Mahābhārata · Adhyāya 3.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.101.1
समुद्रं ते समाश्रित्य वरुणं निधमम्भसः ।
कालेयाः संप्रवर्तन्त त्रैलोक्यस्य विनाशने ॥ ३.१०१.१ ॥
Habiéndose refugiado en el océano, morada de las aguas de Varuṇa, los Kāleyas se pusieron en marcha para la destrucción de los tres mundos.
3.101.2
ते रात्रौ समभिक्रुद्धा भक्षयन्ति सदा मुनीन् ।
आश्रमेषु च ये सन्ति पुण्येष्वायतनेषु च ॥ ३.१०१.२ ॥
De noche, encolerizados en extremo, devoraban siempre a los sabios, y también a los que habitaban en los ermitaños santos y los lugares sagrados.
3.101.3
वसिष्ठस्याश्रमे विप्रा भक्षितास्तैर्दुरात्मभिः ।
अशीतिः शतमष्टौ च नव चान्ये तपस्विनः ॥ ३.१०१.३ ॥
En el ermitaño de Vasiṣṭha, aquellos malvados devoraron brahmanes: ochenta, ocho y nueve, y otros ascetas.
3.101.4
च्यवनस्याश्रमं गत्वा पुण्यं द्विजनिषेवितम् ।
फलमूलाशनानां हि मुनीनां भक्षितं शतम् ॥ ३.१०१.४ ॥
Yendo al santo ermitaño de Cyavana, frecuentado por los dvijas, devoraron a cien sabios que se alimentaban de frutos y raíces.
3.101.5
एवं रात्रौ स्म कुर्वन्ति विविशुश्चार्णवं दिवा ।
कालेयास्ते दुरात्मानो भक्षयन्तस्तपोधनान् ॥ ३.१०१.५ ॥
Así lo hacían de noche, y de día se adentraban en el océano: aquellos malvados Kāleyas, devorando a los ascetas, riqueza de la austeridad.
3.101.6
भरद्वाजाश्रमे चैव नियता ब्र्हमचारिणः ।
वाय्वाहाराम्बुभक्षाश्च विंशतिः संनिषूदिताः ॥ ३.१०१.६ ॥
Y también en el ermitaño de Bharadvāja, veinte brahmacārin disciplinados —que vivían de aire y agua— fueron muertos.
3.101.7
एवं क्रमेण सर्वांस्तानाश्रमान्दानवास्तदा ।
निशायां परिबाधन्ते समुद्राम्बुबलाश्रयात्।
कालोपसृष्टाः कालेया घ्नन्तो द्विजगणान्बहून् ॥ ३.१०१.७ ॥
Así, en orden, los dānavas acosaban entonces a todos aquellos ermitaños por la noche, confiando en el poder de las aguas del océano. Impulsados por el destino, los kāleyas mataban a muchas multitudes de los dos veces nacidos.
3.101.8
न चैनानन्वबुध्यन्त मनुजा मनुजोत्तम ।
एवं प्रवृत्तान्दैत्यांस्तांस्तापसेषु तपस्विषु ॥ ३.१०१.८ ॥
Y los hombres no los percibieron, oh mejor de los hombres. Así, aquellos daityas estaban activos entre los ascetas, los penitentes.
3.101.9
क्षयाय जगतः क्रूराः पर्यटन्ति स्म मेदिनीम् ॥ ३.१०१.९ ॥
Para la destrucción del mundo, los crueles recorrían la tierra.
3.101.10
प्रभाते समदृश्यन्त नियताहारकर्शिताः ।
महीतलस्था मुनयः शरीरैर्गतजीवितैः ॥ ३.१०१.१० ॥
Al amanecer se vio a los sabios tendidos en el suelo, demacrados por su dieta estricta, con sus cuerpos sin vida.
3.101.11
क्षीणमांसैर्विरुधिरैर्विमज्जान्त्रैर्विसन्धिभिः ।
आकीर्णैराचिता भूमिः शङ्खानामिव राशिभिः ॥ ३.१०१.११ ॥
La tierra estaba cubierta y sembrada de cuerpos desgastados de carne, sin sangre, sin médula ni entrañas, con las articulaciones dislocadas, como montones de conchas.
3.101.12
लशैर्विप्रविद्धैश्च स्रुवैर्भग्नैस्तथैव च ।
विकीर्णैरग्निहोत्रैश्च भूर्बभूव समावृता ॥ ३.१०१.१२ ॥
La tierra quedó cubierta de cucharones, esparcidos, de cucharas sacrificiales rotas y de utensilios del fuego sacrificial dispersos.
3.101.13
निःस्वाध्यायवपट्कारं नष्टयज्ञोत्सवक्रियम् ।
जगदासीन्निरुत्साहं कालेयभयपीडितम् ॥ ३.१०१.१३ ॥
Sin recitación del Veda ni ofrenda vaṣaṭ, con sacrificios y ritos festivos destruidos, el mundo había perdido su ánimo, atormentado por el temor a los Kāleyas.
3.101.14
एवं संक्षीयमाणाश्च मानवा मनुजेश्वर ।
आत्मत्राणपपा भीताः प्राद्रवन्त दिशो भयात् ॥ ३.१०१.१४ ॥
Así menguados, los hombres, oh señor de los hombres, temerosos y atentos a salvarse, huyeron en todas direcciones por miedo.
3.101.15
केचिद्गुहाः प्रविविशुर्निर्भरांश्चापरे श्रिताः ।
अपरे मरणोद्विग्ना भयात्प्राणान्समुत्सृजन् ॥ ३.१०१.१५ ॥
Algunos entraron en cuevas, otros buscaron refugio junto a los torrentes; otros, angustiados por la muerte, entregaron sus vidas por miedo.
3.101.16
केचिदत्रमहेष्वासाः शूराः परमहर्षिताः ।
मार्गमाणआः परं यत्नं दानवानां प्रचक्रिरे ॥ ३.१०१.१६ ॥
Aquí algunos grandes arqueros y héroes, sumamente exaltados, hicieron el máximo esfuerzo por buscar a los Dānavas.
3.101.17
न चैतानधिजग्मुस्ते समुद्रं समुपाश्रितान् ।
श्रमं जग्मुश्च परममाजग्मुः क्षयमेव च ॥ ३.१०१.१७ ॥
Pero no lograron encontrar a quienes se habían refugiado en el océano; cayeron en gran cansancio y ciertamente llegaron a la destrucción.
3.101.18
जगत्युपशमं याते नष्टयज्ञोत्सवक्रिये ।
आजग्मुः परमामार्तिं त्रिदशा मनुजेश्वर ॥ ३.१०१.१८ ॥
Cuando la paz se había desvanecido del mundo y los ritos de sacrificio y fiesta fueron destruidos, los dioses, oh señor de los hombres, cayeron en la mayor angustia.
3.101.19
समेत्य समहेन्द्राश्च भयान्मन्त्रं प्रचक्रिरे ॥ ३.१०१.१९ ॥
Reunidos con Indra, los dioses deliberaron por temor.
3.101.20
शरण्यं शरणं देवं नारायणमजं विभुम् ।
तेऽभिगम्य नमस्कृत्य वैकुण्ठमपराजितम्।
ततो देवाः समस्तास्ते तदोचुर्मधुसूदनम् ॥ ३.१०१.२० ॥
Acercándose al dios Nārāyaṇa, digno de refugio, refugio mismo, no nacido y omnipresente, e inclinándose ante el invencible Vaikuṇṭha, entonces todos los dioses hablaron a Madhusūdana.
3.101.21
त्वंनः स्रष्टा च भर्ता च हर्ता च जगतः प्रभो ।
त्वया सृष्टमिदं विश्वं यच्चेङ्गं यच्च नेङ्गति।
त्वय्येव पुण्डरीकाक्ष पुनस्तत्प्रविलीयते ॥ ३.१०१.२१ ॥
Oh Señor, tú eres nuestro creador, sustentador y destructor, y el del mundo. Este universo, lo que se mueve y lo que no se mueve, fue creado por ti; oh de ojos de loto, de nuevo se disuelve en ti.
3.101.22
त्वया भूमिः पुरा नष्टा समुद्रात्पुष्करेक्षण ।
वाराहं वपुराश्रित्यजगदर्थे समुद्धृता ॥ ३.१०१.२२ ॥
Oh de ojos de loto, en otro tiempo la tierra se perdió en el océano por ti; tomando la forma del jabalí, la levantaste por el bien del mundo.
3.101.23
आदिदैत्यो महावीर्यो हिरण्यकशिपुः पुरा ।
नारसिंहं वपुः कृत्वा सूदितः पुरुषोत्तम ॥ ३.१०१.२३ ॥
En otro tiempo el primer demonio, Hiraṇyakaśipu, de gran valor, oh mejor de los hombres, fue muerto por ti tomando la forma del hombre-león.
3.101.24
अवध्यः सर्वभूतानां बलिश्चापि महासुरः ।
वामनं वपुराश्रित्य त्रैलोक्याद्धंशितस्त्वया ॥ ३.१०१.२४ ॥
También Bali, el gran asura que no podía ser muerto por ningún ser, fue derribado de los tres mundos por ti, tomando la forma del enano.
3.101.25
असुरश्च महेष्वासो जम्भ इत्यभिविश्रुतः ।
यज्ञक्षोभकरः क्रूरस्त्वयैव विनिपातितः ॥ ३.१०१.२५ ॥
El demonio Jambha, gran arquero, famoso y cruel perturbador de los sacrificios, fue derribado por ti.
3.101.26
एवमादीनि कर्माणि येषां संख्या न विद्यते ।
अस्माकं भयभीतानां त्वं गतिर्मधुसूदन ॥ ३.१०१.२६ ॥
Tales hazañas son incontables; para nosotros, atemorizados, tú eres el refugio, oh Madhusūdana.
3.101.27
तस्मात्त्वां देवदेवेश लोकार्थं ज्ञापयामहे ।
रक्ष लोकांश्च देवांश्च शक्रं च महतो भयात्।
शरणागतसंत्राणे त्वमेकोऽसि दृढव्रतः ॥ ३.१०१.२७ ॥
Por tanto, oh dios de los dioses, para bien de los mundos te lo hacemos saber: protege a los mundos, a los dioses y a Indra del gran temor. Tú solo eres firme en tu voto de proteger a los que buscan refugio.