ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.127.1
मान्धाता राजशार्दूलस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
कथं जातो महाब्रह्मन्यौवनाश्वो नृपोत्तमः ॥ ३.१२७.१ ॥
ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾಂಧಾತೃ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಓ ಮಹಾಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜ ಯೌವನಾಶ್ವನಿಂದ ಅವನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು?
3.127.2
कथं चैनां परां ख्यातिं प्राप्तवानमितद्युतिः ।
यस्य लोकास्त्रयो वश्या विष्णोरिव महात्मनः ॥ ३.१२७.२ ॥
ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಅವನು ಈ ಪರಮ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ಮಹಾತ್ಮ ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಯಾರ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದವೋ ಅವನು?
3.127.3
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं चरितं तस्य धीमतः ।
सत्यकीर्तेर्हि मान्धातुः कथ्यमानं त्वयाऽनघ ॥ ३.१२७.३ ॥
ಓ ನಿಷ್ಪಾಪನೇ, ಸತ್ಯಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮಾಂಧಾತೃವಿನ ಈ ಚರಿತೆಯನ್ನು ನೀನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
3.127.4
यथा मान्धातृशब्दश्च तस्य शक्रसमद्युते ।
जन्म चाप्रतिवीर्यस् कुशलो ह्यसि भाषितुम् ॥ ३.१२७.४ ॥
ಶಕ್ರನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ಮಾಂಧಾತೃ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಬಂತು ಮತ್ತು ಅವನ ಜನ್ಮ ಹೇಗಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀನು ಹೇಳಲು ಸಮರ್ಥನು, ಅಪ್ರತಿಮ ಪರಾಕ್ರಮಿಯೇ.
3.127.5
शृणुष्वावहितो राजन्राज्ञस्तस्य महात्मनः ।
यथा मान्धातृशब्दो वै लोकेषु परिगीयते ॥ ३.१२७.५ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜನ ಕಥೆಯನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳು; ಹೇಗೆ ಮಾಂಧಾತೃ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು.
3.127.6
इक्ष्वाकुवंशप्रभवो युवनाश्वो महीपतिः ।
सोऽयजत्पृथिवीपालः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ३.१२७.६ ॥
ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಯೌವನಾಶ್ವ ಭೂಪಾಲನು ಅಧಿಕ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳುಳ್ಳ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಯಜಿಸಿದನು.
3.127.7
अश्वमेधसहस्रं च प्राप्य धर्मभृतांवरः ।
अन्यैश्च क्रतुभिर्मुख्यैरयजत्स्वाप्तदक्षिणैः ॥ ३.१२७.७ ॥
ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಧರ್ಮಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಯಾಗಗಳಿಂದಲೂ ಯಜಿಸಿದನು, ಸಮೃದ್ಧ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ.
3.127.8
अनपत्यस्तु राजर्षिः स महात्मा महाव्रतः ।
मन्त्रिष्वाधाय तद्राज्यं वनित्यो बभूव ह।
शास्त्रदृष्टेन विधिना संयोज्यात्मानमात्मवान् ॥ ३.१२७.८ ॥
ಆದರೆ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದ ಆ ರಾಜರ್ಷಿ, ಮಹಾತ್ಮ, ಮಹಾವ್ರತಿ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ವಹಿಸಿ ವನವಾಸಿಯಾದನು. ಶಾಸ್ತ್ರವಿಧಿಯಂತೆ, ಆತ್ಮಸಂಯಮದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡನು.
3.127.9
स कदाचिन्नृपो राजन्नुपवासेन दुःखितः ।
पिपासाशुष्कहृदयः प्रविवेशाश्रमं भृगोः ॥ ३.१२७.९ ॥
ಒಮ್ಮೆ ಆ ರಾಜನು, ಓ ರಾಜನೇ, ಉಪವಾಸದಿಂದ ದುಃಖಿತನಾಗಿ, ದಾಹದಿಂದ ಒಣಗಿದ ಹೃದಯದೊಂದಿಗೆ ಭೃಗುವಿನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
3.127.10
तामेव रात्रिं राजेन्द्र महात्मा भृगुनन्दनः ।
इष्टिं चकार सौद्युम्नेर्महर्षिः पुत्रकारणात् ॥ ३.१२७.१० ॥
ಅದೇ ರಾತ್ರಿ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಮಹಾತ್ಮ ಭೃಗುನಂದನ ಮಹರ್ಷಿ, ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಸೌದ್ಯುಮ್ನಿಗಾಗಿ ಇಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.
3.127.11
संभृतो मन्त्रपूतेन वारिणा कलशो महान् ।
तत्रातिष्ठत राजेन्द्र पूर्वमेव समाहितः ॥ ३.१२७.११ ॥
ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲಶ ಅಲ್ಲಿತ್ತು, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಮೊದಲೇ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
3.127.12
यत्प्राश्य प्रसवेत्तस्य पत्नी शक्रसमं सुतम् ।
तद्वारि विहितं राजन्यस्मिन्नासीत्सुसंस्कृतम्।
तं न्यस्य वेद्यां कलशं सुषुपुस्ते महर्षयः ॥ ३.१२७.१२ ॥
ಅದನ್ನು ಕುಡಿದರೆ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಹೆರುವಳು, ಓ ರಾಜನೇ. ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ನೀರು ಅದರಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಕಲಶವನ್ನು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ನಿದ್ರಿಸಿದರು.
3.127.13
रात्रिजागरणाच्छ्रान्तान्सौद्युम्निः समतीत्य तान् ।
शुष्ककण्ठः पिपासार्तः पानीयार्थी भृशं नृपः।
तं प्रविश्याश्रमं शान्तः पानीयं सोऽभ्ययाचत ॥ ३.१२७.१३ ॥
ರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣೆಯಿಂದ ದಣಿದಿದ್ದ ಆ ಮುನಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಒಣಗಿದ ಗಂತಲು ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಸೌದ್ಯುಮ್ನಿ ರಾಜನು, ನೀರನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಬಯಸಿ, ಶಾಂತ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದನು.
3.127.14
तस्य श्रान्तस्य शुष्केण कण्ठेन क्रोशतस्तदा ।
नाश्रौषीत्कश्चन तदा शकुनेरिव वाशतः ॥ ३.१२७.१४ ॥
ಒಣಗಿದ ಗಂತಲಿನಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಣಿದ ರಾಜನ ಕೂಗನ್ನು ಆಗ ಯಾರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಪಕ್ಷಿಯ ಕೂಗಿನಂತೆ.
3.127.15
ततस्तं कलशं दृष्ट्वा जलपूर्णं स पार्थिवः ।
अभ्यद्रवत वेगेन पीत्वा चाम्भो व्यवासृजत् ॥ ३.१२७.१५ ॥
ಆಗ ನೀರು ತುಂಬಿದ ಆ ಕಲಶವನ್ನು ನೋಡಿದ ರಾಜನು ವೇಗವಾಗಿ ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ, ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಅದನ್ನು ಇಳಿಸಿದನು.
3.127.16
स पीत्वा शीतलं तोयं पिपासार्तो महीपतिः ।
निर्वाणमगमद्धीमान्सुसुखी चाभवत्तदा ॥ ३.१२७.१६ ॥
ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ರಾಜನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡೆದು ಆಗ ಬಹಳ ಸುಖಿಯಾದನು.
3.127.17
ततस्ते प्रत्यबुध्यन्त मुनयः सतपोधनाः ।
निस्तोयं तं च कलशं ददृशुः सर्व एव ते ॥ ३.१२७.१७ ॥
ಆಗ ತಪೋಧನರಾದ ಆ ಮುನಿಗಳು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡರು; ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನೀರಿಲ್ಲದ ಆ ಕಲಶವನ್ನು ನೋಡಿದರು.
3.127.18
कस्य कर्मेदमिति ते पर्यपृच्छन्समागताः ।
युवनाश्वो ममेत्येवं सत्यं समभिपद्यत ॥ ३.१२७.१८ ॥
'ಇದು ಯಾರ ಕರ್ಮ?' ಎಂದು ಸೇರಿದ್ದವರು ಕೇಳಿದರು; ಯುವನಾಶ್ವನು 'ಇದು ನನ್ನದು' ಎಂದನು; ಹೀಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.
3.127.19
न युक्तमिति तं प्राह भगवान्भार्गवस्तदा ।
सुतार्थं स्थापिता ह्यापस्तपसा चैव संभृताः ॥ ३.१२७.१९ ॥
ಆಗ ಭಗವಂತ ಭಾರ್ಗವನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಇದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ಮಗನಿಗಾಗಿಯೇ ಈ ನೀರನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಇವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.'
3.127.20
मया ह्यत्राहितं ब्रह्म तप आस्थाय दारुणम् ।
पुत्रार्थं तव राजर्षे महाबलपराक्रम ॥ ३.१२७.२० ॥
ಓ ರಾಜರ್ಷಿಯೇ, ಮಹಾಬಲ ಪರಾಕ್ರಮಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ನಾನೇ ಇಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೆ.
3.127.21
महाबलो महावीर्यस्तपोबलसमन्वितः ।
यः शक्रमपि वीर्येण गमयेद्यमसादनम् ॥ ३.१२७.२१ ॥
ಅವನು ಮಹಾಬಲ, ಮಹಾವೀರ್ಯನಾಗಿ, ತಪೋಬಲದಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿರುವನು; ತನ್ನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಬಲ್ಲವನು.
3.127.22
अनेन विधिना राजन्मयैतदुपपादितम् ।
अब्भक्षणं त्वया राजन्न युक्तं कृतमद्य वै ॥ ३.१२७.२२ ॥
ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಇಂದು ನೀರು ಕುಡಿದದ್ದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲದ ಕೆಲಸ.
3.127.23
न त्वद्य शक्यमस्माभिरेतत्कर्तुमतोऽनय्था ।
नूनं दैवकृतं ह्येतद्यदेवं कृतवानसि ॥ ३.१२७.२३ ॥
ಆದರೆ ಈಗ ಇದನ್ನು ನಾವು ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಬೇರೆ ರೀತಿ ಆಗಲಾರದು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದು ದೈವಕೃತವೇ; ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ.
3.127.24
पिपासितेन याः पीता विधिमन्त्रपुरस्कृताः ।
आपस्त्वया महाराज मत्तपोवीर्यसंभृताः ॥ ३.१२७.२४ ॥
ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ದಾಹದಿಂದ ನೀನು ಕುಡಿದ ಆ ನೀರು — ವಿಧಿ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು.
3.127.25
ताभ्यस्त्वमात्मना पुत्रमीदृशं जनयिष्यसि ।
विधास्यामो वयं तत्र तवेष्टिं परमाद्भुताम् ॥ ३.१२७.२५ ॥
ನೀನು ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಇಂತಹ ಮಗನನ್ನು ಹೆರುವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿನಗಾಗಿ ಪರಮ ಅದ್ಭುತವಾದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತೇವೆ.
3.127.26
यथा शक्रसमं पुत्रं जनयिष्यसि वीर्यवान् ।
न च प्राणैर्महाराज वियोगस्ते भविष्यति ॥ ३.१२७.२६ ॥
ವೀರ್ಯವಂತನೇ, ನೀನು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನನಾದ ಮಗನನ್ನು ಹೆರುವೆ. ಮಹಾರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ವಿಯೋಗವಾಗದು.
3.127.27
मा खिदस्त्वं हि राजेनद्र दैवं हि बलवत्तरम् ।
गर्भधारणजं वाऽपि न खेदं समवाप्स्यसि ॥ ३.१२७.२७ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನೀನು ದುಃಖಿಸಬೇಡ; ದೈವವೇ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ. ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಿಂದಾಗುವ ಯಾವ ವ್ಯಥೆಯೂ ನಿನಗೆ ಉಂಟಾಗದು.
3.127.28
ततो वर्षशते पूर्णे तस्य राज्ञो महात्मनः ।
वामं पार्श्वं विनिर्भिद्य सुतः सूर्य इव स्थितः ॥ ३.१२७.२८ ॥
ನಂತರ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜನ ಎಡ ಪಕ್ಕೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಮಗನು ನಿಂತನು.
3.127.29
निश्चक्राम महातेजा न च तं मृत्युराविशत् ।
युवनाश्वं नरपतिं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१२७.२९ ॥
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಅವನು ಹೊರಬಂದನು; ಮೃತ್ಯು ಅವನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ನರಪತಿ ಯುವನಾಶ್ವನಿಗೆ ಅದು ಅದ್ಭುತದಂತಾಯಿತು.
3.127.30
ततः शक्रो महातेजास्तं दिदृक्षुरुपागमत् ।
ततो देवा महेन्द्रं तमपृच्छन्धास्यतीति किम् ॥ ३.१२७.३० ॥
ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಇಂದ್ರನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದನು. ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಮಹೇಂದ್ರನನ್ನು ಕೇಳಿದರು, "ಇವನು ಏನನ್ನು ಕುಡಿಯುವನು?"
3.127.31
प्रदेशिनीं ततोऽस्यास्ये शक्रः समभिसंदधे ।
मामयं धास्यतीत्येवं भाषिते चैव वज्रिणा।
मांधातेति च नामास्य चक्रुः सेन्द्रा दिवौकसः ॥ ३.१२७.३१ ॥
ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ತೋರು ಬೆರಳನ್ನು ಇರಿಸಿದನು. ವಜ್ರಧಾರಿ "ಇವನು ನನ್ನನ್ನು ಕುಡಿಯುವನು" ಎಂದಾಗ, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ "ಮಾಂಧಾತ" ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು.
3.127.32
प्रदेशिनीं शक्रदत्तामाखाद्य स शिशुस्तदा ।
अवर्धत महातेजाः किष्कून्राजंस्त्र्योदश ॥ ३.१२७.३२ ॥
ಇಂದ್ರನು ಕೊಟ್ಟ ಆ ತೋರು ಬೆರಳನ್ನು ಚೀಪಿ, ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಶಿಶು, ಓ ರಾಜನೇ, ಹದಿಮೂರು ಕಿಷ್ಕುಗಳಷ್ಟು ಬೆಳೆದನು.
3.127.33
वेदास्तं सधनुर्वेदा दिव्यान्स्त्राणि चेश्वरम् ।
उपतस्थुर्महाराजं ध्यातमात्राणि सर्वशः ॥ ३.१२७.३३ ॥
ವೇದಗಳು, ಧನುರ್ವೇದದೊಂದಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಅಸ್ತ್ರಗಳು, ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆ ಮಹಾರಾಜನಾದ ಈಶ್ವರನ ಬಳಿ ಉಪಸ್ಥಿತವಾದವು.
3.127.34
धनुराजगवं नाम शराः शृङ्गोद्भवाश्च ये ।
अभेद्यं कवचं चैव सद्यस्तमुपशिश्रियुः ॥ ३.१२७.३४ ॥
ಆಜಗವ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬಿಲ್ಲು, ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬಾಣಗಳು, ಭೇದಿಸಲಾಗದ ಕವಚ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವು.
3.127.35
सोऽभिषिक्तो भगवता स्वयं शक्रेण भारत ।
धर्मेण व्यजयल्लोकांस्त्रीन्विष्णुरिव विक्रमैः ॥ ३.१२७.३५ ॥
ಭಗವಂತನಾದ ಶಕ್ರನಿಂದಲೇ ಸ್ವತಃ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದ ಅವನು, ಓ ಭಾರತ, ಧರ್ಮದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದನು, ವಿಷ್ಣುವು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಗೆದ್ದಂತೆ.
3.127.36
तस्याप्रतिहतं चक्रं प्रावर्तत महात्मनः ।
रत्नानि चैव राजर्षिं स्वयमेवोपतस्थिरे ॥ ३.१२७.३६ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಅಪ್ರತಿಹತ ಚಕ್ರ ತಿರುಗತೊಡಗಿತು, ರತ್ನಗಳೂ ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯ ಬಳಿ ತಾವಾಗಿಯೇ ಬಂದವು.
3.127.37
तस्येयं वसुसंपूर्णा वसुधा वसुधाधिप ।
तेनेष्टं विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ॥ ३.१२७.३७ ॥
ಓ ಭೂಪತಿಯೇ, ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ಭೂಮಿ ಅವನದಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾದ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು.
3.127.38
चितचैत्यो महातेजा धर्मान्प्राप्य च पुष्कलान् ।
शक्रस्यार्धासनं राजँल्लब्धवानमितद्युतिः ॥ ३.१२७.३८ ॥
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಚಿತ್ರಚೈತ್ಯನು ಹೇರಳ ಧರ್ಮಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಓ ರಾಜನೇ, ಇಂದ್ರನ ಅರ್ಧಾಸನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅವನು ಅಪರಿಮಿತ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನು.
3.127.39
एकाह्ना पृथिवी तेन धर्मनित्येन धीमता ।
विजिता शासनादेव सरत्नाकरपत्तना ॥ ३.१२७.३९ ॥
ಸದಾ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಕೇವಲ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ರತ್ನಗಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಂದರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದನು.
3.127.40
तस्य चैत्यैर्महाराज क्रतूनां दक्षिणावताम् ।
चतुरन्ता मही व्याप्ता नासीत्किंचिदनावृतम् ॥ ३.१२७.४० ॥
ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಅವನ ಯಜ್ಞಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆಯುಳ್ಳ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಅಂಚುಗಳವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಮುಚ್ಚಿರಲಿಲ್ಲ.
3.127.41
तेन पद्मसहस्राणि गवां दश महात्मना ।
ब्राह्मणेभ्यो महाराज दत्तानीति प्रचक्षते ॥ ३.१२७.४१ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮನು, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪದ್ಮಗಳನ್ನೂ ಗೋವುಗಳನ್ನೂ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
3.127.42
तेन द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां महात्मना ।
वृष्टं सस्यविवृद्ध्यर्थं मिषतो वज्रपाणिनः ॥ ३.१२७.४२ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಬೆಳೆಗಳ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ, ವಜ್ರಪಾಣಿ ಇಂದ್ರನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದನು.
3.127.43
तेन सोमकुलोत्पन्नो गान्धाराधिपतिर्महान् ।
शर्जन्निव महामेघः प्रमथ्य निहतः शरैः ॥ ३.१२७.४३ ॥
ಸೋಮಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ, ಗಾಂಧಾರದ ಮಹಾ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು, ಗರ್ಜಿಸುವ ಮಹಾಮೇಘದಂತೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಅವನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೊಂದನು.
3.127.44
प्रजाश्चतुर्विधास्तेन त्राता राजन्कृतात्मना ।
तेनात्मतपसा लोकास्तापिताश्चातितेजसा ॥ ३.१२७.४४ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಸಂಯತಾತ್ಮನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಅವನ ಆತ್ಮತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅತಿತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಲೋಕಗಳು ಸುಡಲ್ಪಟ್ಟವು.
3.127.45
तस्यैतद्देवयजनं स्थानमादित्यवर्चसः ।
यस्य पुण्यतमे देशे कुरुक्षेत्रेस्य मध्यतः ॥ ३.१२७.४५ ॥
ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ವಿಯ ಈ ದೇವಯಜ್ಞ ಸ್ಥಳವು ಇದಾಗಿದೆ; ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದು ಇದೆ.
3.127.46
तथा त्वमपि राजेन्द्र मान्धातेव महीपतिः ।
धर्मं कृत्वा महीं रक्ष स्वर्गलोकं गमिष्यसि ॥ ३.१२७.४६ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನೀನೂ ಮಾಂಧಾತೃವಿನಂತೆ ಭೂಪತಿಯಾಗಿರುವೆ; ಧರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ.
3.127.47
एतत्ते सर्वमाख्यातं मान्धातुश्चरितं महत् ।
जन्म चाग्र्यं महीपाल यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ ३.१२७.४७ ॥
ಓ ಮಹೀಪಾಲನೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾಂಧಾತೃವಿನ ಮಹಾ ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜನನ — ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು.
3.127.48
एवमुक्तः स कौन्तेयो लोमशेन महर्षिणा ।
पप्रच्छानन्तरं भूयः सोमकं प्रति भारत ॥ ३.१२७.४८ ॥
ಮಹರ್ಷಿ ಲೋಮಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಕೌಂತೇಯನು, ಓ ಭಾರತ, ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಸೋಮಕನ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದನು.