మహాభారతం · అధ్యాయం 3.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.22.1
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्यरुचिरं धनुः ।
शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम् ॥ ३.२२.१ ॥
అప్పుడు భరతశ్రేష్ఠా, నేను అందమైన ధనుస్సును పట్టుకుని, బాణాలతో సౌభం నుండి దేవశత్రువుల తలలను పడగొట్టాను.
3.22.2
शरांश्चाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजसः ।
प्रैषयं साल्वराजाय शार्ङ्गमुक्तान्सुवाससः ॥ ३.२२.२ ॥
పాముల వంటి, పైకి ఎగిరే, తీక్ష్ణ తేజస్సు గల బాణాలను నేను శార్ఙ్గ ధనుస్సు నుండి వదిలి సాళ్వరాజు వైపు పంపాను; అవి అందమైన రెక్కలు కలవి.
3.22.3
ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह ।
अन्तर्हितं माययाऽभूत्ततोऽहं विस्मितोऽभवम् ॥ ३.२२.३ ॥
అప్పుడు కురుకులాన్ని మోసేవాడా, సౌభం కనిపించలేదు; మాయతో అది అదృశ్యమైంది; అప్పుడు నేను ఆశ్చర్యపడ్డాను.
3.22.4
अथ दानवसङ्घास्ते विकृताननमूर्धजाः ।
उदक्रोशन्महाराज धिष्ठिते मयि भारत ॥ ३.२२.४ ॥
అప్పుడు మహారాజా, భారతా, నేను నిలిచి ఉండగా, వికృత ముఖాలు మరియు జుట్టుతో ఉన్న ఆ దానవ సమూహాలు బిగ్గరగా అరిచాయి.
3.22.5
ततोऽस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महारणे ।
अयोजयं तद्वधाय ततः शब्द उपारमत् ॥ ३.२२.५ ॥
అప్పుడు నేను శబ్దాన్ని అనుసరించే అస్త్రాన్ని త్వరగా మహాయుద్ధంలో వారి వధకు ప్రయోగించాను; అప్పుడు శబ్దం ఆగిపోయింది.
3.22.6
हतास्ते दानवाः सर्वे यैः स शब्द उदीरितः ।
शरैरादित्यसंकशैर्ज्वलितैः शब्दसाधनैः ॥ ३.२२.६ ॥
ఆ శబ్దాన్ని లేవనెత్తిన ఆ దానవులంతా సూర్యునిలా ప్రకాశించే, శబ్దాన్ని అనుసరించే బాణాలతో చంపబడ్డారు.
3.22.7
तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतोऽभवत् ।
शब्दोऽपरो महाराज तत्रापि प्राहरं शरैः ॥ ३.२२.७ ॥
ఆ శబ్దం ఆగిన తరువాత, మళ్లీ మరో దిక్కు నుండి ఇంకో శబ్దం పుట్టింది. మహారాజా, అక్కడ కూడా నేను బాణాలతో దెబ్బ కొట్టాను.
3.22.8
एवं दश दिशः सर्वास्तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया ॥ ३.२२.८ ॥
ఈ విధంగా, భారతా, పది దిక్కులలోనూ, అడ్డంగాను పైకీ, అసురులు శబ్దం చేశారు. వారు కూడా నాచేత చంపబడ్డారు.
3.22.9
ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत ।
सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी ॥ ३.२२.९ ॥
తరువాత ప్రాగ్జ్యోతిషానికి వెళ్లి అది మళ్లీ కనిపించింది. వీరా, ఇష్టానుసారం సంచరించే సౌభం నా కళ్లను భ్రమింపజేస్తూ కనిపించింది.
3.22.10
ततो लोकान्तकरणो दानवो दारुणाकृतिः ।
शिलावर्षेण महता सहसा मां समावृणोत् ॥ ३.२२.१० ॥
అప్పుడు లోకాలను అంతం చేసే, భయంకర రూపం గల ఆ దానవుడు అకస్మాత్తుగా పెద్ద రాళ్ల వర్షంతో నన్ను కప్పివేశాడు.
3.22.11
सोहं पर्वतवर्षेण वध्यमानः समन्ततः ।
वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितोऽभवम् ॥ ३.२२.११ ॥
నేను, పర్వతాల వర్షంతో అన్నివైపులా దెబ్బతింటూ, రాజేంద్రా, పర్వతాలతో కప్పబడిన పుట్టలా అయ్యాను.
3.22.12
ततोऽहं पर्वतचितः सहयः सहसारथिः ।
अप्रख्यातिमियां राजन्सध्वजः पर्वतैश्चितः ॥ ३.२२.१२ ॥
అప్పుడు నేను, పర్వతాలతో కప్పబడి, గుర్రాలతో, సారథితో, రాజా, ధ్వజంతో సహా పర్వతాలతో కప్పబడి కనబడకుండా పోయాను.
3.22.13
ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्सैनिकास्तदा ।
ते भयर्ता दिशः सर्वे सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.१३ ॥
అప్పుడు నా వృష్ణి వీరులైన సైనికులు భయపీడితులై అకస్మాత్తుగా అన్ని దిక్కులకు పారిపోయారు.
3.22.14
ततो हाहाकृतमभूत्सर्वं किल विशांपते ।
द्यौश्च भूमिश्च खं चैवादृश्यमाने तथा मयि ॥ ३.२२.१४ ॥
అప్పుడు ప్రజాపతీ, అంతటా హాహాకారం మొదలైంది; నేను కనిపించకపోవడంతో ఆకాశం, భూమి కూడా…
3.22.15
ततो विषण्णमनसो मम राजन्सुहृज्जनाः ।
रुरुदुश्चुक्रुशुश्चैव दुःखशोकसमन्विताः ॥ ३.२२.१५ ॥
అప్పుడు రాజా, నా దుఃఖిత మనసు గల హితులు, బంధువులు ఏడ్చారు, అరిచారు, దుఃఖశోకాలతో నిండి.
3.22.16
द्विषतां च प्रहर्षोऽभूदार्तिश्च सुहृदामपि ।
एवं विजितवान्वीर पश्चादश्रौषमच्युत ॥ ३.२२.१६ ॥
శత్రువులకు సంతోషం కలిగింది, మిత్రులకూ బాధ కలిగింది. వీరా, అచ్యుతా, ఇలా వారు గెలిచిన తరువాత నేను విన్నాను.
3.22.17
ततोऽहमिन्द्रदयितं सर्वपाषाणभेदनम् ।
वज्रमुद्यम्य तान्सर्वान्पर्वतान्समशातयम् ॥ ३.२२.१७ ॥
అప్పుడు నేను ఇంద్రునికి ప్రియమైన, అన్ని రాళ్లను చీల్చే వజ్రాయుధాన్ని ఎత్తి, ఆ పర్వతాలన్నిటినీ పూర్తిగా ముక్కలు చేశాను.
3.22.18
ततः पर्वतभारार्ता मन्दप्राणविचेष्टिताः ।
हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन् ॥ ३.२२.१८ ॥
అప్పుడు మహారాజా, పర్వతాల భారంతో పీడితమై, మందమైన ప్రాణంతో, తడబడుతూ నా గుర్రాలు వణుకుతున్నట్లయ్యాయి.
3.22.19
मेघजाल इवाकाशे विदार्याभ्युदितं रविम् ।
दृष्ट्वा मां बान्धवाः सर्वे हर्षमाहारयन्पुनः ॥ ३.२२.१९ ॥
ఆకాశంలో మేఘజాలాన్ని చీల్చుకుని ఉదయించిన సూర్యుడిని చూసినట్లు, నన్ను చూసి నా బంధువులందరూ మళ్ళీ సంతోషించారు.
3.22.20
ततः पर्वतभारार्तान्मन्दप्राणविचेष्टितान् ।
हयान्संदृश्य मां सूतः प्राह तात्कालिकं वचः ॥ ३.२२.२० ॥
అప్పుడు పర్వత భారంతో బాధపడుతూ, మందమైన ప్రాణంతో తడబడుతున్న గుర్రాలను చూసి, సారథి నాతో ఆ సమయానికి తగిన మాటలు చెప్పాడు.
3.22.21
साधु संपश्य वार्ष्णेय साल्वं सौभपतिं स्थितम् ।
अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर ॥ ३.२२.२१ ॥
వార్ష్ణేయా, ఎదురుగా నిలిచిన సౌభపతి సాల్వుడిని బాగా చూడు. కృష్ణా, ఇతడిని నిర్లక్ష్యం చేయకు; సరిగ్గా ప్రయత్నించు.
3.22.22
मार्दवं सखितां चैव साल्वादद्य व्यपाहर ।
जहि साल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव ॥ ३.२२.२२ ॥
ఈరోజు సాల్వుడి పట్ల మృదుత్వాన్ని, స్నేహాన్ని విడిచిపెట్టు. మహాబాహూ, సాల్వుడిని సంహరించు; కేశవా, ఇతడిని బతకనివ్వకు.
3.22.23
सर्वैः पराक्रमैर्वीर वध्यः शत्रुरमित्रहन् ।
न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा।
योपिस्यात्पीठगः कश्चित्किं पुनः समरे स्थितः ॥ ३.२२.२३ ॥
వీరా, శత్రుసంహారకా, అన్ని పరాక్రమాలతో శత్రువును వధించాలి. బలహీనుడైన శత్రువునైనా బలవంతుడు నిర్లక్ష్యం చేయరాదు; పీఠంపై కూర్చున్నవాడిని కూడా కాదు, యుద్ధంలో నిలిచిన శత్రువు గురించి చెప్పాలా?
3.22.24
स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो ।
जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालोऽत्यगात्पुनः ॥ ३.२२.२४ ॥
నువ్వు, పురుషసింహమా, ప్రభూ, అన్ని ప్రయత్నాలతో ఇతడిని సంహరించు. వృష్ణికులశ్రేష్ఠా, సమయం మళ్ళీ నిన్ను దాటిపోకూడదు.
3.22.25
जितवाञ्जामदग्न्यं यः कोटिवर्षगणान्बहून् ।
स एष नान्यैर्वध्यो हि त्वामृते नास्ति कश्चन ॥ ३.२२.२५ ॥
కోట్ల సంవత్సరాల పాటు జామదగ్న్యుడైన పరశురాముని జయించినవాడు ఇతడు; నీవు తప్ప ఇతరులెవ్వరూ ఇతనిని వధించలేరు.
3.22.26
नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव ।
येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता ॥ ३.२२.२६ ॥
ఇతడు మృదుత్వంతో జయించదగినవాడు కాడని భావించబడ్డాడు; ఇతడు నీకు మిత్రుడు కూడా కాడు. వీరా, ఇతడి వల్లనే నీవు యుద్ధం చేయవలసి వచ్చింది, ద్వారక నలిగిపోయింది.
3.22.27
एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाऽहं सारथेर्वचः ।
तत्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम् ॥ ३.२२.२७ ॥
కౌంతేయా, ఇటువంటి మాటలను, సారథి మాటలను విని, 'ఇది ఇలాగే' అని తెలుసుకొని, యుద్ధంలో నా నిశ్చయాన్ని స్థిరపరచుకున్నాను.
3.22.28
वधाय साल्वराजस्य सौभस्य च निपातने ।
दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्तं स्थीयतामिति ॥ ३.२२.२८ ॥
సాళ్వరాజును వధించడానికి, సౌభాన్ని పడగొట్టడానికి, దారుకునితో నేను అన్నాను: 'వీరా, ఒక క్షణం ఆగు.'
3.22.29
ततोऽप्रतिहतं दिव्यमभोद्यमतिवीर्यवत् ।
आग्नेयमस्त्रं दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्।
योजयं तत्रधनुषा दानवान्तकरं रणे ॥ ३.२२.२९ ॥
అప్పుడు నేను ధనుస్సుపై ఆ దివ్యమైన, ప్రతిహతం కాని, అత్యంత బలవంతమైన, ఆగ్నేయాస్త్రాన్ని సంధించాను—ప్రియమైనది, సర్వాన్నీ సహించేది, మహాతేజస్సు గలది, యుద్ధంలో దానవులను అంతమొందించేది.
3.22.30
यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे ।
राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत् ॥ ३.२२.३० ॥
యక్షులను, రాక్షసులను, దానవులను, యుద్ధంలో ప్రతికూలురైన రాజులను కూడా భస్మం చేసి అంతమొందించే మహా శక్తి అది.
3.22.31
क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम् ।
अनुमन्त्र्याहमतुलं द्विषतां विनिबर्हणम् ॥ ३.२२.३१ ॥
క్షురంలా పదునైనది, నిర్మలమైనది, కాలుడు, అంతకుడు, యముడితో సమానమైన ఆ చక్రాన్ని నేను మంత్రంతో అభిమంత్రించాను; అది అసమానమైనది, శత్రువులను నాశనం చేసేది.
3.22.32
जहि सौभं स्ववीर्येण ये चात्र रिपवो मम ।
इत्युक्त्वा भुजवीर्येण तस्मै प्राहिणवं रुषा ॥ ३.२२.३२ ॥
"నీ పరాక్రమంతో సౌభాన్ని నాశనం చేయి; ఇక్కడ నాకు శత్రువులైన వారినీ నాశనం చెయ్యి" అని చెప్పి, నా భుజబలంతో, కోపంతో దాన్ని అతని వైపు పంపాను.
3.22.33
रूपं सुदर्शनस्यासीदाकाशे पततस्तदा ।
द्वितीयस्येव सूर्यस् युगान्ते प्रतपिष्यतः ॥ ३.२२.३३ ॥
ఆకాశంలో అప్పుడు పడుతున్న సుదర్శనం రూపం, యుగాంతంలో ప్రకాశించబోయే రెండవ సూర్యునిలా ఉంది.
3.22.34
तत्समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम् ।
मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छ्रितम् ॥ ३.२२.३४ ॥
ఆ నగరమైన సౌభాన్ని చేరి, కాంతి కోల్పోయిన దాన్ని, ఎత్తైన చెక్కను రంపం కోసినట్టు, మధ్యలో చీల్చింది.
3.22.35
द्विधा कृतं ततः सौभं सुदर्शनबलाद्धतम् ।
महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा ॥ ३.२२.३५ ॥
అప్పుడు సుదర్శన బలంతో రెండుగా చీల్చబడి, దెబ్బతిన్న సౌభం, మహేశ్వరుని బాణంతో కదిలించబడిన త్రిపురంలా పడిపోయింది.
3.22.36
तस्मिन्निपतिते सौभे चक्रमागात्करं मम ।
पुनश्चादाय वेगेन साल्वायेत्यहमब्रुवम् ॥ ३.२२.३६ ॥
ఆ సౌభం పడిపోగానే, చక్రం వేగంగా నా చేతికి తిరిగి వచ్చింది. మళ్ళీ దాన్ని తీసుకుని నేను సాల్వునితో ఇలా అన్నాను.
3.22.37
ततः साल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्ते महाहवे ।
द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा ॥ ३.२२.३७ ॥
అప్పుడు ఆ మహాయుద్ధంలో బరువైన గదను తిప్పి, అతడు సాల్వుణ్ణి ఒక్కసారిగా రెండుగా చీల్చాడు; అది తేజస్సుతో ప్రకాశించింది.
3.22.38
तस्मिन्विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतसः ।
हाहाभूता दिशो जग्मुरर्दिता मम सायकैः ॥ ३.२२.३८ ॥
ఆ వీరుడు హతమవగానే దానవులు భయకంపిత హృదయులై, "అయ్యో" అని కేకలు వేస్తూ, నా బాణాలచే పీడితులై అన్ని దిక్కులకు పారిపోయారు.
3.22.39
ततोऽहंसमवस्थाप्यरथं सौभसमीपतः ।
शङ्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृदः पर्यहर्षयम् ॥ ३.२२.३९ ॥
అప్పుడు నేను సౌభానికి సమీపంలో రథాన్ని నిలిపి, సంతోషంగా శంఖాన్ని ఊదించి, చుట్టూ ఉన్న మిత్రులను ఆనందింపజేశాను.
3.22.40
तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम् ।
दह्यमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ताः संप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.४० ॥
మేరు శిఖరంలా ఉన్న ఆ నగరం, బురుజులు ద్వారగోపురాలు ధ్వంసమై మండుతుండటం చూసి, ఆ స్త్రీలు పరుగెత్తారు.
3.22.41
एवं निहत्य समरे सौभं साल्वं निपात्य च ।
आनर्तात्पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम् ॥ ३.२२.४१ ॥
ఈ విధంగా యుద్ధంలో సౌభాన్ని, సాల్వుణ్ణి సంహరించి, పడగొట్టి, ఆనర్తం నుండి తిరిగి వచ్చి మిత్రులకు ఆనందం కలిగించాను.
3.22.42
तदेतत्कारणं राजन्नागमं नागसाह्वयम् ।
यद्यागां परवीरघ्न न हि जीवेत्सुयोधनः ॥ ३.२२.४२ ॥
రాజా, ఇదే కారణంగా నేను నాగసాహ్వయానికి (హస్తినాపురానికి) వచ్చాను. శత్రువీరులను సంహరించువాడా, నేను రాకపోతే సుయోధనుడు బ్రతికి ఉండేవాడు కాదు.
3.22.43
मय्यागतेऽथवा वीर द्यूतं न भविता तथा ।
अद्याहं किं करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम् ॥ ३.२२.४३ ॥
ఓ వీరుడా, నేను వచ్చినట్లయితే జూదం జరగదు. ఇప్పుడు నేను ఏమి చేయగలను? విరిగిన ఆనకట్ట నీటిలా?
3.22.44
एवमुक्त्वा महाबाहुः कौरवं पुरुषोत्तमः ।
आमन्त्र्य प्रययौ श्रीमान्पाण्डवान्मधुसूदनः ॥ ३.२२.४४ ॥
ఇలా చెప్పి, మహాబాహువైన పురుషోత్తముడు, కౌరవునితో మాట్లాడి, పాండవుల వద్ద సెలవు తీసుకొని శ్రీమంతుడైన మధుసూదనుడు వెళ్ళాడు.
3.22.45
अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
राज्ञा मूर्धन्युपाघ्रातो भीमेन च महाभुजः ॥ ३.२२.४५ ॥
మహాబాహువు ధర్మరాజు యుధిష్ఠిరుణ్ణి నమస్కరించాడు; రాజుచేత తలపై ముద్దిడబడ్డాడు, భీముడిచేత కూడా.
3.22.46
परिष्वक्तश्चार्जुनेन यमाभ्यां चाभिवादितः ।
संमानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितोश्रुभिः ॥ ३.२२.४६ ॥
అర్జునుడిచేత ఆలింగనం చేయబడ్డాడు; యమలిద్దరిచేత నమస్కరించబడ్డాడు; ధౌమ్యునిచేత సన్మానించబడ్డాడు; ద్రౌపదిచేత కన్నీళ్లతో పూజించబడ్డాడు.
3.22.47
सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काञ्चनम् ।
आरुरोह रथं कृष्णः पाण्डवैरभिपूजितः ॥ ३.२२.४७ ॥
సుభద్రను, అభిమన్యుని బంగారు రథంపై ఎక్కించి, పాండవులచే పూజింపబడిన కృష్ణుడు రథమెక్కాడు.
3.22.48
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा ।
द्वारकां प्रययौ कृष्णः समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ३.२२.४८ ॥
శైబ్య, సుగ్రీవులు పూన్చిన సూర్యునిలా ప్రకాశించే రథంతో, యుధిష్ఠిరుణ్ణి ఓదార్చి కృష్ణుడు ద్వారకకు వెళ్ళాడు.
3.22.49
ततः प्रयते दाशार्हे धृष्टद्युम्नोपि पार्षतः ।
द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा ॥ ३.२२.४९ ॥
అప్పుడు దాశార్హుడు (కృష్ణుడు) వెళ్ళిన తర్వాత, పృషతుని కుమారుడు ధృష్టద్యుమ్నుడు కూడా ద్రౌపదీ పుత్రులను తీసుకుని తన నగరానికి వెళ్ళాడు.
3.22.50
धृष्टकेतुः स्वसारं च समादायाथ चेदिराट् ।
जगाम पाण्डवान्दृष्ट्वा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम् ॥ ३.२२.५० ॥
అప్పుడు చేదిరాజు ధృష్టకేతువు తన సోదరిని తీసుకుని, పాండవులను చూసి, రమ్యమైన శుక్తిమతి నగరానికి వెళ్ళాడు.
3.22.51
केकयाश्चाप्यनुज्ञाताः कौन्तेयेनामितौजसा ।
आमन्त्र्य पाण्डवान्सर्वान्प्रययुस्तेऽपि भारत ॥ ३.२२.५१ ॥
ఓ భరతా! అమితతేజస్సు గల కౌంతేయుని (యుధిష్ఠిరుని) అనుమతి పొందిన కేకయులు కూడా పాండవులందరికీ వీడ్కోలు చెప్పి వెళ్ళారు.
3.22.52
ब्राह्मणाश्च विशश्चैव तथाविषयवासिनः ।
विसृज्यमानाः सुभृशं न त्यजन्ति स्म पाण्डवान् ॥ ३.२२.५२ ॥
బ్రాహ్మణులు, వైశ్యులు, ఆ రాష్ట్రంలో నివసించే ప్రజలు కూడా పంపబడుతున్నప్పుడు అత్యంత బాధతో పాండవులను విడిచిపెట్టలేదు.
3.22.53
समवायः स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शनः ।
आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ ॥ ३.२२.५३ ॥
ఓ రాజేంద్రా! ఓ భరతశ్రేష్ఠా! కామ్యకవనంలో ఆ మహాత్ముల ఆ సమావేశం అత్యంత అద్భుతంగా కనిపించింది.
3.22.54
युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामनाः ।
शशास पुरुषान्काले रथान्योजयतेति वै ॥ ३.२२.५४ ॥
అయితే మహామనస్కుడైన యుధిష్ఠిరుడు ఆ బ్రాహ్మణుల అనుమతి తీసుకుని, సమయానికి రథాలను కట్టమని సేవకులకు ఆజ్ఞాపించాడు.