மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.127.1
मान्धाता राजशार्दूलस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ।
कथं जातो महाब्रह्मन्यौवनाश्वो नृपोत्तमः ॥ ३.१२७.१ ॥
அரசர்களில் புலியான மாந்தாதா மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவர். ஓ மகா பிராமணரே, சிறந்த மன்னன் யௌவனாஷ்வனிடமிருந்து அவர் எவ்வாறு பிறந்தார்?
3.127.2
कथं चैनां परां ख्यातिं प्राप्तवानमितद्युतिः ।
यस्य लोकास्त्रयो वश्या विष्णोरिव महात्मनः ॥ ३.१२७.२ ॥
அளவற்ற ஒளியுடையவர் இந்தப் பெரும் புகழை எவ்வாறு அடைந்தார்? மகாத்மா விஷ்ணுவைப் போல மூவுலகங்களும் யாருக்கு அடங்கியிருந்தனவோ அவர்?
3.127.3
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं चरितं तस्य धीमतः ।
सत्यकीर्तेर्हि मान्धातुः कथ्यमानं त्वयाऽनघ ॥ ३.१२७.३ ॥
ஓ, பாவமற்றவரே, உண்மைப் புகழ் கொண்ட அறிவுடைய மாந்தாதாவின் இந்தச் சரிதத்தை, நீர் சொல்லக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
3.127.4
यथा मान्धातृशब्दश्च तस्य शक्रसमद्युते ।
जन्म चाप्रतिवीर्यस् कुशलो ह्यसि भाषितुम् ॥ ३.१२७.४ ॥
இந்திரனுக்குச் சமமான ஒளியுடையவரே, மாந்தாதா என்ற பெயர் எவ்வாறு வந்தது, அவர் பிறப்பு எப்படி நடந்தது என்பதைச் சொல்ல நீர் திறமையுடையவர்; ஒப்பற்ற வீரரே.
3.127.5
शृणुष्वावहितो राजन्राज्ञस्तस्य महात्मनः ।
यथा मान्धातृशब्दो वै लोकेषु परिगीयते ॥ ३.१२७.५ ॥
ஓ அரசே, கவனத்துடன் கேள் அந்த மகாத்மா மன்னனைப் பற்றி; அதனால் மாந்தாதா என்ற பெயர் உலகங்களில் பாடப்படுகிறது.
3.127.6
इक्ष्वाकुवंशप्रभवो युवनाश्वो महीपतिः ।
सोऽयजत्पृथिवीपालः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ३.१२७.६ ॥
இட்சுவாகு வம்சத்தில் பிறந்த யௌவனாஷ்வன், பூமியின் காவலன், ஏராளமான தக்ஷிணைகளுடன் கூடிய வேள்விகளால் யாகம் செய்தான்.
3.127.7
अश्वमेधसहस्रं च प्राप्य धर्मभृतांवरः ।
अन्यैश्च क्रतुभिर्मुख्यैरयजत्स्वाप्तदक्षिणैः ॥ ३.१२७.७ ॥
ஆயிரம் அश்வமேத யாகங்களைச் செய்து, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவர் பிற முதன்மையான யாகங்களாலும் வழிபட்டார், போதுமான தட்சிணைகளுடன்.
3.127.8
अनपत्यस्तु राजर्षिः स महात्मा महाव्रतः ।
मन्त्रिष्वाधाय तद्राज्यं वनित्यो बभूव ह।
शास्त्रदृष्टेन विधिना संयोज्यात्मानमात्मवान् ॥ ३.१२७.८ ॥
ஆனால் சந்ததியற்ற அந்த ராஜரிஷி, மகாத்மா, மகாவிரதன், அரசைத் தன் அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்து வனவாசி ஆனார். சாஸ்திர விதிப்படி, தன்னடக்கத்துடன் தன்னை நிலைநிறுத்தினார்.
3.127.9
स कदाचिन्नृपो राजन्नुपवासेन दुःखितः ।
पिपासाशुष्कहृदयः प्रविवेशाश्रमं भृगोः ॥ ३.१२७.९ ॥
ஒருமுறை அந்த அரசன், அரசே, உண்ணாநோன்பால் துன்புற்று, தாகத்தால் வறண்ட இதயத்துடன் பிருகுவின் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தார்.
3.127.10
तामेव रात्रिं राजेन्द्र महात्मा भृगुनन्दनः ।
इष्टिं चकार सौद्युम्नेर्महर्षिः पुत्रकारणात् ॥ ३.१२७.१० ॥
அதே இரவில், ராஜேந்திரனே, மகாத்மாவான பிருகுவின் மகனாகிய மகரிஷி, புத்திரப் பேற்றுக்காக சௌத்யும்னிக்காக இஷ்டியைச் செய்தார்.
3.127.11
संभृतो मन्त्रपूतेन वारिणा कलशो महान् ।
तत्रातिष्ठत राजेन्द्र पूर्वमेव समाहितः ॥ ३.१२७.११ ॥
மந்திரங்களால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட நீரால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய கலசம் அங்கே நின்றது, ராஜேந்திரனே, முன்பே ஒருமுகமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது.
3.127.12
यत्प्राश्य प्रसवेत्तस्य पत्नी शक्रसमं सुतम् ।
तद्वारि विहितं राजन्यस्मिन्नासीत्सुसंस्कृतम्।
तं न्यस्य वेद्यां कलशं सुषुपुस्ते महर्षयः ॥ ३.१२७.१२ ॥
அதைக் குடித்தால் அவருடைய மனைவி இந்திரனுக்கு நிகரான மகனைப் பெறுவாள், அரசே. அந்த விதிக்கப்பட்ட நீர் அதில் நன்கு தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கலசத்தை வேதியில் வைத்துவிட்டு அந்த மகரிஷிகள் உறங்கினர்.
3.127.13
रात्रिजागरणाच्छ्रान्तान्सौद्युम्निः समतीत्य तान् ।
शुष्ककण्ठः पिपासार्तः पानीयार्थी भृशं नृपः।
तं प्रविश्याश्रमं शान्तः पानीयं सोऽभ्ययाचत ॥ ३.१२७.१३ ॥
இரவு விழித்திருந்ததால் களைத்த அந்த முனிவர்களைக் கடந்து, உலர்ந்த தொண்டையும் தாகத்தால் வருந்திய சௌத்யும்னி அரசன், நீரை மிகவும் விரும்பி, அமைதியான ஆசிரமத்தில் நுழைந்து நீர் கேட்டான்.
3.127.14
तस्य श्रान्तस्य शुष्केण कण्ठेन क्रोशतस्तदा ।
नाश्रौषीत्कश्चन तदा शकुनेरिव वाशतः ॥ ३.१२७.१४ ॥
உலர்ந்த தொண்டையுடன் கத்திய அந்தக் களைத்த அரசனின் குரலை அப்போது யாரும் கேட்கவில்லை; பறவையின் அழைப்பைப் போல அது கேட்கப்படவில்லை.
3.127.15
ततस्तं कलशं दृष्ट्वा जलपूर्णं स पार्थिवः ।
अभ्यद्रवत वेगेन पीत्वा चाम्भो व्यवासृजत् ॥ ३.१२७.१५ ॥
பின்னர் நீர் நிறைந்த அந்தக் குடத்தைக் கண்ட அரசன் வேகமாக அதை நோக்கி ஓடி, நீரைக் குடித்துவிட்டு அதை வைத்துவிட்டான்.
3.127.16
स पीत्वा शीतलं तोयं पिपासार्तो महीपतिः ।
निर्वाणमगमद्धीमान्सुसुखी चाभवत्तदा ॥ ३.१२७.१६ ॥
குளிர்ந்த நீரைக் குடித்ததும், தாகத்தால் வருந்திய அந்த ஞானமுள்ள அரசன் நிம்மதி அடைந்து, அப்போது மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
3.127.17
ततस्ते प्रत्यबुध्यन्त मुनयः सतपोधनाः ।
निस्तोयं तं च कलशं ददृशुः सर्व एव ते ॥ ३.१२७.१७ ॥
பின்னர் தவச் செல்வம் நிறைந்த அந்த முனிவர்கள் விழித்தெழுந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் நீரற்ற அந்தக் குடத்தைக் கண்டனர்.
3.127.18
कस्य कर्मेदमिति ते पर्यपृच्छन्समागताः ।
युवनाश्वो ममेत्येवं सत्यं समभिपद्यत ॥ ३.१२७.१८ ॥
'இது யாருடைய செயல்?' என்று கூடியிருந்தவர்கள் கேட்டனர்; யுவனாசுவன் 'இது என்னுடையது' என்றான்; இவ்வாறு உண்மை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.
3.127.19
न युक्तमिति तं प्राह भगवान्भार्गवस्तदा ।
सुतार्थं स्थापिता ह्यापस्तपसा चैव संभृताः ॥ ३.१२७.१९ ॥
அப்போது பகவான் பார்கவர் அவனிடம் கூறினார்: 'இது தகாது. மகனுக்காகவே இந்த நீர் வைக்கப்பட்டது; தவத்தினால் சேகரிக்கப்பட்டதும் அதுவே.'
3.127.20
मया ह्यत्राहितं ब्रह्म तप आस्थाय दारुणम् ।
पुत्रार्थं तव राजर्षे महाबलपराक्रम ॥ ३.१२७.२० ॥
ஓ ராஜரிஷியே, மகாபல பராக்கிரமம் உடையவனே, உனது மகனுக்காக நான் கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டு இங்கே பிரம்மத்தை நிலைநிறுத்தினேன்.
3.127.21
महाबलो महावीर्यस्तपोबलसमन्वितः ।
यः शक्रमपि वीर्येण गमयेद्यमसादनम् ॥ ३.१२७.२१ ॥
மகாபலமும் மகாவீரியமும் கொண்டவனாக, தவ வலிமையுடன் கூடியவனாக அவன் இருப்பான்; தன் வீரியத்தால் இந்திரனையும் யமனின் இருப்பிடத்துக்கு அனுப்பக்கூடியவன்.
3.127.22
अनेन विधिना राजन्मयैतदुपपादितम् ।
अब्भक्षणं त्वया राजन्न युक्तं कृतमद्य वै ॥ ३.१२७.२२ ॥
இந்த விதியின்படி, ஓ அரசே, இதை நான் ஏற்பாடு செய்திருந்தேன். ஆனால் ஓ அரசே, நீ இன்று நீர் அருந்தியது தகாதது செய்தாய்.
3.127.23
न त्वद्य शक्यमस्माभिरेतत्कर्तुमतोऽनय्था ।
नूनं दैवकृतं ह्येतद्यदेवं कृतवानसि ॥ ३.१२७.२३ ॥
ஆனால் இப்போது இதை நாங்கள் மாற்றுவது இயலாது; வேறு விதமாக இருக்க முடியாது. நிச்சயமாக இது விதியால் நடந்தது; நீ இவ்வாறு செய்திருக்கிறாய்.
3.127.24
पिपासितेन याः पीता विधिमन्त्रपुरस्कृताः ।
आपस्त्वया महाराज मत्तपोवीर्यसंभृताः ॥ ३.१२७.२४ ॥
ஓ மகாராஜா, தாகத்தால் நீ அருந்திய அந்த நீர் — விதியாலும் மந்திரத்தாலும் தயார் செய்யப்பட்டது, என் தவத்தின் வீரியத்தால் சேகரிக்கப்பட்டது.
3.127.25
ताभ्यस्त्वमात्मना पुत्रमीदृशं जनयिष्यसि ।
विधास्यामो वयं तत्र तवेष्टिं परमाद्भुताम् ॥ ३.१२७.२५ ॥
நீ அவற்றால் தானே இத்தகைய ஒரு மகனைப் பெறுவாய். அங்கே நாங்கள் உனக்காக மிகவும் அற்புதமான யாகத்தை நடத்துவோம்.
3.127.26
यथा शक्रसमं पुत्रं जनयिष्यसि वीर्यवान् ।
न च प्राणैर्महाराज वियोगस्ते भविष्यति ॥ ३.१२७.२६ ॥
வலிமைமிக்க நீ இந்திரனுக்கு நிகரான மகனைப் பெறுவாய். மகாராஜனே, உன் உயிருக்கு எந்த வியோகமும் ஏற்படாது.
3.127.27
मा खिदस्त्वं हि राजेनद्र दैवं हि बलवत्तरम् ।
गर्भधारणजं वाऽपि न खेदं समवाप्स्यसि ॥ ३.१२७.२७ ॥
அரசர்களின் அரசே, நீ துயருற வேண்டாம்; ஏனெனில் விதி மிகவும் வலிமையானது. கருவைத் தாங்குவதால் உண்டாகும் துன்பமும் உனக்கு ஏற்படாது.
3.127.28
ततो वर्षशते पूर्णे तस्य राज्ञो महात्मनः ।
वामं पार्श्वं विनिर्भिद्य सुतः सूर्य इव स्थितः ॥ ३.१२७.२८ ॥
பின்னர் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அந்த மகாத்மா அரசனின் இடது பக்கத்தைப் பிளந்து, சூரியனைப் போல் மகன் தோன்றினான்.
3.127.29
निश्चक्राम महातेजा न च तं मृत्युराविशत् ।
युवनाश्वं नरपतिं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१२७.२९ ॥
மகா தேஜஸ்வியான அவன் வெளிப்பட்டான்; மரணம் அவனைத் தொடவில்லை. மனிதர்களின் தலைவனான யுவனாஷ்வனுக்கு அது ஓர் அற்புதம் போல் ஆனது.
3.127.30
ततः शक्रो महातेजास्तं दिदृक्षुरुपागमत् ।
ततो देवा महेन्द्रं तमपृच्छन्धास्यतीति किम् ॥ ३.१२७.३० ॥
அப்பொழுது மகா தேஜஸ்வியான இந்திரன் அவனைக் காண விரும்பி வந்தான். பின்னர் தேவர்கள் மகேந்திரனிடம், "இவன் என்ன பருகுவான்?" என்று கேட்டனர்.
3.127.31
प्रदेशिनीं ततोऽस्यास्ये शक्रः समभिसंदधे ।
मामयं धास्यतीत्येवं भाषिते चैव वज्रिणा।
मांधातेति च नामास्य चक्रुः सेन्द्रा दिवौकसः ॥ ३.१२७.३१ ॥
பின்னர் இந்திரன் அவனது வாயில் தனது சுட்டுவிரலை வைத்தான். வஜ்ரதாரி "இவன் என்னைப் பருகுவான்" என்று சொன்னபோது, இந்திரனுடன் தேவர்கள் அவனுக்கு "மாந்தாதா" என்று பெயரிட்டனர்.
3.127.32
प्रदेशिनीं शक्रदत्तामाखाद्य स शिशुस्तदा ।
अवर्धत महातेजाः किष्कून्राजंस्त्र्योदश ॥ ३.१२७.३२ ॥
சக்கரன் கொடுத்த அந்த சுட்டுவிரலைச் சுவைத்ததால், அந்த மகா ஒளிபொருந்திய சிசு, ஓ அரசே, பதின்மூன்று கிஷ்கு உயரமாக வளர்ந்தான்.
3.127.33
वेदास्तं सधनुर्वेदा दिव्यान्स्त्राणि चेश्वरम् ।
उपतस्थुर्महाराजं ध्यातमात्राणि सर्वशः ॥ ३.१२७.३३ ॥
வேதங்களும், தனுர்வேதத்துடன் கூடிய திவ்ய அஸ்திரங்களும், நினைத்த மாத்திரத்திலேயே முற்றிலும் அந்த மகாராஜனாகிய ஈசுவரனிடம் வந்து நின்றன.
3.127.34
धनुराजगवं नाम शराः शृङ्गोद्भवाश्च ये ।
अभेद्यं कवचं चैव सद्यस्तमुपशिश्रियुः ॥ ३.१२७.३४ ॥
ஆஜகவம் என்ற பெயருடைய வில்லும், கொம்புகளில் பிறந்த அம்புகளும், ஊடுருவ முடியாத கவசமும், உடனடியாக அவனை அடைந்தன.
3.127.35
सोऽभिषिक्तो भगवता स्वयं शक्रेण भारत ।
धर्मेण व्यजयल्लोकांस्त्रीन्विष्णुरिव विक्रमैः ॥ ३.१२७.३५ ॥
பகவான் சக்கரனாலேயே அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட அவன், ஓ பாரதா, தர்மத்தால் மூன்று உலகங்களையும் வென்றான், விஷ்ணு தன் வீரத்தால் வென்றதுபோல்.
3.127.36
तस्याप्रतिहतं चक्रं प्रावर्तत महात्मनः ।
रत्नानि चैव राजर्षिं स्वयमेवोपतस्थिरे ॥ ३.१२७.३६ ॥
அந்த மகாத்மாவின் தடையற்ற சக்கரம் சுழன்றது, ரத்தினங்களும் அந்த ராஜரிஷியை தாமாகவே அடைந்தன.
3.127.37
तस्येयं वसुसंपूर्णा वसुधा वसुधाधिप ।
तेनेष्टं विविधैर्यज्ञैर्बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः ॥ ३.१२७.३७ ॥
பூமியின் அதிபதியே, செல்வம் நிறைந்த இந்தப் பூமி அவனுடையதாக இருந்தது. அவன் பல வகையான யாகங்களைச் செய்தான், அவற்றில் ஏராளமான தக்ஷிணைகள் அளிக்கப்பட்டன.
3.127.38
चितचैत्यो महातेजा धर्मान्प्राप्य च पुष्कलान् ।
शक्रस्यार्धासनं राजँल्लब्धवानमितद्युतिः ॥ ३.१२७.३८ ॥
மகாதேஜஸ்வியான சித்ரசைத்யன், மிகுந்த புண்ணியங்களை அடைந்து, ஓ அரசே, இந்திரனின் அரை ஆசனத்தைப் பெற்றான்; அவன் அளவற்ற ஒளி கொண்டவன்.
3.127.39
एकाह्ना पृथिवी तेन धर्मनित्येन धीमता ।
विजिता शासनादेव सरत्नाकरपत्तना ॥ ३.१२७.३९ ॥
எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்த அந்த அறிவாளி, ஒரே நாளில், வெறும் ஆணையால், ரத்தினச் சுரங்கங்களும் துறைமுகங்களும் கொண்ட பூமியை வென்றான்.
3.127.40
तस्य चैत्यैर्महाराज क्रतूनां दक्षिणावताम् ।
चतुरन्ता मही व्याप्ता नासीत्किंचिदनावृतम् ॥ ३.१२७.४० ॥
ஓ மகாராஜா, அவனுடைய யாகத் தூண்களாலும் தக்ஷிணை நிறைந்த யாகங்களாலும் நான்கு எல்லைகள் வரை பரவிய பூமியில் எதுவும் வெளிப்படாமல் இருக்கவில்லை.
3.127.41
तेन पद्मसहस्राणि गवां दश महात्मना ।
ब्राह्मणेभ्यो महाराज दत्तानीति प्रचक्षते ॥ ३.१२७.४१ ॥
அந்த மகாத்மா, ஓ மகாராஜா, பிராமணர்களுக்குப் பத்தாயிரம் பத்மங்களும் பசுக்களும் தானமாக அளித்தார் என்று கூறுகின்றனர்.
3.127.42
तेन द्वादशवार्षिक्यामनावृष्ट्यां महात्मना ।
वृष्टं सस्यविवृद्ध्यर्थं मिषतो वज्रपाणिनः ॥ ३.१२७.४२ ॥
அந்த மகாத்மா பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த வறட்சியின்போது, பயிர்கள் வளர்வதற்காக, வஜ்ரபாணியான இந்திரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே மழை பெய்யச் செய்தான்.
3.127.43
तेन सोमकुलोत्पन्नो गान्धाराधिपतिर्महान् ।
शर्जन्निव महामेघः प्रमथ्य निहतः शरैः ॥ ३.१२७.४३ ॥
சோமகுலத்தில் பிறந்த, காந்தாரத்தின் பெரிய அதிபதியை, கர்ஜிக்கும் பெரும் மேகம் போல் நசுக்கி அம்புகளால் அவன் கொன்றான்.
3.127.44
प्रजाश्चतुर्विधास्तेन त्राता राजन्कृतात्मना ।
तेनात्मतपसा लोकास्तापिताश्चातितेजसा ॥ ३.१२७.४४ ॥
அரசே, அந்த தன்னடக்கமுள்ளவன் நால்வகை மக்களையும் காத்தான்; அவனுடைய சுய தவத்தாலும் மிகுந்த தேஜஸாலும் உலகங்கள் வெப்பமுற்றன.
3.127.45
तस्यैतद्देवयजनं स्थानमादित्यवर्चसः ।
यस्य पुण्यतमे देशे कुरुक्षेत्रेस्य मध्यतः ॥ ३.१२७.४५ ॥
சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடையவனின் இந்த தேவயஜன இடம் இது; குருக்ஷேத்திரத்தின் நடுவில், மிகவும் புனிதமான அந்தப் பகுதியில் உள்ளது.
3.127.46
तथा त्वमपि राजेन्द्र मान्धातेव महीपतिः ।
धर्मं कृत्वा महीं रक्ष स्वर्गलोकं गमिष्यसि ॥ ३.१२७.४६ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, நீயும் மாந்தாதாவைப் போல் பூமியின் அதிபதி; தர்மத்தைச் செய்து பூமியைக் காத்தால் சுவர்க்கலோகம் செல்வாய்.
3.127.47
एतत्ते सर्वमाख्यातं मान्धातुश्चरितं महत् ।
जन्म चाग्र्यं महीपाल यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ ३.१२७.४७ ॥
மகீபாலனே, நீ என்னிடம் கேட்ட மாந்தாதாவின் மகத்தான சரிதமும் அவனுடைய சிறந்த பிறப்பும் இவ்வளவும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன.
3.127.48
एवमुक्तः स कौन्तेयो लोमशेन महर्षिणा ।
पप्रच्छानन्तरं भूयः सोमकं प्रति भारत ॥ ३.१२७.४८ ॥
மகரிஷி லோமசரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட குந்தியின் மகன், பிறகு மீண்டும் சோமகனைப் பற்றிக் கேட்டான், பாரதா.