மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.52.1
यच्चके भगवान्विष्णुर्वसुदेवसुतस्तदा ।
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु स्रवमशेषतः ॥ २.५२.१ ॥
வசுதேவரின் மகனாகிய பகவான் விஷ்ணு அப்போது செய்ததை, நான் உனக்கு முழுமையாகச் சொல்வேன்; கேள்.
2.52.2
वासुदेवस्य महात्म्यं चरितं च महात्मनः ।
हितार्थं सुरसर्त्यानां लोकानां च हिताय च ॥ २.५२.२ ॥
வாசுதேவரின் மகிமையும், அந்த மகாத்மாவின் செயல்களும் தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும், உலகங்களுக்கும் நன்மைக்காக உள்ளன.
2.52.3
यदा दिवि विभुस्तात न रेमे भगवानसौ ।
ततो व्यादिशय भूतानि विभुर्भूमिसुखावहः ॥ २.५२.३ ॥
அன்பு மகனே, விபு பகவான் வானுலகில் மகிழ்ச்சி கொள்ளாதபோது, பூமிக்கு இன்பம் தரும் அந்த விபு உயிரினங்களுக்கு ஆணையிட்டார்.
2.52.4
निग्रहार्थाय दैत्यानां चोदयामास वै तदा ।
मुरुतश्च वसूंश्चैव सूर्याचन्द्रमसावुभौ ॥ २.५२.४ ॥
அப்போது அவர் தைத்தியர்களை அடக்குவதற்காக மருத்துக்களையும், வசுக்களையும், சூரியனையும் சந்திரனையும் இருவரையும் தூண்டினார்.
2.52.5
गन्धर्वाप्सरसश्चैव रुद्रादित्यांस्तथाऽश्विनौ ।
जायध्वं मानुषे लोके सर्वलोकमहेश्वराः ॥ २.५२.५ ॥
கந்தர்வர்களையும் அப்சரஸ்களையும், ருத்திரர்களையும் ஆதித்தியர்களையும், அதுபோல் இரு அசுவினிகளையும்: 'அனைத்து உலகங்களின் மகேசுவரர்களே, மனித உலகில் பிறப்பீர்களாக' என்றார்.
2.52.6
जङ्गमानि विशालाक्षो ह्यात्मार्थमसृजत्प्रभुः ।
जायन्तामिति गोविन्दस्तिर्यग्योनिगतैः सह ॥ २.५२.६ ॥
விசாலக் கண்ணனாகிய பிரபு தன் நோக்கத்திற்காக நகரும் உயிரினங்களைப் படைத்தார். 'இவர்கள் பிறக்கட்டும்' என்று கோவிந்தன் விலங்கு யோனிகளில் பிறந்தவர்களுடன் (கூறினார்).
2.52.7
तानि सर्वाणि सर्वज्ञो व्यजायत यदोः कुले ।
आत्मानमात्मना तात कृत्वा बहुविधं हरिः।
रत्यर्थमिह गास्तत्र ररक्ष पुरुषोत्तमः। ॥ २.५२.७ ॥
அன்பனே, சர்வஞ்ஞனான ஹரி தன்னைப் பலவிதமாகப் படைத்துக்கொண்டு யாதவ குலத்தில் அவை அனைத்தாகப் பிறந்தார். அங்கே புருஷோத்தமன் மகிழ்ச்சிக்காகப் பசுக்களைக் காத்தார்.
2.52.8
अजातशत्रो जातस्तु यथेष्ट भुवि भूमिप ।
कीर्त्यमानं मया तात निबोध भरतर्षभ ॥ २.५२.८ ॥
பகைவரால் வெல்லப்படாதவனே, மன்னனே, பூமியில் விரும்பியபடி அவர் பிறந்தார். அன்பனே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் சொல்வதைக் கேள்.
2.52.9
सागराः समकम्पन्त मुदा चेलुश्च पर्वताः ।
जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.९ ॥
ஜனார்த்தனன் பிறந்தபோது கடல்கள் நடுங்கின; மலைகள் மகிழ்ச்சியால் அசைந்தன; அமைதியாயிருந்த நெருப்புகள் எரிந்தெழுந்தன.
2.52.10
शिवाः सम्प्रववुर्वाताः प्रशान्तमभवद्रजः ।
ज्योतींषि सम्प्रकाशन्त जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.१० ॥
ஜனார்த்தனன் பிறந்தபோது மங்கலமான காற்றுகள் வீசின; புழுதி அடங்கியது; ஒளிகள் பிரகாசித்தன.
2.52.11
देवदुन्दुभयश्चापि सस्वनुर्भृशमम्बरे ।
अभ्यवर्षंस्तदाऽऽगम्य देवताः पुष्पवृष्टिभिः ॥ २.५२.११ ॥
வானத்தில் தெய்வ முரசுகளும் பெரிதாக ஒலித்தன; அப்போது தேவர்கள் வந்து மலர் மழை பொழிந்தனர்.
2.52.12
गीर्भिर्मङ्गलयुक्ताभिः स्तुवन्वै मधुसदनम् ।
उपतस्थुस्तदा प्रीताः प्रादुर्भावे महर्षयः ॥ २.५२.१२ ॥
மங்கலமான சொற்களால் மதுசூதனனைத் துதித்தபடி, அப்போது மகிழ்ந்த மகரிஷிகள் அவரது தோற்றத்தில் அருகே வந்தனர்.
2.52.13
ततस्तानभिसम्प्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
उपानृत्यन्नुपजगुर्गन्धर्वाप्सरसां गणाः ॥ २.५२.१३ ॥
அப்போது நாரதர் முதலிய முனிவர்களைக் கண்டு, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் கூட்டமாக அருகில் நடனமாடினர், பாடினர்.
2.52.14
उपतस्थे च गोविन्दं सहस्राक्षः शचीपतिः ।
अभ्यभाषत तेजस्वी महर्षीन्पूजयंस्तदा ॥ २.५२.१४ ॥
ஆயிரம் கண்களை உடைய சசியின் கணவனான இந்திரன் கோவிந்தனின் அருகில் நின்று, தேஜஸ்வியாக அப்போது மகரிஷிகளை வழிபட்டுப் பேசினான்.
2.52.15
कृत्वा च देवकार्याणि कृत्वा देवहितानि च ।
खं लोकं लोककृद्देवः पुनर्गच्छति तेजसा ॥ २.५२.१५ ॥
தேவர்களின் காரியங்களையும் தேவர்களின் நன்மைகளையும் செய்து முடித்து, உலகைப் படைத்த தேவன் தன் தேஜஸுடன் மீண்டும் வானலோகம் செல்கிறார்.
2.52.16
इत्युक्त्वा ऋषिभिः सार्घं जगाम त्रिदिवं पुनः ।
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वाञ्छादयन्प्रकृतिं पराम् ॥ २.५२.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, முனிவர்களுடன் மீண்டும் திரிதிவத்திற்குச் சென்றார்; அவர்கள் அனைவரிடமும் விடைபெற்று, பரம இயற்கையை மறைத்தபடி.
2.52.17
नन्दगोपकुले कृष्ण उवास बहुलाः समाः ।
ततः कदाचित्सुप्तं तं शकटस्य त्वधः शिशुम् ॥ २.५२.१७ ॥
நந்த கோபனின் குலத்தில் கிருஷ்ணன் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். பின்னர் ஒருமுறை, வண்டியின் கீழே உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிசுவாக.
2.52.18
यशोदा सम्परित्यज्य जगाम यमुनां नदीम् ।
शिशुलीलां ततः कुर्वन्स्वहस्तचरणौ क्षिपन् ॥ २.५२.१८ ॥
யசோதை அவனை விட்டுவிட்டு யமுனை நதிக்குச் சென்றாள். அப்போது அந்தச் சிசு தன் கைகால்களை எறிந்தபடி குழந்தை விளையாட்டு செய்தான்.
2.52.19
रुरोद मधुरं कृष्णः पादावूर्ध्वं प्रसारयन् ।
पादाङ्गुष्ठेन शकटं दारयन्नथ केशवः ॥ २.५२.१९ ॥
கிருஷ்ணன் இனிமையாக அழுதான், கால்களை மேலே நீட்டியபடி. பின்னர் கேசவன் தன் காலின் பெருவிரலால் அந்த வண்டியைப் பிளந்தான்.
2.52.20
तत्र एकेन पादेन पातयित्वा तथा शिशुः ।
न्युब्जं पयोधराकाङ्क्षी ससार च रुरोद च ॥ २.५२.२० ॥
அங்கே அந்தக் குழந்தை ஒரு காலால் அதை இப்படித் தள்ளி வீழ்த்திவிட்டு, பால் மார்பை விரும்பி குப்புறக் கிடந்து தவழ்ந்து அழுதது.
2.52.21
पाटितं शकटं दृष्ट्वा भिन्नभाण्डपुटीकटम् ।
जनास्ते शिशुना तेन विस्मयं परमं ययुः ॥ २.५२.२१ ॥
வண்டி பிளந்து, அதன் பாண்டங்களும் கூடைகளும் உடைந்து கிடப்பதைக் கண்டு, அந்தக் குழந்தையின் செயலால் மக்கள் மிகுந்த வியப்பை அடைந்தனர்.
2.52.22
प्रत्यक्षं शूरसेनानां दृश्यते महदद्भुतम् ।
शयानेन हतः कंसपक्षवांस्तिग्मतेजसा ॥ २.५२.२२ ॥
சூரசேனர்களின் கண்முன்னே ஒரு பெரும் அற்புதம் காணப்பட்டது — படுத்தபடியே அந்தக் கடுந்தேஜஸ் கொண்டவன் கம்சனின் பக்கத்தாரைக் கொன்றான்.
2.52.23
पूतना चापि निहता महाकाया महास्तनी ।
ततः काले महाराज संसक्तौ रामकेशवौ ॥ २.५२.२३ ॥
மகா உடலும் பெரும் மார்பும் கொண்ட பூதனையும் கொல்லப்பட்டாள். பின்னர், மகாராஜனே, காலம் வந்தபோது ராமனும் கேசவனும் ஒன்றாயினர்.
2.52.24
कृष्णः सङ्कर्षणश्चोभौ रिङ्खिणौ च बभूवतुः ।
अन्योन्यकिरणाक्रान्तौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ २.५२.२४ ॥
கிருஷ்ணனும் சங்கர்ஷணனும் இருவரும் தவழும் குழந்தைகளாயினர்; ஒருவரின் ஒளியால் மற்றவர் சூழப்பட்டவர்களாய், வானில் சந்திரனும் சூரியனும் போல.
2.52.25
विसर्पन्तौ च सर्वत्र महासर्पभुजौ तदा ।
रेजतुः पांसुदिग्धाङ्गौ रामकृष्णौ तदा नृप ॥ २.५२.२५ ॥
அப்போது எங்கும் தவழ்ந்து, பெரிய பாம்புகளைப் போன்ற கைகளுடன், தூசி படிந்த உடல்களுடன், அரசே, ராமனும் கிருஷ்ணனும் அப்போது ஒளிர்ந்தனர்.
2.52.26
क्वचिच्च जानुभिः स्पृष्टौ क्रीडमानौ क्वचिद्वने ।
पिबन्तौ दधिकुल्यांश्च मथ्यमाने च भारत ॥ २.५२.२६ ॥
சில சமயம் முழங்கால்களால் தவழ்ந்தும், சில சமயம் காட்டில் விளையாடியும், கடையப்படும் தயிரின் ஓடைகளைக் குடித்தும், பாரதா.
2.52.27
ततः स बालो गोविन्दो नवनीतं तदा क्षयम् ।
ग्रासमानस्तु तत्रायं गोपीभिर्ददृशे तथा ॥ २.५२.२७ ॥
அப்போது அந்தக் குழந்தை கோவிந்தன், வெண்ணெய் குறைந்துகொண்டிருக்கையில் அதை உண்டுகொண்டிருந்தபோது, அங்கே கோபியர்களால் அவ்வாறே காணப்பட்டான்.
2.52.28
दाम्नाऽथोलूखले कृष्णो गोपीभिश्च निबन्धितः ।
तत्तथा शिशुना तेन कर्षता चार्जुनावृभौ ॥ २.५२.२८ ॥
பின்னர் கயிற்றால் உரலுடன் கிருஷ்ணனை கோபியர்கள் கட்டினர். அந்தச் சிறுவன் அதை இழுத்தபோது இரண்டு அர்ஜுன மரங்களும்.
2.52.29
समूलविटपौ भग्नौ तदद्भुतमिवाभवत् ।
ततस्तौ बाल्यमुत्तीर्णौ कृष्णसङ्कर्षणावुभौ ॥ २.५२.२९ ॥
வேருடன் கிளைகளுடன் முறிந்த அந்த மரங்கள், அது அற்புதம் போல் இருந்தது. அப்போது அந்த இருவரும், கிருஷ்ணனும் சங்கர்ஷணனும், சிறுவயதைக் கடந்தனர்.
2.52.30
तस्मिन्नेव व्रजस्थाने सप्तवर्षै बभूवतुः ।
नीलपीताम्बरधरौ पीतश्वेतानुलेपनौ ॥ २.५२.३० ॥
அதே வ்ரஜ இடத்தில் அவ்விருவரும் ஏழு வயதினராயினர்; நீல மஞ்சள் ஆடைகளை அணிந்து, மஞ்சள் மற்றும் வெண்மையான சந்தனக் குழம்பு பூசியவர்களாய்.
2.52.31
बभुवतुर्वत्सपालौ काकपक्षधरावुभौ ।
पर्णवाद्यं श्रुतिसुखं वादयन्तौ वराननौ ॥ २.५२.३१ ॥
அவர்கள் இருவரும் கன்றுகளை மேய்ப்பவர்களாக ஆயினர்; இருவரும் காகப் பறகைகளை முடியாக அணிந்திருந்தனர்; இனிமையாக ஒலிக்கும் இலைக் குழலை வாசித்த அழகிய முகம் கொண்டவர்களாய் இருந்தனர்.
2.52.32
शुशुभाते वनगतौ त्रिशीर्षाविव पन्नगौ ।
मयूराङ्गजकर्णौ तौ पल्लवापीडधारिणौ ॥ २.५२.३२ ॥
காட்டில் திரிந்த அவ்விருவரும் மூன்று தலைகள் கொண்ட பாம்புகளைப் போல ஒளிர்ந்தனர்; அவர்கள் காதுகளில் மயில் இறகுக் குண்டலங்களும், தளிர்களால் ஆன மாலையும் அணிந்திருந்தனர்.
2.52.33
वनमालापरिक्षिप्तौ सालपोताविवोद्गतौ ।
अरविन्दकृतापीडौ रज्जुयज्ञोपवीतिनौ ॥ २.५२.३३ ॥
வனமாலையால் சூழப்பட்ட அவ்விருவரும் வளர்ந்து எழுந்த இளஞ் சால மரங்கள் போலத் தோன்றினர்; தாமரை முடி அணிந்து, கயிற்றையே பூணூலாகக் கொண்டிருந்தனர்.
2.52.34
सशिक्यतुम्बुरुकरौ गोपवेणुप्रवादकौ ।
क्वचिद्वसन्तावन्योन्यं क्रडमानौ क्वचिद्वने ॥ २.५२.३४ ॥
கையில் உறியும் தும்புரு வாத்தியமும் ஏந்தி, கோபர்களின் குழலை ஊதிக்கொண்டு; சில சமயம் காட்டில் ஒருவருடன் ஒருவர் விளையாடியபடி தங்கினர்.
2.52.35
पर्णशय्यासु तौ सुप्तौ क्वचिन्निद्रान्तरैषिणौ ।
तौ वत्सान्पालयन्तौ हि शोभयन्तौ महद्वनम् ॥ २.५२.३५ ॥
இலைப் படுக்கைகளில் அவர்கள் உறங்கினர்; சில சமயம் இடையிடையே தூக்கம் தேடினர்; அவ்விருவரும் கன்றுகளைக் காத்து, பெரிய காட்டுக்கு அழகு சேர்த்தனர்.
2.52.36
चञ्चूर्यन्तौ रमन्तौ च राजन्नेवं तदा शुभम् ।
ततो बृन्दावनं गत्वा वसुदेवसुतावुभौ।
गोकुलं तत्र कौन्येय चारयन्तौ विजह्रतुः ॥ २.५२.३६ ॥
அரசே, அவ்விருவரும் அப்போது இவ்வாறு மகிழ்ச்சியுடன் சுற்றித் திரிந்து களித்தனர்; பின்னர் விருந்தாவனம் சென்று, வசுதேவரின் இரு மகன்களும், குந்தியின் மகனே, அங்கே கோகுலத்தில் பசுக்களை மேய்த்து விளையாடினர்.