மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.22.1
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्यरुचिरं धनुः ।
शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम् ॥ ३.२२.१ ॥
அப்போது பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் அழகிய வில்லை எடுத்து, அம்புகளால் சௌப விமானத்திலிருந்து தேவர்களின் பகைவர்களின் தலைகளை வீழ்த்தினேன்.
3.22.2
शरांश्चाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजसः ।
प्रैषयं साल्वराजाय शार्ङ्गमुक्तान्सुवाससः ॥ ३.२२.२ ॥
பாம்புகளைப் போன்ற, மேல்நோக்கிப் பாயும், கூரிய ஒளியுள்ள அம்புகளை நான் சார்ங்க வில்லிலிருந்து ஏவி சாளவ மன்னனை நோக்கி அனுப்பினேன், அவை அழகிய சிறகுகள் கொண்டவை.
3.22.3
ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह ।
अन्तर्हितं माययाऽभूत्ततोऽहं विस्मितोऽभवम् ॥ ३.२२.३ ॥
அப்போது குருகுலத்தைத் தாங்குபவனே, அப்பொழுது சௌபம் காணப்படவில்லை; மாயையால் அது மறைந்தது; அப்போது நான் வியப்படைந்தேன்.
3.22.4
अथ दानवसङ्घास्ते विकृताननमूर्धजाः ।
उदक्रोशन्महाराज धिष्ठिते मयि भारत ॥ ३.२२.४ ॥
அப்போது மகாராஜனே, பாரதனே, நான் நின்றிருக்கையில், சிதைந்த முகமும் முடியும் கொண்ட அந்த தானவக் கூட்டங்கள் உரக்க அலறின.
3.22.5
ततोऽस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महारणे ।
अयोजयं तद्वधाय ततः शब्द उपारमत् ॥ ३.२२.५ ॥
அப்போது நான் ஒலியைப் பின்தொடரும் அஸ்திரத்தை விரைந்து மகாபோரில் அவர்களை அழிக்கப் பயன்படுத்தினேன்; அப்போது ஒலி அடங்கியது.
3.22.6
हतास्ते दानवाः सर्वे यैः स शब्द उदीरितः ।
शरैरादित्यसंकशैर्ज्वलितैः शब्दसाधनैः ॥ ३.२२.६ ॥
அந்த ஒலியை எழுப்பிய தானவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்; சூரியனைப் போல ஒளிரும், ஒலியைத் தேடும் அம்புகளால்.
3.22.7
तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतोऽभवत् ।
शब्दोऽपरो महाराज तत्रापि प्राहरं शरैः ॥ ३.२२.७ ॥
அந்த ஒலி அடங்கியபோது, மீண்டும் வேறொரு திசையிலிருந்து மற்றொரு ஒலி எழுந்தது. மகாராஜனே, அங்கேயும் நான் அம்புகளால் தாக்கினேன்.
3.22.8
एवं दश दिशः सर्वास्तिर्यगूर्ध्वं च भारत ।
नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया ॥ ३.२२.८ ॥
இவ்வாறு, பாரதனே, பத்துத் திசைகளிலும், குறுக்காகவும் மேலேயும், அசுரர்கள் ஒலி எழுப்பினர். அவர்களும் என்னால் கொல்லப்பட்டனர்.
3.22.9
ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत ।
सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी ॥ ३.२२.९ ॥
பின்னர் பிராக்ஜ்யோதிஷத்திற்குச் சென்று அது மீண்டும் தோன்றியது. வீரனே, விருப்பம்போல் செல்லும் சௌபம் என் கண்களை மயக்கியபடி காணப்பட்டது.
3.22.10
ततो लोकान्तकरणो दानवो दारुणाकृतिः ।
शिलावर्षेण महता सहसा मां समावृणोत् ॥ ३.२२.१० ॥
பின்னர் உலகங்களை அழிக்கும், கொடிய வடிவுடைய அந்த தானவன் திடீரென்று பெரிய கல்மழையால் என்னை மூடினான்.
3.22.11
सोहं पर्वतवर्षेण वध्यमानः समन्ततः ।
वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितोऽभवम् ॥ ३.२२.११ ॥
நான், மலைகளின் மழையால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாக்கப்பட்டு, அரசர்களின் அரசே, மலைகளால் மூடிய புற்றைப் போல ஆனேன்.
3.22.12
ततोऽहं पर्वतचितः सहयः सहसारथिः ।
अप्रख्यातिमियां राजन्सध्वजः पर्वतैश्चितः ॥ ३.२२.१२ ॥
அப்போது நான், மலைகளால் மூடப்பட்டு, குதிரைகளுடனும் தேரோட்டியுடனும், அரசே, கொடியுடனும் மலைகளால் மறைக்கப்பட்டு, காணாமல் போனேன்.
3.22.13
ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्सैनिकास्तदा ।
ते भयर्ता दिशः सर्वे सहसा विप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.१३ ॥
அப்போது என் விருஷ்ணி வீரர்களான படைவீரர்கள் அனைவரும் பயத்தால் வாட்டப்பட்டு, திடீரென எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.
3.22.14
ततो हाहाकृतमभूत्सर्वं किल विशांपते ।
द्यौश्च भूमिश्च खं चैवादृश्यमाने तथा मयि ॥ ३.२२.१४ ॥
அப்போது மக்களின் அரசே, எங்கும் ஓலமும் அலறலும் எழுந்தது; நான் மறைந்ததால் வானம், பூமி, ஆகாயம் அனைத்தும்…
3.22.15
ततो विषण्णमनसो मम राजन्सुहृज्जनाः ।
रुरुदुश्चुक्रुशुश्चैव दुःखशोकसमन्विताः ॥ ३.२२.१५ ॥
அப்போது ராஜனே, என் துயரமடைந்த மனமுள்ள உறவினரும் நலம் விரும்பிகளும் அழுது கதறினர், துக்கமும் சோகமும் நிறைந்தவர்களாக.
3.22.16
द्विषतां च प्रहर्षोऽभूदार्तिश्च सुहृदामपि ।
एवं विजितवान्वीर पश्चादश्रौषमच्युत ॥ ३.२२.१६ ॥
பகைவர்களிடம் மகிழ்ச்சியும், நண்பர்களிடம் துயரமும் எழுந்தன. வீரனே, அச்யுதனே, இவ்வாறு அவர்கள் வென்ற பின் நான் கேட்டேன்.
3.22.17
ततोऽहमिन्द्रदयितं सर्वपाषाणभेदनम् ।
वज्रमुद्यम्य तान्सर्वान्पर्वतान्समशातयम् ॥ ३.२२.१७ ॥
அப்போது நான் இந்திரனுக்குப் பிரியமான, எல்லாக் கற்களையும் பிளக்கும் வஜ்ரத்தை உயர்த்தி, அந்த மலைகள் அனைத்தையும் முழுவதுமாக நொறுக்கினேன்.
3.22.18
ततः पर्वतभारार्ता मन्दप्राणविचेष्टिताः ।
हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन् ॥ ३.२२.१८ ॥
அப்போது மகாராஜனே, மலைகளின் சுமையால் வாட்டப்பட்டு, மெல்லிய மூச்சும் தள்ளாடும் அசைவுமுள்ள என் குதிரைகள் நடுங்குபவை போல ஆயின.
3.22.19
मेघजाल इवाकाशे विदार्याभ्युदितं रविम् ।
दृष्ट्वा मां बान्धवाः सर्वे हर्षमाहारयन्पुनः ॥ ३.२२.१९ ॥
வானில் மேக வலையைக் கிழித்து எழுந்த சூரியனைப் போல, என்னைக் கண்டதும் என் உறவினர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
3.22.20
ततः पर्वतभारार्तान्मन्दप्राणविचेष्टितान् ।
हयान्संदृश्य मां सूतः प्राह तात्कालिकं वचः ॥ ३.२२.२० ॥
பின்னர் மலைச்சுமையால் வருந்தி, மெல்லிய மூச்சுடனும் தடுமாறும் அசைவுகளுடனும் இருந்த குதிரைகளைக் கண்டு, சாரதி எனக்கு அந்த நேரத்துக்கேற்ற சொற்களைக் கூறினான்.
3.22.21
साधु संपश्य वार्ष्णेय साल्वं सौभपतिं स्थितम् ।
अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर ॥ ३.२२.२१ ॥
வார்ஷ்ணேயா, எதிரே நிற்கும் சௌப நகரத் தலைவன் சால்வனை நன்றாகப் பார். கிருஷ்ணா, இவனை அலட்சியம் செய்யாதே; நன்றாக முயற்சி செய்.
3.22.22
मार्दवं सखितां चैव साल्वादद्य व्यपाहर ।
जहि साल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव ॥ ३.२२.२२ ॥
இன்று சால்வனிடம் உள்ள மென்மையையும் நட்பையும் விட்டுவிடு. மகாபாகுவே, சால்வனைக் கொல்; கேசவா, இவனை உயிருடன் விடாதே.
3.22.23
सर्वैः पराक्रमैर्वीर वध्यः शत्रुरमित्रहन् ।
न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा।
योपिस्यात्पीठगः कश्चित्किं पुनः समरे स्थितः ॥ ३.२२.२३ ॥
வீரனே, பகைவரைக் கொல்பவனே, எல்லா வீரச்செயல்களாலும் பகைவனைக் கொல்ல வேண்டும். பலவீனமான பகைவனையும் பலவானால் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது; ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவனாயினும், போரில் நிற்கும் பகைவனைப் பற்றி சொல்லவேண்டுமா?
3.22.24
स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो ।
जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालोऽत्यगात्पुनः ॥ ३.२२.२४ ॥
நீ, மனிதர்களில் புலியே, தலைவனே, எல்லா முயற்சிகளோடும் இவனைக் கொல். வ்ருஷ்ணி குலத்தின் சிறந்தவனே, காலம் உன்னை மீண்டும் கடந்து செல்லாதிருக்கட்டும்.
3.22.25
जितवाञ्जामदग्न्यं यः कोटिवर्षगणान्बहून् ।
स एष नान्यैर्वध्यो हि त्वामृते नास्ति कश्चन ॥ ३.२२.२५ ॥
கோடிக்கணக்கான பல ஆண்டுகள் ஜாமதக்ன்யனாகிய பரசுராமனை வென்றவன் இவன்; உன்னைத் தவிர வேறு எவராலும் இவனைக் கொல்ல முடியாது.
3.22.26
नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव ।
येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता ॥ ३.२२.२६ ॥
இவன் மென்மையால் வெல்லப்படத் தக்கவன் அல்ல; இவன் உனக்கு நண்பனும் அல்ல. வீரனே, இவனால்தான் நீ போரிட நேர்ந்தது, துவாரகையும் நசுக்கப்பட்டது.
3.22.27
एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाऽहं सारथेर्वचः ।
तत्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम् ॥ ३.२२.२७ ॥
குந்தியின் மகனே, இவ்வாறான சொற்களையும் சாரதியின் வார்த்தைகளையும் கேட்டு, 'இது இப்படியே' என்று அறிந்து, போரில் என் மனதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன்.
3.22.28
वधाय साल्वराजस्य सौभस्य च निपातने ।
दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्तं स्थीयतामिति ॥ ३.२२.२८ ॥
சால்வ மன்னனைக் கொல்லவும், சௌபத்தை வீழ்த்தவும், தாருகனிடம் நான் சொன்னேன்: 'வீரனே, ஒரு கணம் நில்.'
3.22.29
ततोऽप्रतिहतं दिव्यमभोद्यमतिवीर्यवत् ।
आग्नेयमस्त्रं दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्।
योजयं तत्रधनुषा दानवान्तकरं रणे ॥ ३.२२.२९ ॥
அப்போது நான் வில்லில் அந்த தெய்வீகமான, தடுக்க முடியாத, மிக்க வலிமை கொண்ட, அக்னி அஸ்திரத்தை பொருத்தினேன்—அன்பானது, அனைத்தையும் தாங்குவது, பெரும் ஒளியுள்ளது, போரில் தானவர்களை அழிப்பது.
3.22.30
यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे ।
राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत् ॥ ३.२२.३० ॥
யக்ஷர்கள், ராட்சசர்கள், தானவர்கள் ஆகியோருக்கும், போரில் எதிரான அரசர்களுக்கும் அது சாம்பலாக்கும் பெரும் அழிவைச் செய்வது.
3.22.31
क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम् ।
अनुमन्त्र्याहमतुलं द्विषतां विनिबर्हणम् ॥ ३.२२.३१ ॥
கூர்மையான விளிம்புடனும் களங்கமற்றதாகவும், காலன், அந்தகன், யமனுக்கு ஒப்பானதாகவும் இருந்த அந்தச் சக்கரத்தை நான் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்தேன்; அது ஒப்பற்றது, பகைவர்களை அழிப்பது.
3.22.32
जहि सौभं स्ववीर्येण ये चात्र रिपवो मम ।
इत्युक्त्वा भुजवीर्येण तस्मै प्राहिणवं रुषा ॥ ३.२२.३२ ॥
"உன் வீரியத்தால் சௌபத்தை அழி; இங்கே எனக்குப் பகையாயிருப்பவர்களையும் அழி" என்று சொல்லி, என் தோள்வலிமையால், கோபத்துடன் அதை அவனை நோக்கி எறிந்தேன்.
3.22.33
रूपं सुदर्शनस्यासीदाकाशे पततस्तदा ।
द्वितीयस्येव सूर्यस् युगान्ते प्रतपिष्यतः ॥ ३.२२.३३ ॥
ஆகாயத்தில் அப்போது விழுந்துகொண்டிருந்த சுதர்சனத்தின் வடிவம், யுகமுடிவில் சுடப்போகும் இரண்டாவது சூரியனைப் போல இருந்தது.
3.22.34
तत्समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम् ।
मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छ्रितम् ॥ ३.२२.३४ ॥
அந்த நகரமாகிய சௌபத்தை அடைந்து, ஒளி இழந்த அதை, உயர்ந்த மரத்தை ரம்பம் அறுப்பது போல, நடுவில் பிளந்தது.
3.22.35
द्विधा कृतं ततः सौभं सुदर्शनबलाद्धतम् ।
महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा ॥ ३.२२.३५ ॥
சுதர்சனத்தின் வலிமையால் இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்டு, அடிபட்ட சௌபம், மகேசுவரனின் அம்பால் அசைக்கப்பட்ட திரிபுரம் போல விழுந்தது.
3.22.36
तस्मिन्निपतिते सौभे चक्रमागात्करं मम ।
पुनश्चादाय वेगेन साल्वायेत्यहमब्रुवम् ॥ ३.२२.३६ ॥
அந்த சௌபம் விழுந்ததும், சக்கரம் என் கைக்கு வேகமாகத் திரும்பி வந்தது. பிறகு அதை எடுத்துக்கொண்டு நான் சால்வனிடம் இவ்வாறு சொன்னேன்.
3.22.37
ततः साल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्ते महाहवे ।
द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा ॥ ३.२२.३७ ॥
பின்னர் அந்தப் பெரும் போரில் கனமான கதையைச் சுழற்றி, அவன் சால்வனை திடீரென இரண்டாகப் பிளந்தான்; அது தன் ஒளியால் ஜ்வலித்தது.
3.22.38
तस्मिन्विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतसः ।
हाहाभूता दिशो जग्मुरर्दिता मम सायकैः ॥ ३.२२.३८ ॥
அந்த வீரன் கொல்லப்பட்டதும், தானவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி, "ஐயோ" என்று கூவியபடி, என் அம்புகளால் துன்புற்று எல்லா திசைகளிலும் ஓடினர்.
3.22.39
ततोऽहंसमवस्थाप्यरथं सौभसमीपतः ।
शङ्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृदः पर्यहर्षयम् ॥ ३.२२.३९ ॥
பின்னர் சௌப (விமானம்) அருகே தேரை நிறுத்தி, மகிழ்ச்சியுடன் சங்கை ஊதி, சுற்றியிருந்த நண்பர்களை மகிழ்வித்தேன்.
3.22.40
तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम् ।
दह्यमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ताः संप्रदुद्रुवुः ॥ ३.२२.४० ॥
மேரு சிகரம் போன்ற அந்த நகரம், கோபுரங்களும் மாடங்களும் சிதைந்து எரிவதைக் கண்டு, அந்தப் பெண்கள் ஓடினர்.
3.22.41
एवं निहत्य समरे सौभं साल्वं निपात्य च ।
आनर्तात्पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम् ॥ ३.२२.४१ ॥
இவ்வாறு போரில் சௌபத்தையும் சால்வனையும் அழித்து வீழ்த்தி, ஆனர்த்தத்திலிருந்து மீண்டும் வந்து, நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தேன்.
3.22.42
तदेतत्कारणं राजन्नागमं नागसाह्वयम् ।
यद्यागां परवीरघ्न न हि जीवेत्सुयोधनः ॥ ३.२२.४२ ॥
அரசே, இதுவே நான் நாகசாஹ்வயத்துக்கு (ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு) வந்ததற்கான காரணம். பகைவீரர்களை அழிப்பவனே, நான் வராதிருந்திருந்தால் சுயோதனன் உயிருடன் இருந்திருக்க மாட்டான்.
3.22.43
मय्यागतेऽथवा वीर द्यूतं न भविता तथा ।
अद्याहं किं करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम् ॥ ३.२२.४३ ॥
வீரனே, நான் வந்தால் சூதாட்டம் இருக்காது. இப்போது நான் என்ன செய்வேன்? உடைந்த அணையின் நீரைப் போல?
3.22.44
एवमुक्त्वा महाबाहुः कौरवं पुरुषोत्तमः ।
आमन्त्र्य प्रययौ श्रीमान्पाण्डवान्मधुसूदनः ॥ ३.२२.४४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, மகாபாகுவான புருஷோத்தமன், கௌரவனிடம் கூறி, பாண்டவர்களிடம் விடைபெற்று மதுசூதனன் சென்றான்.
3.22.45
अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
राज्ञा मूर्धन्युपाघ्रातो भीमेन च महाभुजः ॥ ३.२२.४५ ॥
மகாபாகுவான அவன் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனை வணங்கினான்; அரசனால் தலையில் முகரப்பட்டான், பீமனாலும் மகாபுஜனாலும்.
3.22.46
परिष्वक्तश्चार्जुनेन यमाभ्यां चाभिवादितः ।
संमानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितोश्रुभिः ॥ ३.२२.४६ ॥
அர்ஜுனனால் தழுவப்பட்டான்; இரட்டை யமர்களால் வணங்கப்பட்டான்; தௌம்யரால் மதிக்கப்பட்டான்; திரௌபதியால் கண்ணீருடன் வழிபடப்பட்டான்.
3.22.47
सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काञ्चनम् ।
आरुरोह रथं कृष्णः पाण्डवैरभिपूजितः ॥ ३.२२.४७ ॥
சுபத்திரையையும் அபிமன்யுவையும் தங்கரதத்தில் ஏற்றி, பாண்டவர்களால் வழிபடப்பட்ட கிருஷ்ணன் தேரில் ஏறினான்.
3.22.48
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा ।
द्वारकां प्रययौ कृष्णः समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ३.२२.४८ ॥
சைப்யன், சுக்ரீவன் பூட்டிய சூரியனைப் போன்ற ஒளிரும் தேரில், யுதிஷ்டிரனுக்கு ஆறுதல் கூறி கிருஷ்ணன் துவாரகைக்குச் சென்றான்.
3.22.49
ततः प्रयते दाशार्हे धृष्टद्युम्नोपि पार्षतः ।
द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा ॥ ३.२२.४९ ॥
அப்போது தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்) புறப்பட்ட பின், பிருஷதனின் மகன் திருஷ்டத்யும்னனும் திரௌபதியின் மக்களை அழைத்துக்கொண்டு தன் நகரத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
3.22.50
धृष्टकेतुः स्वसारं च समादायाथ चेदिराट् ।
जगाम पाण्डवान्दृष्ट्वा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम् ॥ ३.२२.५० ॥
பின்னர் சேதிகளின் அரசன் திருஷ்டகேது தன் சகோதரியை அழைத்துக்கொண்டு, பாண்டவர்களைக் கண்டபின் அழகிய சுக்திமதி நகரத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
3.22.51
केकयाश्चाप्यनुज्ञाताः कौन्तेयेनामितौजसा ।
आमन्त्र्य पाण्डवान्सर्वान्प्रययुस्तेऽपि भारत ॥ ३.२२.५१ ॥
பாரதனே! அமித ஒளி கொண்ட குந்தியின் மகனிடம் அனுமதி பெற்ற கேகய இளவரசர்களும் அனைத்து பாண்டவர்களிடமும் விடைபெற்றுச் சென்றனர்.
3.22.52
ब्राह्मणाश्च विशश्चैव तथाविषयवासिनः ।
विसृज्यमानाः सुभृशं न त्यजन्ति स्म पाण्डवान् ॥ ३.२२.५२ ॥
பிராமணர்களும் வைசியர்களும், அந்த நாட்டில் வசிப்பவர்களும், அனுப்பப்பட்டபோதும் மிகவும் துன்பத்துடன் பாண்டவர்களை விட்டுச் செல்லவில்லை.
3.22.53
समवायः स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शनः ।
आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ ॥ ३.२२.५३ ॥
அரசர்களின் தலைவனே! பாரதர்களில் சிறந்தவனே! காம்யக வனத்தில் அந்த மகாத்மாக்களின் அந்தக் கூடுகை மிகவும் அற்புதமாகக் காட்சியளித்தது.
3.22.54
युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामनाः ।
शशास पुरुषान्काले रथान्योजयतेति वै ॥ ३.२२.५४ ॥
ஆனால் மகாமனம் கொண்ட யுதிஷ்டிரன் அந்த பிராமணர்களின் அனுமதி பெற்று, ஏவலர்களிடம் தக்க நேரத்தில் தேர்களைப் பூட்டுமாறு கட்டளையிட்டான்.