மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.110.1
ततः प्रायतः कौन्तेयः क्रमेण भरतर्षभ ।
नन्दामपरनन्दां च नद्यौ पापभयापहे ॥ ३.११०.१ ॥
பின்னர் தன்னடக்கமுள்ள குந்தியின் மகன் படிப்படியாக, பரதர்களில் சிறந்தவனே, பாவ பயத்தை நீக்கும் நந்தா, அபரநந்தா ஆகிய அந்த இரு நதிகளை அடைந்தான்.
3.110.2
पर्वतं स समासाद्य हेमकूटमनामयम् ।
अचिन्त्याबद्भुतान्भावाब्ददर्श सुवहून्नृपः ॥ ३.११०.२ ॥
அவன் ஹேமகூட மலையை அடைந்து, அங்கே நோயற்ற, கற்பனைக்கெட்டாத அற்புதமான பல காட்சிகளைக் கண்டான் — அந்த அரசன்.
3.110.3
वर्षो यत्राभावद्वओर उपलाश्च सहस्रशः ।
नाशक्रुवंस्तमारोढुं विपण्णमनसो जनाः ॥ ३.११०.३ ॥
அங்கே மழை பெய்தது, ஆயிரக்கணக்கான கற்களும் விழுந்தன; மனம் தளர்ந்த மக்களால் அதில் ஏற முடியவில்லை.
3.110.4
वायुर्नित्यं ववौ तत्र नित्यं देवश्च वर्षति ।
खाद्यायघोषश्च तथा श्रूयते न च दृश्यते ॥ ३.११०.४ ॥
அங்கே காற்று எப்போதும் வீசியது, தேவன் எப்போதும் மழை பொழிந்தான்; உண்ணும் ஒலி கேட்கப்பட்டது, ஆனால் காணப்படவில்லை.
3.110.5
सायं प्रातश्च भगवान्दृश्यते हव्यवाहनः ।
मक्षिकाश्चादशंस्तत्र तपसः प्रतिघातिकाः ॥ ३.११०.५ ॥
மாலையும் காலையும் அங்கே புனித அக்னி (ஹவ்யவாஹனன்) தென்பட்டான்; அங்கே தவத்திற்குத் தடையாக இருக்கும் ஈக்களும் இருந்தன.
3.110.6
निर्वेदो जायते तत्र ग्रुहाणि स्मरते जनः ।
एवं बहुविधानभावानद्भुतान्वीक्ष्य पाण्डवः ।
लोमशं पुनरेवाथ पर्यपृच्छत्तदद्भुतम् ॥ ३.११०.६ ॥
அங்கே மனிதனுக்கு வெறுப்பு உண்டாகி, அவன் தன் வீடுகளை நினைக்கிறான். இவ்வாறு பலவகையான அற்புதமான நிலைகளைக் கண்ட பாண்டவன், அந்த அற்புதத்தைப் பற்றி மீண்டும் லோமசரிடம் கேட்டான்.
3.110.7
यदेतद्भगवंश्चित्रं पर्वतेऽस्मिन्महौजसि ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महाद्युते ॥ ३.११०.७ ॥
பகவானே, இந்த மகாதேஜஸ் கொண்ட மலையில் உள்ள இந்த அற்புதம் அனைத்தையும் விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள், மகாபிரகாசம் உடையவரே.
3.110.8
यथाश्रुतमिदं पूर्वमस्माभिरर्किर्शन ।
तदेकाग्रमना राजन्निबोध गदतो मम ॥ ३.११०.८ ॥
அர்கிர்சனரே, இதை முன்பு நாங்கள் கேட்டவாறே சொல்கிறேன். அரசனே, ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்.
3.110.9
अस्मिन्नृपभकूटेऽभूदृपभो नाम तापसः ।
अनेकशतवर्षायुस्तपस्वी कोपनो भृशम् ॥ ३.११०.९ ॥
இந்த நிருபகூடத்தில் ரிஷபன் என்ற பெயருடைய ஒரு தாபசர் இருந்தார். நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் வாழ்ந்த அந்த தபஸ்வி மிகவும் கோபமுடையவர்.
3.110.10
स वै संभाष्यमाणोऽन्यैः कोपाद्भिरिमुवाच ह ।
य इह व्याहरेत्कश्चिदुपलानुत्सृजेत वा ॥ ३.११०.१० ॥
மற்றவர்களால் பேசப்பட்ட அவர் கோபத்தால் கூறினார்: 'இங்கு யாரேனும் பேசினாலோ, கற்களை எறிந்தாலோ...'
3.110.11
वातं चाहूय मा शब्दमित्युवाच स तापसः ।
व्याहरंश्चेह पुरुषो मेघशब्देन वार्यते ॥ ३.११०.११ ॥
காற்றை அழைத்து அந்தத் தாபசர் கூறினார்: 'ஒலி எழுப்பாதே. இங்கு பேசும் மனிதன் இடி முழக்கத்தால் தடுக்கப்படுவான்.'
3.110.12
एवमेतानि कर्माणि राजंस्तेन महर्षिणा ।
कृतानि कानिचित्क्रोधात्प्रतिषिद्धानि कानिचित् । ॥ ३.११०.१२ ॥
அரசனே, இவ்வாறு அந்த மகரிஷி இச்செயல்களைச் செய்தார்—சிலவற்றைக் கோபத்தால் செய்தார், சிலவற்றைத் தடுத்தார்.
3.110.13
नन्दां त्वभिगता देवाः पुरा राजन्निति श्रुतिः ।
अन्वपद्यन्त् सहसा पुरुषा देवदर्शिनः ॥ ३.११०.१३ ॥
அரசே, பழங்காலத்தில் தேவர்கள் நந்தாவை அணுகினர் என்று செவி வழிச் செய்தி உள்ளது. தேவதரிசிகளான மனிதர்கள் திடீரென அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
3.110.14
तेनादर्शनमिच्छन्तो देवाः शक्रपुरोगमाः ।
दुर्गचक्रुरिमं देशं गिरिं प्रत्यूहरुपकम् ॥ ३.११०.१४ ॥
ஆகவே மறைந்திருக்க விரும்பிய இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் இப்பகுதியை அணுக முடியாததாக ஆக்கினர்; இம்மலையை ஓர் தடையாக மாற்றினர்.
3.110.15
तदाप्रभृति कौन्तेय नरा गिरिमिमं सदा ।
नाशक्रुवन्नभिद्रष्टुं कुत एवाधिरोहितुम् ॥ ३.११०.१५ ॥
குந்தியின் மகனே, அன்றிலிருந்து மனிதர்கள் இம்மலையை எப்போதும் காண முடியவில்லை; அதன் மீது ஏறுவது எப்படி சாத்தியமாகும்.
3.110.16
नातप्ततपसा शक्यो द्रष्टुमेप महागिरिः ।
आरोढुं वाऽपि कौन्तेय तस्मान्नियतवागभव ॥ ३.११०.१६ ॥
தவம் செய்யாதவனால் இம்மகாமலையைக் காணவும் முடியாது, ஏறவும் முடியாது. ஆகையால், குந்தியின் மகனே, சொல்லில் கட்டுப்பாடு உடையவனாக இரு.
3.110.17
इह देवास्तदा सर्वे यज्ञानाजहुरुत्तमान् ।
तेषामेतानि लिङ्गानि दृश्यन्तेऽद्यापि भारत ॥ ३.११०.१७ ॥
அப்போது இங்கு எல்லா தேவர்களும் உயர்ந்த யாகங்களைச் செய்தனர். பாரதனே, அவர்களின் இந்த அடையாளங்கள் இன்றும் காணப்படுகின்றன.
3.110.18
कुशाकारेव दूर्वेयं संस्तीर्णेव च् भूरियम् ।
य़ूपप्रकारा बहवो वृक्षाश्चेमे विशांपते ॥ ३.११०.१८ ॥
இந்தப் புல் குசப்புல் போன்றது; இந்த நிலம் விரிக்கப்பட்டது போல் உள்ளது. மக்களின் தலைவனே, இவை பல மரங்கள் யூபத் தூண்கள் போன்றவை.
3.110.19
देवाश्च ऋषौयश्चैव वसन्त्यद्यापि भारत ।
त्तेषां सायं तथा प्रातर्दृश्यते हव्यवाहनः ॥ ३.११०.१९ ॥
ஓ பாரதா! இன்றும் இங்கு தேவர்களும் ரிஷிகளும் வசிக்கின்றனர். அவர்களுக்காக மாலையிலும் காலையிலும் அவிசுமந்த அக்னி காணப்படுகிறான்.
3.110.20
इहाप्लतानां कौन्तेय सद्यः पाप्माऽभिहन्यते ।
कुरुश्रेष्ठाभिषेकं वै तस्माअत्कुरु सहानुजः ॥ ३.११०.२० ॥
ஓ குந்தியின் மகனே! இங்கு நீராடுபவர்களின் பாவம் உடனே அழிகிறது. எனவே குருசிறந்தவனே, உன் தம்பியருடன் இங்கே நீராடு.
3.110.21
ततो नन्दाप्लुताङ्गस्त्वं कौशिकीमभियास्यसि ।
विश्वामित्रेण यत्रोग्रं तपस्तप्तमनुत्तमम् ॥ ३.११०.२१ ॥
பின்னர், நந்தாவில் நீராடிய அங்கங்களுடன் நீ கௌசிகியை அடைவாய். அங்குதான் விசுவாமித்திரர் கடுமையான, உயர்ந்த தவத்தைச் செய்தார்.
3.110.22
ततस्तत्र समाप्लुत्य गात्राणि सगणो नृपः ।
जगामकौशिकीं पुण्यां रम्यां शीतजलां शुभां ॥ ३.११०.२२ ॥
பின்னர் அங்கு நன்கு நீராடி, அரசன் தன் பரிவாரத்துடன் புனிதமான, அழகான, குளிர்ந்த நீருள்ள சுபமான கௌசிகியை நோக்கிச் சென்றான்.