மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
பின்னர் திசைகளைச் சூழ்ந்து, பிருதையின் மக்கள் மான்களையும் காட்டுப்பன்றிகளையும் எருமைகளையும் கொன்றனர். பூமியில் மிகச்சிறந்த வில்வீரர்களான அவர்கள் தனித்தனியாகத் திரிந்தாலும் ஒன்றாகவே இருந்தனர்.
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
பின்னர் மான்களும் விலங்குகளும் மனிதர்களும் நிறைந்த, பறவைகளின் ஒலியால் எதிரொலிக்கும் அந்தப் பெரிய காட்டில், யுதிஷ்டிரர் அந்த சகோதரர்களிடம் பேசினார், மான்கள் பேசும் குரல்களைக் கேட்டு.
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
சூரியனால் ஒளிரும் திசையை அடைந்து, இந்த மான்களும் பறவைகளும் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசுகின்றன; கடும் துன்பத்தையும் பெரும் அச்சத்தையும், அல்லது எதிரிகளால் அவமானத்தையும் அறிவிக்கின்றன.
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
விரைவில் திரும்புங்கள்; மான்களால் நமக்கு ஒன்றும் பயனில்லை. என் மனம் வருந்துகிறது, எரிகிறது; என் அறிவை மூடி, கோபத்துடன் என் உடலில் உயிரின் அதிபதி நடுங்குகிறான்.
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
கருடனால் பிடிக்கப்பட்ட நாகராஜனை உடைய ஏரி போல, அல்லது அரசனற்ற அமைதியான நாடு போல, இங்குள்ள இந்த காம்யக வனம் எனக்கு அவ்வாறே தோன்றுகிறது; மதுவை குடித்த குடிகாரர்களால் காலி செய்யப்பட்ட குடம் போல.
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
அக்னியையும் காற்றையும் போன்ற கடும் வேகமுள்ள சைந்தவக் குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்ட, பெரிய நல்ல தேர்களில் பூட்டப்பட்ட அந்த நரவீரர்கள் அப்போது ஆசிரமத்தை நோக்கித் திரும்பினர்.
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
அவர்கள் திரும்பும்போது ஒரு நரி இடப்பக்கம் வந்து உரத்துக் கத்தியது. அதை நன்கு ஆராய்ந்த அரசன் பீமனையும் தனஞ்சயனையும் நோக்கிப் பேசினான்.
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
இந்த இழிந்த பிறப்புடைய நரி இடப்பக்கம் வந்து பேசுவது போல, பாவிகளான குருக்கள் நம்மை அவமதித்து வலிந்து தாக்கியது மிகத் தெளிவாக உள்ளது.
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
பின்னர் அவர்கள் அந்தக் காட்டில் நுழைந்து, அந்தப் பெரிய வனத்தில் வேட்டையாடிய பின், அப்போது அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு இளம்பெண்ணைக் கண்டனர் — அன்பிற்குரியவளின் செவிலித்தாயான பணிப்பெண்.
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
இந்திரசேனன் விரைவாக அவளை அணுகி, தேரிலிருந்து குதித்து அவளை நோக்கி ஓடினான். நரேந்திரா, அப்போது மிகவும் துன்பமுற்று அந்தச் செவிலித்தாயிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
இந்தக் காட்டில் பிறரால் நமக்கு ஏதேனும் தீங்கு இழைக்கப்படவில்லையே?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
கலங்கிய அவள், வேகமாக தன்னை நோக்ி ஓடிவரும் சாரதி இந்த்ரசேனனை நன்கு கண்டு, அப்போது மார்பில் அடித்துக்கொண்டு மிகுந்த துயரத்தோடு உரத்த குரலில் 'நான் கவரப்பட்டேன்!' என்று அழுதாள்.
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
குறையற்ற அழகும் அகன்ற கண்களும் கொண்டவளும், குருகுல சிறந்தவர்களின் உடலைப் போன்றவளுமான அரசரின் மனைவியை, எந்த அவகாசம் கிடைத்ததால் தன் அழிவுக்காக யார் கவர்ந்து சென்றான்?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
அந்த தேவி பூமியில் புகுந்திருந்தாலும், சொர்க்கத்தை அடைந்திருந்தாலும், அல்லது கடலை அடைந்திருந்தாலும், பிருதையின் மகன்கள் அவள் அடிச்சுவடுகளையே பின்பற்றுவார்கள்; அதனாலேயே தர்மராஜன் துயருறுகிறார்.
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
இத்தகைய எதிரிகளை அழிப்பவர்களும், துயரைப் பொறுப்பவர்களும், வெல்லப்படாதவர்களுமான பாண்டவர்களிடமிருந்து, உயிரைப் போல் பிரியமானவளை, மூடன் ஒருவன் உயர்ந்த ரத்தினத்தைப் போல் பறிக்க விரும்புவான்?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
இங்கே இன்று, இவளுக்குத் தலைவர்கள் உள்ளனர் என்பதை யாரும் அறியவில்லை; பாண்டவர்களின் இதயம் வெளியே அலைகிறது. இன்று யாருடைய உடலைத் துளைத்து, கொடிய கூர்மையான சிறந்த அம்புகள் பூமியில் புகும்?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
அஞ்சாதே, அச்சமுடையவளே! இன்றே கிருஷ்ணா மீண்டும் வருவாள் என்று அறிந்துகொள். பார்த்தர்கள் அனைத்து எதிரிகளையும் கொன்று பின்னர் யாஜ்ஞசேனியுடன் ஒன்றுசேர்வார்கள்.
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
அப்போது அழகிய முகமுடைய செவிலித்தாய், சாரதி இந்திரசேனனை அனுப்பிவிட்டுச் சொன்னாள்: ஜயத்ரதன் கிருஷ்ணாவை அபகரித்தான்; இந்திரனுக்கு நிகரான ஐந்து பாண்டவர்களையும் அவமதித்து.
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
இதோ இந்தப் புதிய வழித்தடங்கள் தெரிகின்றன; முறிந்த மரங்களும் அப்படியே உள்ளன, இன்னும் வாடவில்லை. திரும்புங்கள், விரைவாகப் பின்தொடருங்கள்; அரசகுமாரி இன்னும் தொலைவு சென்றிருக்கமாட்டாள்.
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
இந்திரனுக்கு நிகரான வீரர்களே, அனைவரும் கவசம் அணியுங்கள்! சிறந்த பெரிய கவசங்களையும், மிக விலையுயர்ந்த வில்லையும் அம்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக அந்தப் பாதையில் செல்லுங்கள்.
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
முன்பு அச்சுறுத்தல் தண்டனையால் மயங்கி, மனம் குழம்பி, முகம் வாடியவளாய், தகுதியற்ற ஒருவனுக்குத் தன் உடலைக் கொடுக்கிறாள்; சாம்பலில் நல்ல நெய் நிரம்பிய ஸ்ருக்கை ஊற்றுவது போல்.
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
முன்பு உமி நெருப்பில் அவி இடப்படுவது போலவும், சுடுகாட்டில் மாலை எறியப்படுவது போலவும், யாகத்திற்குச் செல்லும் சோமம் நாயால் நக்கப்படுவது போலவும், அந்தணர் கூட்டம் மயங்கும்போது நடக்கிறது.
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
முன்பு பிருதையின் மக்களும், தோல் பையிலும், கபிலை பசுவிலிருந்தும் பால் தாரையாகப் பொழியப்படுவது போல முயலுங்கள். பெரிய காட்டில் வேட்டையாடிச் சென்ற பிறகு, முன்பு நரி தாமரைக் குளத்தில் புகுகிறது.
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
முன்பு மந்திர ஆகுதிகளால் பூஜிக்கப்பட்ட, எரிந்த அக்னி பீடத்தில் பலி உண்பவன் விழுங்கப்படுகிறான்; பெரிய யாகத்தில் நன்கு பரப்பப்பட்ட சுருதியை, அந்த கிராமவாசி மக்கள் அழிக்காதது போல.
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
உங்கள் அன்புக்குரியவளின் அழகிய மூக்கும் அழகிய கண்களும், சந்திர ஒளி போன்ற தெளிவும், மகிழ்ச்சியுமான முகம், செய்யத்தகாததைச் செய்பவன் எவனும் நலமானதைத் தொடாமல் இருக்கட்டும்; யாகத்தில் உள்ள புரோடாசத்தை நாய் தொடுவது போல.
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
இந்த வழிகளை விரைவாகப் பின்பற்றுங்கள்; காலம் இங்கே விரைவாகக் கடந்துவிடாமல் இருக்கட்டும்.
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
மன்னர்களே, விரைவாக இங்கிருந்து ஓடுங்கள்; அந்தப் பாவி தூரம் செல்வதற்கு முன். எதிரிகளிடமிருந்து மீட்டுக் கொள்ளுங்கள், தங்களுக்குரிய அன்புச் செல்வத்தைப் போல, ஓ நரசிம்மர்களே.
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
நல்லவளே, திரும்பிச் செல்; உன் சொல்லை அடக்கு. எங்கள் முன்னிலையில் கடுஞ்சொற்களைச் சொல்லாதே. அரசர்களோ, அல்லது இளவரசர்களோ, வலிமையால் மதம்கொண்டவர்கள் மரணத்தை அடைவார்கள்.
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு அவர்கள் விரைவாகச் சென்றார்கள்; அந்த வழிகளையே பின்பற்றி, பாம்புகளைப் போல மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டு, தங்கள் பெரிய வில்களின் நாண்களை அதிரவைத்தவாறு.
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
அப்போது அந்தப் படையின் புழுதி எழுந்ததைக் கண்டனர்; அது குதிரைகளின் கால்களாலும் மார்பினாலும் கிளப்பப்பட்டது. காலாட்படையினரின் நடுவில் தௌம்யர் 'பீமா, பார்த்தா!' என்று திரும்பத் திரும்பக் கதறுவதையும் கண்டனர்.
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
அவர்கள் மனம் மிகவும் கலங்கியவர்களாக தௌம்யரை ஆறுதல்படுத்தி, 'நீர் சுகமாக இருப்பீராக' என்று கூறினர்; பின் அந்த இளவரசர்கள், இறைச்சியின் மீது பாய்ந்த பருந்துகளைப் போல, வேகமாக அந்தப் படையின் மீது பாய்ந்தனர்.
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
இந்திரனுக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட அவர்கள் அவமானத்தால் சினம் கொண்டனர்; யாஜ்ஞசேனியின் (திரௌபதியின்) கோபமும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது; அவள் ஜயத்ரதனையும், அவனது தேரில் நின்றிருந்த அவனுடைய அன்பு மனைவியையும் கண்டாள்.
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
பின்னர் அவர்கள் சிந்துராஜனை (ஜயத்ரதனை) நோக்கி உரக்கக் கூச்சலிட்டனர்; வ்ருகோதரனும் (பீமனும்), தனஞ்சயனும் (அர்ஜுனனும்), இரட்டையர்களும், மகாவில்லாளர்களான அரசனும் (யுதிஷ்டிரரும்) அவ்வாறே; அப்போது எதிரிகளின் திசைகள் குழம்பின.