Mahābhārata · Adhyāya 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
Dann umzingelten die Söhne Pṛthās die Himmelsrichtungen und erlegten Hirsche, Eber und Büffel. Die besten Bogenschützen der Erde, obwohl sie getrennt umherzogen, blieben zusammen.
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
Da, in jenem großen Wald, voller Hirsche, Raubtiere und Menschen, widerhallend vom Vogelgesang, sprach Yudhiṣṭhira zu seinen Brüdern, nachdem er die sprechenden Stimmen der Hirsche gehört hatte.
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
Nachdem sie sich der sonnenhellen Richtung genähert haben, sprechen diese Hirsche und Vögel harte Worte und verkünden heftigen Kummer und große Furcht oder Demütigung durch Feinde.
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
Kehrt schnell um; diese Hirsche brauchen wir nicht. Mein Geist ist betrübt und brennt; meinen Verstand verdunkelnd, regt sich der Herr des Lebens in meinem Körper mit Zorn.
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
Dieser Kāmyaka-Wald erscheint mir wie ein See, dem der Schlangenkönig von Garuḍa geraubt wurde, oder wie ein stilles Reich ohne König, oder wie ein Krug, der von betrunkenen Zechern geleert wurde.
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
Vor große, gute Streitwagen gespannt und von sindhischen Pferden gezogen, die so schnell wie Feuer und Wind waren, wandten sich jene Männerhelden da dem Einsiedlerhaus zu.
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
Als sie sich umwandten, kam ein Schakal von der linken Seite heran und stieß ein lautes Geheul aus. Der König erwog dies sorgfältig und sprach zu Bhīma und Dhanañjaya.
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
So wie dieser niedrig geborene Schakal von links herankommt und spricht, ist ganz klar, dass die bösen Kurus uns verachtet und gewaltsam angegriffen haben.
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
Dann drangen sie in jenen Wald ein und jagten in der großen Wildnis; da sahen sie eine weinende junge Frau — die Amme, eine Dienerin, ihrer Geliebten.
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
Indrasena näherte sich ihr eilig, sprang vom Wagen und lief auf sie zu. O König, da sprach er, zutiefst bekümmert, diese Worte zu der Amme.
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
Hat etwa niemand anderes uns in diesem Wald Schaden zugefügt?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
Außer sich, als sie Indrasena eilends auf sich zukommen sah, schlug sie sich da mit größtem Schmerz an die Brust und rief laut: "Ich bin geraubt worden!"
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
Wer hat, eine Lücke findend, diese makellose, breitäugige Königsgemahlin, dem Leib der Besten der Kurus gleich, zu seinem eigenen Verderben entführt?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
Wenn jene Göttin in die Erde eingetreten ist oder in den Himmel oder gar in den Ozean gegangen ist, so werden die Söhne der Pṛthā ihren eigenen Spuren folgen; darum ist Dharmarāja in Qual.
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
Welcher Tor würde wohl wagen, sie, die dem Leben gleich teuer ist, diesen feindezermalmenden, leidertragenden, unbesiegten Männern zu entreißen, wie einen höchsten Edelstein?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
Hier erkennt niemand, dass sie heute Beschützer hat; das Herz der Pāṇḍavas irrt draußen umher. Wessen Leib werden heute die schrecklichen, scharfen, vorzüglichen Pfeile durchbohren und in die Erde eindringen?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
Gräme dich nicht, Furchtsame; wisse, dass Kṛṣṇā heute noch zurückkehren wird. Nachdem die Pṛthā-Söhne alle Feinde erschlagen haben, werden sie sich mit der Tochter Yajñasenas wieder vereinen.
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
Da sandte die Amme mit dem schönen Antlitz den Wagenlenker Indrasena aus und sprach: Jayadratha hat Kṛṣṇā entführt, nachdem er die fünf Indra-gleichen verachtet hat.
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
Diese frischen Spuren liegen hier, und die abgebrochenen Bäume sind noch nicht verdorrt. Kehrt um und verfolgt schnell; die Prinzessin ist nicht weit gegangen.
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
Ihr alle, Indra gleich, rüstet euch! Nehmt die schönen, großen Panzer, die sehr kostbaren Bögen und Pfeile und zieht schnell auf jenem Pfad voran.
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
Einst, durch Drohung und Strafe verwirrt, im Geist verstört, mit verdorrendem Antlitz, gibt sie ihren Leib einem Unwürdigen, so wie man eine Schöpfkelle voll feiner Butterschmalz in die Asche gießt.
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
Früher wird die Opfergabe in einem Feuer aus Spreu dargebracht, wie ein Kranz auf dem Leichenplatz weggeworfen wird und wie der zum Opfer gehende Soma von einem Hund geleckt wird, so geschieht es, wenn die Schar der Brahmanen verwirrt ist.
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
Früher, wie die Söhne der Pṛthā, und in einem Ledersack, wird ein Milchstrahl von der braunen Kuh gegossen; bemüht euch. Nachdem der Schakal im großen Wald gejagt hat, taucht er wie früher in den Lotusteich.
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
Früher, auf dem mit Mantras und Opfergaben geehrten Altar des entzündeten Feuers, wird der Opferfresser verschlungen; und wie das Dorfvolk die im großen Opfer gut verbreitete heilige Lehre nicht zerstören würde.
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
Möge kein Übeltäter das schöne, edelnasige, schönäugige, mondklare, heitere Antlitz eurer Geliebten mit glücklicher Hand berühren, wie ein Hund den am Opfer stehenden Opferkuchen berührt.
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
Folgt diesen Wegen schnell, damit hier nicht die Zeit schnell verstreicht.
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
Könige, lauft schnell von hier, bevor jener Frevler weit fortgeht. Holt sie zurück aus der Gegenwart der Feinde, wie eure eigene geliebte Lakṣmī, ihr Löwen unter den Männern.
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
Edle Frau, kehre um und zügle deine Rede; sprich in unserer Gegenwart keine harten Worte. Ob Könige oder Prinzen, die vom Kraftrausch Trunkenen finden den Tod.
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
Nachdem sie so viel gesagt hatten, zogen sie schnell davon, denselben Wegen folgend, immer wieder wie Schlangen schnaubend und die Sehnen ihrer großen Bögen schüttelnd.
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
Da sahen sie den Staub, den jenes Heer aufwirbelte, von den Hufen und Brüsten der Pferde aufgewühlt; und Dhaumya inmitten des Fußvolks, der immer wieder rief: „O Bhīma! O Pārtha!“
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
Nachdem sie Dhaumya getröstet hatten, mit tief niedergeschlagenem Mut, sprachen sie: »Mögt Ihr wohlbehalten gehen.« Dann stürzten sich die königlichen Prinzen mit Schnelligkeit auf jenes Heer, wie Falken, die sich auf Fleisch stürzen.
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
Der Zorn jener Helden, Indra an Tapferkeit gleich und vom Hohn entflammt, loderte auf; auch der Zorn der Yājñasenī (Draupadī) brannte empor. Sie sah Jayadratha und seine Geliebte, die auf seinem Wagen stand.
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
Dann riefen sie laut gegen den König der Sindhu (Jayadratha); ebenso taten Vṛkodara (Bhīma), Dhanaṃjaya (Arjuna), die Zwillinge und der König, der große Bogenschütze (Yudhiṣṭhira). Da wurden die Richtungen der Feinde verwirrt.