Mahābhārata · Adhyāya 2.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.52.1
यच्चके भगवान्विष्णुर्वसुदेवसुतस्तदा ।
तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु स्रवमशेषतः ॥ २.५२.१ ॥
O que então fez o bem-aventurado Viṣṇu, filho de Vasudeva, eu te contarei por completo; ouve.
2.52.2
वासुदेवस्य महात्म्यं चरितं च महात्मनः ।
हितार्थं सुरसर्त्यानां लोकानां च हिताय च ॥ २.५२.२ ॥
A grandeza de Vāsudeva e os feitos do magnânimo são para o bem dos deuses e dos mortais, e para o bem dos mundos.
2.52.3
यदा दिवि विभुस्तात न रेमे भगवानसौ ।
ततो व्यादिशय भूतानि विभुर्भूमिसुखावहः ॥ २.५२.३ ॥
Quando o bem-aventurado onipresente, querido filho, não se deleitou no céu, então ele, o onipresente doador de felicidade à terra, ordenou aos seres.
2.52.4
निग्रहार्थाय दैत्यानां चोदयामास वै तदा ।
मुरुतश्च वसूंश्चैव सूर्याचन्द्रमसावुभौ ॥ २.५२.४ ॥
Então, para subjugar os Daityas, ele de fato impeliu os Marutas, os Vasus, e tanto o sol quanto a lua.
2.52.5
गन्धर्वाप्सरसश्चैव रुद्रादित्यांस्तथाऽश्विनौ ।
जायध्वं मानुषे लोके सर्वलोकमहेश्वराः ॥ २.५२.५ ॥
E aos Gandharvas e Apsarases, assim como aos Rudras e Ādityas, e aos dois Aśvins, disse: 'Nasçam no mundo humano, grandes senhores de todos os mundos.'
2.52.6
जङ्गमानि विशालाक्षो ह्यात्मार्थमसृजत्प्रभुः ।
जायन्तामिति गोविन्दस्तिर्यग्योनिगतैः सह ॥ २.५२.६ ॥
O senhor de olhos largos criou, de fato, os seres móveis para seu próprio propósito; 'Que nasçam', assim falou Govinda, junto com aqueles que haviam entrado em ventres animais.
2.52.7
तानि सर्वाणि सर्वज्ञो व्यजायत यदोः कुले ।
आत्मानमात्मना तात कृत्वा बहुविधं हरिः।
रत्यर्थमिह गास्तत्र ररक्ष पुरुषोत्तमः। ॥ २.५२.७ ॥
Querido, Hari, o onisciente, tendo-se feito de muitas formas, nasceu na linhagem de Yadu em todas elas. Ali, o Puruṣottama protegeu as vacas por prazer.
2.52.8
अजातशत्रो जातस्तु यथेष्ट भुवि भूमिप ।
कीर्त्यमानं मया तात निबोध भरतर्षभ ॥ २.५२.८ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, invicto dos inimigos, ó rei, ele nasceu na terra como desejou. Querido, ó touro dos Bharatas, ouve o que estou relatando.
2.52.9
सागराः समकम्पन्त मुदा चेलुश्च पर्वताः ।
जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.९ ॥
Quando Janārdana nasceu, os oceanos tremeram, as montanhas se moveram de alegria e os fogos tranquilos se acenderam.
2.52.10
शिवाः सम्प्रववुर्वाताः प्रशान्तमभवद्रजः ।
ज्योतींषि सम्प्रकाशन्त जायमाने जनार्दने ॥ २.५२.१० ॥
Quando Janārdana nasceu, sopraram ventos auspiciosos, a poeira assentou e as luzes brilharam.
2.52.11
देवदुन्दुभयश्चापि सस्वनुर्भृशमम्बरे ।
अभ्यवर्षंस्तदाऽऽगम्य देवताः पुष्पवृष्टिभिः ॥ २.५२.११ ॥
No céu, os tambores divinos também soaram com força; então os deuses vieram e derramaram chuvas de flores.
2.52.12
गीर्भिर्मङ्गलयुक्ताभिः स्तुवन्वै मधुसदनम् ।
उपतस्थुस्तदा प्रीताः प्रादुर्भावे महर्षयः ॥ २.५२.१२ ॥
Louvando Madhusūdana com palavras auspiciosas, então os grandes videntes, satisfeitos, aproximaram-se no momento de sua manifestação.
2.52.13
ततस्तानभिसम्प्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।
उपानृत्यन्नुपजगुर्गन्धर्वाप्सरसां गणाः ॥ २.५२.१३ ॥
Então, ao ver os sábios liderados por Nārada, as multidões de gandharvas e apsarases dançaram perto e cantaram.
2.52.14
उपतस्थे च गोविन्दं सहस्राक्षः शचीपतिः ।
अभ्यभाषत तेजस्वी महर्षीन्पूजयंस्तदा ॥ २.५२.१४ ॥
Indra, o de mil olhos, senhor de Śacī, aproximou-se de Govinda e, resplandecente, dirigiu-se aos grandes sábios honrando-os.
2.52.15
कृत्वा च देवकार्याणि कृत्वा देवहितानि च ।
खं लोकं लोककृद्देवः पुनर्गच्छति तेजसा ॥ २.५२.१५ ॥
Tendo realizado as obras dos deuses e o bem dos deuses, o deus criador dos mundos volta ao céu em seu esplendor.
2.52.16
इत्युक्त्वा ऋषिभिः सार्घं जगाम त्रिदिवं पुनः ।
अभ्यनुज्ञाय तान्सर्वाञ्छादयन्प्रकृतिं पराम् ॥ २.५२.१६ ॥
Dito isto, voltou ao céu com os sábios, despedindo-se de todos e ocultando a natureza suprema.
2.52.17
नन्दगोपकुले कृष्ण उवास बहुलाः समाः ।
ततः कदाचित्सुप्तं तं शकटस्य त्वधः शिशुम् ॥ २.५२.१७ ॥
Kṛṣṇa viveu muitos anos na família do pastor Nanda. Então, certa vez, quando aquele bebê dormia sob uma carroça.
2.52.18
यशोदा सम्परित्यज्य जगाम यमुनां नदीम् ।
शिशुलीलां ततः कुर्वन्स्वहस्तचरणौ क्षिपन् ॥ २.५२.१८ ॥
Yaśodā deixou-o e foi ao rio Yamunā. Então o bebê, agitando as próprias mãos e pés, fez suas brincadeiras infantis.
2.52.19
रुरोद मधुरं कृष्णः पादावूर्ध्वं प्रसारयन् ।
पादाङ्गुष्ठेन शकटं दारयन्नथ केशवः ॥ २.५२.१९ ॥
Kṛṣṇa chorou docemente, estendendo os pés para cima. Então Keśava partiu o carro com o dedão do pé.
2.52.20
तत्र एकेन पादेन पातयित्वा तथा शिशुः ।
न्युब्जं पयोधराकाङ्क्षी ससार च रुरोद च ॥ २.५२.२० ॥
Ali o infante, derrubando-o com um pé dessa maneira, rastejou de bruços, desejando o seio, e chorou.
2.52.21
पाटितं शकटं दृष्ट्वा भिन्नभाण्डपुटीकटम् ।
जनास्ते शिशुना तेन विस्मयं परमं ययुः ॥ २.५२.२१ ॥
Ao ver o carro partido, seus potes e cestos quebrados, o povo ficou tomado de grande espanto pelo que aquele infante fizera.
2.52.22
प्रत्यक्षं शूरसेनानां दृश्यते महदद्भुतम् ।
शयानेन हतः कंसपक्षवांस्तिग्मतेजसा ॥ २.५२.२२ ॥
Diante dos olhos dos Śūrasenas viu-se um grande prodígio: deitado ali, aquele de brilho feroz abateu os partidários de Kaṃsa.
2.52.23
पूतना चापि निहता महाकाया महास्तनी ।
ततः काले महाराज संसक्तौ रामकेशवौ ॥ २.५२.२३ ॥
Também Pūtanā, de corpo imenso e grandes seios, foi morta. Então, grande rei, a seu tempo, Rāma e Keśava se uniram.
2.52.24
कृष्णः सङ्कर्षणश्चोभौ रिङ्खिणौ च बभूवतुः ।
अन्योन्यकिरणाक्रान्तौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ २.५२.२४ ॥
Kṛṣṇa e Saṅkarṣaṇa tornaram-se ambos crianças rastejantes, envoltas nos raios um do outro, como a lua e o sol no céu.
2.52.25
विसर्पन्तौ च सर्वत्र महासर्पभुजौ तदा ।
रेजतुः पांसुदिग्धाङ्गौ रामकृष्णौ तदा नृप ॥ २.५२.२५ ॥
E rastejando por toda parte, com braços como grandes serpentes e corpos cobertos de poeira, Rāma e Kṛṣṇa brilhavam então, ó rei.
2.52.26
क्वचिच्च जानुभिः स्पृष्टौ क्रीडमानौ क्वचिद्वने ।
पिबन्तौ दधिकुल्यांश्च मथ्यमाने च भारत ॥ २.५२.२६ ॥
Às vezes avançando de joelhos, às vezes brincando na floresta, bebendo os riachos de coalhada batida, ó Bhārata.
2.52.27
ततः स बालो गोविन्दो नवनीतं तदा क्षयम् ।
ग्रासमानस्तु तत्रायं गोपीभिर्ददृशे तथा ॥ २.५२.२७ ॥
Então aquele menino Govinda, comendo a manteiga enquanto ela se consumia, foi visto ali pelas pastoras assim mesmo.
2.52.28
दाम्नाऽथोलूखले कृष्णो गोपीभिश्च निबन्धितः ।
तत्तथा शिशुना तेन कर्षता चार्जुनावृभौ ॥ २.५२.२८ ॥
Então Kṛṣṇa foi amarrado com uma corda ao almofariz pelas pastoras; enquanto aquela criança o arrastava, as duas árvores Arjuna.
2.52.29
समूलविटपौ भग्नौ तदद्भुतमिवाभवत् ।
ततस्तौ बाल्यमुत्तीर्णौ कृष्णसङ्कर्षणावुभौ ॥ २.५२.२९ ॥
Aquelas árvores, quebradas com raízes e galhos, foi de fato algo maravilhoso. Então aqueles dois, Kṛṣṇa e Saṅkarṣaṇa, ultrapassaram a infância.
2.52.30
तस्मिन्नेव व्रजस्थाने सप्तवर्षै बभूवतुः ।
नीलपीताम्बरधरौ पीतश्वेतानुलेपनौ ॥ २.५२.३० ॥
Naquele mesmo lugar de Vraja, os dois completaram sete anos, vestindo roupas azuis e amarelas, untados com unguentos amarelos e brancos.
2.52.31
बभुवतुर्वत्सपालौ काकपक्षधरावुभौ ।
पर्णवाद्यं श्रुतिसुखं वादयन्तौ वराननौ ॥ २.५२.३१ ॥
Os dois tornaram-se pastores de bezerros, ambos com penas de corvo como adorno, tocando um instrumento de folhas agradável aos ouvidos, de belos rostos.
2.52.32
शुशुभाते वनगतौ त्रिशीर्षाविव पन्नगौ ।
मयूराङ्गजकर्णौ तौ पल्लवापीडधारिणौ ॥ २.५२.३२ ॥
Andando pela floresta, os dois brilhavam como serpentes de três cabeças; suas orelhas traziam adornos de penas de pavão, e usavam guirlandas de brotos.
2.52.33
वनमालापरिक्षिप्तौ सालपोताविवोद्गतौ ।
अरविन्दकृतापीडौ रज्जुयज्ञोपवीतिनौ ॥ २.५२.३३ ॥
Envoltos em guirlandas silvestres, os dois eram como jovens árvores sāla erguidas; usavam coroas de lótus e uma corda como cordão sagrado.
2.52.34
सशिक्यतुम्बुरुकरौ गोपवेणुप्रवादकौ ।
क्वचिद्वसन्तावन्योन्यं क्रडमानौ क्वचिद्वने ॥ २.५२.३४ ॥
Com funda e o instrumento tumburu nas mãos, tocando a flauta dos pastores; às vezes permaneciam na floresta brincando juntos.
2.52.35
पर्णशय्यासु तौ सुप्तौ क्वचिन्निद्रान्तरैषिणौ ।
तौ वत्सान्पालयन्तौ हि शोभयन्तौ महद्वनम् ॥ २.५२.३५ ॥
Em leitos de folhas dormiam, às vezes buscando o sono entre um e outro; os dois, cuidando dos bezerros, adornavam a grande floresta.
2.52.36
चञ्चूर्यन्तौ रमन्तौ च राजन्नेवं तदा शुभम् ।
ततो बृन्दावनं गत्वा वसुदेवसुतावुभौ।
गोकुलं तत्र कौन्येय चारयन्तौ विजह्रतुः ॥ २.५२.३६ ॥
Assim, ó rei, os dois vagavam e se deleitavam de modo auspicioso; depois, indo a Vṛndāvana, os dois filhos de Vasudeva, ó filho de Kuntī, lá em Gokula, cuidando das vacas, brincavam.