ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.106.1
एतच्छ्रुत्वान्तरिक्षाच्च स राजा राजसत्तमः ।
यथोक्तं तच्चराकाथ श्रद्दधद्भरतर्षभ ॥ ३.१०६.१ ॥
ಆಕಾಶದಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ರಾಜನು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ, ಚರಾಚರಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾ, ಓ ಭರತರ್ಷಭ.
3.106.2
एकैकशस्ततः कृत्वा बीजं बीजं नराधिपः ।
घृतपूर्णेषु कुम्भेषु तान्भागान्विदधे ततः ॥ ३.१०६.२ ॥
ನಂತರ ಒಂದೊಂದಾಗಿ, ಬೀಜ ಬೀಜವಾಗಿ, ನರಾಧಿಪನು ತುಪ್ಪ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟನು.
3.106.3
धात्रीश्चैकैकशः प्रादात्पुत्ररक्षणतत्परः ।
ततः कालेन महता समुत्तस्थुर्महाबलाः ॥ ३.१०६.३ ॥
ಪುತ್ರರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಅವನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ದಾದಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಬಹಳ ಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಮಹಾಬಲರು ಮೇಲೆದ್ದರು.
3.106.4
षष्टिः पुत्रसहस्रणि तस्याप्रतिमतेजसः ।
रुद्रप्रसादाद्राजर्षेः समजायन्त पार्थिव ॥ ३.१०६.४ ॥
ಆ ಅಪ್ರತಿಮ ತೇಜಸ್ವಿ ರಾಜರ್ಷಿಗೆ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಮಕ್ಕಳು, ಓ ಪಾರ್ಥಿವ, ರುದ್ರನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದರು.
3.106.5
ते घोराः क्रूरकर्माण आकाशपरिसर्पिणः ।
बहुत्वाच्चावजानन्तः सर्वाल्लोँकान्सहामरान् ॥ ३.१०६.५ ॥
ಅವರು ಭಯಂಕರರು, ಕ್ರೂರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರು. ತಮ್ಮ ಸಂಖ್ಯಾಬಲದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
3.106.6
त्रिदशांश्चाप्यबाधन्त तथा गन्धर्वराक्षसान् ।
सर्वाणि चैव भूतानि शूरा समरशालिनः ॥ ३.१०६.६ ॥
ತ್ರಿದಶರನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನೂ ಅವರು ಪೀಡಿಸಿದರು. ಶೂರರೂ ಯುದ್ಧಗರ್ವಿಗಳೂ ಆದ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ಪೀಡಿಸಿದರು.
3.106.7
वध्यमानास्तदा लोकाः सागरैर्मन्दबुद्धिभिः ।
ब्रह्माणं शरणं जग्मुः सहिताः सर्वदैवतैः ॥ ३.१०६.७ ॥
ಆಗ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯ ಸಾಗರಪುತ್ರರಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲೋಕಗಳು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕವು.
3.106.8
तानुवाच महाभागः सर्वलोकपितामहः ।
गच्छध्वं त्रिदशाः सर्वे लोकैः सार्धं यथागतम् ॥ ३.१०६.८ ॥
ಸರ್ವಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಮಹಾಭಾಗನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ದೇವತೆಗಳೇ, ಲೋಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಬಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿರಿ.'
3.106.9
नातिदीर्घेण कालेन सागराणां क्षयो महान् ।
विष्यति महाघोरः स्वकृतैः कर्मभिः सुराः ॥ ३.१०६.९ ॥
'ದೇವತೆಗಳೇ, ಬಹಳ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಮೊದಲೇ, ಸಾಗರಪುತ್ರರಿಗೆ ಅವರದೇ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಹಾ ಭೀಕರ ನಾಶ ಸಂಭವಿಸುವುದು.'
3.106.10
एवमुक्तास्तु ते देवा लोकाश् मनुजेश्वर ।
पितामहमनुज्ञाप्य विप्रजग्मुर्यथागतम् ॥ ३.१०६.१० ॥
ಮನುಜೇಶ್ವರ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳು ಪಿತಾಮಹನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಬಂದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.
3.106.11
ततः काले बहुतिथे व्यतीते भरतर्षभ ।
दीक्षितः सगरो राजा हयमेधेन वीर्यवान् ॥ ३.१०६.११ ॥
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಬಹಳ ದಿನಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಪರಾಕ್ರಮಿ ರಾಜ ಸಗರನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದನು.
3.106.12
तस्याश्वो व्यचरद्भूमिं पुत्रैः सुपरिरक्षितः ।
सर्वैरेव महोत्साहैः स्वच्छन्दप्रचरो नृप ॥ ३.१०६.१२ ॥
ಅವನ ಕುದುರೆ, ಅವನ ಪುತ್ರರಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿತು. ಓ ನೃಪ, ಮಹೋತ್ಸಾಹಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲ ಪುತ್ರರು ಅದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿತು.
3.106.13
समुद्रं स समासाद्य निस्तोयं भीमदर्शनम् ।
रक्ष्यमाणः प्रयत्नेन तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१०६.१३ ॥
ನೀರಿಲ್ಲದ, ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು.
3.106.14
ततस्ते सागरास्तात हृतं मत्वा हयोत्तमम् ।
आगम्य पितुराचख्युरदृश्यं तुरगं हृतम्।
तेनोक्ता दिक्षु सर्वासु पुत्रा मार्गत वाजिनम् ॥ ३.१०६.१४ ॥
ಆಗ ಆ ಸಾಗರ ಪುತ್ರರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕದಿಯಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಕುದುರೆ ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿ ಕದಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅವರಿಂದ ಆದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳೇ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿರಿ.
3.106.15
ततस्ते पितुराज्ञाय दिक्षु सर्वासु तं हयम् ।
अमार्गन्त महाराज सर्वंच पृथिवीतलम् ॥ ३.१०६.१५ ॥
ಆಗ ಅವರು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು. ಮಹಾರಾಜನೇ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಶೋಧಿಸಿದರು.
3.106.16
ततस्ते सागराः सर्वे समुपेत्य परस्परम् ।
नाध्यगच्छन्त तुरगमश्वहर्तारमेव च ॥ ३.१०६.१६ ॥
ಆಗ ಆ ಸಾಗರ ಪುತ್ರರೆಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾದರು; ಆದರೆ ಕುದುರೆಯನ್ನಾಗಲಿ, ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕದ್ದವನನ್ನಾಗಲಿ ಅವರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
3.106.17
आगम्य पितरं चोचुस्ततः प्राञ्जलयोऽग्रतः ॥ ३.१०६.१७ ॥
ನಂತರ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಕೈಮುಗಿದು ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಹೇಳಿದರು.
3.106.18
ससमुद्रवनद्वीपा सनदीनदकन्दरा ।
सपर्वतवनोद्देशा निखिलेन मही नृप ॥ ३.१०६.१८ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಸಮುದ್ರಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ದ್ವೀಪಗಳು, ನದಿಗಳು, ತೊರೆಗಳು, ಗುಹೆಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಡೀ ಭೂಮಿಯನ್ನು (ನಾವು ಶೋಧಿಸಿದ್ದೇವೆ).
3.106.19
अस्माभिर्विचिता राजञ्शासनात्तव पार्थिव ।
न चाश्वमधिगच्छामो नाश्वहर्तारमेव च ॥ ३.१०६.१९ ॥
ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಾವು ಹುಡುಕಿದೆವು, ಪಾರ್ಥಿವನೇ! ಕುದುರೆಯನ್ನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕದ್ದವನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
3.106.20
श्रुत्वा तु वचनं तेषां स राजा क्रोधमूर्चितः ।
उवाच वचनं सर्वांस्तदा दैववशान्नृप ॥ ३.१०६.२० ॥
ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾಜನು ಕೋಪದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತನಾದನು; ಆಗ ದೈವವಶದಿಂದ, ನೃಪನೇ, ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
3.106.21
अनागमाय गच्छध्वं भूयो मार्गत वाजिनम् ।
याज्ञीयं तं विनाह्यश्वं नागन्तव्यं हि पुत्रकाः ॥ ३.१०६.२१ ॥
ಮಕ್ಕಳಿರಾ, ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ ಆ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿರಿ. ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆ ಕುದುರೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹಿಂತಿರುಗಬಾರದು.
3.106.22
प्रतिगृह्य तु संदेशं पितुस्ते सगरात्मजाः ।
भूय एव महीं कृत्स्नां विचेतुमुपचक्रमुः ॥ ३.१०६.२२ ॥
ತಂದೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆ ಸಗರನ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ಇಡೀ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
3.106.23
अथापश्यन्त ते वीराः पृथिवीमवदारिताम् ।
समुद्रे पृथिवीपाल पदं मार्गं च वाजिनः ॥ ३.१०६.२३ ॥
ಆಗ ಆ ವೀರರು ಭೂಮಿ ಸೀಳಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು; ಭೂಪಾಲನೇ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡರು.
3.106.24
समासाद्य बिलं तच्चाप्यखनन्सगरात्मजाः ।
कुद्दालैर्मुसलैश्चैव समुद्रं यत्नमास्थिताः ॥ ३.१०६.२४ ॥
ಆ ಬಿಲವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಸಗರನ ಮಕ್ಕಳು ಗುದ್ದಲಿ ಮತ್ತು ಒನಕೆಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಅಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ತೊಡಗಿದರು.
3.106.25
स खन्यमानः सहितैः सागरैर्वरुणालयः ।
अगच्छत्परमामार्तिं दीर्यमाणः समन्ततः ॥ ३.१०६.२५ ॥
ಸಗರನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಗೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ವರುಣನ ಆಲಯವಾದ ಸಮುದ್ರವು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೀಳಿಹೋಗಿ ಅತಿ ಮಹಾ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹೊಂದಿತು.
3.106.26
असुरोरगरक्षांसि सत्वानि विविधानि च ।
आर्तनादमकुर्वन्त वध्यमानानि सागरैः ॥ ३.१०६.२६ ॥
ಅಸುರರು, ಉರಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳು ಸಗರನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಆರ್ತನಾದ ಮಾಡಿದವು.
3.106.27
छिन्नशीर्षा विदेहाश्च भिन्नजान्वस्थिमस्तकाः ।
प्राणिनः समदृश्यन्त शतशोथ सहस्रशः ॥ ३.१०६.२७ ॥
ತಲೆ ತುಂಡಾದ, ದೇಹ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ, ಮಂಡಿ, ಎಲುಬು, ತಲೆಬುರುಡೆ ಒಡೆದ ಜೀವಿಗಳು ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.
3.106.28
एवं हि खनतां तेषां समुद्रं वरुणालयम् ।
व्यतीतः सुमहान्कालो न चाश्वः समदृश्यत ॥ ३.१०६.२८ ॥
ಹೀಗೆ ವರುಣನ ಆಲಯವಾದ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಅಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು; ಕುದುರೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
3.106.29
ततः पूर्वोत्तरे देशे समुद्रस्य महीपते ।
विदार्य पातालमथ संक्रुद्धाः सगरात्मजाः ॥ ३.१०६.२९ ॥
ಆಗ, ಓ ಮಹೀಪತಿ, ಸಮುದ್ರದ ಈಶಾನ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳವನ್ನು ಸೀಳಿ, ಕ್ರುದ್ಧರಾದ ಸಗರ ಪುತ್ರರು...
3.106.30
अपश्यन्त हयं यत्र विचरन्तं महीतले ।
कपिलं च महात्मानं तेजोराशिमनुत्तमम् ॥ ३.१०६.३० ॥
ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕುದುರೆಯನ್ನೂ, ಅನುಪಮ ತೇಜಸ್ಸಿನ ರಾಶಿಯಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಕಪಿಲನನ್ನೂ ಅವರು ಕಂಡರು.
3.106.31
तेजसा दीप्यमानं तु ज्वालाभिरिव पावकम् ।
दृष्ट्वा हि विस्मिताः सर्वे बभूवुः सगरात्मजाः ॥ ३.१०६.३१ ॥
ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿ ಸಗರನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೂ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು.