മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
പിന്നെ ദിക്കുകളെ വളഞ്ഞ് പൃഥയുടെ പുത്രന്മാർ മാനുകളെയും കാട്ടുപന്നികളെയും എരുമകളെയും കൊന്നു. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വില്ലാളികളായ അവർ വേർപിരിഞ്ഞു സഞ്ചരിച്ചാലും ഒന്നിച്ചുതന്നെ നിന്നു.
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
പിന്നെ മാനുകളും വന്യമൃഗങ്ങളും മനുഷ്യരും നിറഞ്ഞ, പക്ഷികളുടെ ശബ്ദത്താൽ മുഴങ്ങുന്ന ആ മഹാവനത്തിൽവെച്ച്, മാനുകളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് യുധിഷ്ഠിരൻ ആ സഹോദരന്മാരോട് സംസാരിച്ചു.
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
സൂര്യപ്രകാശമുള്ള ദിക്കിലേക്കു ചെന്ന് ഈ മാനുകളും പക്ഷികളും കഠിനമായി സംസാരിക്കുന്നു; കഠിനദുരിതവും മഹാഭയവും, അല്ലെങ്കിൽ ശത്രുക്കളാൽ അപമാനവും അറിയിച്ചുകൊണ്ട്.
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
വേഗം മടങ്ങുക; മാനുകളാൽ നമുക്കു മതി. എന്റെ മനസ്സ് വേദനിച്ച് എരിയുന്നു; എന്റെ ബുദ്ധിയെ മൂടി, കോപത്തോടെ എന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രാണപതി ഇളകുന്നു.
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
ഗരുഡൻ നാഗരാജാവിനെ കവർന്ന തടാകം പോലെ, അല്ലെങ്കിൽ രാജാവില്ലാത്ത ശാന്തമായ രാജ്യം പോലെ, ഇവിടെ കാമ്യകവനം എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നു; മദ്യം കുടിച്ച മദ്യപന്മാർ ഒഴിച്ചുകളഞ്ഞ കുടം പോലെ.
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
അഗ്നിയെയും കാറ്റിനെയും പോലെ ഉഗ്രവേഗമുള്ള സൈന്ധവ കുതിരകളാൽ വലിക്കപ്പെട്ട, വലിയ നല്ല രഥങ്ങളിൽ പൂട്ടിയ ആ നരവീരന്മാർ അപ്പോൾ ആശ്രമത്തിന് അഭിമുഖമായി.
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
അവർ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ ഒരു കുറുനരി ഇടത്തുവശത്ത് വന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. രാജാവ് അതിനെ നന്നായി വിചാരിച്ച് ഭീമനോടും ധനഞ്ജയനോടും പറഞ്ഞു.
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
ഈ നീചജന്മമുള്ള കുറുനരി ഇടത്തുവശത്ത് വന്ന് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ, പാപികളായ കുരുക്കൾ നമ്മെ അവമതിച്ച് ബലമായി ആക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്.
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
പിന്നീട് അവർ ആ വനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് ആ വലിയ കാട്ടിൽ വേട്ടയാടിയ ശേഷം, അപ്പോൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ബാലികയെ കണ്ടു — പ്രിയയുടെ ധാത്രിയായ ദാസി.
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
ഇന്ദ്രസേനൻ വേഗം അവളുടെ അടുത്തെത്തി, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി അവളുടെ നേർക്ക് ഓടി. നരേന്ദ്രാ, അപ്പോൾ അത്യന്തം വ്യസനിതനായി ആ ധാത്രിയോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
ഈ വനത്തിൽ മറ്റാരെങ്കിലും നമുക്ക് ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
വ്യാകുലയായ അവൾ, വേഗത്തിൽ തന്റെ നേർക്ക് ഓടിയടുക്കുന്ന ഇന്ദ്രസേനനെ നന്നായി കണ്ട്, അപ്പോൾ മാറത്തടിച്ച് അത്യന്തം വേദനയോടെ 'ഞാൻ അപഹരിക്കപ്പെട്ടു!' എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിലപിച്ചു.
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
കുറ്റമറ്റ രൂപവും വിശാലമായ കണ്ണുകളുമുള്ള, കുരുശ്രേഷ്ഠരുടെ ശരീരംപോലെ പ്രിയയായ രാജപത്നിയെ അവസരം കിട്ടി ആരാണ് സ്വന്തം നാശത്തിനായി അപഹരിച്ചത്?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
ആ ദേവി ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചാലും, സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയാലും, അല്ലെങ്കിൽ സമുദ്രത്തിലേക്ക് പോയാലും, പൃഥയുടെ പുത്രന്മാർ അവളുടെ പാദങ്ങളെ പിന്തുടരും; അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മരാജൻ ദുഃഖിക്കുന്നത്.
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
ഇങ്ങനെയുള്ള ശത്രുനാശകരും, ക്ലേശം സഹിക്കുന്നവരും, അപരാജിതരുമായവരിൽ നിന്ന്, പ്രാണനെപ്പോലെ പ്രിയയായവളെ, ഉത്തമരത്നമെന്നപോലെ ഏത് മൂഢൻ അപഹരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കും?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
ഇവിടെ ഇന്ന് ഇവൾക്ക് രക്ഷകരുണ്ടെന്ന് ആരും അറിയുന്നില്ല; പാണ്ഡവരുടെ ഹൃദയം പുറത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ആരുടെ ശരീരം തുളച്ച് ഭയങ്കരവും മൂർച്ചയുള്ളതുമായ ഉത്തമശരങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കും?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
ദുഃഖിക്കരുത്, ഭീരുവേ! ഇന്നുതന്നെ കൃഷ്ണ വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊള്ളുക. പാർത്ഥന്മാർ ശത്രുക്കളെയെല്ലാം വധിച്ച് യാജ്ഞസേനിയോടു വീണ്ടും ചേരും.
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
അപ്പോൾ സുന്ദരമുഖിയായ ധാത്രേയിക സാരഥി ഇന്ദ്രസേനനെ അയച്ച് പറഞ്ഞു: ജയദ്രഥൻ കൃഷ്ണയെ അപഹരിച്ചു, ഇന്ദ്രതുല്യരായ അഞ്ചുപേരെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട്.
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
ഇതാ പുതിയ വഴികൾ കാണുന്നു; ഒടിഞ്ഞ മരങ്ങളും അതുപോലെ തന്നെ, ഇനിയും വാടിയിട്ടില്ല. തിരികെ വേഗം പിന്തുടരുവിൻ; രാജകുമാരി ഇതുവരെ ദൂരെ പോയിട്ടില്ല.
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
ഇന്ദ്രതുല്യരേ, എല്ലാവരും കവചം ധരിക്കുവിൻ! നല്ല വലിയ കവചങ്ങളും വിലയേറിയ വില്ലുകളും അമ്പുകളും എടുത്ത് വേഗം ആ വഴിയിൽ പോകുവിൻ.
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
മുമ്പേ ഭീഷണിയും ശിക്ഷയും കൊണ്ട് മോഹിതയായി, മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, മുഖം വാടി, യോഗ്യനല്ലാത്ത ഒരുവനു തന്റെ ശരീരം നൽകുന്നു; ചാരത്തിൽ നല്ല നെയ്യ് നിറഞ്ഞ സ്രുക്ക് ഒഴിക്കുന്നതുപോലെ.
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
മുൻപ് ഉമിത്തീയിൽ ഹവിസ്സ് ഹോമിക്കുന്നതുപോലെയും, ശ്മശാനത്തിൽ പൂമാല എറിഞ്ഞുകളയുന്നതുപോലെയും, യാഗത്തിനു പോകുന്ന സോമത്തെ നായ നക്കുന്നതുപോലെയും, ബ്രാഹ്മണസമൂഹം മോഹിതമാകുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു.
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
മുൻപ് പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരും, തോൽസഞ്ചിയിലും, കപിലപ്പശുവിൽ നിന്ന് പാലിന്റെ ധാര ചൊരിയുന്നതുപോലെയും പരിശ്രമിക്കുക. മഹാവനത്തിൽ വേട്ടയാടി പോയ ശേഷം, മുൻപ് കുറുക്കൻ താമരക്കുളത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നു.
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
മുൻപ് മന്ത്രാഹുതികളാൽ പൂജിതമായ, ജ്വലിച്ച അഗ്നിവേദിയിൽ ബലിഭുക്ക് വിഴുങ്ങപ്പെടുന്നു; മഹായജ്ഞത്തിൽ നന്നായി പരന്ന ശ്രുതിയെ ആ ഗ്രാമ്യജനം നശിപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നതുപോലെ.
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
നിങ്ങളുടെ പ്രിയയുടെ സുന്ദരമായ മൂക്കും സുന്ദരമായ കണ്ണുകളും ചന്ദ്രപ്രഭപോലെ നിർമ്മലവും പ്രസന്നവുമായ മുഖവും, അകർത്തവ്യം ചെയ്യുന്ന ആരും ശുഭമായി സ്പർശിക്കാതിരിക്കട്ടെ; യാഗത്തിലുള്ള പുരോഡാശത്തെ നായ തൊടുന്നതുപോലെ.
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
ഈ വഴികളെ വേഗം പിന്തുടരുക; ഇവിടെ കാലം വേഗം കടന്നുപോകാതിരിക്കട്ടെ.
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
നരേന്ദ്രന്മാരേ, ഈ പാപി ദൂരെ പോകുന്നതിനുമുമ്പ് ഇവിടെനിന്ന് വേഗം ഓടുക. ശത്രുക്കളുടെ അടുത്തുനിന്ന് നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ അവളെ തിരിച്ചുപിടിക്കുക, ഓ നൃസിംഹന്മാരേ.
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
ഭദ്രേ, മടങ്ങിപ്പോകൂ; നിൻ്റെ വാക്ക് നിയന്ത്രിക്കൂ. ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പരുഷവാക്കുകൾ പറയരുത്. രാജാക്കന്മാരായാലും രാജകുമാരന്മാരായാലും ബലംകൊണ്ട് മദിച്ചവർ മരണം പ്രാപിക്കും.
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അവർ വേഗത്തിൽ പോയി; ആ വഴികൾതന്നെ പിന്തുടർന്ന്, സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും നെടുവീർപ്പിട്ട്, തങ്ങളുടെ മഹാധനുസ്സുകളുടെ ഞാൺ വലിച്ചുകുലുക്കിക്കൊണ്ട്.
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
അപ്പോൾ ആ സേനയുടെ പൊടി ഉയരുന്നത് അവർ കണ്ടു; കുതിരകളുടെ കാലുകളും നെഞ്ചുകളും ഉയർത്തിയ പൊടിയായിരുന്നു അത്. കാലാൾപ്പടയുടെ നടുവിൽ ധൗമ്യൻ 'ഭീമാ, പാർത്ഥാ!' എന്ന് ആവർത്തിച്ച് വിളിച്ചുകരയുന്നതും അവർ കണ്ടു.
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
അവർ അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച മനസ്സോടെ ധൗമ്യനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, 'അങ്ങ് സുഖമായിരിക്കട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞു; പിന്നെ ആ രാജപുത്രന്മാർ ഇറച്ചിയിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങുന്ന പരുന്തുകളെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ആ സൈന്യത്തിന്മേൽ പാഞ്ഞടുത്തു.
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
ഇന്ദ്രതുല്യ വിക്രമമുള്ള ആ വീരന്മാർ അപമാനത്താൽ കോപിച്ചു; യാജ്ഞസേനിയുടെ (ദ്രൗപദിയുടെ) കോപവും ജ്വലിച്ചു; അവൾ ജയദ്രഥനെയും അവന്റെ രഥത്തിൽ നിന്നിരുന്ന പ്രിയപത്നിയെയും കണ്ടു.
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
പിന്നെ അവർ സിന്ധുരാജനെ (ജയദ്രഥനെ) ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൂവി; വൃകോദരനും (ഭീമനും), ധനഞ്ജയനും (അർജുനനും), ഇരട്ടകളും, മഹാധനുർധരനായ രാജാവും (യുധിഷ്ഠിരനും) അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്തു; അപ്പോൾ ശത്രുക്കളുടെ ദിക്കുകൾ മോഹാവൃതമായി.