Mahābhārata · Adhyāya 3.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.22.1
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्यरुचिरं धनुः ।
शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम् ॥ ३.२२.१ ॥
Então, ó melhor dos Bhāratas, tomando meu belo arco, derrubei com flechas do Saubha as cabeças dos inimigos dos deuses.
3.22.2
शरांश्चाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजसः ।
प्रैषयं साल्वराजाय शार्ङ्गमुक्तान्सुवाससः ॥ ३.२२.२ ॥
E flechas semelhantes a serpentes, que se erguiam, de brilho agudo, disparadas do arco Śārṅga, bem emplumadas, enviei ao rei de Sālva.
3.22.3
ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह ।
अन्तर्हितं माययाऽभूत्ततोऽहं विस्मितोऽभवम् ॥ ३.२२.३ ॥
Então, ó portador da linhagem dos Kuru, o Saubha não foi visto naquele momento; ocultou-se pela ilusão, e então fiquei espantado.
3.22.4
अथ दानवसङ्घास्ते विकृताननमूर्धजाः ।
उदक्रोशन्महाराज धिष्ठिते मयि भारत ॥ ३.२२.४ ॥
Então, grande rei, ó Bhārata, enquanto eu permanecia firme, aquelas hostes de Dānavas, de rostos e cabelos deformados, gritaram alto.
3.22.5
ततोऽस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महारणे ।
अयोजयं तद्वधाय ततः शब्द उपारमत् ॥ ३.२२.५ ॥
Então, apressando-me na grande batalha, empreguei a arma que busca o som para destruí-los; então o som cessou.
3.22.6
हतास्ते दानवाः सर्वे यैः स शब्द उदीरितः ।
शरैरादित्यसंकशैर्ज्वलितैः शब्दसाधनैः ॥ ३.२२.६ ॥
Todos aqueles Dānavas que levantaram aquele som foram mortos por flechas resplandecentes como o sol, armas que buscam o som.
3.22.7
तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतोऽभवत् ।
शब्दोऽपरो महाराज तत्रापि प्राहरं शरैः ॥ ३.२२.७ ॥
Quando aquele som cessou, outro som surgiu novamente de outro lugar. Ó grande rei, também ali eu golpeei com flechas.
3.22.8
एवं दश दिशः सर्वास्तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया ॥ ३.२२.८ ॥
Assim, ó Bhārata, em todas as dez direções, de través e para cima, os asuras fizeram ressoar o som; e eles também foram mortos por mim.
3.22.9
ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत ।
सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी ॥ ३.२२.९ ॥
Então, tendo ido a Prāgjyotiṣa, ele reapareceu; ó herói, Saubha, que se move à vontade, apareceu confundindo meus olhos.
3.22.10
ततो लोकान्तकरणो दानवो दारुणाकृतिः ।
शिलावर्षेण महता सहसा मां समावृणोत् ॥ ३.२२.१० ॥
Então o dānava, destruidor dos mundos, de forma terrível, de repente me cobriu com uma grande chuva de pedras.
3.22.11
सोहं पर्वतवर्षेण वध्यमानः समन्ततः ।
वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितोऽभवम् ॥ ३.२२.११ ॥
Eu, golpeado por todos os lados pela chuva de montanhas, ó senhor dos reis, tornei-me como um formigueiro coberto de montanhas.
3.22.12
ततोऽहं पर्वतचितः सहयः सहसारथिः ।
अप्रख्यातिमियां राजन्सध्वजः पर्वतैश्चितः ॥ ३.२२.१२ ॥
Então eu, coberto de montanhas, junto com meus cavalos e meu cocheiro, ó rei, junto com meu estandarte, cheio de montanhas, tornei-me invisível.
3.22.13
ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्सैनिकास्तदा ।
ते भयर्ता दिशः सर्वे सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.१३ ॥
Então meus soldados, heróis dos Vṛṣṇis, atormentados pelo medo, fugiram repentinamente em todas as direções.
3.22.14
ततो हाहाकृतमभूत्सर्वं किल विशांपते ।
द्यौश्च भूमिश्च खं चैवादृश्यमाने तथा मयि ॥ ३.२२.१४ ॥
Então, senhor dos homens, ergueu-se por toda parte um clamor de lamento; eu desaparecido, o céu, a terra e o espaço…
3.22.15
ततो विषण्णमनसो मम राजन्सुहृज्जनाः ।
रुरुदुश्चुक्रुशुश्चैव दुःखशोकसमन्विताः ॥ ३.२२.१५ ॥
Então, ó rei, meus amigos e parentes, de ânimo abatido, choraram e clamaram, cheios de dor e tristeza.
3.22.16
द्विषतां च प्रहर्षोऽभूदार्तिश्च सुहृदामपि ।
एवं विजितवान्वीर पश्चादश्रौषमच्युत ॥ ३.२२.१६ ॥
A alegria surgiu entre os inimigos, e a angústia também entre os amigos. Assim, ó herói, ó imutável, ouvi depois que eles haviam vencido.
3.22.17
ततोऽहमिन्द्रदयितं सर्वपाषाणभेदनम् ।
वज्रमुद्यम्य तान्सर्वान्पर्वतान्समशातयम् ॥ ३.२२.१७ ॥
Então ergui o raio, amado de Indra, quebrador de todas as pedras, e despedacei completamente todas aquelas montanhas.
3.22.18
ततः पर्वतभारार्ता मन्दप्राणविचेष्टिताः ।
हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन् ॥ ३.२२.१८ ॥
Então, ó grande rei, meus cavalos, atormentados pelo peso das montanhas, com a respiração fraca e movimentos vacilantes, tornaram-se como se tremessem.
3.22.19
मेघजाल इवाकाशे विदार्याभ्युदितं रविम् ।
दृष्ट्वा मां बान्धवाः सर्वे हर्षमाहारयन्पुनः ॥ ३.२२.१९ ॥
Como o sol que surge depois de rasgar uma rede de nuvens no céu, assim meus parentes, ao me verem, voltaram a encher-se de alegria.
3.22.20
ततः पर्वतभारार्तान्मन्दप्राणविचेष्टितान् ।
हयान्संदृश्य मां सूतः प्राह तात्कालिकं वचः ॥ ३.२२.२० ॥
Então, vendo os cavalos aflitos pelo peso da montanha, com a respiração fraca e movimentos vacilantes, o condutor me disse palavras adequadas àquele momento.
3.22.21
साधु संपश्य वार्ष्णेय साल्वं सौभपतिं स्थितम् ।
अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर ॥ ३.२२.२१ ॥
Observa bem, descendente de Vṛṣṇi, Sālva, senhor de Saubha, que está diante de ti. Kṛṣṇa, não o desprezes mais; faz um esforço adequado.
3.22.22
मार्दवं सखितां चैव साल्वादद्य व्यपाहर ।
जहि साल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव ॥ ३.२२.२२ ॥
Hoje deixa de lado a tua brandura e amizade para com Sālva. Abate Sālva, ó de braços poderosos; não o deixes viver, Keśava.
3.22.23
सर्वैः पराक्रमैर्वीर वध्यः शत्रुरमित्रहन् ।
न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा।
योपिस्यात्पीठगः कश्चित्किं पुनः समरे स्थितः ॥ ३.२२.२३ ॥
Herói, aniquilador de inimigos, o inimigo deve ser abatido por todo ato de valor. Nem mesmo um inimigo fraco deve ser desprezado pelo forte; se alguém sentado num banco pode sê-lo, quanto mais alguém que está em combate.
3.22.24
स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो ।
जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालोऽत्यगात्पुनः ॥ ३.२२.२४ ॥
Tu, tigre entre os homens, senhor, abate-o com todo o esforço. Melhor da linhagem dos Vṛṣṇi, que o tempo não te deixe passar de novo.
3.22.25
जितवाञ्जामदग्न्यं यः कोटिवर्षगणान्बहून् ।
स एष नान्यैर्वध्यो हि त्वामृते नास्ति कश्चन ॥ ३.२२.२५ ॥
Aquele que venceu Jāmadagnya Paraśurāma ao longo de muitos ciclos de dezenas de milhões de anos não pode ser morto por outros; ninguém, exceto você, pode matá-lo.
3.22.26
नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव ।
येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता ॥ ३.२२.२६ ॥
Não se considera que ele possa ser vencido pela brandura, nem é ele teu amigo; ó herói, por causa dele foste obrigado a lutar e Dvārakā foi esmagada.
3.22.27
एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाऽहं सारथेर्वचः ।
तत्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम् ॥ ३.२२.२७ ॥
Ó filho de Kuntī, tendo ouvido tais palavras e as do cocheiro, sabendo que assim era, firmei minha resolução na batalha.
3.22.28
वधाय साल्वराजस्य सौभस्य च निपातने ।
दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्तं स्थीयतामिति ॥ ३.२२.२८ ॥
Para matar o rei Sālva e derrubar Saubha, disse a Dāruka: 'Ó herói, pare um momento.'
3.22.29
ततोऽप्रतिहतं दिव्यमभोद्यमतिवीर्यवत् ।
आग्नेयमस्त्रं दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्।
योजयं तत्रधनुषा दानवान्तकरं रणे ॥ ३.२२.२९ ॥
Então coloquei em meu arco aquela arma ígnea divina, irresistível e de grande poder — querida, que tudo suporta, de grande esplendor, destruidora dos dānavas na batalha.
3.22.30
यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे ।
राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत् ॥ ३.२२.३० ॥
Contra os yakṣas, os rākṣasas e os dānavas, e também na batalha contra os reis hostis, era uma grande arma que reduzia tudo a cinzas.
3.22.31
क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम् ।
अनुमन्त्र्याहमतुलं द्विषतां विनिबर्हणम् ॥ ३.२२.३१ ॥
Aquele disco afiado como navalha, puro, semelhante ao Tempo, ao Destruidor e a Yama: tendo recitado o mantra sobre ele, eu, o incomparável, [o lancei] para destruir meus inimigos.
3.22.32
जहि सौभं स्ववीर्येण ये चात्र रिपवो मम ।
इत्युक्त्वा भुजवीर्येण तस्मै प्राहिणवं रुषा ॥ ३.२२.३२ ॥
"Destrói o Saubha com teu próprio poder, e também os que aqui são meus inimigos." Tendo dito isso, com a força de meus braços, em cólera, lancei-o contra ele.
3.22.33
रूपं सुदर्शनस्यासीदाकाशे पततस्तदा ।
द्वितीयस्येव सूर्यस् युगान्ते प्रतपिष्यतः ॥ ३.२२.३३ ॥
A forma do Sudarśana, que então caía pelo céu, era como um segundo sol prestes a arder no fim da era.
3.22.34
तत्समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम् ।
मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छ्रितम् ॥ ३.२२.३४ ॥
Alcançando aquela cidade, o Saubha, despojado de seu brilho, partiu-a ao meio, como uma serra racha uma alta peça de madeira.
3.22.35
द्विधा कृतं ततः सौभं सुदर्शनबलाद्धतम् ।
महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा ॥ ३.२२.३५ ॥
Então o Saubha, partido em dois pelo poder do Sudarśana e abatido, caiu como o Tripura abalado pela flecha de Maheśvara.
3.22.36
तस्मिन्निपतिते सौभे चक्रमागात्करं मम ।
पुनश्चादाय वेगेन साल्वायेत्यहमब्रुवम् ॥ ३.२२.३६ ॥
Quando aquele Saubha caiu, o disco voltou rapidamente à minha mão; tomando-o novamente, falei assim a Sālva.
3.22.37
ततः साल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्ते महाहवे ।
द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा ॥ ३.२२.३७ ॥
Então, na grande batalha, girando a pesada maça, ele partiu Sālva em dois de repente, e ela brilhou com esplendor.
3.22.38
तस्मिन्विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतसः ।
हाहाभूता दिशो जग्मुरर्दिता मम सायकैः ॥ ३.२२.३८ ॥
Quando aquele herói foi abatido, os Dānavas, com a mente aterrorizada, gritando em consternação, atormentados por minhas flechas, fugiram em todas as direções.
3.22.39
ततोऽहंसमवस्थाप्यरथं सौभसमीपतः ।
शङ्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृदः पर्यहर्षयम् ॥ ३.२२.३९ ॥
Então, parando meu carro perto de Saubha e soando a concha com alegria, alegrei meus amigos ao redor.
3.22.40
तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम् ।
दह्यमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ताः संप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.४० ॥
Ao ver aquela cidade, semelhante ao pico do Meru, com torres e portões destruídos, ardendo, aquelas mulheres fugiram.
3.22.41
एवं निहत्य समरे सौभं साल्वं निपात्य च ।
आनर्तात्पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम् ॥ ३.२२.४१ ॥
Assim, tendo abatido Saubha e derrubado Sālva na batalha, voltei novamente de Ānarta e trouxe alegria aos meus amigos.
3.22.42
तदेतत्कारणं राजन्नागमं नागसाह्वयम् ।
यद्यागां परवीरघ्न न हि जीवेत्सुयोधनः ॥ ३.२२.४२ ॥
Ó rei, esta é a razão pela qual vim a Nāgasāhvaya. Ó destruidor de heróis inimigos, se eu não tivesse vindo, Suyodhana certamente não viveria.
3.22.43
मय्यागतेऽथवा वीर द्यूतं न भविता तथा ।
अद्याहं किं करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम् ॥ ३.२२.४३ ॥
Ó herói, se eu tivesse chegado, não teria havido jogo de dados. O que vou fazer agora, como a água de uma represa rompida?
3.22.44
एवमुक्त्वा महाबाहुः कौरवं पुरुषोत्तमः ।
आमन्त्र्य प्रययौ श्रीमान्पाण्डवान्मधुसूदनः ॥ ३.२२.४४ ॥
Tendo falado assim ao Kaurava, o de braços poderosos, o melhor dos homens, o glorioso Madhusūdana, despediu-se dos Pāṇḍavas e partiu.
3.22.45
अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
राज्ञा मूर्धन्युपाघ्रातो भीमेन च महाभुजः ॥ ३.२२.४५ ॥
O de braços poderosos saudou Yudhiṣṭhira, o rei do dharma; o rei beijou-lhe a cabeça, e também o grande Bhīma.
3.22.46
परिष्वक्तश्चार्जुनेन यमाभ्यां चाभिवादितः ।
संमानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितोश्रुभिः ॥ ३.२२.४६ ॥
Foi abraçado por Arjuna, saudado pelos dois Yamas, honrado por Dhaumya e reverenciado com lágrimas por Draupadī.
3.22.47
सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काञ्चनम् ।
आरुरोह रथं कृष्णः पाण्डवैरभिपूजितः ॥ ३.२२.४७ ॥
Tendo colocado Subhadrā e Abhimanyu no carro dourado, Kṛṣṇa, honrado pelos Pāṇḍavas, subiu ao carro.
3.22.48
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा ।
द्वारकां प्रययौ कृष्णः समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ३.२२.४८ ॥
Com o carro radiante como o sol, atrelado por Śaibya e Sugrīva, Kṛṣṇa, tendo consolado Yudhiṣṭhira, partiu para Dvārakā.
3.22.49
ततः प्रयते दाशार्हे धृष्टद्युम्नोपि पार्षतः ।
द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा ॥ ३.२२.४९ ॥
Então, quando o Dāśārha (Kṛṣṇa) partiu, Dhṛṣṭadyumna, filho de Pṛṣata, também tomou os filhos de Draupadī e partiu para a sua própria cidade.
3.22.50
धृष्टकेतुः स्वसारं च समादायाथ चेदिराट् ।
जगाम पाण्डवान्दृष्ट्वा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम् ॥ ३.२२.५० ॥
Então Dhṛṣṭaketu, rei dos Cedi, levou sua irmã, e, tendo visto os Pāṇḍava, partiu para a encantadora cidade de Śuktimatī.
3.22.51
केकयाश्चाप्यनुज्ञाताः कौन्तेयेनामितौजसा ।
आमन्त्र्य पाण्डवान्सर्वान्प्रययुस्तेऽपि भारत ॥ ३.२२.५१ ॥
Ó Bhārata, também os príncipes Kekaya, tendo recebido licença do filho de Kuntī de poder ilimitado, despediram-se de todos os Pāṇḍava e partiram.
3.22.52
ब्राह्मणाश्च विशश्चैव तथाविषयवासिनः ।
विसृज्यमानाः सुभृशं न त्यजन्ति स्म पाण्डवान् ॥ ३.२२.५२ ॥
Os brâmanes, o povo comum e também os habitantes daquele reino, embora despedidos, não conseguiam deixar os Pāṇḍava, tão profundamente aflitos estavam.
3.22.53
समवायः स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शनः ।
आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ ॥ ३.२२.५३ ॥
Ó senhor dos reis, ó touro dos Bharata, aquela assembleia das almas magnânimas na floresta de Kāmyaka tinha uma aparência maravilhosa.
3.22.54
युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामनाः ।
शशास पुरुषान्काले रथान्योजयतेति वै ॥ ३.२२.५४ ॥
Mas Yudhiṣṭhira, de grande espírito, tendo obtido o consentimento daqueles brâmanes, ordenou aos seus servidores que atrelassem os carros a seu tempo.