ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.110.1
ततः प्रायतः कौन्तेयः क्रमेण भरतर्षभ ।
नन्दामपरनन्दां च नद्यौ पापभयापहे ॥ ३.११०.१ ॥
ଏହାପରେ ସଂଯମୀ କୌନ୍ତେୟ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରମଶଃ ପାପଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ନନ୍ଦା ଓ ଅପରନନ୍ଦା ନଦୀଦ୍ୱୟ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
3.110.2
पर्वतं स समासाद्य हेमकूटमनामयम् ।
अचिन्त्याबद्भुतान्भावाब्ददर्श सुवहून्नृपः ॥ ३.११०.२ ॥
ସେହି ରାଜା ହେମକୂଟ ପର୍ବତରେ ପହଞ୍ଚି, ରୋଗରହିତ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ବହୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
3.110.3
वर्षो यत्राभावद्वओर उपलाश्च सहस्रशः ।
नाशक्रुवंस्तमारोढुं विपण्णमनसो जनाः ॥ ३.११०.३ ॥
ସେଠାରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା ଓ ହଜାର ହଜାର ପଥର ପଡୁଥିଲା; ନିରାଶ ମନର ଲୋକମାନେ ତା ଉପରେ ଚଢ଼ି ପାରୁ ନଥିଲେ।
3.110.4
वायुर्नित्यं ववौ तत्र नित्यं देवश्च वर्षति ।
खाद्यायघोषश्च तथा श्रूयते न च दृश्यते ॥ ३.११०.४ ॥
ସେଠାରେ ସର୍ବଦା ପବନ ବହୁଥିଲା ଓ ଦେବତା ସର୍ବଦା ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଖାଇବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
3.110.5
सायं प्रातश्च भगवान्दृश्यते हव्यवाहनः ।
मक्षिकाश्चादशंस्तत्र तपसः प्रतिघातिकाः ॥ ३.११०.५ ॥
ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ସେଠାରେ ଭଗବାନ ହବ୍ୟବାହନ (ଅଗ୍ନି) ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେଉଥିବା ମାଛିମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
3.110.6
निर्वेदो जायते तत्र ग्रुहाणि स्मरते जनः ।
एवं बहुविधानभावानद्भुतान्वीक्ष्य पाण्डवः ।
लोमशं पुनरेवाथ पर्यपृच्छत्तदद्भुतम् ॥ ३.११०.६ ॥
ସେଠାରେ ମଣିଷ ମନରେ ବିରକ୍ତି ଜନ୍ମେ ଏବଂ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ସ୍ମରଣ କରେ। ଏପରି ବହୁ ପ୍ରକାର ଅଦ୍ଭୁତ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ପାଣ୍ଡବ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ବିଷୟରେ ପୁଣି ଲୋମଶଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
3.110.7
यदेतद्भगवंश्चित्रं पर्वतेऽस्मिन्महौजसि ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महाद्युते ॥ ३.११०.७ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଏହି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ପର୍ବତରେ ଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସବୁ କଥା ମୋତେ ବିସ୍ତାରରେ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ମହାଦ୍ୟୁତି।
3.110.8
यथाश्रुतमिदं पूर्वमस्माभिरर्किर्शन ।
तदेकाग्रमना राजन्निबोध गदतो मम ॥ ३.११०.८ ॥
ହେ ଅର୍କିର୍ଶନ, ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଥିଲୁ ସେପରି କହୁଛି। ହେ ରାଜନ୍, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ମୋର କଥା ଶୁଣ।
3.110.9
अस्मिन्नृपभकूटेऽभूदृपभो नाम तापसः ।
अनेकशतवर्षायुस्तपस्वी कोपनो भृशम् ॥ ३.११०.९ ॥
ଏହି ନୃପଭକୂଟରେ ଋଷଭ ନାମକ ଜଣେ ତାପସ ଥିଲେ। ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଥିବା ସେହି ତପସ୍ୱୀ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧୀ ଥିଲେ।
3.110.10
स वै संभाष्यमाणोऽन्यैः कोपाद्भिरिमुवाच ह ।
य इह व्याहरेत्कश्चिदुपलानुत्सृजेत वा ॥ ३.११०.१० ॥
ଅନ୍ୟମାନେ କଥା କହିବାରୁ ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ: 'ଏଠାରେ ଯିଏ କହିବ କିମ୍ବା ପଥର ପକାଇବ...'
3.110.11
वातं चाहूय मा शब्दमित्युवाच स तापसः ।
व्याहरंश्चेह पुरुषो मेघशब्देन वार्यते ॥ ३.११०.११ ॥
ପବନକୁ ଡାକି ସେହି ତାପସ କହିଲେ: 'ଶବ୍ଦ କର ନାହିଁ। ଏଠାରେ କହୁଥିବା ମଣିଷକୁ ମେଘ ଗର୍ଜନରେ ରୋକାଯିବ।'
3.110.12
एवमेतानि कर्माणि राजंस्तेन महर्षिणा ।
कृतानि कानिचित्क्रोधात्प्रतिषिद्धानि कानिचित् । ॥ ३.११०.१२ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହିପରି ସେହି ମହର୍ଷି ଏହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକ କଲେ—କିଛି କ୍ରୋଧରେ କଲେ, କିଛି ନିଷେଧ କଲେ।
3.110.13
नन्दां त्वभिगता देवाः पुरा राजन्निति श्रुतिः ।
अन्वपद्यन्त् सहसा पुरुषा देवदर्शिनः ॥ ३.११०.१३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ପୂର୍ବକାଳରେ ଦେବତାମାନେ ନନ୍ଦାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ ବୋଲି ଶ୍ରୁତି କହେ। ଦେବଦର୍ଶୀ ପୁରୁଷମାନେ ହଠାତ୍ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
3.110.14
तेनादर्शनमिच्छन्तो देवाः शक्रपुरोगमाः ।
दुर्गचक्रुरिमं देशं गिरिं प्रत्यूहरुपकम् ॥ ३.११०.१४ ॥
ତେଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦୁର୍ଗମ କଲେ; ଏହି ପର୍ବତକୁ ବାଧାର ରୂପ ଦେଲେ।
3.110.15
तदाप्रभृति कौन्तेय नरा गिरिमिमं सदा ।
नाशक्रुवन्नभिद्रष्टुं कुत एवाधिरोहितुम् ॥ ३.११०.१५ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ସେହି ସମୟଠାରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ପର୍ବତକୁ ସର୍ବଦା ଦେଖି ପାରିନାହାନ୍ତି; ତେବେ ଚଢ଼ିବା କିପରି ସମ୍ଭବ।
3.110.16
नातप्ततपसा शक्यो द्रष्टुमेप महागिरिः ।
आरोढुं वाऽपि कौन्तेय तस्मान्नियतवागभव ॥ ३.११०.१६ ॥
ଯେ ତପସ୍ୟା କରିନାହିଁ ସେ ଏହି ମହାପର୍ବତକୁ ଦେଖି ପାରିବ ନାହିଁ ବା ଚଢ଼ି ପାରିବ ନାହିଁ। ତେଣୁ ହେ କୌନ୍ତେୟ, ବାକ୍ୟରେ ସଂଯମୀ ହୁଅ।
3.110.17
इह देवास्तदा सर्वे यज्ञानाजहुरुत्तमान् ।
तेषामेतानि लिङ्गानि दृश्यन्तेऽद्यापि भारत ॥ ३.११०.१७ ॥
ସେତେବେଳେ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ହେ ଭାରତ, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଚିହ୍ନ ଆଜି ବି ଦେଖାଯାଏ।
3.110.18
कुशाकारेव दूर्वेयं संस्तीर्णेव च् भूरियम् ।
य़ूपप्रकारा बहवो वृक्षाश्चेमे विशांपते ॥ ३.११०.१८ ॥
ଏହି ଦୂର୍ବା କୁଶ ପରି ଆକୃତିର; ଏହି ଭୂମି ଯେମିତି ବିଛା ହୋଇଛି। ହେ ବିଶାମ୍ପତି, ଏହି ଅନେକ ବୃକ୍ଷ ଯୂପ ସ୍ତମ୍ଭ ପରି।
3.110.19
देवाश्च ऋषौयश्चैव वसन्त्यद्यापि भारत ।
त्तेषां सायं तथा प्रातर्दृश्यते हव्यवाहनः ॥ ३.११०.१९ ॥
ହେ ଭାରତ! ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଯାଏ।
3.110.20
इहाप्लतानां कौन्तेय सद्यः पाप्माऽभिहन्यते ।
कुरुश्रेष्ठाभिषेकं वै तस्माअत्कुरु सहानुजः ॥ ३.११०.२० ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ! ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାପ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଅତଏବ ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କର।
3.110.21
ततो नन्दाप्लुताङ्गस्त्वं कौशिकीमभियास्यसि ।
विश्वामित्रेण यत्रोग्रं तपस्तप्तमनुत्तमम् ॥ ३.११०.२१ ॥
ତା'ପରେ ନନ୍ଦାରେ ସ୍ନାନ କରି ଅଙ୍ଗ ଶୁଚି ହେଲେ ତୁମେ କୌଶିକୀ ଆଡ଼କୁ ଯିବ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଉଗ୍ର ଓ ଅନୁତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
3.110.22
ततस्तत्र समाप्लुत्य गात्राणि सगणो नृपः ।
जगामकौशिकीं पुण्यां रम्यां शीतजलां शुभां ॥ ३.११०.२२ ॥
ତା'ପରେ ସେଠାରେ ଭଲ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି ରାଜା ପରିବାର ସହିତ ପବିତ୍ର, ରମଣୀୟ, ଶୀତଳ ଜଳର ଶୁଭ କୌଶିକୀ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ।