ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 2.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.56.1
निहत्य नरकं भौमं सत्यभामासहायवान् ।
सहितो लोकपालैश्च ददर्श नरकालयम् ॥ २.५६.१ ॥
ଭୌମ ନରକକୁ ବଧ କରି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଓ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ନରକର ଆଳୟ ଦେଖିଲେ।
2.56.2
अथास्य गृहमासाद्य नारकस्य महात्मनः ।
ददर्श धनमक्षय्यं रत्नानि विविधानि च। ॥ २.५६.२ ॥
ତା'ପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ନରକଙ୍କ ଗୃହରେ ପହଞ୍ଚି ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଓ ବିବିଧ ରତ୍ନ ଦେଖିଲେ।
2.56.3
मणिमुक्ताप्रवालानि वैडूर्यविकृतानि च ।
विस्ताराल्पांश्चार्कमणीन्विपुलान्स्फाटिकानपि ॥ २.५६.३ ॥
ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ, ରୂପାନ୍ତରିତ ବୈଡୂର୍ଯ୍ୟ, ଛୋଟ ଓ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ମଣି ଓ ବଡ଼ ସ୍ଫଟିକ ମଧ୍ୟ।
2.56.4
जाम्बूनदमयान्येव शातकुम्भमयानि च ।
प्रदीप्तज्वलनाभानि शीतरश्मिप्रभाणि च ॥ २.५६.४ ॥
ଜାମ୍ବୂନଦ ସୁନାର ଓ ଶାତକୁମ୍ଭ ସୁନାର ନିର୍ମିତ; ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଓ ଶୀତଳ-କିରଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତି।
2.56.5
हिरण्यवर्णं रुचिरं श्वेतमभ्यन्तरं गृहम् ।
तदक्षय्यं गृहे दृष्टं नरकस्य धनं बहु ॥ २.५६.५ ॥
ସୁନା ରଙ୍ଗର, ସୁନ୍ଦର, ଧଳା ଭିତର ଗୃହ; ନରକଙ୍କ ଗୃହରେ ସେ ବହୁ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଦେଖିଲେ।
2.56.6
न हि राज्ञः कुबेरस्य तावद्धनसमुच्छ्रयः ।
दृष्टपूर्वः पुरा साक्षान्महेन्द्रभवनेष्वपि ॥ २.५६.६ ॥
ରାଜା କୁବେରଙ୍କ ଧନରାଶି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଏତେ ବଡ଼ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖାଯାଇ ନ ଥିଲା; ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭବନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
2.56.7
हते भौमे निशुम्भे च वासवः सगणोऽब्रवीत् ।
दाशार्हपतिमासीनमाहृत्य मणिकुण्डले ॥ २.५६.७ ॥
ଭୌମ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ନିହତ ହେବା ପରେ, ଗଣଙ୍କ ସହିତ ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଉପବିଷ୍ଟ ଦାଶାର୍ହପତିଙ୍କୁ କହିଲେ ଏବଂ ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ଆଣି ଦେଲେ।
2.56.8
हेमसूत्रा महाकक्ष्यास्तोमरैर्वीर्यशालिनः ।
विमलानि पताकानि वासांसि विविधानि च ॥ २.५६.८ ॥
ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧିଥିବା, ବଡ଼ କକ୍ଷ୍ୟାଯୁକ୍ତ, ତୋମର ଧାରୀ, ପରାକ୍ରମୀ ସେସବୁ; ନିର୍ମଳ ପତାକା ଓ ବିବିଧ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ।
2.56.9
भीमरूपाश्च मातङ्गाः प्रवालविकृताः कुथाः ।
ते च विंशतिसाहस्रा द्वास्तावत्यः करेणवः ॥ २.५६.९ ॥
ଭୟଙ୍କର ରୂପର ମାତଙ୍ଗ (ହାତୀ), ପ୍ରବାଳ ପରି ସଜ୍ଜିତ କୁଥ; ସେସବୁ ବିଶ ହଜାର ଓ ସେତିକି ଦୁଇ ହଜାର ହସ୍ତିନୀ।
2.56.10
अष्टौ शतसहस्राणि देशजाश्चोत्तमा हयाः ।
गोभिश्चाविकृतैर्यावत्कामात्तव जनार्दन ॥ २.५६.१० ॥
ଆଠ ଲକ୍ଷ ଉତ୍ତମ ଦେଶୀ ଘୋଡ଼ା, ଓ ନିର୍ଦୋଷ ଗାଈ ମଧ୍ୟ; ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
2.56.11
एतत्ते प्रापयिष्याणि वृष्ण्यावासमरिन्दम ।
वसु यत्रिषु लोकेषु धर्मेणावर्जितं त्वया ॥ २.५६.११ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁଦମନ, ଏହି ସବୁ ମୁଁ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବି — ତ୍ରିଲୋକରେ ଆପଣ ଧର୍ମରେ ଅର୍ଜନ କରିଥିବା ଧନ।
2.56.12
देवगन्धर्वरत्नानि दैतेयासुरजानि च ।
यानि सन्ति हिरण्यानि नरकस्य निवेशने ॥ २.५६.१२ ॥
ଦେବ-ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ରତ୍ନ, ଦୈତ୍ୟ-ଅସୁରଙ୍କଠାରୁ ଜାତ ରତ୍ନ ମଧ୍ୟ; ଏବଂ ନରକଙ୍କ ନିବାସରେ ଥିବା ସୁନା।
2.56.13
एतत्तु गरुडे सर्वं क्षिप्रमारोप्य वासवः ।
दार्शार्हपतिना सार्धमुपायान्मणिपर्वतम् ॥ २.५६.१३ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ଏସବୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ଲଦି ଦାଶାର୍ହପତି ସହିତ ମଣିପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
2.56.14
चित्रग्रथितमेघाभः प्रबभौ मणिपर्वतः ।
हेमचित्रवितानैश्च प्रासादैरुपशोभितः ॥ २.५६.१४ ॥
ବିଚିତ୍ର ଭାବେ ଗୁନ୍ଥା ମେଘ ସଦୃଶ ଆଭାଯୁକ୍ତ ମଣିପର୍ବତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବିଚିତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରାତପ ଓ ପ୍ରାସାଦରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
2.56.15
हर्म्याणि च विशालानि मणिसोपानवन्ति च ।
तत्रस्था वरवर्णिन्यो ददृशुर्मधुसूदनम् ॥ २.५६.१५ ॥
ସେଠାରେ ବିଶାଳ ପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ମଣିମୟ ସିଡ଼ି ସହିତ; ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
2.56.16
गन्धर्वसुरमुख्यानां प्रिया दुहितरस्तदा ।
त्रिविष्टपसमे देशे तिष्ठन्तमपराजितम् ॥ २.५६.१६ ॥
ସେତେବେଳେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅସୁର ପ୍ରମୁଖଙ୍କ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ, ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ ସମାନ ସେହି ଦେଶରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଅପରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
2.56.17
परिवव्रुर्महाबाहुमेकवेणीधराः स्त्रियः ।
पर्वाः काषायवासिन्यः सर्वाश्च नियतेन्द्रियाः ॥ २.५६.१७ ॥
ମହାବାହୁଙ୍କୁ ଏକବେଣୀ ଧାରଣକାରିଣୀ, କଷାୟ ବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂଯମୀ ନାରୀମାନେ ଘେରି ରହିଲେ।
2.56.18
व्रतसन्तापजः शोके नात्र कश्चिदपीडयत् ।
अरजांसि च वासांसि बिभ्रत्यः कौशिकान्यपि ॥ २.५६.१८ ॥
ବ୍ରତର ତାପରୁ ଜାତ ଶୋକରେ ଏଠାରେ କେହି ପୀଡ଼ିତ ନଥିଲେ; ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ରେଶମୀ ବସ୍ତ୍ରମଧ୍ୟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
2.56.19
समेत्य यदुसिंहस्य चक्रुरस्याञ्जलिं स्त्रियः ।
ऊचुश्चैनं हृषीकेशं सर्वास्ताः कमलेक्षणाः ॥ २.५६.१९ ॥
ଯଦୁସିଂହଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କମଳନୟନା ସେହି ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ।
2.56.20
नारदेन समाख्यातमस्माकं पुरुषोत्तम ।
आगमिष्यति गोविन्दः सुरकार्यार्थसिद्धये ॥ २.५६.२० ॥
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଗୋବିନ୍ଦ ଆସିବେ ବୋଲି ନାରଦ ଆମକୁ କହିଥିଲେ।
2.56.21
सोऽसुरं नरकं हत्वा निशुम्भं मुरमेव च ।
भौमं च सपरीवारं हयग्रीवं च दानवम् ॥ २.५६.२१ ॥
ସେ ଅସୁର ନରକ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ମୁରଙ୍କୁ, ପରିବାର ସହିତ ଭୌମଙ୍କୁ ଏବଂ ଦାନବ ହୟଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ବଧ କରି।
2.56.22
तथा पञ्चजनं चैव प्राप्स्यते धनमक्षयम् ।
सोऽचिरेणैव कालेन युष्मन्मोक्ता भविष्यति ॥ २.५६.२२ ॥
ସେହିପରି ପଞ୍ଚଜନଙ୍କୁ ବଧ କରି ସେ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ପାଇବେ। ସେ ଶୀଘ୍ର, ଯଥାସମୟରେ, ତୁମମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତିଦାତା ହେବେ।
2.56.23
एवमुक्त्वागमद्धीरो देवर्षिर्नारदस्तथा ।
त्वां चिन्तयानाः सततं तपो घोरमुपास्महे ॥ २.५६.२३ ॥
ଏହି କହି ଧୀର ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ଚାଲିଗଲେ। ତୁମକୁ ସତତ ଚିନ୍ତା କରି ଆମେ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ।
2.56.24
कालेऽतीते महाबाहुं कदा द्रक्ष्याम माधवम् ।
इत्येवं हृदि सङ्कल्पं कृत्वा पुरुषसत्तम।
तपश्चराम सततं रक्ष्यमाणा हि दानवैः ॥ २.५६.२४ ॥
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, କାଳ ବିତିଗଲେ ମହାବାହୁ ମାଧବଙ୍କୁ ଆମେ କେବେ ଦେଖିବୁ? ଏହି ସଙ୍କଳ୍ପ ହୃଦୟରେ ରଖି, ଦାନବମାନଙ୍କଠାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ ଆମେ ନିରନ୍ତର ତପସ୍ୟା କଲୁ।
2.56.25
ततोऽस्मत्प्रियकामार्थं भगवान्मारुतोऽब्रवीत् ।
यथोक्तं नारदेनाथ न चिरात्तद्भविष्यति ॥ २.५६.२५ ॥
ଏବେ ଆମର ପ୍ରିୟ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଭଗବାନ ବାୟୁ କହିଲେ; ନାରଦ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ତାହା ଘଟିବ।
2.56.26
तासां परमनारीणामृषभाक्षं पुरः स्थितम् ।
ददृशुर्देवगन्धर्वा गृष्टीनामिव गोपतिम् ॥ २.५६.२६ ॥
ସେହି ପରମ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ବୃଷଭାକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦେଖିଲେ, ଗାଈଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଷଣ୍ଢ ପରି।
2.56.27
तस्य चन्द्रोपमं वक्त्रमुदीक्ष्य मुदितेन्द्रियाः ।
सम्प्रहृष्टा महाबाहुमिदं वचनमब्रुवन्। ॥ २.५६.२७ ॥
ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁଖ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେମାନେ ସେହି ମହାବାହୁଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
2.56.28
सत्यव्रत पुरा वायुरिदमस्मानिहाब्रवीत् ।
सर्वभूतहितज्ञश्च महर्षिरपि नारदः ॥ २.५६.२८ ॥
ହେ ସତ୍ୟବ୍ରତ! ପୂର୍ବରୁ ଏଠାରେ ବାୟୁ ଆମକୁ ଏହା କହିଥିଲେ; ସର୍ବଭୂତର ହିତ ଜାଣୁଥିବା ମହର୍ଷି ନାରଦ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ।
2.56.29
विष्णुर्नारायणो देवः शङ्खचक्रगदासिभृत् ।
स भौमं नरकं हत्वा भर्ता वो भविता ध्रुवम् ॥ २.५६.२९ ॥
ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ନାରାୟଣ ଦେବ ଭୌମ ନରକଙ୍କୁ ବଧ କରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ପ୍ରଭୁ ହେବେ।
2.56.30
दिष्ट्या तस्यर्षिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः ।
वचनादेव सत्यं नो भर्ता भवितुमर्हसि ॥ २.५६.३० ॥
ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସେହି ମହାତ୍ମା ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କ ବାକ୍ୟରୁ ହିଁ ତୁମେ ଆମର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱାମୀ ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ।
2.56.31
यत्प्रियं बत पश्याम श्रुतं प्रियमरिन्दम ।
दर्शनेन कृतार्थाः स्मो वयमस्य महात्मनः ॥ २.५६.३१ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁଦମନ, ଆମେ ଯାହା ଦେଖିଲୁ ଓ ଶୁଣିଲୁ ତାହା ପ୍ରିୟ ଥିଲା। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆମେ କୃତାର୍ଥ ହୋଇଛୁ।
2.56.32
उवाच हि यदुश्रेष्ठः सर्वास्ता जातमन्मथाः ।
यथा ब्रूत विशालाक्ष्यस्तत्सर्वं वो भविष्यति ॥ २.५६.३२ ॥
ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମନରେ କାମନା ଜାଗିଥିଲା: ହେ ବିଶାଳନୟନାଗଣ, ତୁମେ ଯାହା କହିବ ତାହା ସବୁ ତୁମର ହେବ।
2.56.33
ततस्ता गरुडे सर्वाः सरत्नधनसञ्चयाः ।
क्षिप्रमारोपयाञ्चक्रे भगवान्देवकीसुतः ॥ २.५६.३३ ॥
ତାପରେ ଭଗବାନ ଦେବକୀପୁତ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଓ ଧନରାଶି ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ାଇଲେ।
2.56.34
सपक्षिगणमातङ्गं सव्यालमृगपन्नगम् ।
शाखामृगगणैर्जुष्टं सप्रस्तरशिलातलम् ॥ २.५६.३४ ॥
ପକ୍ଷୀଗଣ ଓ ହାତୀଙ୍କ ସହିତ, ହିଂସ୍ର ପଶୁ, ମୃଗ ଓ ସର୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବାନରଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ପଥର ଓ ଶିଳାଭୂମି ସହିତ।
2.56.35
न्यङ्कुभिश्च वराहैश्च रुरुभिश्च निषेवितम् ।
सप्रपातमहासानुं विचित्रशिखिसङ्कुलम् ॥ २.५६.३५ ॥
ଶଜାରୁ, ବରାହ ଓ ରୁରୁ ହରିଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ଖାଦ ଥିବା ମହାଶିଖରଯୁକ୍ତ, ବିଚିତ୍ର ମୟୂରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
2.56.36
स महेन्द्रानुजः शौरिश्चकार गुरुडोपरि ।
पश्यतां सर्वभूतानामुत्पाट्य मणिपर्वतम् ॥ २.५६.३६ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଜ ସେହି ଶୌରି, ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ମଣିପର୍ବତକୁ ଉପାଡ଼ି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଲେ।
2.56.37
उपेन्द्रं बलदेवं च वासवं च महाबलम् ।
स्वपक्षबलविक्षेपैर्महाद्रिशिखरोपमः ॥ २.५६.३७ ॥
ଉପେନ୍ଦ୍ର, ବଳଦେବ ଓ ମହାବଳୀ ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଝଟକା ଦେଉଥିଲେ। ନିଜ ପକ୍ଷର ବଳର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଆଘାତରେ ସେ ମହାପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
2.56.38
दिक्षु सर्वासु संरावं स चक्रे गरुडो वहन् ।
आरुजन्पर्वताग्राणि पादपांश्च समुत्क्षिपन् ॥ २.५६.३८ ॥
ଗରୁଡଙ୍କୁ ବହନ କରି ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମହାକୋଳାହଳ କଲେ। ପର୍ବତ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗି ଓ ଗଛ ଉପାଡ଼ି ଉପରକୁ ଫିଙ୍ଗି ସେ ଏପରି କଲେ।
2.56.39
सञ्जहार महाभ्राणि वैश्वानरपथं गतः ।
ग्रहनक्षत्रताराणां सप्तर्षीणां स्वतेजसा ॥ २.५६.३९ ॥
ବୈଶ୍ୱାନର ପଥରେ ଯାଇ ସେ ମହାମେଘମାନଙ୍କୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କଲେ। ନିଜ ତେଜରେ ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର, ତାରା ଓ ସପ୍ତର୍ଷିମାନଙ୍କ (ଆଲୋକ) ସେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ।
2.56.40
प्रभाजालमतिक्रम्य चाश्विनोश्च परन्तप ।
प्राप्य पुण्यतमं स्थानं देवलोकमरिन्दमः ॥ २.५६.४० ॥
ହେ ପରନ୍ତପ! ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କ ପ୍ରକାଶ-ଜାଲ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅରିନ୍ଦମ ପରମ ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ଥାନ ଓ ଦେବଲୋକ ପାଇଲେ।
2.56.41
शक्रसद्म समासाद्य चावरुह्य जनार्दनः ।
सोऽभिवाद्यादितेः पादावर्चितः सर्वदैवतैः।
ब्रह्मदक्षपुरोगैश्च प्रजापतिभिरेव च ॥ २.५६.४१ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭବନରେ ପହଞ୍ଚି ଓ ଓହ୍ଲାଇ ଜନାର୍ଦନ ଅଦିତିଙ୍କ ଚରଣରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୂଜିତ ହେଲେ।
2.56.42
अदितेः कुण्डले दिव्ये ददावथ तदा विभुः ।
रत्नान च परार्घ्याणि रामेण सह केशवः ॥ २.५६.४२ ॥
ସେତେବେଳେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ ଅଦିତିଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ କେଶବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାନ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
2.56.43
प्रतिगृह्य च तत्सर्वमदितिर्वासवानुजम् ।
पूजयामास दाशार्हं रामं च विगतज्वरा ॥ २.५६.४३ ॥
ଅଦିତି ସେସବୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ବାସବଙ୍କ କନିଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ) ଓ ରାମଙ୍କୁ ଶୋକରହିତ ହୋଇ ପୂଜା କଲେ।
2.56.44
शची महेन्द्रमहिषी कृष्णस्य महिषीं तदा ।
सत्यभामां तु सङ्गृह्य अदित्यै सा न्यवेदयत् ॥ २.५६.४४ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଟ୍ଟମହିଷୀ ଶଚୀ ସେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଟ୍ଟମହିଷୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଧରି ଅଦିତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ।
2.56.45
सा तस्याः सत्यभामायाः कृष्णाप्रियचिकीर्षया ।
वरं प्रादाद्देवमाता सत्यायै विगतज्वरा ॥ २.५६.४५ ॥
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେବାର ଇଚ୍ଛାରେ, ଶୋକରହିତ ଦେବମାତା ସେହି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ।
2.56.46
जरां न यास्यसि शुभे यावत्कृष्णोऽस्ति भूतले ।
सर्वगन्धगुणोपेता भविष्यसि वरानने ॥ २.५६.४६ ॥
ହେ ଶୁଭେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଜରାଗ୍ରସ୍ତ ହେବ ନାହିଁ; ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ ସର୍ବ ସୁଗନ୍ଧ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେବ।
2.56.47
विसृज्य सत्यभामा वै पौलोमीं च सुमध्यमा ।
शच्यापि समनुज्ञाता ययौ कृष्णनिवेशनम् ॥ २.५६.४७ ॥
ସୁମଧ୍ୟମା ସତ୍ୟଭାମା ପୌଲୋମୀ (ଶଚୀ)ଙ୍କ ଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଶଚୀଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
2.56.48
सम्पूज्यमानस्त्रिदशैर्महर्षिगणसेवितः ।
द्वारकां प्रययौ कृष्णो देवलोकादरिन्दमः ॥ २.५६.४८ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ମହର୍ଷିଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ଅରିନ୍ଦମ କୃଷ୍ଣ ଦେବଲୋକରୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ।
2.56.49
शीघ्रादेत्य महाबाहुर्दीर्घमध्वानमच्युतः। ॥ २.५६.४९ ॥
ମହାବାହୁ ଅଚ୍ୟୁତ ଶୀଘ୍ର ଦୀର୍ଘ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆସିଲେ।
2.56.59
वर्घमानपुरद्वारमाससाद सुरोत्तमः ॥ २.५६.५९ ॥
ଦେବୋତ୍ତମ ବର୍ଧମାନପୁର ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।