மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.106.1
एतच्छ्रुत्वान्तरिक्षाच्च स राजा राजसत्तमः ।
यथोक्तं तच्चराकाथ श्रद्दधद्भरतर्षभ ॥ ३.१०६.१ ॥
ஆகாயத்திலிருந்து இதைக் கேட்ட அந்த அரசன், அரசர்களில் சிறந்தவன், சொல்லப்பட்டபடியே, அசையும் அசையாப் பொருட்களனைத்தையும் நம்பியவனாக, ஓ பரதர்களின் காளையே.
3.106.2
एकैकशस्ततः कृत्वा बीजं बीजं नराधिपः ।
घृतपूर्णेषु कुम्भेषु तान्भागान्विदधे ततः ॥ ३.१०६.२ ॥
பின்னர் ஒவ்வொன்றாக, விதை விதையாக, மன்னன் நெய் நிரம்பிய குடங்களில் அந்தப் பகுதிகளை வைத்தான்.
3.106.3
धात्रीश्चैकैकशः प्रादात्पुत्ररक्षणतत्परः ।
ततः कालेन महता समुत्तस्थुर्महाबलाः ॥ ३.१०६.३ ॥
மகன்களைக் காப்பதில் ஈடுபட்டவன் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு செவிலித்தாயைக் கொடுத்தான். பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு மகாபலசாலிகள் எழுந்தனர்.
3.106.4
षष्टिः पुत्रसहस्रणि तस्याप्रतिमतेजसः ।
रुद्रप्रसादाद्राजर्षेः समजायन्त पार्थिव ॥ ३.१०६.४ ॥
அந்த ஒப்பற்ற ஒளியுடைய அரசரிஷியின் அறுபதாயிரம் மகன்கள், ஓ மன்னா, ருத்திரனின் அருளால் பிறந்தனர்.
3.106.5
ते घोराः क्रूरकर्माण आकाशपरिसर्पिणः ।
बहुत्वाच्चावजानन्तः सर्वाल्लोँकान्सहामरान् ॥ ३.१०६.५ ॥
அவர்கள் பயங்கரர்கள், கொடுஞ்செயல் புரிபவர்கள், ஆகாயத்தில் உலவுபவர்கள். தங்கள் எண்ணிக்கையின் காரணமாக, எல்லா உலகங்களையும் தேவர்களுடன் சேர்த்து இகழ்ந்தனர்.
3.106.6
त्रिदशांश्चाप्यबाधन्त तथा गन्धर्वराक्षसान् ।
सर्वाणि चैव भूतानि शूरा समरशालिनः ॥ ३.१०६.६ ॥
தேவர்களையும் அவ்வாறே கந்தர்வர்களையும் ராட்சசர்களையும் அவர்கள் துன்புறுத்தினர். வீரர்களும் போரில் பெருமையுடையவர்களுமான அவர்கள் எல்லா உயிரினங்களையும் வருத்தினர்.
3.106.7
वध्यमानास्तदा लोकाः सागरैर्मन्दबुद्धिभिः ।
ब्रह्माणं शरणं जग्मुः सहिताः सर्वदैवतैः ॥ ३.१०६.७ ॥
அப்போது மந்தபுத்தி கொண்ட சாகரர்களின் மக்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட உலகங்கள், எல்லா தேவர்களுடன் சேர்ந்து பிரம்மாவிடம் அடைக்கலம் புகுந்தன.
3.106.8
तानुवाच महाभागः सर्वलोकपितामहः ।
गच्छध्वं त्रिदशाः सर्वे लोकैः सार्धं यथागतम् ॥ ३.१०६.८ ॥
எல்லா உலகங்களுக்கும் பிதாமகரான மகாபாக்கியவான் அவர்களிடம் கூறினார்: 'தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் உலகங்களுடன் வந்தவாறே திரும்புங்கள்.'
3.106.9
नातिदीर्घेण कालेन सागराणां क्षयो महान् ।
विष्यति महाघोरः स्वकृतैः कर्मभिः सुराः ॥ ३.१०६.९ ॥
'தேவர்களே, நீண்ட காலம் கழிவதற்குள், சாகரர்களின் மக்கள் தங்கள் சொந்த செயல்களாலேயே பெரும் கொடிய அழிவை அடைவார்கள்.'
3.106.10
एवमुक्तास्तु ते देवा लोकाश् मनुजेश्वर ।
पितामहमनुज्ञाप्य विप्रजग्मुर्यथागतम् ॥ ३.१०६.१० ॥
மனுஜேஸ்வரா, இவ்வாறு கூறப்பட்ட அந்த தேவர்களும் உலகங்களும் பிதாமகரிடம் விடைபெற்று வந்தவாறே திரும்பிச் சென்றனர்.
3.106.11
ततः काले बहुतिथे व्यतीते भरतर्षभ ।
दीक्षितः सगरो राजा हयमेधेन वीर्यवान् ॥ ३.१०६.११ ॥
பரதர்களில் காளையே, பல நாட்கள் கழிந்த பின்னர், வலிமைமிக்க அரசன் சகரன் அஸ்வமேத யாகத்திற்கான தீக்ஷை பெற்றான்.
3.106.12
तस्याश्वो व्यचरद्भूमिं पुत्रैः सुपरिरक्षितः ।
सर्वैरेव महोत्साहैः स्वच्छन्दप्रचरो नृप ॥ ३.१०६.१२ ॥
அவனுடைய குதிரை, அவனுடைய மக்களால் நன்கு காக்கப்பட்டு, பூமியில் திரிந்தது. அரசே, அனைத்து மிக்க உற்சாகமுடைய மக்களாலும் அது சுதந்திரமாகத் திரிய விடப்பட்டது.
3.106.13
समुद्रं स समासाद्य निस्तोयं भीमदर्शनम् ।
रक्ष्यमाणः प्रयत्नेन तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१०६.१३ ॥
அவன் நீரற்றதும் அச்சம் தரும் தோற்றமுடையதுமான கடலை அடைந்து, கவனமாகக் காக்கப்பட்டவனாக, அங்கேயே மறைந்துவிட்டான்.
3.106.14
ततस्ते सागरास्तात हृतं मत्वा हयोत्तमम् ।
आगम्य पितुराचख्युरदृश्यं तुरगं हृतम्।
तेनोक्ता दिक्षु सर्वासु पुत्रा मार्गत वाजिनम् ॥ ३.१०६.१४ ॥
பின்பு அந்த சாகரப் புதல்வர்கள், சிறந்த குதிரை திருடப்பட்டது என்று எண்ணி, தந்தையிடம் வந்து, குதிரை கண்ணுக்குத் தெரியாமல் திருடப்பட்டது என்று தெரிவித்தனர். அவரால் கட்டளையிடப்பட்ட மகன்கள் எல்லா திசைகளிலும் குதிரையைத் தேடுங்கள்.
3.106.15
ततस्ते पितुराज्ञाय दिक्षु सर्वासु तं हयम् ।
अमार्गन्त महाराज सर्वंच पृथिवीतलम् ॥ ३.१०६.१५ ॥
பின்பு அவர்கள் தந்தையின் கட்டளையை அறிந்து, எல்லா திசைகளிலும் அந்தக் குதிரையைத் தேடினர். மகாராஜாவே, பூமியின் பரப்பு முழுவதையும் அவர்கள் தேடினர்.
3.106.16
ततस्ते सागराः सर्वे समुपेत्य परस्परम् ।
नाध्यगच्छन्त तुरगमश्वहर्तारमेव च ॥ ३.१०६.१६ ॥
பின்பு அந்த சாகரப் புதல்வர்கள் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் சந்தித்தனர்; ஆனால் குதிரையையும், குதிரையைத் திருடியவனையும் அவர்கள் காணவில்லை.
3.106.17
आगम्य पितरं चोचुस्ततः प्राञ्जलयोऽग्रतः ॥ ३.१०६.१७ ॥
பின்பு தந்தையிடம் வந்து, கைகூப்பி அவருக்கு முன்னால் நின்று கூறினர்.
3.106.18
ससमुद्रवनद्वीपा सनदीनदकन्दरा ।
सपर्वतवनोद्देशा निखिलेन मही नृप ॥ ३.१०६.१८ ॥
அரசே, கடல்களும் காடுகளும் தீவுகளும் சேர்ந்த, ஆறுகளும் நதிகளும் குகைகளும் கொண்ட, மலைகளும் காட்டுப் பகுதிகளும் கொண்ட முழு பூமியையும் (நாங்கள் தேடிவிட்டோம்).
3.106.19
अस्माभिर्विचिता राजञ्शासनात्तव पार्थिव ।
न चाश्वमधिगच्छामो नाश्वहर्तारमेव च ॥ ३.१०६.१९ ॥
அரசே, உங்கள் கட்டளையின்படி நாங்கள் தேடினோம், பூமியின் அரசே! குதிரையையும் கிடைக்கவில்லை, குதிரையைத் திருடியவனும் கிடைக்கவில்லை.
3.106.20
श्रुत्वा तु वचनं तेषां स राजा क्रोधमूर्चितः ।
उवाच वचनं सर्वांस्तदा दैववशान्नृप ॥ ३.१०६.२० ॥
அவர்களின் சொல்லைக் கேட்ட அந்த அரசன் கோபத்தால் மயக்கமுற்றான்; அப்போது விதியின் வசப்பட்டு, அரசே, அனைவரிடமும் இவ்வாறு கூறினான்.
3.106.21
अनागमाय गच्छध्वं भूयो मार्गत वाजिनम् ।
याज्ञीयं तं विनाह्यश्वं नागन्तव्यं हि पुत्रकाः ॥ ३.१०६.२१ ॥
மகன்களே, மீண்டும் சென்று அந்தக் குதிரையைத் தேடுங்கள். யாகத்திற்குரிய அந்தக் குதிரையின்றி திரும்பி வரக்கூடாது.
3.106.22
प्रतिगृह्य तु संदेशं पितुस्ते सगरात्मजाः ।
भूय एव महीं कृत्स्नां विचेतुमुपचक्रमुः ॥ ३.१०६.२२ ॥
தந்தையின் கட்டளையை ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த சகரனின் புதல்வர்கள் முழு பூமியையும் மீண்டும் தேடத் தொடங்கினர்.
3.106.23
अथापश्यन्त ते वीराः पृथिवीमवदारिताम् ।
समुद्रे पृथिवीपाल पदं मार्गं च वाजिनः ॥ ३.१०६.२३ ॥
பின்னர் அந்த வீரர்கள் பூமி பிளக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர்; பூமியின் காவலனே, கடலில் குதிரையின் காலடியையும் பாதையையும் கண்டனர்.
3.106.24
समासाद्य बिलं तच्चाप्यखनन्सगरात्मजाः ।
कुद्दालैर्मुसलैश्चैव समुद्रं यत्नमास्थिताः ॥ ३.१०६.२४ ॥
அந்தப் பள்ளத்தை அடைந்து, சகரனின் புதல்வர்கள் மண்வெட்டிகளாலும் உலக்கைகளாலும் கடலைத் தோண்டத் தொடங்கினர், முழு முயற்சியுடன்.
3.106.25
स खन्यमानः सहितैः सागरैर्वरुणालयः ।
अगच्छत्परमामार्तिं दीर्यमाणः समन्ततः ॥ ३.१०६.२५ ॥
சகரரின் மைந்தர்களால் ஒன்றாகத் தோண்டப்பட்டு, வருணனின் இருப்பிடமாகிய கடல் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பிளக்கப்பட்டு மிகுந்த வேதனையை அடைந்தது.
3.106.26
असुरोरगरक्षांसि सत्वानि विविधानि च ।
आर्तनादमकुर्वन्त वध्यमानानि सागरैः ॥ ३.१०६.२६ ॥
அசுரர், நாகர், ராட்சசர்கள் மற்றும் பல வகை உயிரினங்கள் சகரரின் மைந்தர்களால் அடிக்கப்பட்டு அலறினர்.
3.106.27
छिन्नशीर्षा विदेहाश्च भिन्नजान्वस्थिमस्तकाः ।
प्राणिनः समदृश्यन्त शतशोथ सहस्रशः ॥ ३.१०६.२७ ॥
தலை துண்டிக்கப்பட்ட, உடல் பிரிந்த, முழங்கால், எலும்பு, மண்டை உடைந்த உயிரினங்கள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் காணப்பட்டன.
3.106.28
एवं हि खनतां तेषां समुद्रं वरुणालयम् ।
व्यतीतः सुमहान्कालो न चाश्वः समदृश्यत ॥ ३.१०६.२८ ॥
இவ்வாறு வருணனின் இருப்பிடமான கடலைத் தோண்டிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு மிகப் பெரிய காலம் கழிந்தது; குதிரை காணப்படவில்லை.
3.106.29
ततः पूर्वोत्तरे देशे समुद्रस्य महीपते ।
विदार्य पातालमथ संक्रुद्धाः सगरात्मजाः ॥ ३.१०६.२९ ॥
பின்னர், மன்னா, கடலின் வடகிழக்குப் பகுதியில் பாதாளத்தைப் பிளந்து, சினமுற்ற சகரரின் மைந்தர்கள் (முன்னேறினர்).
3.106.30
अपश्यन्त हयं यत्र विचरन्तं महीतले ।
कपिलं च महात्मानं तेजोराशिमनुत्तमम् ॥ ३.१०६.३० ॥
அங்கே பூமியின் மேல் சுற்றித் திரியும் குதிரையையும், ஒப்பற்ற ஒளிப்பிழம்பாகிய மகாத்மா கபிலரையும் அவர்கள் கண்டனர்.
3.106.31
तेजसा दीप्यमानं तु ज्वालाभिरिव पावकम् ।
दृष्ट्वा हि विस्मिताः सर्वे बभूवुः सगरात्मजाः ॥ ३.१०६.३१ ॥
ஜுவாலைகளால் விளங்கும் அக்னியைப் போல தேஜஸால் ஒளிரும் அவரைக் கண்டு சகரரின் அனைத்து புதல்வர்களும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.