மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.174.1
अदृश्यमानास्ते दैत्या योधयन्ति स्म मायया ।
अदृश्यनास्त्रवीर्येण तानप्यहमयोधयम् ॥ ३.१७४.१ ॥
கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அந்த அசுரர்கள் மாயையால் போரிட்டனர்; நானும் கண்ணுக்குத் தெரியாத அஸ்திரங்களின் வீரியத்தால் அவர்களுடன் போரிட்டேன்.
3.174.2
गाण्डीवमुक्ता विशिखाः सम्यगस्त्रप्रचोदिताः ।
अच्छिन्दन्नुत्तमाङ्गानि यत्रयत्र स्म तेऽभवन् ॥ ३.१७४.२ ॥
காண்டீவத்திலிருந்து விடுபட்ட அம்புகள், அஸ்திர மந்திரத்தால் நன்கு செலுத்தப்பட்டு, அவர்கள் எங்கெங்கு இருந்தார்களோ அங்கங்கே அவர்களின் தலைகளை அறுத்தன.
3.174.3
ततो निवातकवचा वध्यमाना मया युधि ।
संहृत्य रमायां सहसा प्राविशन्पुरमात्मनः ॥ ३.१७४.३ ॥
அப்போது போரில் என்னால் கொல்லப்பட்ட நிவாதகவசர்கள், தம்மைச் சுருக்கிக்கொண்டு திடீரென ரமை எனும் பகுதியில், தங்கள் நகருக்குள் நுழைந்தனர்.
3.174.4
व्यपयातेषु दैत्येषु प्रादुर्भूते च दर्शने ।
अपश्यं दानवांस्तत्र हताञ्शतसहस्रशः ॥ ३.१७४.४ ॥
அசுரர்கள் விலகிப் போனபின்னும், பார்வை மீண்டும் தெளிவானபோதும், அங்கே நூறாயிரக்கணக்கான தானவர்கள் கொல்லப்பட்டிருப்பதை நான் கண்டேன்.
3.174.5
विनिष्पिष्टानि तत्रैषां शस्त्राण्याभरणानि च ।
शतशः स्म प्रदृश्यन्ते गात्राणि कवचानि च ॥ ३.१७४.५ ॥
அங்கே அவர்களின் ஆயுதங்களும் அணிகலன்களும் நொறுக்கப்பட்டுக் கிடந்தன; நூற்றுக்கணக்கான உடல்களும் கவசங்களும் தென்பட்டன.
3.174.6
हयानां नान्तरं ह्यासीत्पदाद्विचलितुं पदम् ।
उत्पत्य सहसा तस्थुरन्तरिक्षगमास्ततः ॥ ३.१७४.६ ॥
குதிரைகளுக்குக் கால் வைத்து அசைய இடமே இல்லை; பின்னர் அவை திடீரென மேலெழுந்து ஆகாயத்தில் செல்பவையாக நின்றன.
3.174.7
ततो निवातकवचा व्योम संछाद्य केवलम् ।
अदृश्या ह्यभ्यवर्तन्त विसृजन्तः शिलोच्चयान् ॥ ३.१७४.७ ॥
பின்னர் நிவாதகவசர்கள் வானத்தை முழுவதுமாக மறைத்தனர். அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக முன்னேறி பாறைக் குவியல்களை வீசினர்.
3.174.8
अन्तर्भूमिगताश्चान्ये हयानां चरणानथ ।
व्यगृह्णन्दानवा घोरा रथचक्रे च भारत ॥ ३.१७४.८ ॥
வேறு சிலர் பூமிக்குள் சென்று குதிரைகளின் கால்களைப் பிடித்தனர். பாரதனே, அந்தக் கொடிய தானவர்கள் தேர்ச் சக்கரங்களையும் பற்றினர்.
3.174.9
विनिगृह्य हयांश्चान्ये रथं च मम युध्यतः ।
सर्वतो मामविध्यन्त सरथं धरणीधरैः ॥ ३.१७४.९ ॥
வேறு சிலர் குதிரைகளைத் தடுத்து நிறுத்தினர்; நான் போரிடும்போது என் தேரையும் தடுத்தனர். எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அந்த மலைகள் என்னையும் தேருடன் தாக்கின.
3.174.10
पर्वतैरुपचीयद्भिः पतद्भिश्च तथाऽपरैः ।
स देशो यत्रवर्तामि गुहेव समपद्यत ॥ ३.१७४.१० ॥
குவிந்து விழுந்த மலைகளாலும் மற்றவற்றாலும், நான் சுழன்று கொண்டிருந்த அந்த இடம் ஒரு குகை போல ஆனது.
3.174.11
पर्वतैश्चाद्यमानोऽहं निगृहीतैश्च वाजिभिः ।
अगच्छं परमामार्तिं मातलिस्तदलक्षयत् ॥ ३.१७४.११ ॥
மலைகளால் தாக்கப்பட்டும், தடுக்கப்பட்ட குதிரைகளால் நான் பெரும் துயரத்தை அடைந்தேன். மாதலி அதைக் கவனித்தான்.
3.174.12
लक्षयित्वा च मां भीतमिदं वचनमब्रवीत् ।
आर्जुनार्जुन मा भैस्त्वं वज्रमस्त्रमुदीरय ॥ ३.१७४.१२ ॥
நான் அஞ்சியிருப்பதைக் கண்டு அவன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்: "அர்ஜுனா, அர்ஜுனா, அஞ்சாதே! வஜ்ர அஸ்திரத்தை ஏவு."
3.174.13
ततोऽहं तस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा वज्रमुदीरयम् ।
देवराजस् दयितं वज्रमस्त्रं नराधिप ॥ ३.१७४.१३ ॥
அப்போது நான் அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தேவர்களின் அரசன் இந்திரனுக்குப் பிரியமான வஜ்ர அஸ்திரத்தைச் செலுத்தினேன், மன்னனே.
3.174.14
अचलं स्थानमासाद्य गाण्डीवमनुमन्त्र्य च ।
अमुञ्चं वज्रसंस्पर्शानायतान्निशिताञ्सरान् ॥ ३.१७४.१४ ॥
அசையாத இடத்தை அடைந்து, காண்டீவத்தை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, வஜ்ரத்தின் தொடுதல் கொண்ட, முழுதாக இழுக்கப்பட்ட கூர்மையான அம்புகளைச் செலுத்தினேன்.
3.174.15
ततो मायाश् ताः सर्वा निवातकवचांश्च तान् ।
ते वज्रचोदिता बाणा वज्रभूताः रसमाविशन् ॥ ३.१७४.१५ ॥
அப்போது அந்த மாயைகளையும், நிவாதகவசர்களையும் — வஜ்ரத்தால் செலுத்தப்பட்ட அந்த அம்புகள், வஜ்ரமாகி, அவர்கள் உள்ளே ஊடுருவின.
3.174.16
ते वज्रवेगविहता दानवाः पर्वतोपमाः ।
इतरेतरमाश्लिष्य न्यपतन्पृथिवीतले ॥ ३.१७४.१६ ॥
வஜ்ரத்தின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த தானவர்கள், மலைகளைப் போல, ஒருவரையொருவர் பற்றிக்கொண்டு பூமியின் மேல் விழுந்தனர்.
3.174.17
अन्तर्भूमौ च येऽगृह्णन्दानवा रथवाजिनः ।
अनुप्रविश्य तान्वाणाः प्राहिण्वन्यमसादनम् ॥ ३.१७४.१७ ॥
நிலத்தின் அடியில் தேர்களும் குதிரைகளுடன் பதுங்கிய தானவர்களை, அம்புகள் அவர்களுள் ஊடுருவி யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்பின.
3.174.18
हतैर्निवातकवचैर्निरस्तैः पर्वतोपमैः ।
समाच्छाद्यत देशः स विकीर्णैरिव पर्वतैः ॥ ३.१७४.१८ ॥
கொல்லப்பட்டும் வீழ்த்தப்பட்டும் கிடந்த மலைபோன்ற நிவாதகவசர்களால் அந்த இடம் மூடப்பட்டது; சிதறிய மலைகளால் மூடப்பட்டதுபோல.
3.174.19
न हयानां क्षतिः काचिन्न रथस् न मातलेः ।
मम चादृश्यत तदा तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ३.१७४.१९ ॥
குதிரைகளுக்கோ, தேருக்கோ, மாதலிக்கோ எந்த சேதமும் ஏற்படவில்லை; அப்போது எனக்கும் எதுவும் தென்படவில்லை; அது அற்புதமாகத் தோன்றியது.
3.174.20
ततो मां प्रहसन्राजन्मातलिः प्रत्यभाषत ।
नैतदर्जुन देवेषु त्वयि वीर्यं यदीक्ष्यते ॥ ३.१७४.२० ॥
அப்போது அரசனே, மாதலி என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி பதிலளித்தார்: அர்ஜுனா, இது தேவர்களிடையே உன் வீரியமாகக் காணப்படுவதில்லை.
3.174.21
हतेष्वसुरसङ्घेषु दारास्तेषां तु सर्वशः ।
प्राक्रोशन्नगरे तस्मिन्यथा शरदि लक्ष्मणाः ॥ ३.१७४.२१ ॥
அசுரக் கூட்டங்கள் கொல்லப்பட்டபோது அவர்களுடைய மனைவியர் அனைவரும் அந்த நகரில் சரத் காலத்தில் கொக்குகள் போல அழுது கூவினர்.
3.174.22
ततो मातलिना सार्धमहं तत्पुरमभ्ययाम् ।
त्रासयन्रथघोषेण निवातकवचस्त्रियः ॥ ३.१७४.२२ ॥
அப்போது நான் மாதலியுடன் அந்த நகரத்தை நெருங்கினேன்; தேரின் முழக்கத்தால் நிவாதகவசர்களின் பெண்களை அச்சுறுத்தினேன்.
3.174.23
तान्दृष्ट्वा दशसाहस्रान्मयूरसदृशान्हयान् ।
रथं च रविसंकाशं प्राद्रवन्गणशः स्त्रियः ॥ ३.१७४.२३ ॥
மயில்களைப் போன்ற பத்தாயிரம் குதிரைகளையும் சூரியனைப் போன்ற தேரையும் கண்டு, பெண்கள் கூட்டம் கூட்டமாக ஓடினர்.
3.174.24
ताभिराभरणैः शब्दस्त्रासिताभिः समीरितः ।
शिलानामिव शैलेषु पतन्तीनामभूत्तदा ॥ ३.१७४.२४ ॥
அச்சத்தால் நடுங்கிய அவர்களின் ஆபரணங்களின் ஒலி, மலைகளின் மேல் விழும் பாறைகளின் ஓசை போல் அப்போது எழுந்தது.
3.174.25
वित्रस्ता दैत्यनार्यस्ताः स्वानि वेश्मान्यथाविशन् ।
बहुरत्नविचित्राणि शातकुम्भमयानि च ॥ ३.१७४.२५ ॥
பயந்துபோன தைத்திய பெண்கள் தங்கள் சொந்த மாளிகைகளுக்குள் நுழைந்தனர்; அவை பல ரத்தினங்களால் அழகுற்றவையும் பொன்னால் ஆனவையுமாக இருந்தன.
3.174.26
तदद्भुताकारमहं दृष्ट्वा नगरमुत्तमम् ।
विशिष्टं देवनगरादपृच्छं मातलिं ततः ॥ ३.१७४.२६ ॥
அந்த அற்புத வடிவமுடைய உத்தமமான நகரைக் கண்டு, தேவநகரைவிடச் சிறந்ததான அதைப் பற்றி நான் அப்போது மாதலியிடம் கேட்டேன்.
3.174.27
इदमेवंविधं कस्माद्देवता न विशन्त्युत ।
पुरंदरपुराद्धीदं विशिष्टमिति लक्षये ॥ ३.१७४.२७ ॥
இத்தகைய இது ஏன் தேவர்கள் நுழைவதில்லை? புரந்தரனின் நகரைவிடவும் இது சிறந்தது என்று நான் உணர்கிறேன்.
3.174.28
आसीदिदं पुरा पार्थ देवराजस्य नः पुरम् ।
ततो निवातकवचैरितः प्रच्याविताः सुराः ॥ ३.१७४.२८ ॥
பிருதையின் மகனே, இது முன்பு நம் தேவராஜனின் நகரமாக இருந்தது; பின்னர் நிவாதகவசர்களால் கைப்பற்றப்பட்டு தேவர்கள் துரத்தப்பட்டனர்.
3.174.29
तपस्तप्त्वा महत्तीव्रं प्रसाद्य च पितामहम् ।
इदं वृतं निवासाय देवेभ्यश्चाभयं युधि ॥ ३.१७४.२९ ॥
பெரும் கடுந்தவம் செய்து, பிதாமகரை மனம் மகிழ்வித்து, அவர்கள் தங்கள் வாசத்திற்காக இந்த நகரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்; தேவர்களுக்குப் போரில் அபயமும் வேண்டினர்.
3.174.30
ततः शक्रेण भगवान्स्वयंभूरभिचोदितः ।
विधत्तां भगवानत्रेत्यात्मनो हितकाम्यया ॥ ३.१७४.३० ॥
அப்போது இந்திரனால் தூண்டப்பட்ட சுயம்புவாகிய பகவான், இங்கு வந்து தனது நன்மையின் விருப்பத்தால் ஏற்பாடு செய்யட்டும்.
3.174.31
तत उक्तो भगवता दिष्टमत्रेति भारत ।
भवितान्तस्त्वमप्येषां देहेनान्येन वृत्रहन् ॥ ३.१७४.३१ ॥
அப்போது பகவானால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டது: 'பாரதா, இங்கே விதிக்கப்பட்டது நிகழும். வൃத்திரனைக் கொன்றவனே, நீயும் வேறொரு உடலில் இவர்களுக்கு முடிவு தருவாய்.'
3.174.32
तत एषां वधार्थाय शक्रोऽस्त्राणि ददौ तव ।
न हि शक्याः सुरैर्हन्तुं य एते निहतास्त्वया ॥ ३.१७४.३२ ॥
பின்னர் இவர்களைக் கொல்லுவதற்காக இந்திரன் உனக்கு ஆயுதங்களைக் கொடுத்தான். உன்னால் கொல்லப்பட்ட இவர்களை தேவர்களால் கொல்ல இயலாது.
3.174.33
कालस्य परिणामेन ततस्त्वमिह भारत ।
एषामन्तकरः प्राप्तस्तत्त्वया च कृतं तथा ॥ ३.१७४.३३ ॥
காலத்தின் முதிர்ச்சியால், பாரதா, நீ இங்கு இவர்களுக்கு அந்தகனாக வந்தாய்; உன்னால் அது அவ்வாறே செய்யப்பட்டது.
3.174.34
दानवानां विनाशार्थं महास्त्राणां महद्बलम् ।
ग्राहितस्त्वं महेन्द्रेण पुरुषेन्द्र तदुत्तमम् ॥ ३.१७४.३४ ॥
தானவர்களை அழிப்பதற்காக, பெரும் அஸ்திரங்களின் பெரும் வலிமையை, புருடேந்திரா, மகேந்திரன் உனக்கு அந்த உயர்ந்ததை ஏற்கச் செய்தான்.
3.174.35
ततः प्रशाम्य नगरं दानवांश्च निहत्य तान् ।
पुनर्मातलिना सार्धमगमं देवसद्म तत् ॥ ३.१७४.३५ ॥
பின்னர் நகரத்தை அமைதிப்படுத்தி, அந்த தானவர்களைக் கொன்று, மாதலியுடன் மீண்டும் அந்த தேவ-சதனத்துக்குச் சென்றேன்.