Mahābhārata · Adhyāya 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
Então, cercando as direções, os filhos de Pṛthā mataram cervos, javalis e búfalos. Os melhores arqueiros da terra, embora vagassem separados, permaneciam juntos.
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
Então, naquela grande floresta repleta de cervos, feras e gente, ressoante com o canto das aves, Yudhiṣṭhira falou aos seus irmãos, tendo ouvido as vozes dos cervos que falavam.
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
Tendo se aproximado da direção brilhante como o sol, estes cervos e aves proferem palavras duras, anunciando aflição feroz e grande temor, ou humilhação por inimigos.
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
Voltem depressa; não temos necessidade destes cervos. Minha mente se aflige e arde; obscurecendo meu entendimento, o senhor da vida agita-se em meu corpo com ira.
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
Esta floresta de Kāmyaka me parece um lago do qual o rei das serpentes foi arrebatado por Garuḍa, ou um reino tranquilo sem rei, ou um cântaro esvaziado por bêbados.
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
Atrelados a grandes e bons carros e puxados por cavalos sindhu de velocidade feroz como o fogo e o vento, aqueles heróis viraram-se então para o eremitério.
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
Quando eles voltavam, um chacal aproximou-se pelo lado esquerdo e soltou um uivo alto. O rei ponderou isso cuidadosamente e falou a Bhīma e a Dhanañjaya.
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
Assim como este chacal de nascimento baixo se aproxima pela esquerda e fala, está muito claro que os perversos kurus nos desprezaram e nos atacaram à força.
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
Então, entrando naquela floresta e tendo caçado na grande espessura, viram uma jovem chorando — a ama, uma serva, da sua amada.
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
Indrasena aproximou-se dela depressa, saltou do carro e correu em sua direção. Ó rei, então, em grande angústia, falou estas palavras à ama.
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
Será que alguém não nos causou algum dano nesta floresta?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
Aflita, ao ver bem Indrasena correndo depressa em sua direção, então, batendo no peito com a maior angústia, gritou em voz alta: "Fui raptada!"
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
Quem, encontrando uma brecha, levou esta rainha sem defeito, de olhos amplos, semelhante ao corpo dos melhores kurus, esposa do rei, para a própria ruína?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
Se essa deusa entrou na terra, ou subiu ao céu, ou mesmo ao oceano, os filhos de Pṛthā seguirão exatamente os seus passos; e por isso Dharmarāja está em angústia.
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
Que tolo desejaria arrebatar, como se fosse a joia mais preciosa, aquela mais querida que a própria vida a homens tão esmagadores de inimigos, tão resistentes ao sofrimento e tão invictos?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
Aqui, hoje ninguém percebe que ela tem protetores; o coração dos Pāṇḍavas vaga lá fora. De quem corpo, perfurado hoje, as flechas terríveis, afiadas e supremas entrarão na terra?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
Não te aflijas, medrosa; sabe que Kṛṣṇā voltará hoje mesmo. Tendo abatido todos os inimigos, os filhos de Pṛthā se reunirão com a filha de Yajñasena.
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
Então a ama de rosto formoso enviou o auriga Indrasena e disse: Jayadratha raptou Kṛṣṇā, após humilhar os cinco semelhantes a Indra.
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
Estas novas trilhas estão aqui, e as árvores quebradas não secaram. Voltai e persegui depressa; a princesa não foi longe.
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
Todos vós, semelhantes a Indra, armai-vos! Tomai as belas e grandes couraças, os arcos de grande valor e as flechas, e segui rápido por aquele caminho.
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
Outrora, confundida por ameaças e castigos, com o espírito perturbado e o rosto murcho, ela entrega o corpo a quem não o merece, como se derrama uma concha cheia de bom ghee sobre as cinzas.
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
Outrora, como a oferenda é feita num fogo de palha, como a guirlanda é lançada no cemitério, e como o soma que vai ao sacrifício é lambido por um cão, assim acontece quando a assembleia dos brāhmaṇas está confusa.
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
Outrora, como os filhos de Pṛthā, e num odre de couro, um jato de leite é derramado da vaca castanha; empenhai-vos. Depois de caçar na grande floresta, o chacal mergulha no tanque de lótus, como antigamente.
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
Outrora, no altar do fogo aceso honrado com mantras e oblações, o devorador da oferenda é engolido; e como o povo das aldeias não destruiria o ensinamento sagrado bem difundido no grande sacrifício.
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
Que nenhum malfeitor toque com mãos auspiciosas o rosto sereno, de belo nariz e belos olhos, claro como a luz da lua, de vossa amada, como o cão toca o bolo sagrado posto no sacrifício.
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
Segui estes caminhos depressa, para que o tempo não passe rapidamente aqui.
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
Reis, corram depressa daqui, antes que aquele perverso se afaste. Retomem-na da presença dos inimigos, como a vossa amada Lakṣmī, ó leões entre os homens.
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
Nobre senhora, volte atrás e refreie a tua fala; não profiras palavras duras na nossa presença. Sejam reis ou príncipes, os embriagados de força encontram a morte.
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
Tendo dito isto, partiram depressa, seguindo aqueles mesmos caminhos, bufando repetidamente como serpentes e sacudindo as cordas de seus grandes arcos.
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
Então viram a poeira levantada por aquele exército, agitada pelos cascos e peitorais dos cavalos; e Dhaumya no meio da infantaria, clamando sem cessar: 'Ó Bhīma! Ó Pārtha!'
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
Consolando Dhaumya, com o ânimo profundamente abatido, disseram: «Que vades em paz.» Então os príncipes reais lançaram-se com rapidez sobre aquele exército, como falcões que se precipitam sobre a carne.
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
A cólera daqueles heróis, iguais a Indra em valor e inflamados pela afronta, se acendeu; também a ira de Yājñasenī (Draupadī) se incendiou. Ela viu Jayadratha e sua amada, de pé no seu carro.
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
Então gritaram com força contra o rei dos Sindhu (Jayadratha); assim fizeram Vṛkodara (Bhīma), Dhanaṃjaya (Arjuna), os gêmeos e o rei, grande arqueiro (Yudhiṣṭhira). Então as direções dos inimigos ficaram desorientadas.