ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.174.1
अदृश्यमानास्ते दैत्या योधयन्ति स्म मायया ।
अदृश्यनास्त्रवीर्येण तानप्यहमयोधयम् ॥ ३.१७४.१ ॥
ಕಾಣದಂತೆ ಆ ದೈತ್ಯರು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು; ಕಾಣದ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನೂ ಅವರೊಡನೆ ಹೋರಾಡಿದೆ.
3.174.2
गाण्डीवमुक्ता विशिखाः सम्यगस्त्रप्रचोदिताः ।
अच्छिन्दन्नुत्तमाङ्गानि यत्रयत्र स्म तेऽभवन् ॥ ३.१७४.२ ॥
ಗಾಂಡೀವದಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳು, ಅಸ್ತ್ರಮಂತ್ರದಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ, ಅವರಿದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವರ ತಲೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದವು.
3.174.3
ततो निवातकवचा वध्यमाना मया युधि ।
संहृत्य रमायां सहसा प्राविशन्पुरमात्मनः ॥ ३.१७४.३ ॥
ಆಗ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿವಾತಕವಚರು ತಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂದೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸಹಸಾ ರಮಾ ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
3.174.4
व्यपयातेषु दैत्येषु प्रादुर्भूते च दर्शने ।
अपश्यं दानवांस्तत्र हताञ्शतसहस्रशः ॥ ३.१७४.४ ॥
ದೈತ್ಯರು ಹಿಂತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಸಾವಿರ ದಾನವರು ಹತರಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.
3.174.5
विनिष्पिष्टानि तत्रैषां शस्त्राण्याभरणानि च ।
शतशः स्म प्रदृश्यन्ते गात्राणि कवचानि च ॥ ३.१७४.५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಯುಧಗಳೂ ಆಭರಣಗಳೂ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು; ನೂರಾರು ದೇಹಗಳೂ ಕವಚಗಳೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
3.174.6
हयानां नान्तरं ह्यासीत्पदाद्विचलितुं पदम् ।
उत्पत्य सहसा तस्थुरन्तरिक्षगमास्ततः ॥ ३.१७४.६ ॥
ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಕಾಲು ಅಲುಗಾಡಿಸುವಷ್ಟು ಸ್ಥಳವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವು ಸಹಸಾ ಎಗರಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವವುಗಳಾಗಿ ನಿಂತವು.
3.174.7
ततो निवातकवचा व्योम संछाद्य केवलम् ।
अदृश्या ह्यभ्यवर्तन्त विसृजन्तः शिलोच्चयान् ॥ ३.१७४.७ ॥
ಆಗ ನಿವಾತಕವಚರು ಆಕಾಶವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದರು. ಕಾಣದಂತೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಲ್ಲಿನ ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಎಸೆದರು.
3.174.8
अन्तर्भूमिगताश्चान्ये हयानां चरणानथ ।
व्यगृह्णन्दानवा घोरा रथचक्रे च भारत ॥ ३.१७४.८ ॥
ಇತರ ಕೆಲವರು ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕುದುರೆಗಳ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು. ಭಾರತನೇ, ಆ ಭಯಾನಕ ದಾನವರು ರಥದ ಚಕ್ರಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದರು.
3.174.9
विनिगृह्य हयांश्चान्ये रथं च मम युध्यतः ।
सर्वतो मामविध्यन्त सरथं धरणीधरैः ॥ ३.१७४.९ ॥
ಇತರರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ತಡೆದರು, ನಾನು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ರಥವನ್ನೂ ತಡೆದರು. ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಆ ಪರ್ವತಗಳು ರಥ ಸಹಿತ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದವು.
3.174.10
पर्वतैरुपचीयद्भिः पतद्भिश्च तथाऽपरैः ।
स देशो यत्रवर्तामि गुहेव समपद्यत ॥ ३.१७४.१० ॥
ರಾಶಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ, ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ, ನಾನು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳ ಗುಹೆಯಂತಾಯಿತು.
3.174.11
पर्वतैश्चाद्यमानोऽहं निगृहीतैश्च वाजिभिः ।
अगच्छं परमामार्तिं मातलिस्तदलक्षयत् ॥ ३.१७४.११ ॥
ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ತಡೆಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ವೇದನೆಗೆ ಒಳಗಾದೆ. ಮಾತಲಿ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ.
3.174.12
लक्षयित्वा च मां भीतमिदं वचनमब्रवीत् ।
आर्जुनार्जुन मा भैस्त्वं वज्रमस्त्रमुदीरय ॥ ३.१७४.१२ ॥
ನಾನು ಭಯಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ: "ಅರ್ಜುನ, ಅರ್ಜುನ, ಭಯಪಡಬೇಡ! ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸು."
3.174.13
ततोऽहं तस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा वज्रमुदीरयम् ।
देवराजस् दयितं वज्रमस्त्रं नराधिप ॥ ३.१७४.१३ ॥
ಆಗ ನಾನು ಅವನ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನ ಪ್ರಿಯವಾದ ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆನು, ಓ ನರಾಧಿಪ.
3.174.14
अचलं स्थानमासाद्य गाण्डीवमनुमन्त्र्य च ।
अमुञ्चं वज्रसंस्पर्शानायतान्निशिताञ्सरान् ॥ ३.१७४.१४ ॥
ಅಚಲ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ವಜ್ರಸ್ಪರ್ಶದ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಳೆದ, ಹರಿತ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆನು.
3.174.15
ततो मायाश् ताः सर्वा निवातकवचांश्च तान् ।
ते वज्रचोदिता बाणा वज्रभूताः रसमाविशन् ॥ ३.१७४.१५ ॥
ಆಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳನ್ನೂ, ನಿವಾತಕವಚರನ್ನೂ — ವಜ್ರದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ ಆ ಬಾಣಗಳು, ವಜ್ರರೂಪವಾಗಿ ಅವರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು.
3.174.16
ते वज्रवेगविहता दानवाः पर्वतोपमाः ।
इतरेतरमाश्लिष्य न्यपतन्पृथिवीतले ॥ ३.१७४.१६ ॥
ವಜ್ರವೇಗದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದಾನವರು, ಪರ್ವತಗಳಂತೆ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಭೂತಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು.
3.174.17
अन्तर्भूमौ च येऽगृह्णन्दानवा रथवाजिनः ।
अनुप्रविश्य तान्वाणाः प्राहिण्वन्यमसादनम् ॥ ३.१७४.१७ ॥
ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ರಥ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ದಾನವರನ್ನು, ಬಾಣಗಳು ಅವರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದವು.
3.174.18
हतैर्निवातकवचैर्निरस्तैः पर्वतोपमैः ।
समाच्छाद्यत देशः स विकीर्णैरिव पर्वतैः ॥ ३.१७४.१८ ॥
ಹತರಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಪರ್ವತಸದೃಶ ನಿವಾತಕವಚರಿಂದ ಆ ಪ್ರದೇಶ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು — ಚದುರಿದ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ.
3.174.19
न हयानां क्षतिः काचिन्न रथस् न मातलेः ।
मम चादृश्यत तदा तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७४.१९ ॥
ಕುದುರೆಗಳಿಗಾಗಲಿ, ರಥಕ್ಕಾಗಲಿ, ಮಾತಲಿಗಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ನನಗೂ ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಅದ್ಭುತದಂತಾಯಿತು.
3.174.20
ततो मां प्रहसन्राजन्मातलिः प्रत्यभाषत ।
नैतदर्जुन देवेषु त्वयि वीर्यं यदीक्ष्यते ॥ ३.१७४.२० ॥
ಆಗ ರಾಜನೇ, ಮಾತಲಿ ನಗುತ್ತಾ ನನಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಅರ್ಜುನ, ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮ ಹೀಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
3.174.21
हतेष्वसुरसङ्घेषु दारास्तेषां तु सर्वशः ।
प्राक्रोशन्नगरे तस्मिन्यथा शरदि लक्ष्मणाः ॥ ३.१७४.२१ ॥
ಅಸುರ ಗುಂಪುಗಳು ಹತವಾದಾಗ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಹೆಂಡಿರುಗಳು ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಶರದೃತುವಿನ ಕೊಕ್ಕರೆಗಳಂತೆ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂಗಿದರು.
3.174.22
ततो मातलिना सार्धमहं तत्पुरमभ्ययाम् ।
त्रासयन्रथघोषेण निवातकवचस्त्रियः ॥ ३.१७४.२२ ॥
ಆಗ ನಾನು ಮಾತಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಪುರದ ಕಡೆಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದೆನು; ರಥದ ಘೋಷದಿಂದ ನಿವಾತಕವಚರ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಭಯಪಡಿಸುತ್ತಾ.
3.174.23
तान्दृष्ट्वा दशसाहस्रान्मयूरसदृशान्हयान् ।
रथं च रविसंकाशं प्राद्रवन्गणशः स्त्रियः ॥ ३.१७४.२३ ॥
ನವಿಲುಗಳಂತಿದ್ದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ರಥವನ್ನೂ ನೋಡಿ ಹೆಂಗಸರು ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಓಡಿದರು.
3.174.24
ताभिराभरणैः शब्दस्त्रासिताभिः समीरितः ।
शिलानामिव शैलेषु पतन्तीनामभूत्तदा ॥ ३.१७४.२४ ॥
ಭಯಗೊಂಡ ಆ ಹೆಂಗಸರ ಆಭರಣಗಳ ಶಬ್ದವು ಆಗ ಪರ್ವತಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಕಲ್ಲುಗಳ ಸದ್ದಿನಂತೆ ಎದ್ದಿತು.
3.174.25
वित्रस्ता दैत्यनार्यस्ताः स्वानि वेश्मान्यथाविशन् ।
बहुरत्नविचित्राणि शातकुम्भमयानि च ॥ ३.१७४.२५ ॥
ಭಯಭೀತರಾದ ದೈತ್ಯ ನಾರಿಯರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಅವು ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.
3.174.26
तदद्भुताकारमहं दृष्ट्वा नगरमुत्तमम् ।
विशिष्टं देवनगरादपृच्छं मातलिं ततः ॥ ३.१७४.२६ ॥
ಆ ಅದ್ಭುತ ಆಕಾರದ ಉತ್ತಮ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವನಗರಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅದರ ಕುರಿತು ನಾನು ಆಗ ಮಾತಲಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ.
3.174.27
इदमेवंविधं कस्माद्देवता न विशन्त्युत ।
पुरंदरपुराद्धीदं विशिष्टमिति लक्षये ॥ ३.१७४.२७ ॥
ಇಂಥದು ಇದು, ದೇವತೆಗಳು ಏಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಇಂದ್ರನ ನಗರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ನಾನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.174.28
आसीदिदं पुरा पार्थ देवराजस्य नः पुरम् ।
ततो निवातकवचैरितः प्रच्याविताः सुराः ॥ ३.१७४.२८ ॥
ಪೃಥೆಯ ಮಗನೇ, ಇದು ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ದೇವರಾಜನ ನಗರವಾಗಿತ್ತು; ನಂತರ ನಿವಾತಕವಚರು ಇದನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿದರು.
3.174.29
तपस्तप्त्वा महत्तीव्रं प्रसाद्य च पितामहम् ।
इदं वृतं निवासाय देवेभ्यश्चाभयं युधि ॥ ३.१७४.२९ ॥
ಮಹಾ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ತಮ್ಮ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನೂ ಬೇಡಿದರು.
3.174.30
ततः शक्रेण भगवान्स्वयंभूरभिचोदितः ।
विधत्तां भगवानत्रेत्यात्मनो हितकाम्यया ॥ ३.१७४.३० ॥
ಆಗ ಇಂದ್ರನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಸ್ವಯಂಭು ಭಗವಂತನು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಹಿತಕಾಮನೆಯಿಂದ ವಿಧಿಸಲಿ.
3.174.31
तत उक्तो भगवता दिष्टमत्रेति भारत ।
भवितान्तस्त्वमप्येषां देहेनान्येन वृत्रहन् ॥ ३.१७४.३१ ॥
ಆಗ ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಭಾರತ, ಇಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ನೆರವೇರುವುದು. ವೃತ್ರಹಂತನೇ, ನೀನೂ ಬೇರೊಂದು ದೇಹದಿಂದ ಇವರಿಗೆ ಅಂತ್ಯಕಾರಕನಾಗುವೆ.'
3.174.32
तत एषां वधार्थाय शक्रोऽस्त्राणि ददौ तव ।
न हि शक्याः सुरैर्हन्तुं य एते निहतास्त्वया ॥ ३.१७४.३२ ॥
ಆಗ ಇವರನ್ನು ವಧಿಸಲು ಇಂದ್ರನು ನಿನಗೆ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ನೀನು ಕೊಂದ ಇವರನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
3.174.33
कालस्य परिणामेन ततस्त्वमिह भारत ।
एषामन्तकरः प्राप्तस्तत्त्वया च कृतं तथा ॥ ३.१७४.३३ ॥
ಕಾಲದ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ, ಭಾರತ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಇವರಿಗೆ ಅಂತಕನಾಗಿ ಬಂದಿರುವೆ; ನಿನ್ನಿಂದ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
3.174.34
दानवानां विनाशार्थं महास्त्राणां महद्बलम् ।
ग्राहितस्त्वं महेन्द्रेण पुरुषेन्द्र तदुत्तमम् ॥ ३.१७४.३४ ॥
ದಾನವರ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ, ಮಹಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಹಾ ಬಲವನ್ನು, ಪುರುಷೇಂದ್ರನೇ, ಮಹೇಂದ್ರನು ನಿನಗೆ ಆ ಉತ್ತಮವನ್ನು ಪಡೆಯಿಸಿದನು.
3.174.35
ततः प्रशाम्य नगरं दानवांश्च निहत्य तान् ।
पुनर्मातलिना सार्धमगमं देवसद्म तत् ॥ ३.१७४.३५ ॥
ಆಗ ನಗರವನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ, ಆ ದಾನವರನ್ನು ಕೊಂದು, ಮಾತಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಆ ದೇವಸದನಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋದೆನು.