ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.22.1
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्यरुचिरं धनुः ।
शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम् ॥ ३.२२.१ ॥
ಆಗ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಸುಂದರ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸೌಭದಿಂದ ದೇವವಿರೋಧಿಗಳ ತಲೆಗಳನ್ನು ಉರುಳಿಸಿದೆನು.
3.22.2
शरांश्चाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजसः ।
प्रैषयं साल्वराजाय शार्ङ्गमुक्तान्सुवाससः ॥ ३.२२.२ ॥
ಹಾವುಗಳಂತಿರುವ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುವ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಳ್ವರಾಜನತ್ತ ಕಳುಹಿಸಿದೆನು; ಅವು ಸುಂದರ ಗರಿಗಳುಳ್ಳವು.
3.22.3
ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह ।
अन्तर्हितं माययाऽभूत्ततोऽहं विस्मितोऽभवम् ॥ ३.२२.३ ॥
ಆಗ ಕುರುಕುಲದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತವನೇ, ಸೌಭವು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅದು ಅದೃಶ್ಯವಾಯಿತು; ಆಗ ನಾನು ವಿಸ್ಮಿತನಾದೆನು.
3.22.4
अथ दानवसङ्घास्ते विकृताननमूर्धजाः ।
उदक्रोशन्महाराज धिष्ठिते मयि भारत ॥ ३.२२.४ ॥
ಆಗ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಭಾರತನೇ, ನಾನು ನಿಂತಿರುವಾಗ, ವಿಕೃತ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕೂದಲಿನ ಆ ದಾನವ ಸಮೂಹಗಳು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದವು.
3.22.5
ततोऽस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महारणे ।
अयोजयं तद्वधाय ततः शब्द उपारमत् ॥ ३.२२.५ ॥
ಆಗ ನಾನು ಶಬ್ದವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅವಸರದಿಂದ ಮಹಾರಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ವಧೆಗಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆನು; ಆಗ ಶಬ್ದ ನಿಂತಿತು.
3.22.6
हतास्ते दानवाः सर्वे यैः स शब्द उदीरितः ।
शरैरादित्यसंकशैर्ज्वलितैः शब्दसाधनैः ॥ ३.२२.६ ॥
ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದ ಆ ದಾನವರೆಲ್ಲರೂ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ಶಬ್ದವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹತರಾದರು.
3.22.7
तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतोऽभवत् ।
शब्दोऽपरो महाराज तत्रापि प्राहरं शरैः ॥ ३.२२.७ ॥
ಆ ಶಬ್ದ ನಿಂತ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಬೇರೊಂದು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಶಬ್ದ ಹುಟ್ಟಿತು. ಮಹಾರಾಜ, ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಹರಿಸಿದೆನು.
3.22.8
एवं दश दिशः सर्वास्तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया ॥ ३.२२.८ ॥
ಹೀಗೆ, ಭಾರತ, ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಅಡ್ಡಲಾಗಿಯೂ ಮೇಲಕ್ಕೂ ಅಸುರರು ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದರು. ಅವರೂ ನನ್ನಿಂದ ಹತರಾದರು.
3.22.9
ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत ।
सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी ॥ ३.२२.९ ॥
ಬಳಿಕ ಪ್ರಾಗ್ಜ್ಯೋತಿಷಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅದು ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ವೀರ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಚಲಿಸುವ ಸೌಭವು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸಿತು.
3.22.10
ततो लोकान्तकरणो दानवो दारुणाकृतिः ।
शिलावर्षेण महता सहसा मां समावृणोत् ॥ ३.२२.१० ॥
ಆಗ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವ, ಭಯಂಕರ ರೂಪದ ಆ ದಾನವನು ದಿಢೀರನೆ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಮಳೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು.
3.22.11
सोहं पर्वतवर्षेण वध्यमानः समन्ततः ।
वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितोऽभवम् ॥ ३.२२.११ ॥
ನಾನು, ಪರ್ವತಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ರಾಜೇಂದ್ರ, ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹುತ್ತದಂತಾದೆನು.
3.22.12
ततोऽहं पर्वतचितः सहयः सहसारथिः ।
अप्रख्यातिमियां राजन्सध्वजः पर्वतैश्चितः ॥ ३.२२.१२ ॥
ಆಗ ನಾನು, ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರಥಿಯೊಂದಿಗೆ, ರಾಜನೇ, ಧ್ವಜದೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು ಕಾಣದಂತಾದೆನು.
3.22.13
ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्सैनिकास्तदा ।
ते भयर्ता दिशः सर्वे सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.१३ ॥
ಆಗ ನನ್ನ ವೃಷ್ಣಿ ವೀರ ಸೈನಿಕರು ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಹಠಾತ್ತನೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋದರು.
3.22.14
ततो हाहाकृतमभूत्सर्वं किल विशांपते ।
द्यौश्च भूमिश्च खं चैवादृश्यमाने तथा मयि ॥ ३.२२.१४ ॥
ಆಗ ಪ್ರಜಾಪತಿಯೇ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು; ನಾನು ಕಾಣದಾದಾಗ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ ಕೂಡ…
3.22.15
ततो विषण्णमनसो मम राजन्सुहृज्जनाः ।
रुरुदुश्चुक्रुशुश्चैव दुःखशोकसमन्विताः ॥ ३.२२.१५ ॥
ಆಗ ರಾಜನೇ, ನನ್ನ ಬೇಸರಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಿತೈಷಿಗಳು ಅತ್ತು ಕಿರುಚಿದರು, ದುಃಖ ಶೋಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದವರಾಗಿ.
3.22.16
द्विषतां च प्रहर्षोऽभूदार्तिश्च सुहृदामपि ।
एवं विजितवान्वीर पश्चादश्रौषमच्युत ॥ ३.२२.१६ ॥
ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವಾಯಿತು, ಮಿತ್ರರಿಗೂ ವೇದನೆಯಾಯಿತು. ವೀರನೇ, ಅಚ್ಯುತನೇ, ಹೀಗೆ ಅವರು ಗೆದ್ದ ನಂತರ ನಾನು ಕೇಳಿದೆ.
3.22.17
ततोऽहमिन्द्रदयितं सर्वपाषाणभेदनम् ।
वज्रमुद्यम्य तान्सर्वान्पर्वतान्समशातयम् ॥ ३.२२.१७ ॥
ಆಗ ನಾನು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ, ಎಲ್ಲ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವ ವಜ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪುಡಿಮಾಡಿದೆ.
3.22.18
ततः पर्वतभारार्ता मन्दप्राणविचेष्टिताः ।
हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन् ॥ ३.२२.१८ ॥
ಆಗ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪರ್ವತಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಮಂದ ಪ್ರಾಣದಿಂದ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕುದುರೆಗಳು ನಡುಗುವಂತಾದವು.
3.22.19
मेघजाल इवाकाशे विदार्याभ्युदितं रविम् ।
दृष्ट्वा मां बान्धवाः सर्वे हर्षमाहारयन्पुनः ॥ ३.२२.१९ ॥
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೇಘಜಾಲವನ್ನು ಸೀಳಿ ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ, ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೆ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು.
3.22.20
ततः पर्वतभारार्तान्मन्दप्राणविचेष्टितान् ।
हयान्संदृश्य मां सूतः प्राह तात्कालिकं वचः ॥ ३.२२.२० ॥
ಆಗ ಪರ್ವತಭಾರದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿ, ಮಂದ ಪ್ರಾಣದಿಂದ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾರಥಿ ನನಗೆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
3.22.21
साधु संपश्य वार्ष्णेय साल्वं सौभपतिं स्थितम् ।
अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर ॥ ३.२२.२१ ॥
ವಾರ್ಷ್ಣೇಯ, ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಸೌಭಪತಿ ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡು. ಕೃಷ್ಣ, ಇವನನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಬೇಡ; ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು.
3.22.22
मार्दवं सखितां चैव साल्वादद्य व्यपाहर ।
जहि साल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव ॥ ३.२२.२२ ॥
ಇಂದು ಸಾಲ್ವನ ಬಗೆಗಿನ ಮೃದುತ್ವವನ್ನೂ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ತೊರೆ. ಮಹಾಬಾಹು, ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ಕೇಶವ, ಇವನನ್ನು ಬದುಕಲು ಬಿಡಬೇಡ.
3.22.23
सर्वैः पराक्रमैर्वीर वध्यः शत्रुरमित्रहन् ।
न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा।
योपिस्यात्पीठगः कश्चित्किं पुनः समरे स्थितः ॥ ३.२२.२३ ॥
ವೀರ, ಶತ್ರುಸಂಹಾರಕ, ಎಲ್ಲಾ ಪರಾಕ್ರಮಗಳಿಂದಲೂ ಶತ್ರುವನ್ನು ವಧಿಸಬೇಕು. ದುರ್ಬಲ ಶತ್ರುವನ್ನೂ ಬಲವಂತನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಬಾರದು; ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವನನ್ನೂ ಕೂಡ, ಇನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಶತ್ರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೇ?
3.22.24
स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो ।
जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालोऽत्यगात्पुनः ॥ ३.२२.२४ ॥
ನೀನು, ಪುರುಷಸಿಂಹ, ಪ್ರಭು, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಇವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು. ವೃಷ್ಣಿಕುಲಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕಾಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೀರಿ ಹೋಗದಿರಲಿ.
3.22.25
जितवाञ्जामदग्न्यं यः कोटिवर्षगणान्बहून् ।
स एष नान्यैर्वध्यो हि त्वामृते नास्ति कश्चन ॥ ३.२२.२५ ॥
ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳ ಅನೇಕ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ ಪರಶುರಾಮನನ್ನು ಗೆದ್ದವನು ಇವನು; ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾರರು.
3.22.26
नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव ।
येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता ॥ ३.२२.२६ ॥
ಇವನು ಮೃದುತ್ವದಿಂದ ಗೆಲ್ಲಬಹುದಾದವನಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ; ಇವನು ನಿನ್ನ ಮಿತ್ರನೂ ಅಲ್ಲ. ವೀರನೇ, ಇವನಿಂದಲೇ ನೀನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು, ದ್ವಾರಕೆಯೂ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
3.22.27
एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाऽहं सारथेर्वचः ।
तत्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम् ॥ ३.२२.२७ ॥
ಕೌಂತೇಯ, ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಾರಥಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, 'ಇದು ಹೀಗೆಯೇ' ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆನು.
3.22.28
वधाय साल्वराजस्य सौभस्य च निपातने ।
दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्तं स्थीयतामिति ॥ ३.२२.२८ ॥
ಸಾಳ್ವರಾಜನ ವಧೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಸೌಭವನ್ನು ಬೀಳಿಸಲು, ದಾರುಕನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ: 'ವೀರನೇ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲು.'
3.22.29
ततोऽप्रतिहतं दिव्यमभोद्यमतिवीर्यवत् ।
आग्नेयमस्त्रं दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्।
योजयं तत्रधनुषा दानवान्तकरं रणे ॥ ३.२२.२९ ॥
ಆಗ ನಾನು ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಆ ದಿವ್ಯವಾದ, ಪ್ರತಿಹತವಾಗದ, ಅತಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ, ಆಗ್ನೇಯ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೂಡಿದೆನು—ಪ್ರಿಯವಾದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸುವ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ, ರಣದಲ್ಲಿ ದಾನವರನ್ನು ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಅಸ್ತ್ರ.
3.22.30
यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे ।
राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत् ॥ ३.२२.३० ॥
ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ರಣದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿ ರಾಜರನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾ ಅಸ್ತ್ರ ಅದು.
3.22.31
क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम् ।
अनुमन्त्र्याहमतुलं द्विषतां विनिबर्हणम् ॥ ३.२२.३१ ॥
ಕ್ಷುರದಂತೆ ಹರಿತವಾದ, ನಿರ್ಮಲವಾದ, ಕಾಲ, ಅಂತಕ, ಯಮನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಆ ಚಕ್ರವನ್ನು ನಾನು ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿದೆ; ಅದು ಅತುಲ್ಯವಾದುದು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.
3.22.32
जहि सौभं स्ववीर्येण ये चात्र रिपवो मम ।
इत्युक्त्वा भुजवीर्येण तस्मै प्राहिणवं रुषा ॥ ३.२२.३२ ॥
"ನಿನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಸೌಭವನ್ನು ನಾಶಮಾಡು; ಇಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡು" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನನ್ನ ಭುಜಬಲದಿಂದ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅದನ್ನು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದೆ.
3.22.33
रूपं सुदर्शनस्यासीदाकाशे पततस्तदा ।
द्वितीयस्येव सूर्यस् युगान्ते प्रतपिष्यतः ॥ ३.२२.३३ ॥
ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನದ ರೂಪ, ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಸುಡಲಿರುವ ಎರಡನೆಯ ಸೂರ್ಯನಂತಿತ್ತು.
3.22.34
तत्समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम् ।
मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छ्रितम् ॥ ३.२२.३४ ॥
ಆ ನಗರವಾದ ಸೌಭವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಕಾಂತಿಗುಂದಿದ ಅದನ್ನು, ಎತ್ತರದ ಮರವನ್ನು ಗರಗಸ ಕೊಯ್ಯುವಂತೆ, ನಡುವೆ ಸೀಳಿತು.
3.22.35
द्विधा कृतं ततः सौभं सुदर्शनबलाद्धतम् ।
महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा ॥ ३.२२.३५ ॥
ಆಗ ಸುದರ್ಶನದ ಬಲದಿಂದ ಎರಡಾಗಿ ಸೀಳಲ್ಪಟ್ಟು, ಹತವಾದ ಸೌಭವು, ಮಹೇಶ್ವರನ ಬಾಣದಿಂದ ಕಂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತ್ರಿಪುರದಂತೆ ಬಿದ್ದಿತು.
3.22.36
तस्मिन्निपतिते सौभे चक्रमागात्करं मम ।
पुनश्चादाय वेगेन साल्वायेत्यहमब्रुवम् ॥ ३.२२.३६ ॥
ಆ ಸೌಭ ಬಿದ್ದಾಗ, ಚಕ್ರ ವೇಗವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿತು. ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಸಾಲ್ವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆ.
3.22.37
ततः साल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्ते महाहवे ।
द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा ॥ ३.२२.३७ ॥
ನಂತರ ಆ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ, ಅವನು ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎರಡು ತುಂಡು ಮಾಡಿದನು; ಅದು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೆಳಗಿತು.
3.22.38
तस्मिन्विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतसः ।
हाहाभूता दिशो जग्मुरर्दिता मम सायकैः ॥ ३.२२.३८ ॥
ಆ ವೀರನು ಹತನಾದಾಗ ದಾನವರು ಭಯಭೀತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, "ಅಯ್ಯೋ" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತ, ನನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ದಿಕ್ಕುದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿದರು.
3.22.39
ततोऽहंसमवस्थाप्यरथं सौभसमीपतः ।
शङ्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृदः पर्यहर्षयम् ॥ ३.२२.३९ ॥
ನಂತರ ನಾನು ಸೌಭದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ರಥವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿ, ಸುತ್ತಲಿನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿದೆ.
3.22.40
तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम् ।
दह्यमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ताः संप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.४० ॥
ಮೇರು ಶಿಖರದಂತೆ ಇದ್ದ ಆ ನಗರ, ಗೋಪುರ ಮತ್ತು ಅಟ್ಟಾಲಗಳು ಧ್ವಂಸವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಓಡಿದರು.
3.22.41
एवं निहत्य समरे सौभं साल्वं निपात्य च ।
आनर्तात्पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम् ॥ ३.२२.४१ ॥
ಹೀಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೌಭವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಾಲ್ವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಕೆಡವಿ, ಆನರ್ತದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿದೆ.
3.22.42
तदेतत्कारणं राजन्नागमं नागसाह्वयम् ।
यद्यागां परवीरघ्न न हि जीवेत्सुयोधनः ॥ ३.२२.४२ ॥
ರಾಜನೇ, ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ನಾಗಸಾಹ್ವಯಕ್ಕೆ (ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ) ಬಂದೆ. ಶತ್ರುವೀರರ ಸಂಹಾರಕನೇ, ನಾನು ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಸುಯೋಧನನು ಖಂಡಿತ ಬದುಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
3.22.43
मय्यागतेऽथवा वीर द्यूतं न भविता तथा ।
अद्याहं किं करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम् ॥ ३.२२.४३ ॥
ಓ ವೀರನೇ, ನಾನು ಬಂದರೆ ದ್ಯೂತ ನಡೆಯದು. ಈಗ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಒಡೆದ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ನೀರಿನಂತೆ?
3.22.44
एवमुक्त्वा महाबाहुः कौरवं पुरुषोत्तमः ।
आमन्त्र्य प्रययौ श्रीमान्पाण्डवान्मधुसूदनः ॥ ३.२२.४४ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಹಾಬಾಹು ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಕೌರವನಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಪಾಂಡವರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಶ್ರೀಮಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು ಹೊರಟನು.
3.22.45
अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
राज्ञा मूर्धन्युपाघ्रातो भीमेन च महाभुजः ॥ ३.२२.४५ ॥
ಮಹಾಬಾಹು ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ರಾಜನಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು, ಭೀಮನಿಂದಲೂ.
3.22.46
परिष्वक्तश्चार्जुनेन यमाभ्यां चाभिवादितः ।
संमानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितोश्रुभिः ॥ ३.२२.४६ ॥
ಅರ್ಜುನನಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಯಮಳರಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಧೌಮ್ಯನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ದ್ರೌಪದಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
3.22.47
सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काञ्चनम् ।
आरुरोह रथं कृष्णः पाण्डवैरभिपूजितः ॥ ३.२२.४७ ॥
ಸುಭದ್ರೆ ಮತ್ತು ಅಭಿಮನ್ಯುವನ್ನು ಚಿನ್ನದ ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿ, ಪಾಂಡವರಿಂದ ಪೂಜಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ರಥವೇರಿದನು.
3.22.48
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा ।
द्वारकां प्रययौ कृष्णः समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ३.२२.४८ ॥
ಶೈಬ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಗ್ರೀವರು ಕಟ್ಟಿದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ರಥದಲ್ಲಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ಕೃಷ್ಣನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋದನು.
3.22.49
ततः प्रयते दाशार्हे धृष्टद्युम्नोपि पार्षतः ।
द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा ॥ ३.२२.४९ ॥
ಆಗ ದಾಶಾರ್ಹ (ಕೃಷ್ಣ) ಹೊರಟ ಮೇಲೆ, ಪೃಷತನ ಮಗ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನೂ ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.
3.22.50
धृष्टकेतुः स्वसारं च समादायाथ चेदिराट् ।
जगाम पाण्डवान्दृष्ट्वा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम् ॥ ३.२२.५० ॥
ಆಗ ಚೇದಿರಾಜ ಧೃಷ್ಟಕೇತು ತನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಪಾಂಡವರನ್ನು ನೋಡಿ, ರಮ್ಯವಾದ ಶುಕ್ತಿಮತೀ ನಗರಿಗೆ ತೆರಳಿದನು.
3.22.51
केकयाश्चाप्यनुज्ञाताः कौन्तेयेनामितौजसा ।
आमन्त्र्य पाण्डवान्सर्वान्प्रययुस्तेऽपि भारत ॥ ३.२२.५१ ॥
ಓ ಭಾರತನೇ! ಅಮಿತತೇಜಸ್ವಿ ಕೌಂತೇಯನ (ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ) ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಕೇಕಯರು ಕೂಡ ಎಲ್ಲ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹೊರಟರು.
3.22.52
ब्राह्मणाश्च विशश्चैव तथाविषयवासिनः ।
विसृज्यमानाः सुभृशं न त्यजन्ति स्म पाण्डवान् ॥ ३.२२.५२ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ವೈಶ್ಯರು ಮತ್ತು ಆ ದೇಶದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಕೂಡ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೂ ಅತಿಯಾದ ದುಃಖದಿಂದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.
3.22.53
समवायः स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शनः ।
आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ ॥ ३.२२.५३ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ! ಕಾಮ್ಯಕ ವನದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮರ ಆ ಸಮಾಗಮವು ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಂಡಿತು.
3.22.54
युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामनाः ।
शशास पुरुषान्काले रथान्योजयतेति वै ॥ ३.२२.५४ ॥
ಆದರೆ ಮಹಾಮನಸ್ಕ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಸೇವಕರಿಗೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರಥಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.