Mahābhārata · Adhyāya 3.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.127.1
मान्धाता राजशार्दूलस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
कथं जातो महाब्रह्मन्यौवनाश्वो नृपोत्तमः ॥ ३.१२७.१ ॥
Māndhātṛ, der Tiger unter den Königen, berühmt in den drei Welten — wie wurde er von Yauvanāśva, dem besten der Könige, geboren, o großer Brahmane?
3.127.2
कथं चैनां परां ख्यातिं प्राप्तवानमितद्युतिः ।
यस्य लोकास्त्रयो वश्या विष्णोरिव महात्मनः ॥ ३.१२७.२ ॥
Und wie erlangte er, von unermesslichem Glanz, diesen höchsten Ruhm — er, unter dessen Herrschaft die drei Welten standen, wie die des großen Viṣṇu?
3.127.3
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं चरितं तस्य धीमतः ।
सत्यकीर्तेर्हि मान्धातुः कथ्यमानं त्वयाऽनघ ॥ ३.१२७.३ ॥
Diese Geschichte des weisen Māndhātṛ, von wahrem Ruhm, wie du sie erzählst, o Makelloser, möchte ich hören.
3.127.4
यथा मान्धातृशब्दश्च तस्य शक्रसमद्युते ।
जन्म चाप्रतिवीर्यस् कुशलो ह्यसि भाषितुम् ॥ ३.१२७.४ ॥
O dem Indra an Glanz Gleichen, du bist geschickt darin zu sagen, wie der Name Māndhātṛ entstand und wie er geboren wurde, o Held von unvergleichlicher Tapferkeit.
3.127.5
शृणुष्वावहितो राजन्राज्ञस्तस्य महात्मनः ।
यथा मान्धातृशब्दो वै लोकेषु परिगीयते ॥ ३.१२७.५ ॥
Höre aufmerksam zu, o König, der Geschichte jenes großherzigen Königs, durch die der Name Māndhātṛ in den Welten besungen wird.
3.127.6
इक्ष्वाकुवंशप्रभवो युवनाश्वो महीपतिः ।
सोऽयजत्पृथिवीपालः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ३.१२७.६ ॥
Yuvanāśva, aus dem Geschlecht der Ikṣvāku, Herr der Erde, vollzog Opfer mit reichen Gaben.
3.127.7
अश्वमेधसहस्रं च प्राप्य धर्मभृतांवरः ।
अन्यैश्च क्रतुभिर्मुख्यैरयजत्स्वाप्तदक्षिणैः ॥ ३.१२७.७ ॥
Nachdem er tausend Pferdeopfer vollbracht hatte, opferte der Beste unter den Hütern des Dharma auch mit anderen hohen Opfern, mit reichlichen Gaben.
3.127.8
अनपत्यस्तु राजर्षिः स महात्मा महाव्रतः ।
मन्त्रिष्वाधाय तद्राज्यं वनित्यो बभूव ह।
शास्त्रदृष्टेन विधिना संयोज्यात्मानमात्मवान् ॥ ३.१२७.८ ॥
Doch jener königliche Weise, kinderlos, hochgesinnt und von großen Gelübden, übergab sein Reich den Ministern und wurde Waldbewohner. Nach dem von den Schriften vorgeschriebenen Ritus, selbstbeherrscht, unterwarf er sich.
3.127.9
स कदाचिन्नृपो राजन्नुपवासेन दुःखितः ।
पिपासाशुष्कहृदयः प्रविवेशाश्रमं भृगोः ॥ ३.१२७.९ ॥
Einmal, o König, betrat jener König, von Fasten betrübt, das Herz von Durst ausgedörrt, die Einsiedelei des Bhṛgu.
3.127.10
तामेव रात्रिं राजेन्द्र महात्मा भृगुनन्दनः ।
इष्टिं चकार सौद्युम्नेर्महर्षिः पुत्रकारणात् ॥ ३.१२७.१० ॥
In jener Nacht, o Herr der Könige, vollzog der große Weise, der Sohn des Bhṛgu, hochgesinnt, ein Opferritual für den Sohn des Sudyumna, um einen Sohn zu erlangen.
3.127.11
संभृतो मन्त्रपूतेन वारिणा कलशो महान् ।
तत्रातिष्ठत राजेन्द्र पूर्वमेव समाहितः ॥ ३.१२७.११ ॥
Dort stand ein großes Gefäß, gefüllt mit durch Mantras gereinigtem Wasser, o Herr der Könige, zuvor sorgfältig aufgestellt.
3.127.12
यत्प्राश्य प्रसवेत्तस्य पत्नी शक्रसमं सुतम् ।
तद्वारि विहितं राजन्यस्मिन्नासीत्सुसंस्कृतम्।
तं न्यस्य वेद्यां कलशं सुषुपुस्ते महर्षयः ॥ ३.१२७.१२ ॥
Wer davon trinkt, dessen Gattin gebiert einen Sohn, Indra gleich. Dieses vorgeschriebene Wasser war darin gut bereitet, o König. Nachdem sie das Gefäß auf den Altar gestellt hatten, schliefen jene großen Weisen ein.
3.127.13
रात्रिजागरणाच्छ्रान्तान्सौद्युम्निः समतीत्य तान् ।
शुष्ककण्ठः पिपासार्तः पानीयार्थी भृशं नृपः।
तं प्रविश्याश्रमं शान्तः पानीयं सोऽभ्ययाचत ॥ ३.१२७.१३ ॥
Nachdem er jene von der durchwachten Nacht erschöpften Weisen passiert hatte, trat der König, Sohn des Saudyumni, mit trockener Kehle und von Durst gequält, nach Wasser verlangend, in die stille Einsiedelei ein und bat um Wasser.
3.127.14
तस्य श्रान्तस्य शुष्केण कण्ठेन क्रोशतस्तदा ।
नाश्रौषीत्कश्चन तदा शकुनेरिव वाशतः ॥ ३.१२७.१४ ॥
Obwohl der erschöpfte König mit trockener Kehle rief, hörte ihn damals niemand, wie man den Ruf eines Vogels nicht hört.
3.127.15
ततस्तं कलशं दृष्ट्वा जलपूर्णं स पार्थिवः ।
अभ्यद्रवत वेगेन पीत्वा चाम्भो व्यवासृजत् ॥ ३.१२७.१५ ॥
Als er jenen mit Wasser gefüllten Krug sah, eilte der König schnell darauf zu, trank das Wasser und stellte ihn wieder ab.
3.127.16
स पीत्वा शीतलं तोयं पिपासार्तो महीपतिः ।
निर्वाणमगमद्धीमान्सुसुखी चाभवत्तदा ॥ ३.१२७.१६ ॥
Nachdem er das kühle Wasser getrunken hatte, fand der weise König, von Durst gequält, Erleichterung und wurde da sehr zufrieden.
3.127.17
ततस्ते प्रत्यबुध्यन्त मुनयः सतपोधनाः ।
निस्तोयं तं च कलशं ददृशुः सर्व एव ते ॥ ३.१२७.१७ ॥
Da erwachten jene an Askese reichen Weisen, und sie alle sahen den Krug, der nun ohne Wasser war.
3.127.18
कस्य कर्मेदमिति ते पर्यपृच्छन्समागताः ।
युवनाश्वो ममेत्येवं सत्यं समभिपद्यत ॥ ३.१२७.१८ ॥
„Wessen Tat ist das?“, fragten die versammelten Weisen. Yuvanāśva sagte: „Es ist meine“, und so wurde die Wahrheit anerkannt.
3.127.19
न युक्तमिति तं प्राह भगवान्भार्गवस्तदा ।
सुतार्थं स्थापिता ह्यापस्तपसा चैव संभृताः ॥ ३.१२७.१९ ॥
Da sprach der ehrwürdige Bhārgava zu ihm: 'Das ist nicht angemessen. Diese Wasser wurden für einen Sohn bereitgestellt und durch Askese gesammelt.'
3.127.20
मया ह्यत्राहितं ब्रह्म तप आस्थाय दारुणम् ।
पुत्रार्थं तव राजर्षे महाबलपराक्रम ॥ ३.१२७.२० ॥
Ich war es, der hier, nachdem ich strenge Askese auf mich genommen hatte, die heilige Kraft um deinetwillen gegründet hat, o königlicher Weiser, o Mächtiger und Tapferer, für einen Sohn.
3.127.21
महाबलो महावीर्यस्तपोबलसमन्वितः ।
यः शक्रमपि वीर्येण गमयेद्यमसादनम् ॥ ३.१२७.२१ ॥
Er wird von großer Stärke und großer Tapferkeit sein, begabt mit der Kraft der Askese, einer, der mit seiner Tapferkeit sogar Śakra (Indra) in Yamas Wohnstätte schicken könnte.
3.127.22
अनेन विधिना राजन्मयैतदुपपादितम् ।
अब्भक्षणं त्वया राजन्न युक्तं कृतमद्य वै ॥ ३.१२७.२२ ॥
Durch diesen Ritus, o König, hatte ich dies vollendet. Doch, o König, dein heutiges Trinken des Wassers war nicht angemessen.
3.127.23
न त्वद्य शक्यमस्माभिरेतत्कर्तुमतोऽनय्था ।
नूनं दैवकृतं ह्येतद्यदेवं कृतवानसि ॥ ३.१२७.२३ ॥
Doch nun können wir dies nicht anders machen; es kann nicht anders sein. Gewiss ist dies vom Schicksal bewirkt, dass du so gehandelt hast.
3.127.24
पिपासितेन याः पीता विधिमन्त्रपुरस्कृताः ।
आपस्त्वया महाराज मत्तपोवीर्यसंभृताः ॥ ३.१२७.२४ ॥
Die Wasser, o großer König, die du in deinem Durst getrunken hast, mit Ritus und Mantra bereitet, durch die Kraft meiner Askese gesammelt.
3.127.25
ताभ्यस्त्वमात्मना पुत्रमीदृशं जनयिष्यसि ।
विधास्यामो वयं तत्र तवेष्टिं परमाद्भुताम् ॥ ३.१२७.२५ ॥
Du selbst wirst aus jenen Wassern einen solchen Sohn zeugen; dort werden wir für dich ein überaus wunderbares Opfer vollziehen.
3.127.26
यथा शक्रसमं पुत्रं जनयिष्यसि वीर्यवान् ।
न च प्राणैर्महाराज वियोगस्ते भविष्यति ॥ ३.१२७.२६ ॥
Tapferer, du wirst einen Sohn gleich Śakra zeugen; und, großer König, es wird keine Trennung deines Lebensatems von dir geben.
3.127.27
मा खिदस्त्वं हि राजेनद्र दैवं हि बलवत्तरम् ।
गर्भधारणजं वाऽपि न खेदं समवाप्स्यसि ॥ ३.१२७.२७ ॥
Sei nicht betrübt, Herrscher der Könige, denn das Schicksal ist wahrlich stärker; auch wirst du keinen Kummer erfahren, der aus dem Tragen des Leibes entsteht.
3.127.28
ततो वर्षशते पूर्णे तस्य राज्ञो महात्मनः ।
वामं पार्श्वं विनिर्भिद्य सुतः सूर्य इव स्थितः ॥ ३.१२७.२८ ॥
Dann, als hundert Jahre vollendet waren, brach der Sohn die linke Seite jenes großherzigen Königs auf und stand da wie die Sonne.
3.127.29
निश्चक्राम महातेजा न च तं मृत्युराविशत् ।
युवनाश्वं नरपतिं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१२७.२९ ॥
Der Strahlende trat hervor, und der Tod berührte ihn nicht; für König Yuvanāśva wurde es zu einer wundersamen Sache.
3.127.30
ततः शक्रो महातेजास्तं दिदृक्षुरुपागमत् ।
ततो देवा महेन्द्रं तमपृच्छन्धास्यतीति किम् ॥ ३.१२७.३० ॥
Da kam der strahlende Indra, der ihn sehen wollte. Darauf fragten die Götter den großen Indra: "Was wird er trinken?"
3.127.31
प्रदेशिनीं ततोऽस्यास्ये शक्रः समभिसंदधे ।
मामयं धास्यतीत्येवं भाषिते चैव वज्रिणा।
मांधातेति च नामास्य चक्रुः सेन्द्रा दिवौकसः ॥ ३.१२७.३१ ॥
Da legte Indra seinen Zeigefinger in dessen Mund. Als der Blitzträger sprach: »Dieser wird mich trinken«, gaben ihm die Himmelsbewohner zusammen mit Indra den Namen Māndhātā.
3.127.32
प्रदेशिनीं शक्रदत्तामाखाद्य स शिशुस्तदा ।
अवर्धत महातेजाः किष्कून्राजंस्त्र्योदश ॥ ३.१२७.३२ ॥
Nachdem er den von Śakra gegebenen Zeigefinger gesaugt hatte, wuchs jenes Kind von großem Glanz, o König, auf dreizehn Kiṣku an.
3.127.33
वेदास्तं सधनुर्वेदा दिव्यान्स्त्राणि चेश्वरम् ।
उपतस्थुर्महाराजं ध्यातमात्राणि सर्वशः ॥ ३.१२७.३३ ॥
Die Veden samt der Bogenkunst und die göttlichen Waffen, kaum dass man an sie dachte, erschienen alle vor jenem großen König, dem Herrn.
3.127.34
धनुराजगवं नाम शराः शृङ्गोद्भवाश्च ये ।
अभेद्यं कवचं चैव सद्यस्तमुपशिश्रियुः ॥ ३.१२७.३४ ॥
Der Bogen namens Ājagava, die aus Horn geborenen Pfeile und der undurchdringliche Panzer suchten sogleich bei ihm Zuflucht.
3.127.35
सोऽभिषिक्तो भगवता स्वयं शक्रेण भारत ।
धर्मेण व्यजयल्लोकांस्त्रीन्विष्णुरिव विक्रमैः ॥ ३.१२७.३५ ॥
Von dem ehrwürdigen Śakra selbst gesalbt, eroberte er, o Bhārata, die drei Welten durch das Dharma, wie Viṣṇu sie durch seine Tapferkeit erobert.
3.127.36
तस्याप्रतिहतं चक्रं प्रावर्तत महात्मनः ।
रत्नानि चैव राजर्षिं स्वयमेवोपतस्थिरे ॥ ३.१२७.३६ ॥
Das ungehinderte Rad jenes großherzigen Mannes begann sich zu drehen, und die Juwelen kamen von selbst zu jenem königlichen Weisen.
3.127.37
तस्येयं वसुसंपूर्णा वसुधा वसुधाधिप ।
तेनेष्टं विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ॥ ३.१२७.३७ ॥
O Herr der Erde, diese an Reichtum volle Erde gehörte ihm. Er vollzog viele verschiedene Opfer, mit reichlichen Gaben an die Priester.
3.127.38
चितचैत्यो महातेजा धर्मान्प्राप्य च पुष्कलान् ।
शक्रस्यार्धासनं राजँल्लब्धवानमितद्युतिः ॥ ३.१२७.३८ ॥
Citracaitya, von großem Glanz, nachdem er reichliche Verdienste erlangt hatte, o König, erhielt den halben Sitz Indras; er war von unermesslichem Glanz.
3.127.39
एकाह्ना पृथिवी तेन धर्मनित्येन धीमता ।
विजिता शासनादेव सरत्नाकरपत्तना ॥ ३.१२७.३९ ॥
Von diesem Weisen, immer fest im Dharma, wurde die Erde mit ihren Edelsteinminen und Häfen an einem einzigen Tag allein durch Befehl erobert.
3.127.40
तस्य चैत्यैर्महाराज क्रतूनां दक्षिणावताम् ।
चतुरन्ता मही व्याप्ता नासीत्किंचिदनावृतम् ॥ ३.१२७.४० ॥
O großer König, durch seine Opferpfosten und seine Opfer mit reichlichen Gaben war die bis an ihre vier Grenzen reichende Erde so bedeckt, dass nichts unbedeckt blieb.
3.127.41
तेन पद्मसहस्राणि गवां दश महात्मना ।
ब्राह्मणेभ्यो महाराज दत्तानीति प्रचक्षते ॥ ३.१२७.४१ ॥
Jener großherzige Mann, o großer König, soll den Brahmanen zehntausend Padmas und Kühe geschenkt haben, so heißt es.
3.127.42
तेन द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां महात्मना ।
वृष्टं सस्यविवृद्ध्यर्थं मिषतो वज्रपाणिनः ॥ ३.१२७.४२ ॥
Während einer zwölfjährigen Dürre ließ der großherzige Mann Regen fallen, damit die Ernte wachse, während Indra, der Donnerkeilträger, zusah.
3.127.43
तेन सोमकुलोत्पन्नो गान्धाराधिपतिर्महान् ।
शर्जन्निव महामेघः प्रमथ्य निहतः शरैः ॥ ३.१२७.४३ ॥
Von ihm wurde der große Herrscher von Gandhāra, geboren im Geschlecht des Soma, wie eine brüllende große Wolke zermalmt und mit Pfeilen erschlagen.
3.127.44
प्रजाश्चतुर्विधास्तेन त्राता राजन्कृतात्मना ।
तेनात्मतपसा लोकास्तापिताश्चातितेजसा ॥ ३.१२७.४४ ॥
O König, er, dessen Seele gezügelt war, beschützte die vier Arten von Untertanen; durch seine Selbstasketik und übermäßige Glut wurden die Welten erhitzt.
3.127.45
तस्यैतद्देवयजनं स्थानमादित्यवर्चसः ।
यस्य पुण्यतमे देशे कुरुक्षेत्रेस्य मध्यतः ॥ ३.१२७.४५ ॥
Dies ist der Opferplatz des Sonnenglänzenden; er liegt in der Mitte von Kurukṣetra, im heiligsten Gebiet.
3.127.46
तथा त्वमपि राजेन्द्र मान्धातेव महीपतिः ।
धर्मं कृत्वा महीं रक्ष स्वर्गलोकं गमिष्यसि ॥ ३.१२७.४६ ॥
Ebenso bist auch du, Herr der Könige, ein Herrscher der Erde wie Māndhātṛ; übe das Dharma, beschütze die Erde, und du wirst in die Himmelswelt gehen.
3.127.47
एतत्ते सर्वमाख्यातं मान्धातुश्चरितं महत् ।
जन्म चाग्र्यं महीपाल यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ ३.१२७.४७ ॥
O Beschützer der Erde, all dies ist dir erzählt worden: die großen Taten Māndhātṛs und seine vorzügliche Geburt, wonach du mich fragst.
3.127.48
एवमुक्तः स कौन्तेयो लोमशेन महर्षिणा ।
पप्रच्छानन्तरं भूयः सोमकं प्रति भारत ॥ ३.१२७.४८ ॥
So angesprochen vom großen Weisen Lomaśa, fragte der Sohn der Kuntī, o Bhārata, danach wieder nach Somaka.