மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.101
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.101.1
समुद्रं ते समाश्रित्य वरुणं निधमम्भसः ।
कालेयाः संप्रवर्तन्त त्रैलोक्यस्य विनाशने ॥ ३.१०१.१ ॥
நீர்நிதியாகிய வருணனின் கடலை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, மூவுலகையும் அழிக்க காலேயர்கள் புறப்பட்டனர்.
3.101.2
ते रात्रौ समभिक्रुद्धा भक्षयन्ति सदा मुनीन् ।
आश्रमेषु च ये सन्ति पुण्येष्वायतनेषु च ॥ ३.१०१.२ ॥
இரவில் பெரும் சினத்துடன் அவர்கள் எப்போதும் முனிவர்களை விழுங்கினர்; புனித ஆசிரமங்களிலும் புண்ணிய தலங்களிலும் இருந்தவர்களையும்.
3.101.3
वसिष्ठस्याश्रमे विप्रा भक्षितास्तैर्दुरात्मभिः ।
अशीतिः शतमष्टौ च नव चान्ये तपस्विनः ॥ ३.१०१.३ ॥
வசிட்டரின் ஆசிரமத்தில் அந்தத் தீயோரால் நூற்றெட்டு எண்பது, எட்டு, ஒன்பது, மற்றும் பிற தவசிகள் விழுங்கப்பட்டனர்.
3.101.4
च्यवनस्याश्रमं गत्वा पुण्यं द्विजनिषेवितम् ।
फलमूलाशनानां हि मुनीनां भक्षितं शतम् ॥ ३.१०१.४ ॥
சியவனரின் புனித ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, இருபிறப்பாளர்கள் வாழ்ந்த அதில், கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்ணும் நூறு முனிவர்களை விழுங்கினர்.
3.101.5
एवं रात्रौ स्म कुर्वन्ति विविशुश्चार्णवं दिवा ।
कालेयास्ते दुरात्मानो भक्षयन्तस्तपोधनान् ॥ ३.१०१.५ ॥
இவ்வாறு இரவில் அவர்கள் செய்தனர்; பகலில் கடலுக்குள் புகுந்தனர். அந்தத் தீய காலேயர்கள் தவச்செல்வர்களை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
3.101.6
भरद्वाजाश्रमे चैव नियता ब्र्हमचारिणः ।
वाय्वाहाराम्बुभक्षाश्च विंशतिः संनिषूदिताः ॥ ३.१०१.६ ॥
பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்திலும், கட்டுப்பாடுடைய பிரம்மசாரிகள் — காற்றை உண்பவர்களும் நீரை உண்பவர்களுமாக — இருபது பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
3.101.7
एवं क्रमेण सर्वांस्तानाश्रमान्दानवास्तदा ।
निशायां परिबाधन्ते समुद्राम्बुबलाश्रयात्।
कालोपसृष्टाः कालेया घ्नन्तो द्विजगणान्बहून् ॥ ३.१०१.७ ॥
இவ்வாறு அப்போது தானவர்கள் கடல் நீரின் வலிமையை நம்பி இரவில் அந்த ஆசிரமங்களையெல்லாம் வரிசையாகத் துன்புறுத்தினர். காலத்தால் தூண்டப்பட்ட காலேயர்கள் பல துவிஜர் கூட்டங்களைக் கொன்றனர்.
3.101.8
न चैनानन्वबुध्यन्त मनुजा मनुजोत्तम ।
एवं प्रवृत्तान्दैत्यांस्तांस्तापसेषु तपस्विषु ॥ ३.१०१.८ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே! மனிதர்கள் அவர்களை அறியவில்லை. இவ்வாறு தவசிகளிடையே செயல்பட்ட அந்த தைத்தியர்களை அவர்கள் உணரவில்லை.
3.101.9
क्षयाय जगतः क्रूराः पर्यटन्ति स्म मेदिनीम् ॥ ३.१०१.९ ॥
உலகை அழிப்பதற்காக கொடியவர்கள் பூமியில் சுற்றித் திரிந்தனர்.
3.101.10
प्रभाते समदृश्यन्त नियताहारकर्शिताः ।
महीतलस्था मुनयः शरीरैर्गतजीवितैः ॥ ३.१०१.१० ॥
விடியற்காலையில் கட்டுப்பாடான உணவால் மெலிந்த முனிவர்கள் தரையில் கிடப்பதாகக் காணப்பட்டனர்; அவர்களின் உடல்கள் உயிரிழந்திருந்தன.
3.101.11
क्षीणमांसैर्विरुधिरैर्विमज्जान्त्रैर्विसन्धिभिः ।
आकीर्णैराचिता भूमिः शङ्खानामिव राशिभिः ॥ ३.१०१.११ ॥
சதை வற்றியும், இரத்தமற்றும், மஜ்ஜையும் குடலும் நீங்கியும், மூட்டுகள் விலகியுமிருந்த உடல்களால் சிதறிக் கிடந்த நிலம், சங்குக் குவியல்களைப் போல மூடப்பட்டிருந்தது.
3.101.12
लशैर्विप्रविद्धैश्च स्रुवैर्भग्नैस्तथैव च ।
विकीर्णैरग्निहोत्रैश्च भूर्बभूव समावृता ॥ ३.१०१.१२ ॥
கரண்டிகளும், எறியப்பட்டவையும், உடைந்த ஸ்ருவங்களும், சிதறிய அக்னிஹோத்ரப் பொருட்களும் பூமியை மூடியிருந்தன.
3.101.13
निःस्वाध्यायवपट्कारं नष्टयज्ञोत्सवक्रियम् ।
जगदासीन्निरुत्साहं कालेयभयपीडितम् ॥ ३.१०१.१३ ॥
வேதஓதலும் வஷட்காரமும் இல்லாமல், யாகமும் விழாக்களின் செயல்களும் அழிந்து, காலேயர்களின் பயத்தால் வருந்திய உலகம் உற்சாகமற்றதாக இருந்தது.
3.101.14
एवं संक्षीयमाणाश्च मानवा मनुजेश्वर ।
आत्मत्राणपपा भीताः प्राद्रवन्त दिशो भयात् ॥ ३.१०१.१४ ॥
இவ்வாறு குறைந்து வரும் மனிதர்கள், மனுஜேஸ்வரரே, தம்மைக் காக்கும் நோக்கில் பயந்து பயத்தால் திசைகளை நோக்கி ஓடினர்.
3.101.15
केचिद्गुहाः प्रविविशुर्निर्भरांश्चापरे श्रिताः ।
अपरे मरणोद्विग्ना भयात्प्राणान्समुत्सृजन् ॥ ३.१०१.१५ ॥
சிலர் குகைகளுக்குள் நுழைந்தனர், மற்றவர்கள் அருவிகளை அடைந்தனர்; வேறு சிலர் மரண பயத்தால் கலங்கி, அச்சத்தால் தங்கள் உயிரைத் துறந்தனர்.
3.101.16
केचिदत्रमहेष्वासाः शूराः परमहर्षिताः ।
मार्गमाणआः परं यत्नं दानवानां प्रचक्रिरे ॥ ३.१०१.१६ ॥
இங்கே சில பெரிய வில்லாளிகளும் வீரர்களும் பெருமகிழ்ச்சியுடன் தானவர்களை எதிர்த்துப் பெரும் முயற்சி செய்தனர்.
3.101.17
न चैतानधिजग्मुस्ते समुद्रं समुपाश्रितान् ।
श्रमं जग्मुश्च परममाजग्मुः क्षयमेव च ॥ ३.१०१.१७ ॥
ஆனால் கடலில் அடைக்கலம் புகுந்த அவர்களை அவர்கள் கண்டுபிடிக்கவில்லை; அவர்கள் பெருஞ்சோர்வை அடைந்து அழிவையும் அடைந்தனர்.
3.101.18
जगत्युपशमं याते नष्टयज्ञोत्सवक्रिये ।
आजग्मुः परमामार्तिं त्रिदशा मनुजेश्वर ॥ ३.१०१.१८ ॥
மனுஜேஸ்வரரே, உலகில் அமைதி மறைந்து யாகமும் விழாச் செயல்களும் அழிந்தபோது, தேவர்கள் பெருந்துயரை அடைந்தனர்.
3.101.19
समेत्य समहेन्द्राश्च भयान्मन्त्रं प्रचक्रिरे ॥ ३.१०१.१९ ॥
இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் பயத்தால் ஒன்றுகூடி ஆலோசனை செய்தனர்.
3.101.20
शरण्यं शरणं देवं नारायणमजं विभुम् ।
तेऽभिगम्य नमस्कृत्य वैकुण्ठमपराजितम्।
ततो देवाः समस्तास्ते तदोचुर्मधुसूदनम् ॥ ३.१०१.२० ॥
சரணடையத் தகுந்தவரும், சரணமானவரும், பிறப்பற்றவரும், எங்கும் நிறைந்தவருமான நாராயண தேவனை அணுகி, வணங்கி, வெல்லப்படாத வைகுண்டரை வணங்கி, பின்னர் அந்த தேவர்கள் அனைவரும் மதுசூதனனிடம் கூறினர்.
3.101.21
त्वंनः स्रष्टा च भर्ता च हर्ता च जगतः प्रभो ।
त्वया सृष्टमिदं विश्वं यच्चेङ्गं यच्च नेङ्गति।
त्वय्येव पुण्डरीकाक्ष पुनस्तत्प्रविलीयते ॥ ३.१०१.२१ ॥
ஓ பிரபுவே, எங்களுக்கும் உலகுக்கும் நீரே படைப்பவரும், காப்பவரும், அழிப்பவரும் ஆவீர். நகர்வதும் நகராததுமான இந்த பிரபஞ்சம் உம்மால் படைக்கப்பட்டது. தாமரைக்கண்ணரே, அது மீண்டும் உம்மிலேயே ஒடுங்குகிறது.
3.101.22
त्वया भूमिः पुरा नष्टा समुद्रात्पुष्करेक्षण ।
वाराहं वपुराश्रित्यजगदर्थे समुद्धृता ॥ ३.१०१.२२ ॥
தாமரைக்கண்ணரே, முன்பொரு காலத்தில் பூமி கடலில் மூழ்கி அழிந்தது. உலகத்தின் நன்மைக்காக நீர் வராக உருவம் எடுத்து அதை மீட்டெடுத்தீர்.
3.101.23
आदिदैत्यो महावीर्यो हिरण्यकशिपुः पुरा ।
नारसिंहं वपुः कृत्वा सूदितः पुरुषोत्तम ॥ ३.१०१.२३ ॥
முன்பு ஆதி அசுரனும் பெரும் வலிமை படைத்தவனுமான இரணியகசிபு, புருஷோத்தமரே, நரசிம்ம உருவம் எடுத்த நீரால் கொல்லப்பட்டான்.
3.101.24
अवध्यः सर्वभूतानां बलिश्चापि महासुरः ।
वामनं वपुराश्रित्य त्रैलोक्याद्धंशितस्त्वया ॥ ३.१०१.२४ ॥
எல்லா உயிர்களாலும் கொல்ல முடியாத மகாசுரன் பலியும் வாமன உருவம் எடுத்த உம்மால் மூவுலகிலிருந்தும் வீழ்த்தப்பட்டான்.
3.101.25
असुरश्च महेष्वासो जम्भ इत्यभिविश्रुतः ।
यज्ञक्षोभकरः क्रूरस्त्वयैव विनिपातितः ॥ ३.१०१.२५ ॥
ஜம்பன் என்ற பெரிய வில்லாளியான அசுரன், புகழ்பெற்றவன்; யாகங்களைக் குலைத்த கொடியவன், அவனை நீயே வீழ்த்தினாய்.
3.101.26
एवमादीनि कर्माणि येषां संख्या न विद्यते ।
अस्माकं भयभीतानां त्वं गतिर्मधुसूदन ॥ ३.१०१.२६ ॥
இத்தகைய செயல்கள் எண்ணற்றவை; அஞ்சி நடுங்கும் எங்களுக்கு, மதுசூதனா, நீயே புகலிடம்.
3.101.27
तस्मात्त्वां देवदेवेश लोकार्थं ज्ञापयामहे ।
रक्ष लोकांश्च देवांश्च शक्रं च महतो भयात्।
शरणागतसंत्राणे त्वमेकोऽसि दृढव्रतः ॥ ३.१०१.२७ ॥
ஆகவே, தேவர்களின் தேவனே, உலக நன்மைக்காக உன்னிடம் தெரிவிக்கிறோம்: பெரும் பயத்திலிருந்து உலகங்களையும், தேவர்களையும், இந்திரனையும் காத்தருள்; சரணடைந்தவரைக் காப்பதில் நீ ஒருவனே உறுதிவிரதன்.