕೊಂದನು.
2.52.23
पूतना चापि निहता महाकाया महास्तनी ।
ततः काले महाराज संसक्तौ रामकेशवौ ॥ २.५२.२३ ॥
ದೊಡ್ಡ ದೇಹ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಸ್ತನಗಳಿದ್ದ ಪೂತನೆಯೂ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಆಮೇಲೆ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವ ಒಟ್ಟಾದರು.
2.52.24
कृष्णः सङ्कर्षणश्चोभौ रिङ्खिणौ च बभूवतुः ।
अन्योन्यकिरणाक्रान्तौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ २.५२.२४ ॥
ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣ ಇಬ್ಬರೂ ತೆವಳುವ ಶಿಶುಗಳಾದರು; ಒಬ್ಬರ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಆವೃತರಾಗಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ.
2.52.25
विसर्पन्तौ च सर्वत्र महासर्पभुजौ तदा ।
रेजतुः पांसुदिग्धाङ्गौ रामकृष्णौ तदा नृप ॥ २.५२.२५ ॥
ಆಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೆವಳುತ್ತಾ, ಮಹಾಸರ್ಪಗಳಂತಹ ತೋಳುಗಳುಳ್ಳ, ಧೂಳು ಮೆತ್ತಿದ ದೇಹದ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಆಗ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಓ ರಾಜನೇ.
2.52.26
क्वचिच्च जानुभिः स्पृष्टौ क्रीडमानौ क्वचिद्वने ।
पिबन्तौ दधिकुल्यांश्च मथ्यमाने च भारत ॥ २.५२.२६ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಚಲಿಸುತ್ತಾ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಾ, ಕಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೊಸರಿನ ಹೊಳೆಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಓ ಭಾರತ.
2.52.27
ततः स बालो गोविन्दो नवनीतं तदा क्षयम् ।
ग्रासमानस्तु तत्रायं गोपीभिर्ददृशे तथा ॥ २.५२.२७ ॥
ಆಗ ಆ ಬಾಲಕ ಗೋವಿಂದನು, ಬೆಣ್ಣೆ ಕರಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಯರಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಲ್ಪಟ್ಟನು.
2.52.28
दाम्नाऽथोलूखले कृष्णो गोपीभिश्च निबन्धितः ।
तत्तथा शिशुना तेन कर्षता चार्जुनावृभौ ॥ २.५२.२८ ॥
ಆಗ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಒರಳಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೋಪಿಯರು ಕಟ್ಟಿದರು. ಆ ಶಿಶು ಅದನ್ನು ಎಳೆಯುವಾಗ ಎರಡು ಅರ್ಜುನ ವೃಕ್ಷಗಳೂ.
2.52.29
समूलविटपौ भग्नौ तदद्भुतमिवाभवत् ।
ततस्तौ बाल्यमुत्तीर्णौ कृष्णसङ्कर्षणावुभौ ॥ २.५२.२९ ॥
ಬೇರು ಮತ್ತು ಕೊಂಬೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುರಿದ ಆ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಅದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣ, ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ದಾಟಿದರು.
2.52.30
तस्मिन्नेव व्रजस्थाने सप्तवर्षै बभूवतुः ।
नीलपीताम्बरधरौ पीतश्वेतानुलेपनौ ॥ २.५२.३० ॥
ಅದೇ ವ್ರಜ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಏಳು ವರ್ಷದವರಾದರು, ನೀಲಿ ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಹಳದಿ ಬಿಳಿ ಲೇಪನ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಾಗಿ.
2.52.31
बभुवतुर्वत्सपालौ काकपक्षधरावुभौ ।
पर्णवाद्यं श्रुतिसुखं वादयन्तौ वराननौ ॥ २.५२.३१ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕರುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ ಗೋಪಾಲಕರಾದರು; ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಗೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಶಿರೋಭೂಷಣ ಧರಿಸಿದ್ದರು; ಕಿವಿಗೆ ಇಂಪಾದ ಎಲೆಯ ವಾದ್ಯವನ್ನು ನುಡಿಸುತ್ತಾ ಸುಂದರ ಮುಖದವರಾಗಿದ್ದರು.
2.52.32
शुशुभाते वनगतौ त्रिशीर्षाविव पन्नगौ ।
मयूराङ्गजकर्णौ तौ पल्लवापीडधारिणौ ॥ २.५२.३२ ॥
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮೂರು ತಲೆಯ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಹೊಳೆದರು; ಅವರ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ನವಿಲುಗರಿಯ ಆಭರಣಗಳಿದ್ದವು, ಅವರು ಚಿಗುರೆಲೆಗಳ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದರು.
2.52.33
वनमालापरिक्षिप्तौ सालपोताविवोद्गतौ ।
अरविन्दकृतापीडौ रज्जुयज्ञोपवीतिनौ ॥ २.५२.३३ ॥
ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಎಳೆಯ ಸಾಲ ಮರಗಳಂತೆ ಇದ್ದರು; ಅವರು ತಾವರೆಯ ಕಿರೀಟ ಧರಿಸಿ, ಹಗ್ಗವನ್ನೇ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದರು.
2.52.34
सशिक्यतुम्बुरुकरौ गोपवेणुप्रवादकौ ।
क्वचिद्वसन्तावन्योन्यं क्रडमानौ क्वचिद्वने ॥ २.५२.३४ ॥
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಯ ಮತ್ತು ತುಂಬುರು ವಾದ್ಯ ಹಿಡಿದು, ಗೋಪಾಲರ ಕೊಳಲನ್ನು ನುಡಿಸುತ್ತಾ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೊಂದಿಗೊಬ್ಬರು ಆಡುತ್ತಾ ವಾಸಿಸಿದರು.
2.52.35
पर्णशय्यासु तौ सुप्तौ क्वचिन्निद्रान्तरैषिणौ ।
तौ वत्सान्पालयन्तौ हि शोभयन्तौ महद्वनम् ॥ २.५२.३५ ॥
ಎಲೆಗಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರು ಮಲಗಿದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಡುವೆ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ; ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಕರುಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಮಹಾವನಕ್ಕೆ ಶೋಭೆ ತಂದರು.
2.52.36
चञ्चूर्यन्तौ रमन्तौ च राजन्नेवं तदा शुभम् ।
ततो बृन्दावनं गत्वा वसुदेवसुतावुभौ।
गोकुलं तत्र कौन्येय चारयन्तौ विजह्रतुः ॥ २.५२.३६ ॥
ಅರಸನೇ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಶುಭಕರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದರು; ನಂತರ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರೂ, ಕುಂತೀಪುತ್ರನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ವಿಹರಿಸಿದರು.