Mahābhārata · Adhyāya 3.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.22.1
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्यरुचिरं धनुः ।
शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम् ॥ ३.२२.१ ॥
Da ergriff ich, o Bester der Bhāratas, meinen prächtigen Bogen und schoss mit Pfeilen vom Saubha die Häupter der Feinde der Götter herab.
3.22.2
शरांश्चाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजसः ।
प्रैषयं साल्वराजाय शार्ङ्गमुक्तान्सुवाससः ॥ ३.२२.२ ॥
Und Pfeile, gleich Schlangen, aufwärtsstrebend, von scharfem Glanz, vom Bogen Śārṅga abgeschossen, wohlbefiedert, sandte ich zum König von Sālva.
3.22.3
ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह ।
अन्तर्हितं माययाऽभूत्ततोऽहं विस्मितोऽभवम् ॥ ३.२२.३ ॥
Da, o Träger des Kuru-Geschlechts, war das Saubha zu diesem Zeitpunkt nicht zu sehen; es verbarg sich durch Trug, und da staunte ich.
3.22.4
अथ दानवसङ्घास्ते विकृताननमूर्धजाः ।
उदक्रोशन्महाराज धिष्ठिते मयि भारत ॥ ३.२२.४ ॥
Da schrien, o großer König, o Bhārata, während ich fest stand, jene Scharen der Dānavas mit verzerrten Gesichtern und Haaren laut auf.
3.22.5
ततोऽस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महारणे ।
अयोजयं तद्वधाय ततः शब्द उपारमत् ॥ ३.२२.५ ॥
Da setzte ich, eilend im großen Kampf, die klangsuchende Waffe zu ihrer Vernichtung ein; dann verstummte der Lärm.
3.22.6
हतास्ते दानवाः सर्वे यैः स शब्द उदीरितः ।
शरैरादित्यसंकशैर्ज्वलितैः शब्दसाधनैः ॥ ३.२२.६ ॥
Alle jene Dānavas, die jenen Lärm erhoben hatten, wurden erschlagen, durch Pfeile, leuchtend wie die Sonne, klangsuchende Waffen.
3.22.7
तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतोऽभवत् ।
शब्दोऽपरो महाराज तत्रापि प्राहरं शरैः ॥ ३.२२.७ ॥
Als jener Klang verstummt war, erhob sich von anderswo wieder ein anderer Klang. O großer König, auch dort traf ich mit Pfeilen.
3.22.8
एवं दश दिशः सर्वास्तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया ॥ ३.२२.८ ॥
So ließen, o Bhārata, in allen zehn Richtungen, quer und nach oben, die Asuras den Klang erschallen; auch sie wurden von mir erschlagen.
3.22.9
ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत ।
सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी ॥ ३.२२.९ ॥
Dann, nach Prāgjyotiṣa gegangen, erschien es wieder; o Held, Saubha, das sich nach Belieben bewegt, erschien und verwirrte meine Augen.
3.22.10
ततो लोकान्तकरणो दानवो दारुणाकृतिः ।
शिलावर्षेण महता सहसा मां समावृणोत् ॥ ३.२२.१० ॥
Dann bedeckte mich der Dānava, Vernichter der Welten, von furchtbarer Gestalt, plötzlich mit einem gewaltigen Steinregen.
3.22.11
सोहं पर्वतवर्षेण वध्यमानः समन्ततः ।
वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितोऽभवम् ॥ ३.२२.११ ॥
Ich, von allen Seiten vom Regen der Berge getroffen, o König der Könige, wurde wie ein Termitenhügel, über den Berge gehäuft sind.
3.22.12
ततोऽहं पर्वतचितः सहयः सहसारथिः ।
अप्रख्यातिमियां राजन्सध्वजः पर्वतैश्चितः ॥ ३.२२.१२ ॥
Dann, von Bergen bedeckt, mit meinen Pferden und meinem Wagenlenker, o König, mit meinem Banner, von Bergen erfüllt, wurde ich unsichtbar.
3.22.13
ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्सैनिकास्तदा ।
ते भयर्ता दिशः सर्वे सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.१३ ॥
Da flohen meine Krieger, die Helden der Vṛṣṇis, von Furcht gepeinigt, plötzlich nach allen Richtungen.
3.22.14
ततो हाहाकृतमभूत्सर्वं किल विशांपते ।
द्यौश्च भूमिश्च खं चैवादृश्यमाने तथा मयि ॥ ३.२२.१४ ॥
Da erhob sich, Herr der Menschen, überall ein Klagegeschrei; als ich unsichtbar wurde, Himmel, Erde und Luftraum…
3.22.15
ततो विषण्णमनसो मम राजन्सुहृज्जनाः ।
रुरुदुश्चुक्रुशुश्चैव दुःखशोकसमन्विताः ॥ ३.२२.१५ ॥
Da weinten und schrien, o König, meine Wohlgesinnten und Verwandten mit niedergeschlagenem Gemüt, von Leid und Trauer erfüllt.
3.22.16
द्विषतां च प्रहर्षोऽभूदार्तिश्च सुहृदामपि ।
एवं विजितवान्वीर पश्चादश्रौषमच्युत ॥ ३.२२.१६ ॥
Freude erhob sich bei den Feinden, und auch Bedrängnis bei den Freunden. So, o Held, o Unerschütterlicher, hörte ich danach, dass sie gesiegt hatten.
3.22.17
ततोऽहमिन्द्रदयितं सर्वपाषाणभेदनम् ।
वज्रमुद्यम्य तान्सर्वान्पर्वतान्समशातयम् ॥ ३.२२.१७ ॥
Da erhob ich den Donnerkeil, den Liebling Indras, den Brecher aller Felsen, und zerschmetterte alle jene Berge.
3.22.18
ततः पर्वतभारार्ता मन्दप्राणविचेष्टिताः ।
हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन् ॥ ३.२२.१८ ॥
Da wurden, o großer König, meine Pferde, von der Last der Berge gepeinigt, mit schwachem Atem und wankenden Bewegungen, als zitterten sie.
3.22.19
मेघजाल इवाकाशे विदार्याभ्युदितं रविम् ।
दृष्ट्वा मां बान्धवाः सर्वे हर्षमाहारयन्पुनः ॥ ३.२२.१९ ॥
Wie die Sonne, die nach dem Zerreißen eines Wolkennetzes am Himmel aufgeht, so erfüllte es alle meine Verwandten, als sie mich sahen, wieder mit Freude.
3.22.20
ततः पर्वतभारार्तान्मन्दप्राणविचेष्टितान् ।
हयान्संदृश्य मां सूतः प्राह तात्कालिकं वचः ॥ ३.२२.२० ॥
Da sprach der Wagenlenker, als er die Pferde sah, bedrückt von der Last des Berges, mit schwachem Atem und taumelnden Bewegungen, Worte, passend für jenen Augenblick, zu mir.
3.22.21
साधु संपश्य वार्ष्णेय साल्वं सौभपतिं स्थितम् ।
अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर ॥ ३.२२.२१ ॥
Sieh genau hin, Nachkomme der Vṛṣṇi, auf Sālva, den Herrn von Saubha, der vor dir steht. Kṛṣṇa, verachte ihn nicht länger; bemühe dich richtig.
3.22.22
मार्दवं सखितां चैव साल्वादद्य व्यपाहर ।
जहि साल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव ॥ ३.२२.२२ ॥
Lege heute deine Sanftheit und Freundschaft gegenüber Sālva ab. Schlag Sālva nieder, du Starkarmiger; lass ihn nicht leben, Keśava.
3.22.23
सर्वैः पराक्रमैर्वीर वध्यः शत्रुरमित्रहन् ।
न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा।
योपिस्यात्पीठगः कश्चित्किं पुनः समरे स्थितः ॥ ३.२२.२३ ॥
Held, Vernichter der Feinde, der Feind muss mit aller Tapferkeit erschlagen werden. Auch einen schwachen Feind darf der Starke nicht geringschätzen; wenn es schon jemanden auf dem Schemel betrifft, wie viel mehr einen, der im Kampf steht.
3.22.24
स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो ।
जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालोऽत्यगात्पुनः ॥ ३.२२.२४ ॥
Du, Tiger unter den Menschen, Herr, schlag ihn nieder mit allen Anstrengungen. Bester des Geschlechts der Vṛṣṇi, lass die Zeit dich nicht noch einmal überholen.
3.22.25
जितवाञ्जामदग्न्यं यः कोटिवर्षगणान्बहून् ।
स एष नान्यैर्वध्यो हि त्वामृते नास्ति कश्चन ॥ ३.२२.२५ ॥
Er, der Jāmadagnya Paraśurāma über viele Zeitalter von Millionen Jahren besiegte, kann nicht von anderen getötet werden; niemand außer dir kann ihn erschlagen.
3.22.26
नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव ।
येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता ॥ ३.२२.२६ ॥
Er gilt nicht als einer, der durch Sanftmut zu besiegen ist, und er ist nicht einmal dein Freund; o Held, wegen ihm wurdest du zum Kampf gezwungen und Dvārakā wurde zerschmettert.
3.22.27
एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाऽहं सारथेर्वचः ।
तत्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम् ॥ ३.२२.२७ ॥
O Sohn der Kuntī, nachdem ich solche Worte und die Rede des Wagenlenkers gehört und erkannt hatte, dass es so ist, fasste ich meinen Entschluss zum Kampf.
3.22.28
वधाय साल्वराजस्य सौभस्य च निपातने ।
दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्तं स्थीयतामिति ॥ ३.२२.२८ ॥
Um den König Sālva zu erschlagen und Saubha niederzuwerfen, sagte ich zu Dāruka: 'O Held, bleib einen Augenblick stehen.'
3.22.29
ततोऽप्रतिहतं दिव्यमभोद्यमतिवीर्यवत् ।
आग्नेयमस्त्रं दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्।
योजयं तत्रधनुषा दानवान्तकरं रणे ॥ ३.२२.२९ ॥
Da legte ich auf meinen Bogen jene göttliche, unaufhaltsame, überaus mächtige Feuerwaffe — die geliebte, alles ertragende, von großem Glanz, die Vernichterin der Dānavas im Kampf.
3.22.30
यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे ।
राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत् ॥ ३.२२.३० ॥
Gegen die Yakṣas, Rākṣasas und Dānavas und ebenso im Kampf gegen die feindlichen Könige war es eine große Waffe, die alles zu Asche verbrannte.
3.22.31
क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम् ।
अनुमन्त्र्याहमतुलं द्विषतां विनिबर्हणम् ॥ ३.२२.३१ ॥
Jene rasiermesserscharfe, makellose Scheibe, dem Kāla, dem Antaka und Yama gleich — nachdem ich den Zauberspruch über sie gesprochen hatte, ich, der Unvergleichliche, [schleuderte sie], um meine Feinde zu vernichten.
3.22.32
जहि सौभं स्ववीर्येण ये चात्र रिपवो मम ।
इत्युक्त्वा भुजवीर्येण तस्मै प्राहिणवं रुषा ॥ ३.२२.३२ ॥
"Vernichte den Saubha durch deine eigene Kraft, und ebenso jene, die hier meine Feinde sind." So sprechend schleuderte ich es voller Zorn mit der Kraft meiner Arme gegen ihn.
3.22.33
रूपं सुदर्शनस्यासीदाकाशे पततस्तदा ।
द्वितीयस्येव सूर्यस् युगान्ते प्रतपिष्यतः ॥ ३.२२.३३ ॥
Die Gestalt des Sudarśana, der damals durch den Himmel fiel, glich einer zweiten Sonne, die am Ende des Zeitalters zu glühen beginnt.
3.22.34
तत्समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम् ।
मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छ्रितम् ॥ ३.२२.३४ ॥
Als es die Stadt, den Saubha, dessen Glanz erloschen war, erreichte, spaltete es ihn in der Mitte, wie eine Säge einen hohen Holzstamm zerschneidet.
3.22.35
द्विधा कृतं ततः सौभं सुदर्शनबलाद्धतम् ।
महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा ॥ ३.२२.३५ ॥
Da fiel der Saubha, durch die Kraft des Sudarśana in zwei geteilt und niedergeschlagen, wie das von Maheśvaras Pfeil erschütterte Tripura.
3.22.36
तस्मिन्निपतिते सौभे चक्रमागात्करं मम ।
पुनश्चादाय वेगेन साल्वायेत्यहमब्रुवम् ॥ ३.२२.३६ ॥
Als jener Saubha gefallen war, kehrte die Scheibe rasch in meine Hand zurück; ich nahm sie wieder auf und sprach so zu Sālva.
3.22.37
ततः साल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्ते महाहवे ।
द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा ॥ ३.२२.३७ ॥
Dann, im großen Kampf, die schwere Keule schwingend, spaltete er Sālva plötzlich in zwei, und sie flammte in Glanz auf.
3.22.38
तस्मिन्विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतसः ।
हाहाभूता दिशो जग्मुरर्दिता मम सायकैः ॥ ३.२२.३८ ॥
Als dieser Held erschlagen war, flohen die Dānavas, deren Sinn von Schrecken erfasst war, jammernd und von meinen Pfeilen gequält, nach allen Richtungen.
3.22.39
ततोऽहंसमवस्थाप्यरथं सौभसमीपतः ।
शङ्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृदः पर्यहर्षयम् ॥ ३.२२.३९ ॥
Dann, meinen Wagen bei Saubha anhaltend und mit Freude die Muschel blasend, erfreute ich meine Freunde ringsum.
3.22.40
तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम् ।
दह्यमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ताः संप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.४० ॥
Als sie jene Stadt sahen, gleich dem Gipfel des Meru, deren Türme und Tore zerschmettert waren und brannte, flohen die Frauen.
3.22.41
एवं निहत्य समरे सौभं साल्वं निपात्य च ।
आनर्तात्पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम् ॥ ३.२२.४१ ॥
So, nachdem ich in der Schlacht Saubha erschlagen und Sālva niedergestreckt hatte, kehrte ich wieder aus Ānarta zurück und brachte meinen Freunden Freude.
3.22.42
तदेतत्कारणं राजन्नागमं नागसाह्वयम् ।
यद्यागां परवीरघ्न न हि जीवेत्सुयोधनः ॥ ३.२२.४२ ॥
O König, dies ist der Grund, weshalb ich nach Nāgasāhvaya kam. O Vernichter feindlicher Helden, wäre ich nicht gekommen, so würde Suyodhana gewiss nicht mehr leben.
3.22.43
मय्यागतेऽथवा वीर द्यूतं न भविता तथा ।
अद्याहं किं करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम् ॥ ३.२२.४३ ॥
O Held, wäre ich gekommen, hätte es kein Würfelspiel gegeben. Was soll ich nun tun, wie das Wasser eines gebrochenen Damms?
3.22.44
एवमुक्त्वा महाबाहुः कौरवं पुरुषोत्तमः ।
आमन्त्र्य प्रययौ श्रीमान्पाण्डवान्मधुसूदनः ॥ ३.२२.४४ ॥
Nachdem er so zu dem Kaurava gesprochen hatte, verabschiedete sich der starkarmige Beste der Menschen, der glorreiche Madhusūdana, von den Pāṇḍavas und brach auf.
3.22.45
अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
राज्ञा मूर्धन्युपाघ्रातो भीमेन च महाभुजः ॥ ३.२२.४५ ॥
Der starkarmige verneigte sich vor Yudhiṣṭhira, dem König des Dharma; der König küsste ihn auf den Kopf, ebenso der große Bhīma.
3.22.46
परिष्वक्तश्चार्जुनेन यमाभ्यां चाभिवादितः ।
संमानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितोश्रुभिः ॥ ३.२२.४६ ॥
Er wurde von Arjuna umarmt, von den beiden Yamas gegrüßt, von Dhaumya geehrt und von Draupadī unter Tränen verehrt.
3.22.47
सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काञ्चनम् ।
आरुरोह रथं कृष्णः पाण्डवैरभिपूजितः ॥ ३.२२.४७ ॥
Nachdem er Subhadrā und Abhimanyu auf den goldenen Wagen gesetzt hatte, bestieg Kṛṣṇa, von den Pāṇḍavas geehrt, den Wagen.
3.22.48
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा ।
द्वारकां प्रययौ कृष्णः समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ३.२२.४८ ॥
Mit dem sonnenhellen Wagen, bespannt mit Śaibya und Sugrīva, zog Kṛṣṇa, nachdem er Yudhiṣṭhira getröstet hatte, nach Dvārakā.
3.22.49
ततः प्रयते दाशार्हे धृष्टद्युम्नोपि पार्षतः ।
द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा ॥ ३.२२.४९ ॥
Als der Dāśārha (Kṛṣṇa) aufgebrochen war, nahm auch Dhṛṣṭadyumna, der Sohn des Pṛṣata, die Söhne Draupadīs mit und zog in seine eigene Stadt.
3.22.50
धृष्टकेतुः स्वसारं च समादायाथ चेदिराट् ।
जगाम पाण्डवान्दृष्ट्वा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम् ॥ ३.२२.५० ॥
Dann nahm Dhṛṣṭaketu, König der Cedi, seine Schwester, sah die Pāṇḍavas und zog zur reizenden Stadt Śuktimatī.
3.22.51
केकयाश्चाप्यनुज्ञाताः कौन्तेयेनामितौजसा ।
आमन्त्र्य पाण्डवान्सर्वान्प्रययुस्तेऽपि भारत ॥ ३.२२.५१ ॥
O Bhārata, auch die Kekaya-Fürsten, die vom Sohn Kuntīs von unermesslicher Kraft die Erlaubnis erhalten hatten, verabschiedeten sich von allen Pāṇḍavas und zogen davon.
3.22.52
ब्राह्मणाश्च विशश्चैव तथाविषयवासिनः ।
विसृज्यमानाः सुभृशं न त्यजन्ति स्म पाण्डवान् ॥ ३.२२.५२ ॥
Die Brahmanen, das Volk und ebenso die Bewohner dieses Landes wollten die Pāṇḍavas trotz ihrer Entlassung nicht verlassen, so sehr waren sie betrübt.
3.22.53
समवायः स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शनः ।
आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ ॥ ३.२२.५३ ॥
O Herr der Könige, o Stier der Bharatas, jene Versammlung der großmütigen Wesen im Kāmyaka-Wald bot einen überaus wunderbaren Anblick.
3.22.54
युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामनाः ।
शशास पुरुषान्काले रथान्योजयतेति वै ॥ ३.२२.५४ ॥
Yudhiṣṭhira aber, der großherzige, bat die Brahmanen um ihre Zustimmung und befahl seinen Dienern, zur rechten Zeit die Wagen anzuspannen.