மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.139.1
भरद्वाजस्तु कौन्तेय कृत्वा स्वाध्यायमाह्निकम् ।
समित्कलापमादाय प्रविवेश स्वमाश्रमम् ॥ ३.१३९.१ ॥
கௌந்தேயா, பரத்வாஜர் சுவாத்தியாயத்தையும் அன்றாடச் சடங்கையும் செய்து, சமிதைக் கட்டை எடுத்துக்கொண்டு தன் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தார்.
3.139.2
तं स्म दृष्ट्वा पुरा सर्वे प्रत्युत्तिष्ठिन्ति पावकाः ।
न त्वेनमुपतिष्ठन्ति हतपुत्रं तदाऽग्नयः ॥ ३.१३९.२ ॥
முன்பு அனைத்து அக்னிகளும் அவரைக் கண்டதும் எழுந்து மரியாதை செய்தன; ஆனால் மகன் கொல்லப்பட்டதால் இப்போது அவர்கள் அவரை அணுகுவதில்லை.
3.139.3
वैकृतंत्वग्निहोत्रे स लक्षयित्वा महातपाः ।
तमन्धं शूद्रमासीनं गृहपालमथाब्रवीत् ॥ ३.१३९.३ ॥
அக்னிஹோத்திரத்தில் ஒரு குறையைக் கண்ட அந்த மகாதபஸ்வி, அங்கே அமர்ந்திருந்த குருடரான சூத்திரனும் வீட்டுக் காவலனுமான அவனிடம் கூறினார்.
3.139.4
किंनु मे नाग्नयः शूद्र प्रतिनन्दन्ति दर्शनम् ।
त्वं चापि न यथापूर्वं कच्चित्क्षेममिहाश्रमे ॥ ३.१३९.४ ॥
சூத்திரனே, என்னை அக்னிகள் ஏன் வரவேற்கவில்லை? நீயும் முன்பு போல் இல்லையே; இந்த ஆசிரமத்தில் நலம்தானா?
3.139.5
कच्चिन्न रैभ्यं पुत्रो मे गतवानल्पचेतनः ।
एतदाचक्ष्व मे शीघ्रं न हि शुद्ध्यति मे मनः ॥ ३.१३९.५ ॥
என் அற்ப அறிவுடைய மகன் ரைப்யனிடம் போகவில்லையா? இதை விரைவில் சொல், என் மனம் தெளியவில்லை.
3.139.6
रैभ्यं यातो नूनमयं पुत्रस्ते मन्दचेतनः ।
तथाहि निहतः शेते राक्षसेन महात्मना ॥ ३.१३९.६ ॥
நிச்சயமாக உன் இந்த மந்தபுத்தி மகன் ரைப்யனிடம் சென்றான்; அதனால் அவன் மகாத்மாவான ஒரு ராக்ஷசனால் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான்.
3.139.7
प्रकाल्यमानस्तेनायं शूलहस्तेन रक्षसा ।
अग्न्यगारं प्रतिद्वारि मया दोर्भ्यां निवारितः ॥ ३.१३९.७ ॥
கையில் சூலத்துடன் இருந்த அந்த ராட்சதன் இவனை இழுத்துச் சென்றான்; நான் இரு கைகளாலும் அவனை அக்னிசாலையின் வாசலில் தடுத்தேன்.
3.139.8
ततः स विहताशोऽत्रजलकामोशुचिर्ध्रुवम् ।
निहतः सोऽतिवेगेन शूलहस्तेन रक्षसा ॥ ३.१३९.८ ॥
அப்போது நம்பிக்கை அழிந்தவனாய், இங்கே நீரை விரும்பி, தூய்மையற்றவனாய், அவன் நிச்சயமாக மாண்டான்; சூலம் ஏந்திய ராட்சதன் பெருவேகத்துடன் அவனைக் கொன்றான்.
3.139.9
भरद्वाजस्तु तच्छ्रुत्वा शूद्रस्य विप्रियं महत् ।
गतासुं पुत्रमादाय विललाप सुदुःखितः ॥ ३.१३९.९ ॥
பரத்வாஜர் சூத்திரன் சொன்ன அந்தப் பெரிய துயரச் செய்தியைக் கேட்டு, உயிர்நீத்த மகனை எடுத்துக்கொண்டு மிகவும் துயருற்று அழுதார்.
3.139.10
रब्राह्मणानां किलार्थाय ननु त्वं तप्तवांस्तपः ।
द्विजानामनधीता वै वेदाः संप्रतिभान्त्विति ॥ ३.१३९.१० ॥
பிராமணர்களுக்காகவே நீ தவம் செய்தாய் அல்லவா? இருபிறப்பாளர்களுக்குக் கற்கப்படாத வேதங்கள் விளங்கட்டும் என்று.
3.139.11
तथा कल्याणशीलस्त्वं ब्राह्मणेषुमहात्मसु ।
अनागाः सर्वभूतेषु कर्कशत्वमुपेयिवान् ॥ ३.१३९.११ ॥
அதுபோல நற்குணமுள்ளவனான நீ, மகாத்மாக்களான பிராமணர்களிடத்தும் அனைத்து உயிர்களிடத்தும் குற்றமற்றிருந்தும் கடுமையை அடைந்துவிட்டாய்.
3.139.12
प्रतिषिद्धो मया तात रैभ्यावसथदर्शनात् ।
गतवानेव तं क्षुद्रं कालान्तकयमोपमम् ॥ ३.१३९.१२ ॥
மகனே, ரைப்யரின் ஆசிரமத்தைக் காண்பதைத் நான் தடுத்தேன்; ஆனால் அவன் அந்த இழிந்தவன், காலனையும் யமனையும் போன்றவனை நோக்கிச் சென்றுவிட்டான்.
3.139.13
यः स जानन्महातेजा वृद्धस्यैकं ममात्मजम् ।
गतवानेव कोपस्य वशं परमदुर्मतिः ॥ ३.१३९.१३ ॥
அவன் மகாதேஜஸ்வியாக இருந்தும், இவர் முதியவரின் ஒரே மகன் என்று அறிந்திருந்தும், மிகக் கொடிய புத்தியுடன் கோபத்தின் வசப்பட்டுப் போய்விட்டான்.
3.139.14
पुत्रशोकमनुप्राप्त एष रैभ्यस्य कर्मणा ।
त्यक्ष्यामि त्वामृतेपुत्र प्राणानिष्टतमान्भुवि ॥ ३.१३९.१४ ॥
ரைப்யனின் செயலால் இவன் புத்திர சோகத்தை அடைந்துவிட்டான். மகனே, உன்னை இழந்து இந்த பூமியில் என் மிகப் பிரியமான உயிரை விடுவேன்.
3.139.15
यथाऽहं पुत्रशोकेन देहं त्यक्ष्यामि किल्विषी ।
तथा ज्येष्ठः सुतो रैभ्यं हिंस्याच्छीघ्रमनागसम् ॥ ३.१३९.१५ ॥
நான், பாவியாக, புத்திர சோகத்தால் உடலை விடுவது போல, என் மூத்த மகன் உடனே குற்றமற்ற ரைப்யனைக் கொல்லட்டும்.
3.139.16
सुखिनो वै नरा येषां जाया पुत्रो न विद्यते ।
ये पुत्रशोकमप्राप्य विचरन्ति यथासुखम् ॥ ३.१३९.१६ ॥
மனைவியும் மகனும் இல்லாத மனிதர்கள் உண்மையிலேயே சுகமானவர்கள்; புத்திர சோகத்தை அடையாமல் இன்பமாக அலைபவர்கள் அவர்களே.
3.139.17
ये तु पुत्रकृताच्छोकाद्भृशं व्याकुलचेतसः ।
शपन्तीष्टान्सखीनार्तास्तेभ्यः पापतरो नु कः ॥ ३.१३९.१७ ॥
ஆனால் மகனால் உண்டான சோகத்தினால் மிகவும் கலங்கிய மனதுடன், துன்புற்று தங்கள் பிரிய நண்பர்களைச் சபிப்பவர்களை விட அதிகப் பாவி யார்?
3.139.18
परासुश्च सुतो दृष्टः शप्तश्चैष्टः सखा मया ।
ईदृशीमापदं कोत्र द्वितीयोऽनुविष्यति ॥ ३.१३९.१८ ॥
நான் மகனை உயிரற்றவனாகக் கண்டேன்; என் பிரிய நண்பனையும் சபித்துவிட்டேன். இத்தகைய ஆபத்தில் யார் இரண்டாவதாக இங்கே தொடர்வான்?
3.139.19
विलप्यैवं बहुविधं भरद्वाजोऽदहत्सुतम् ।
सुसमिद्धं ततः पश्चात्प्रविवेश हुताशनम् ॥ ३.१३९.१९ ॥
இவ்வாறு பலவாறு புலம்பியபின் பரத்வாஜர் தன் மகனை எரித்தார்; பின்னர் நன்கு எரியும் நெருப்பினுள் அவர் தானும் நுழைந்தார்.