ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.170.1
कृतास्त्रमतिविश्वस्तमथ मां हरिवाहनः ।
रसंस्पृश्य मूर्ध्नि पाणिब्यामिदं वचनमब्रवीत् ॥ ३.१७०.१ ॥
ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଓ ଅତିଶୟ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ମୋତେ ସେତେବେଳେ ହରିବାହନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଦୁଇ ହାତରେ ମୋ ମସ୍ତକ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ ।
3.170.2
न त्वमद्य युधा जेतुं शक्यः सुरगणैरपि ।
किं पुनर्मानुषे लोके मानुषैरकृतात्मभिः ॥ ३.१७०.२ ॥
ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବଗଣ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜିତି ନ ପାରନ୍ତି; ତେବେ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ଅପରିଣତ ମନର ମନୁଷ୍ୟମାନେ କଣ କରିବେ?
3.170.3
अप्रमेयोऽप्रधृष्यश्च युद्धेष्वप्रतिमस्तथा ।
अजेयस्त्वं हि सङ्ग्रामे सर्वैरपिसुरासुरैः ॥ ३.१७०.३ ॥
ତୁମେ ଅପ୍ରମେୟ, ଅପ୍ରଧୃଷ୍ୟ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତୁଳନୀୟ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ସୁର ଓ ଅସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅଜେୟ ।
3.170.4
अथाब्रवीत्पुनर्देवः संप्रहृष्टतनूरुहः ।
अस्त्रयुद्धे समो वीर न ते कश्चिद्भविष्यति ॥ ३.१७०.४ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ଦେବ ହର୍ଷରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ ପୁଣି କହିଲେ: ହେ ବୀର, ଅସ୍ତ୍ରଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ହେବେ ନାହିଁ ।
3.170.5
अप्रमत्तः सदा दक्षः सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
ब्रह्मण्यश्चास्त्रविच्चासि शूरश्चासि कुरूद्वह ॥ ३.१७०.५ ॥
ତୁମେ ସର୍ବଦା ଅପ୍ରମତ୍ତ, ଦକ୍ଷ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ; ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତ, ଅସ୍ତ୍ରବିତ୍ ଏବଂ ଶୂରମଧ୍ୟ ଅଟ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
3.170.6
अस्त्राणि समवाप्तानि त्वया दश च पञ्च च ।
पञ्चभिर्विधिभिः पार्थ विद्यते न त्वया समः ॥ ३.१७०.६ ॥
ତୁମେ ପନ୍ଦର ଅସ୍ତ୍ର ପାଞ୍ଚ ବିଧିରେ ପାଇଛ; ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
3.170.7
प्रयोगमुपसंहारमावृत्तिं च धनञ्जय ।
प्रायश्चित्तं च वेत्थ त्वं प्रतीघातं च सर्वशः ॥ ३.१७०.७ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରୟୋଗ, ଉପସଂହାର, ଆବୃତ୍ତି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଓ ପ୍ରତୀଘାତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣ।
3.170.8
तव गुर्वर्थकालोऽयं समुत्पन्नः परंतप ।
प्रतिजानीष्व तं कर्तुं ततो वेत्स्याम्यहं परम् ॥ ३.१७०.८ ॥
ହେ ପରନ୍ତପ, ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଆସିଛି; ତାହା କରିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର, ତା'ପରେ ମୁଁ ପରମ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିବି।
3.170.9
ततोऽहमब्रवं राजन्देवराजमिदं वचः ।
विषह्यं यन्मया कर्तुं कृतमेव निबोध तत् ॥ ३.१७०.९ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲି, ହେ ରାଜନ୍: ଯାହା ମୋ ଦ୍ୱାରା କରିହେବ, ତାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
3.170.10
ततो मामब्रवीद्राजन्प्रहसन्बलवृत्रहा ।
नाविपह्यं तवाद्यास्ति त्रिषु लोकेषु किंचन ॥ ३.१७०.१० ॥
ତା'ପରେ ବଳବୃତ୍ରହା (ଇନ୍ଦ୍ର) ହସି ହସି ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ରାଜନ୍: ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ତ୍ରିଲୋକରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଅସହ୍ୟ ନୁହେଁ।
3.170.11
निवातकवचा नाम दानवा मम शत्रवः ।
समुद्रकुक्षिमाश्रित्य दुर्गे प्रतिवसन्त्युत ॥ ३.१७०.११ ॥
ନିବାତକବଚ ନାମକ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଭ ଆଶ୍ରୟ କରି ଦୁର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
3.170.12
तिस्रः कोट्यः समाख्यातास्तुल्यरूपबलप्रभाः ।
तांस्तत्रजहि कौन्तेय गुर्वर्थस्ते भविष्यति ॥ ३.१७०.१२ ॥
ତିନି କୋଟି କୁହାଯାଇଛି; ସେମାନେ ରୂପ, ବଳ ଓ ତେଜରେ ସମାନ। ହେ କୌନ୍ତେୟ, ସେଠାରେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କର; ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହେବ।
3.170.13
ततो मातलिसंयुक्तं मयूरसमरोमभिः ।
हयैरुपेतं प्रादान्मे रथं दिव्यं महाप्रभम् ॥ ३.१७०.१३ ॥
ତା'ପରେ ମାତଳି ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ମୟୂରପୁଚ୍ଛ ସଦୃଶ ରୋମବିଶିଷ୍ଟ ଅଶ୍ୱଯୁକ୍ତ, ମହାପ୍ରଭାବିଶିଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସେ ମୋତେ ଦେଲେ।
3.170.14
बबन्ध चैव मे मूर्ध्नि किरीटमिदमुत्तमम् ।
स्वरूपसदृशं चैव प्रादादङ्गविभूषणम् ॥ ३.१७०.१४ ॥
ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଉତ୍ତମ କିରୀଟ ବାନ୍ଧିଲେ; ଓ ମୋ ରୂପ ସହିତ ଖାପଖାଉଥିବା ଅଙ୍ଗଭୂଷଣ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
3.170.15
अभेद्यं कवचं चेदं स्पर्सरूपवदुत्तमम् ।
अजरां ज्यामिमां चापि गाण्डीवे समयोजयत् ॥ ३.१७०.१५ ॥
ଏହା ଅଭେଦ୍ୟ ଓ ସ୍ପର୍ଶଗୋଚର ରୂପର ଉତ୍ତମ କବଚ; ଏହି ଅଜର ଜ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସେ ଗାଣ୍ଡୀବରେ ଯୋଡ଼ିଥିଲେ।
3.170.16
ततः प्रायामहं तेन स्यन्दनेन विराजता ।
येनाजयद्देवपतिर्बलिं वैरोचनिं पुरा ॥ ३.१७०.१६ ॥
ତା'ପରେ ମୁଁ ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବେ ଦେବପତି (ଇନ୍ଦ୍ର) ବିରୋଚନପୁତ୍ର ବଳିକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ।
3.170.17
ततो देवाः सर्व एव तेन घोषेण बोधिताः ।
मन्वाना देवराजं मां समाजग्मुर्विशांपते ॥ ३.१७०.१७ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ଶବ୍ଦରେ ଜାଗ୍ରତ ସବୁ ଦେବତା, ମୋତେ ଦେବରାଜ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଭାବି, ହେ ବିଶାମ୍ପତି, ମୋ ନିକଟକୁ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
3.170.18
दृष्ट्वा च मामपृच्छन्त किं करिष्यसि फल्गुन ।
तानब्रुवं यथाभूतमिदं कर्ताऽस्मि संयुगे ॥ ३.१७०.१८ ॥
ମୋତେ ଦେଖି ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଫାଲ୍ଗୁନ, ତୁମେ କଣ କରିବ?" ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାର୍ଥରେ କହିଲି ଯେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଏହା କରିବି।
3.170.19
निवातकवचानां तु प्रस्थितं मां तधैपिणम् ।
निबोधत महाभागा शिवं चाशास्त मेऽनघाः ॥ ३.१७०.१९ ॥
ନିବାତକବଚଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧେ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ମୋତେ ସେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛାକରିଥିବା ହେ ମହାଭାଗଗଣ, ହେ ନିଷ୍ପାପଗଣ, ଶୁଣନ୍ତୁ; ସେମାନେ ମୋ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କଲେ।
3.170.20
ततो वाग्भिः प्रशस्ताभिस्त्रिदशाः पृथिवीपते ।
तुष्टुवुर्मां प्रसन्नास्ते यथा देवं पुरंदरम् ॥ ३.१७०.२० ॥
ତା'ପରେ, ହେ ପୃଥିବୀପତି, ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ବାଣୀରେ ମୋର ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯେପରି ଦେବ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର କରାଯାଏ।
3.170.21
रथेनानेन मघवा जितवाञ्शम्बरं युधि ।
नमुचिं बलवृत्रौ च प्रह्लादनरकावपि ॥ ३.१७०.२१ ॥
ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ମଘବା (ଇନ୍ଦ୍ର) ଯୁଦ୍ଧରେ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ; ନମୁଚି, ବଳ ଓ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ନରକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
3.170.22
बहूनि च सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदान्यपि ।
रथेनानेन दैत्यानां जितवान्मघवा युधि ॥ ३.१७०.२२ ॥
ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ମଘବା (ଇନ୍ଦ୍ର) ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କର ଅନେକ ସହସ୍ର, ପ୍ରୟୁତ ଓ ଅର୍ବୁଦକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଥିଲେ।
3.170.23
न्वमप्यनेन कौन्तेय निबातकवचान्रणे ।
विजेता युधि विक्रम्य पुरेव मघवा वशी ॥ ३.१७०.२३ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିବାତକବଚଙ୍କୁ ପରାକ୍ରମରେ ଜିତିବ; ପୂର୍ବରେ ମଘବା (ଇନ୍ଦ୍ର) ଆତ୍ମସଂଯମୀ ହୋଇ ଜିତିଥିଲେ ପରି।
3.170.24
अयंच शङ्खप्रवरो येन जेतासि दानवान् ।
अनेन विजिता लोका शक्रेणापि महात्मना ॥ ३.१७०.२४ ॥
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍ଖ ମଧ୍ୟ — ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଜିତିବ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମହାତ୍ମା ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
3.170.25
प्रदीयमानं देवैस्तं देवदत्तं जलोद्भवम् ।
प्रत्यगृह्णां जयायैनं स्तूयमानस्तदाऽमरैः ॥ ३.१७०.२५ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିବା, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସେହି ଦେବଦତ୍ତ ଶଙ୍ଖକୁ ମୁଁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କଲି; ସେତେବେଳେ ଅମରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ।
3.170.26
स शङ्खी कवची वाणी प्रगृहीतशरासनः ।
दानवालयमत्युग्रं प्रयातोस्मि युयुत्सया ॥ ३.१७०.२६ ॥
ଶଙ୍ଖ ଧାରଣ କରି, କବଚ ପିନ୍ଧି, ବାଣ ସହିତ, ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ଅତି ଉଗ୍ର ଆବାସ ଆଡ଼େ ଗଲି।