ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
ତା'ପରେ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଘେରି ପୃଥାର ପୁତ୍ରମାନେ ହରିଣ, ବରାହ ଓ ମହିଷମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଦ୍ଧରମାନେ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ବୁଲିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକତ୍ର ରହିଲେ।
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
ତା'ପରେ ହରିଣ, ହିଂସ୍ର ପଶୁ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରବରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ସେ ମହାବନରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୃଗମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଭାଇମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟଦୀପ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଇ ଏହି ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ କଠୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି; ଭୀଷଣ କଷ୍ଟ ଓ ମହାଭୟ, ବା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନ ଜଣାଉଛନ୍ତି।
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ; ମୃଗମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ କିଛି କାମ ନାହିଁ। ମୋ ମନ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି; ମୋ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆଚ୍ଛନ୍ନ କରି କ୍ରୋଧ ସହ ମୋ ଶରୀରରେ ପ୍ରାଣପତି କମ୍ପିତ ହେଉଛନ୍ତି।
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ନାଗରାଜ ହରଣ କରାଯାଇଥିବା ସରୋବର ପରି, କିମ୍ବା ରାଜାବିହୀନ ଶାନ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ର ପରି, ଏଠାକାର ଏହି କାମ୍ୟକ ବନ ମୋତେ ସେମିତି ଜଣାପଡ଼ୁଛି; ମଦ ପିଇଥିବା ମତ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଲି କରାଯାଇଥିବା ଘଡ଼ା ପରି।
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ପରି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବେଗର ସୈନ୍ଧବ ଅଶ୍ୱଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଟାଣିହେଉଥିବା, ବଡ଼ ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେହି ନରବୀରମାନେ ସେତେବେଳେ ଆଶ୍ରମ ଅଭିମୁଖେ ହେଲେ।
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
ସେମାନେ ଫେରିବା ସମୟରେ ଏକ ଶିୟାଳ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସି ଜୋରରେ ଡାକିଲା। ରାଜା ତାହାକୁ ଭଲ ଭାବେ ବିଚାରି ଭୀମ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
ଏହି ହୀନ ଯୋନିର ଶିୟାଳ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସି କହୁଥିବା ପରି, ପାପୀ କୁରୁମାନେ ଆମକୁ ଅପମାନ କରି ବଳପୂର୍ବକ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଅତି ସ୍ପଷ୍ଟ।
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସେହି ବନରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେହି ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ମୃଗୟା କରି, ସେତେବେଳେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଏକ ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲେ — ପ୍ରିୟାର ଧାତ୍ରୀ, ଜଣେ ଦାସୀ।
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ରଥରୁ ଡେଇଁ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଲେ। ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ସେତେବେଳେ ଅତି ଆର୍ତ୍ତ ହୋଇ ସେହି ଧାତ୍ରୀକୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
ଏହି ବନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଆମର କୌଣସି ଅପକାର କରିନାହାନ୍ତି ତ?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ସେହି ଦେବୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁ ଆସୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରସେନଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖି, ତେବେ ଛାତି ପିଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ, 'ମୋତେ ହରଣ କରାଯାଇଛି!'
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରୂପ ଥିବା, ବିଶାଳ ନୟନା, କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଶରୀର ସଦୃଶ ପ୍ରିୟା ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ କିଏ ସୁଯୋଗ ପାଇ ନିଜ ବିନାଶ ପାଇଁ ହରଣ କଲା?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
ସେହି ଦେବୀ ଯଦି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବେ, ବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବେ, ଅଥବା ସମୁଦ୍ରକୁ, ତଥାପି ପାର୍ଥମାନେ ତାଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ; ତେଣୁ ଧର୍ମରାଜ ସନ୍ତପ୍ତ ଅଛନ୍ତି।
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
ଏପରି ଶତ୍ରୁମର୍ଦ୍ଦନ, କ୍ଲେଶସହିଷ୍ଣୁ, ଅପରାଜିତ ବୀରମାନଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାଣ ସମ ପ୍ରିୟାକୁ, ଯେପରି ମୂଢ଼ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଛଡ଼ାଇ ନେବାକୁ ଚାହେଁ, କିଏ ହରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁବ?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
ଏଠାରେ ଆଜି କେହି ଜାଣୁନାହାଁନ୍ତି ଯେ ଏହାର ରକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି; ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ହୃଦୟ ବାହାରେ ବୁଲୁଛି। ଆଜି କାହାର ଶରୀର ବିନ୍ଧି ଭୟଙ୍କର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
ଶୋକ କର ନାହିଁ, ହେ ଭୀରୁ! ଆଜି ହିଁ କୃଷ୍ଣା ପୁନର୍ବାର ଫେରିବେ ବୋଲି ଜାଣ। ପାର୍ଥମାନେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରି ଯାଜ୍ଞସେନୀ ସହ ପୁଣି ମିଳିବେ।
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
ତା'ପରେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ଧାତ୍ରେୟିକା ସାରଥି ଇନ୍ଦ୍ରସେନଙ୍କୁ ପଠାଇ କହିଲେ—ଜୟଦ୍ରଥ ଇନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ହରଣ କରିଛି।
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
ଏଇ ନୂଆ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଯାଉଛି; ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଖି ନାହାନ୍ତି। ଫେରି ଶୀଘ୍ର ପିଛା କର; ରାଜକୁମାରୀ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହୁଦୂର ଯାଇନାହାନ୍ତି।
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ ବୀରଗଣ, ସମସ୍ତେ କବଚ ପିନ୍ଧ! ସୁନ୍ଦର ବଡ଼ କବଚ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନୁ ଓ ବାଣ ଧର, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ସେହି ପଥରେ ଯାଅ।
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
ପୂର୍ବରୁ ଭୟ ଓ ଦଣ୍ଡରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ମନ ବିଭ୍ରାନ୍ତ, ମୁହଁ ଶୁଖି, ସେ ଅଯୋଗ୍ୟ କାହାକୁ ନିଜ ଶରୀର ଦିଏ; ଯେପରି ଛାଇରେ ଉତ୍ତମ ଘିଅରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ରୁକ୍ ଢଳାଯାଏ।
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
ପୂର୍ବେ ତୁଷ ଅଗ୍ନିରେ ହବି ହୋମ ହୁଏ, ଶ୍ମଶାନରେ ମାଳା ଫିଙ୍ଗାଯାଏ, ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଥିବା ସୋମକୁ କୁକୁର ଚାଟେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାଜ ମୋହିତ ହେଲେ ଏପରି ହୁଏ।
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
ପୂର୍ବେ ପୃଥାର ପୁତ୍ରମାନେ, ଚମଡ଼ା ଥଳିରେ ଏବଂ କପିଳା ଗାଈରୁ କ୍ଷୀରଧାର ଢଳାଯାଏ, ଚେଷ୍ଟା କର। ମହାବନରେ ଶିକାର କରି ଯିବା ପରେ, ଶୃଗାଳ କମଳ ପୁଷ୍କରିଣୀରେ ପଶେ।
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
ପୂର୍ବେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନିବେଦୀରେ ବଳିଭୋଜୀ ଗିଳାଯାଏ; ମହାଯଜ୍ଞରେ ଭଲଭାବେ ବିସ୍ତୃତ ଶ୍ରୁତିକୁ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ନ କରନ୍ତୁ।
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
ତୁମ ପ୍ରିୟାର ସୁନ୍ଦର ନାସିକା, ସୁନ୍ଦର ନୟନ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପରି ନିର୍ମଳ ପ୍ରସନ୍ନ ମୁଖ, ଅକର୍ତ୍ତବ୍ୟକାରୀ କେହି ଶୁଭଭାବେ ନ ଛୁଇଁ; ଯଜ୍ଞରେ ଥିବା ପୁରୋଡାଶକୁ କୁକୁର ଛୁଇଁଲା ପରି।
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
ଏହି ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ଅନୁସରଣ କର; ଏଠାରେ ସମୟ ଶୀଘ୍ର ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ନ ହେଉ।
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
ହେ ନରେନ୍ଦ୍ରଗଣ, ସେ ପାପୀ ଦୂରକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଖରୁ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣନ୍ତୁ, ହେ ନୃସିଂହଗଣ।
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ଫେରିଯାଅ; ତୁମ ବାକ୍ୟକୁ ସଂଯମ କର। ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ କଠୋର ବାକ୍ୟ କୁହ ନାହିଁ। ରାଜା ହେଉ କି ରାଜପୁତ୍ର, ବଳରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଆନ୍ତି।
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
ଏତିକି କହି ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ; ସେହି ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ସର୍ପ ପରି ବାରମ୍ବାର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ମହାଧନୁର ଜ୍ୟା ଝୁଲାଇ।
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସେହି ସେନାର ଧୂଳି ଉଠିବା ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଘୋଡ଼ାର ଖୁରା ଓ ଛାତିରେ ଉଡ଼ିଥିଲା; ଏବଂ ପଦାତିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ 'ହେ ଭୀମ, ହେ ପାର୍ଥ!' ବୋଲି ବାରମ୍ବାର ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖିନ୍ନ ମନରେ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, 'ଆପଣ ସୁଖରେ ରୁହନ୍ତୁ'; ତା'ପରେ ସେହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମାଂସ ଉପରେ ଝାମ୍ପ ଦେଉଥିବା ବାଜ ପକ୍ଷୀ ପରି ବେଗରେ ସେହି ସୈନ୍ୟ ଉପରେ ଝାମ୍ପି ପଡ଼ିଲେ।
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପରାକ୍ରମୀ ସେହି ବୀରମାନେ ଅପମାନରେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହେଲେ; ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ (ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ) କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା; ସେ ଜୟଦ୍ରଥ ଏବଂ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
ତା'ପରେ ସେମାନେ ସିନ୍ଧୁରାଜ (ଜୟଦ୍ରଥ)ଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ; ବୃକୋଦର (ଭୀମ), ଧନଞ୍ଜୟ (ଅର୍ଜୁନ), ଯମଜ ଭାଇମାନେ ଏବଂ ମହାଧନୁର୍ଧର ରାଜା (ଯୁଧିଷ୍ଠିର) ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କଲେ; ତେବେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦିଗ ସବୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।