Mahābhārata · Adhyāya 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
Entonces, rodeando las direcciones, los hijos de Pṛthā mataron ciervos, jabalíes y búfalos. Los mejores arqueros de la tierra, aunque vagaban separados, permanecían juntos.
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
Entonces, en aquel gran bosque colmado de ciervos, fieras y gentes, resonante con el canto de las aves, Yudhiṣṭhira habló a sus hermanos tras oír las voces de los ciervos que hablaban.
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
Habiéndose acercado a la dirección brillante como el sol, estos ciervos y aves pronuncian palabras duras, anunciando una aflicción feroz y un gran temor, o una humillación a manos de enemigos.
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
Volved rápidamente; no tenemos necesidad de estos ciervos. Mi mente se aflige y arde; nublando mi entendimiento, el señor de la vida se agita en mi cuerpo con ira.
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
Este bosque de Kāmyaka me parece como un lago del que el rey de las serpientes ha sido arrebatado por Garuḍa, o como un reino tranquilo sin rey, o como un cántaro vaciado por borrachos.
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
Uncidos a grandes y buenos carros y arrastrados por caballos sindhu de velocidad feroz como el fuego y el viento, aquellos héroes se volvieron entonces hacia el ermitaño.
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
Mientras ellos regresaban, un chacal se acercó por el lado izquierdo y lanzó un fuerte aullido. El rey lo consideró con atención y habló a Bhīma y a Dhanañjaya.
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
Así como este chacal de origen bajo se acerca por la izquierda y habla, está muy claro que los perversos kurus nos han despreciado y atacado por la fuerza.
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
Entonces, al entrar en aquel bosque y tras cazar en la gran espesura, vieron a una joven que lloraba: la nodriza, una sirvienta, de su amada.
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
Indrasena se acercó rápidamente a ella, saltó del carro y corrió hacia ella. Oh rey, entonces, muy angustiado, le habló a la nodriza con estas palabras.
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
¿Acaso alguien más nos ha hecho algún daño en este bosque?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
Angustiada, al ver bien a Indrasena que corría rápidamente hacia ella, entonces, golpeándose el pecho con el mayor dolor, gritó en voz alta: «¡Me han raptado!»
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
¿Quién, al encontrar una brecha, se ha llevado a esta reina sin tacha, de ojos amplios, semejante al cuerpo de los mejores kurus, esposa del rey, para su propia ruina?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
Si esa diosa ha entrado en la tierra, o ha ido al cielo, o incluso al océano, los hijos de Pṛthā seguirán sus mismas huellas; por eso Dharmarāja está afligido.
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
¿Qué necio querría arrebatar, como si fuera la joya más preciada, a quien es más querida que la vida de hombres tan aplastadores de enemigos, tan sufridos y tan invictos?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
Aquí, hoy nadie advierte que ella tiene protectores; el corazón de los Pāṇḍavas vaga fuera. ¿Cuyo cuerpo atravesarán hoy las flechas terribles, agudas y supremas, hasta entrar en la tierra?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
No te aflijas, cobarde; sabe que Kṛṣṇā volverá hoy mismo. Tras haber dado muerte a todos los enemigos, los hijos de Pṛthā se reunirán con la hija de Yajñasena.
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
Entonces la nodriza de hermoso rostro envió al auriga Indrasena y dijo: Jayadratha ha raptado a Kṛṣṇā, tras humillar a los cinco semejantes a Indra.
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
Estas nuevas huellas están aquí, y los árboles rotos tampoco se han marchitado. Volved y perseguid rápido; la princesa no ha ido lejos.
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
¡Todos vosotros, semejantes a Indra, armaos! Tomad las corazas hermosas y grandes, los arcos de gran valor y las flechas, y id rápido por ese camino.
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
Antes, aturdida por amenazas y castigos, confundida de mente, con el rostro marchito, entrega su cuerpo a alguien indigno, como quien vierte un cucharón lleno de buena mantequilla clarificada sobre cenizas.
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
En otro tiempo, como la oblación se ofrece en un fuego de cascarilla, como la guirnalda es arrojada en el cementerio, y como el soma que va al sacrificio es lamido por un perro, así ocurre cuando la asamblea de brahmanes está confundida.
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
Antes, como los hijos de Pṛthā, y en un odre de cuero, se derrama un chorro de leche de la vaca parda; esforzaos. Tras cazar en el gran bosque, el chacal se hunde en el estanque de loto, como antaño.
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
Antes, en el altar del fuego encendido honrado con mantras y ofrendas, el devorador de la oblación es engullido; y como la gente de las aldeas no destruiría la enseñanza sagrada bien extendida en el gran sacrificio.
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
Que ningún malhechor toque con manos auspiciosas el rostro sereno, de hermosa nariz y hermosos ojos, claro como la luz de la luna de vuestra amada, como el perro toca el pastel sagrado puesto en el sacrificio.
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
Seguid estos caminos rápidamente, no sea que el tiempo pase veloz por aquí.
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
Reyes, corran rápido desde aquí, antes de que aquel malvado se aleje. Recuperen de la presencia de los enemigos, como a su propia amada Lakṣmī, oh leones entre los hombres.
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
Dama gentil, vuelve atrás y refrena tu lengua; no pronuncies palabras duras en nuestra presencia. Sean reyes o príncipes, los embriagados de fuerza encuentran la muerte.
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
Tras decir esto, partieron rápidamente, siguiendo aquellos mismos caminos, resoplando una y otra vez como serpientes y sacudiendo las cuerdas de sus grandes arcos.
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
Entonces vieron el polvo levantado por aquel ejército, agitado por los cascos y pechos de los caballos; y a Dhaumya en medio de la infantería, clamando una y otra vez: '¡Oh Bhīma! ¡Oh Pārtha!'
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
Consolando a Dhaumya, con el ánimo profundamente abatido, dijeron: «Que estéis bien.» Entonces los príncipes reales se lanzaron con rapidez contra aquel ejército, como halcones que caen sobre la carne.
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
La cólera de aquellos héroes, de valor igual al de Indra y enfurecidos por la afrenta, se encendió; también se encendió la ira de Yājñasenī. Ella vio a Jayadratha y a su amada de pie en su carro.
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
Entonces gritaron con fuerza contra el rey de los Sindhu (Jayadratha); lo mismo hicieron Vṛkodara (Bhīma), Dhanaṃjaya (Arjuna), los gemelos y el rey, gran arquero (Yudhiṣṭhira). Entonces las direcciones de los enemigos quedaron desconcertadas.