Mahābhārata · Adhyāya 2.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.52.1
यच्चके भगवान्विष्णुर्वसुदेवसुतस्तदा ।
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु स्रवमशेषतः ॥ २.५२.१ ॥
Was der gesegnete Viṣṇu, der Sohn Vasudevas, damals tat, werde ich dir vollständig erzählen; höre.
2.52.2
वासुदेवस्य महात्म्यं चरितं च महात्मनः ।
हितार्थं सुरसर्त्यानां लोकानां च हिताय च ॥ २.५२.२ ॥
Die Größe Vāsudevas und die Taten des großherzigen sind zum Wohl der Götter und Sterblichen und zum Heil der Welten.
2.52.3
यदा दिवि विभुस्तात न रेमे भगवानसौ ।
ततो व्यादिशय भूतानि विभुर्भूमिसुखावहः ॥ २.५२.३ ॥
Als der allgegenwärtige Gesegnete, lieber Sohn, im Himmel keine Freude fand, da befahl er, der allgegenwärtige Spender des Glücks der Erde, den Wesen.
2.52.4
निग्रहार्थाय दैत्यानां चोदयामास वै तदा ।
मुरुतश्च वसूंश्चैव सूर्याचन्द्रमसावुभौ ॥ २.५२.४ ॥
Dann trieb er, um die Daityas zu bezwingen, in der Tat die Marutas, die Vasus und sowohl Sonne als auch Mond an.
2.52.5
गन्धर्वाप्सरसश्चैव रुद्रादित्यांस्तथाऽश्विनौ ।
जायध्वं मानुषे लोके सर्वलोकमहेश्वराः ॥ २.५२.५ ॥
Und den Gandharvas und Apsarasen, ebenso den Rudras und Ādityas und den beiden Aśvins sprach er: „Werdet geboren in der Menschenwelt, ihr großen Herren aller Welten.“
2.52.6
जङ्गमानि विशालाक्षो ह्यात्मार्थमसृजत्प्रभुः ।
जायन्तामिति गोविन्दस्तिर्यग्योनिगतैः सह ॥ २.५२.६ ॥
Der Herr mit den großen Augen erschuf die beweglichen Wesen für seinen eigenen Zweck; „Mögen sie geboren werden“, so sprach Govinda, zusammen mit jenen, die in tierische Schöße eingegangen waren.
2.52.7
तानि सर्वाणि सर्वज्ञो व्यजायत यदोः कुले ।
आत्मानमात्मना तात कृत्वा बहुविधं हरिः।
रत्यर्थमिह गास्तत्र ररक्ष पुरुषोत्तमः। ॥ २.५२.७ ॥
Lieber, Hari, der Allwissende, schuf sich selbst in vielerlei Gestalten und wurde im Geschlecht der Yadu in all diesen geboren. Dort beschützte der Höchste Mensch die Kühe zu seiner Freude.
2.52.8
अजातशत्रो जातस्तु यथेष्ट भुवि भूमिप ।
कीर्त्यमानं मया तात निबोध भरतर्षभ ॥ २.५२.८ ॥
O Yudhiṣṭhira, dem Feinde nicht erreichbar, o König, er wurde auf Erden geboren, wie er es wünschte. Lieber, o Stier der Bharatas, höre, was ich erzähle.
2.52.9
सागराः समकम्पन्त मुदा चेलुश्च पर्वताः ।
जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.९ ॥
Als Janārdana geboren wurde, zitterten die Ozeane, die Berge bebten vor Freude, und die stillen Feuer flammten auf.
2.52.10
शिवाः सम्प्रववुर्वाताः प्रशान्तमभवद्रजः ।
ज्योतींषि सम्प्रकाशन्त जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.१० ॥
Als Janārdana geboren wurde, wehten glückverheißende Winde, der Staub legte sich, und die Lichter erstrahlten.
2.52.11
देवदुन्दुभयश्चापि सस्वनुर्भृशमम्बरे ।
अभ्यवर्षंस्तदाऽऽगम्य देवताः पुष्पवृष्टिभिः ॥ २.५२.११ ॥
Am Himmel dröhnten auch die göttlichen Trommeln laut; dann kamen die Götter und ließen Blumenregen herabfallen.
2.52.12
गीर्भिर्मङ्गलयुक्ताभिः स्तुवन्वै मधुसदनम् ।
उपतस्थुस्तदा प्रीताः प्रादुर्भावे महर्षयः ॥ २.५२.१२ ॥
Madhusūdana mit glückverheißenden Worten preisend, traten da die erfreuten großen Seher zur Zeit seiner Erscheinung herzu.
2.52.13
ततस्तानभिसम्प्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
उपानृत्यन्नुपजगुर्गन्धर्वाप्सरसां गणाः ॥ २.५२.१३ ॥
Als sie die von Nārada angeführten Weisen sahen, tanzten die Scharen der Gandharvas und Apsarasas in ihrer Nähe und sangen.
2.52.14
उपतस्थे च गोविन्दं सहस्राक्षः शचीपतिः ।
अभ्यभाषत तेजस्वी महर्षीन्पूजयंस्तदा ॥ २.५२.१४ ॥
Indra, der Tausendäugige, Herr der Śacī, trat zu Govinda, und strahlend sprach er, die großen Weisen ehrend.
2.52.15
कृत्वा च देवकार्याणि कृत्वा देवहितानि च ।
खं लोकं लोककृद्देवः पुनर्गच्छति तेजसा ॥ २.५२.१५ ॥
Nachdem er die Werke der Götter und das Wohl der Götter vollbracht hat, kehrt der Gott, der Schöpfer der Welten, in seinem Glanz wieder zum Himmel zurück.
2.52.16
इत्युक्त्वा ऋषिभिः सार्घं जगाम त्रिदिवं पुनः ।
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वाञ्छादयन्प्रकृतिं पराम् ॥ २.५२.१६ ॥
So sprechend, kehrte er mit den Weisen wieder zum Himmel zurück, nahm von allen Abschied und verhüllte die höchste Natur.
2.52.17
नन्दगोपकुले कृष्ण उवास बहुलाः समाः ।
ततः कदाचित्सुप्तं तं शकटस्य त्वधः शिशुम् ॥ २.५२.१७ ॥
Kṛṣṇa wohnte viele Jahre in der Familie des Kuhhirten Nanda. Dann, einmal, als jenes Kind unter einem Karren schlief.
2.52.18
यशोदा सम्परित्यज्य जगाम यमुनां नदीम् ।
शिशुलीलां ततः कुर्वन्स्वहस्तचरणौ क्षिपन् ॥ २.५२.१८ ॥
Yaśodā ließ ihn zurück und ging zum Fluss Yamunā. Da spielte das Kind, seine Hände und Füße werfend, sein kindliches Spiel.
2.52.19
रुरोद मधुरं कृष्णः पादावूर्ध्वं प्रसारयन् ।
पादाङ्गुष्ठेन शकटं दारयन्नथ केशवः ॥ २.५२.१९ ॥
Kṛṣṇa weinte süß und streckte die Füße nach oben. Dann spaltete Keśava den Wagen mit der großen Zehe seines Fußes.
2.52.20
तत्र एकेन पादेन पातयित्वा तथा शिशुः ।
न्युब्जं पयोधराकाङ्क्षी ससार च रुरोद च ॥ २.५२.२० ॥
Dort stieß das Kind es mit einem Fuß so um, kroch bäuchlings, nach der Brust verlangend, und weinte.
2.52.21
पाटितं शकटं दृष्ट्वा भिन्नभाण्डपुटीकटम् ।
जनास्ते शिशुना तेन विस्मयं परमं ययुः ॥ २.५२.२१ ॥
Als sie den Wagen gespalten sahen, seine Töpfe und Körbe zerbrochen, gerieten die Leute in großes Staunen über das, was dieses Kind getan hatte.
2.52.22
प्रत्यक्षं शूरसेनानां दृश्यते महदद्भुतम् ।
शयानेन हतः कंसपक्षवांस्तिग्मतेजसा ॥ २.५२.२२ ॥
Vor den Augen der Śūrasenas geschah ein großes Wunder: Dort liegend erschlug jener von feurigem Glanz die Anhänger Kaṃsas.
2.52.23
पूतना चापि निहता महाकाया महास्तनी ।
ततः काले महाराज संसक्तौ रामकेशवौ ॥ २.५२.२३ ॥
Auch Pūtanā, mit riesigem Körper und großen Brüsten, wurde erschlagen. Dann, großer König, kamen zur rechten Zeit Rāma und Keśava zusammen.
2.52.24
कृष्णः सङ्कर्षणश्चोभौ रिङ्खिणौ च बभूवतुः ।
अन्योन्यकिरणाक्रान्तौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ २.५२.२४ ॥
Kṛṣṇa und Saṅkarṣaṇa wurden beide zu krabbelnden Kindern, überwältigt von den Strahlen des anderen, wie Mond und Sonne am Himmel.
2.52.25
विसर्पन्तौ च सर्वत्र महासर्पभुजौ तदा ।
रेजतुः पांसुदिग्धाङ्गौ रामकृष्णौ तदा नृप ॥ २.५२.२५ ॥
Und überall kriechend, mit Armen wie große Schlangen, die Leiber mit Staub bedeckt, leuchteten da Rāma und Kṛṣṇa, o König.
2.52.26
क्वचिच्च जानुभिः स्पृष्टौ क्रीडमानौ क्वचिद्वने ।
पिबन्तौ दधिकुल्यांश्च मथ्यमाने च भारत ॥ २.५२.२६ ॥
Mal auf den Knien kriechend, mal im Wald spielend, die Bäche des gerührten Quarks trinkend, o Bhārata.
2.52.27
ततः स बालो गोविन्दो नवनीतं तदा क्षयम् ।
ग्रासमानस्तु तत्रायं गोपीभिर्ददृशे तथा ॥ २.५२.२७ ॥
Da wurde jenes Kind Govinda, während es die Butter aufaß, die sich verringerte, von den Hirtinnen so dort gesehen.
2.52.28
दाम्नाऽथोलूखले कृष्णो गोपीभिश्च निबन्धितः ।
तत्तथा शिशुना तेन कर्षता चार्जुनावृभौ ॥ २.५२.२८ ॥
Dann wurde Kṛṣṇa mit einem Seil an den Mörser gebunden von den Hirtinnen; als das Kind ihn zog, und die beiden Arjuna-Bäume.
2.52.29
समूलविटपौ भग्नौ तदद्भुतमिवाभवत् ।
ततस्तौ बाल्यमुत्तीर्णौ कृष्णसङ्कर्षणावुभौ ॥ २.५२.२९ ॥
Jene Bäume, mit Wurzeln und Ästen zerbrochen, das war wahrhaft wunderbar. Dann überschritten jene beiden, Kṛṣṇa und Saṅkarṣaṇa, die Kindheit.
2.52.30
तस्मिन्नेव व्रजस्थाने सप्तवर्षै बभूवतुः ।
नीलपीताम्बरधरौ पीतश्वेतानुलेपनौ ॥ २.५२.३० ॥
An eben jenem Ort von Vraja wurden die beiden sieben Jahre alt, in blauen und gelben Gewändern, mit gelben und weißen Salben bestrichen.
2.52.31
बभुवतुर्वत्सपालौ काकपक्षधरावुभौ ।
पर्णवाद्यं श्रुतिसुखं वादयन्तौ वराननौ ॥ २.५२.३१ ॥
Die beiden wurden Kälberhirten, beide trugen Krähenfedern als Kopfschmuck, spielten ein den Ohren wohltuendes Blätterinstrument und hatten schöne Gesichter.
2.52.32
शुशुभाते वनगतौ त्रिशीर्षाविव पन्नगौ ।
मयूराङ्गजकर्णौ तौ पल्लवापीडधारिणौ ॥ २.५२.३२ ॥
Im Wald umherwandernd leuchteten die beiden wie dreiköpfige Schlangen; an ihren Ohren trugen sie Schmuck aus Pfauenfedern, und sie trugen Girlanden aus jungen Trieben.
2.52.33
वनमालापरिक्षिप्तौ सालपोताविवोद्गतौ ।
अरविन्दकृतापीडौ रज्जुयज्ञोपवीतिनौ ॥ २.५२.३३ ॥
Von Waldblumenkränzen umhüllt, glichen die beiden jungen Sāla-Bäumen, die emporgewachsen sind; sie trugen Lotoskronen und ein Seil als heilige Schnur.
2.52.34
सशिक्यतुम्बुरुकरौ गोपवेणुप्रवादकौ ।
क्वचिद्वसन्तावन्योन्यं क्रडमानौ क्वचिद्वने ॥ २.५२.३४ ॥
Mit Schleuder und Tumburu-Instrument in den Händen, die Hirtenflöte spielend; manchmal weilten sie im Wald und spielten miteinander.
2.52.35
पर्णशय्यासु तौ सुप्तौ क्वचिन्निद्रान्तरैषिणौ ।
तौ वत्सान्पालयन्तौ हि शोभयन्तौ महद्वनम् ॥ २.५२.३५ ॥
Auf Blätterlagern schliefen sie, manchmal suchten sie dazwischen Schlaf; die beiden, die Kälber hütend, schmückten den großen Wald.
2.52.36
चञ्चूर्यन्तौ रमन्तौ च राजन्नेवं तदा शुभम् ।
ततो बृन्दावनं गत्वा वसुदेवसुतावुभौ।
गोकुलं तत्र कौन्येय चारयन्तौ विजह्रतुः ॥ २.५२.३६ ॥
So, o König, wanderten und erfreuten sich die beiden auf gesegnete Weise; dann, nach Vṛndāvana gegangen, spielten die beiden Söhne Vasudevas, o Sohn der Kuntī, dort in Gokula, die Kühe hütend.