ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.270.1
ततो दिशः संपरिवृत्य पार्था ।
मृगान्वराहान्महिपांस्च हन्वा।
धनुर्धराः श्रेष्ठतमाः पृथिव्यां ।
पृथक्चरन्तः सहिता बभूवुः ॥ ३.२७०.१ ॥
ನಂತರ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಜಿಂಕೆ, ಕಾಡುಹಂದಿ, ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಕೊಂದರು. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬಿಲ್ಲುಗಾರರಾದ ಅವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ತಿರುಗಿದರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರು.
3.270.2
ततो मृगव्यालजनानुकीर्णं ।
महावनं तद्विहगोपघुष्टम्।
भ्रातॄंश्च तानभ्यवदद्युधिष्ठिरः ।
श्रुत्वा गिरो व्याहरतां मृगाणाम् ॥ ३.२७०.२ ॥
ನಂತರ ಜಿಂಕೆ, ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಆ ಮಹಾ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಜಿಂಕೆಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಸೋದರರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
3.270.3
आदित्यदीप्तां दिशमभ्युपेत्य ।
मृगा द्विजाः क्रूरमिमे वदन्ति।
आयासमुग्रं प्रतिवेदयन्तो ।
महाभयं शत्रुभिर्वाऽवमानम् ॥ ३.२७०.३ ॥
ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬೆಳಗುವ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಈ ಜಿಂಕೆ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿವೆ; ತೀವ್ರ ಸಂಕಟ, ಮಹಾಭಯ, ಅಥವಾ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿವೆ.
3.270.4
क्षिप्रं निवर्तध्वमलं मृगैर्नो ।
मनो हि मे दूयति दह्यते च।
बुद्धिं समाच्छाद्य च मे समन्यु-
रुद्धूयते प्राणपतिः शरीरे ॥ ३.२७०.४ ॥
ಬೇಗನೆ ಹಿಂತಿರುಗಿರಿ; ಜಿಂಕೆಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಸಾಕು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನೊಂದು ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ; ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಕೋಪದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಧಿಪತಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
3.270.5
सरः सुपर्णन हृतोरगेन्द्र-
मराजकं राष्ट्रमिवेह शान्तम्।
एवंविधं मे प्रतिभाति काम्यकं ।
शौण्डैर्यथा पीतसुरश्च कुम्भः ॥ ३.२७०.५ ॥
ಗರುಡನಿಂದ ನಾಗರಾಜನು ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸರೋವರದಂತೆ, ಅಥವಾ ರಾಜನಿಲ್ಲದ ಶಾಂತ ರಾಷ್ಟ್ರದಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಮ್ಯಕ ವನವು ನನಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ತೋರುತ್ತದೆ; ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದ ಕುಡುಕರು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೊಡದಂತೆ.
3.270.6
ते सैन्धवैरग्न्यनिलोग्रवेगै-
र्महाजवैर्वाजिभिरुह्यमानाः।
युक्तैर्बृहद्भिः सुरथैर्नृवीरा-
स्तदाश्रमायाभिमुखा बभूवुः ॥ ३.२७०.६ ॥
ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನಂತೆ ತೀವ್ರ ವೇಗದ ಸೈಂಧವ ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ, ದೊಡ್ಡ ಉತ್ತಮ ರಥಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ನರವೀರರು ಆಗ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದರು.
3.270.7
तेषां तु गोमायुरनल्पघोषो ।
निवर्ततां वाममुपेत्य पार्श्वम्।
प्रव्याहरत्तत्प्रविमृश्य राजा ।
प्रोवाच भीमं च धनंजयं च ॥ ३.२७०.७ ॥
ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ನರಿ ಎಡಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿತು. ರಾಜನು ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಭೀಮನಿಗೂ ಧನಂಜಯನಿಗೂ ಹೇಳಿದನು.
3.270.8
यथा वदत्येप विहीनयोनिः ।
सालावृकोवाममुपेत्य पार्स्वम्।
सुव्यक्तमस्मानवमत्य पापैः ।
कृतोऽभिमर्दः कुरुभिः प्रसह्य ॥ ३.२७०.८ ॥
ಈ ಕೀಳು ಜನ್ಮದ ನರಿ ಎಡಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಪಾಪಿಗಳಾದ ಕುರುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟ.
3.270.9
एत्याथ ते तद्वनमाविशन्तो ।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा।
बालामपश्यन्त तदा रुदन्तीं ।
धात्रेयिकां प्रेष्यवधूं प्रियायाः ॥ ३.२७०.९ ॥
ಆಗ ಅವರು ಆ ಕಾಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ದೊಡ್ಡ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿ, ಆಗ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿಯನ್ನು ಕಂಡರು — ಪ್ರಿಯಳ ದಾದಿಯಾದ ಸೇವಕಿ.
3.270.10
तामिन्द्रसेनस्त्वरितोऽभिसृत्य ।
रथादवप्लुत्य ततोऽभ्यधावत्।
प्रोवाच चैनां वचनं नरेन्द्र ।
धात्रेयिकामार्ततरस्तदानीम् ॥ ३.२७०.१० ॥
ಇಂದ್ರಸೇನನು ಬೇಗನೆ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ರಥದಿಂದ ಹಾರಿ ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು. ನರೇಂದ್ರನೇ, ಆಗ ಅತ್ಯಂತ ಆತುರನಾಗಿ ಆ ದಾದಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
3.270.11
कच्चित्परैर्नापकृतं वनेऽस्मिन् ॥ ३.२७०.११ ॥
ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ನಮಗೆ ಯಾವ ಅಪಕಾರವೂ ಆಗಿಲ್ಲ ತಾನೇ?
3.270.12
पर्याकुला साधु समीक्ष्यसूत-
मभ्यापतन्तं द्रुतमिन्द्रसेनम्।
उरो घ्नती कष्टतरं तदानी-
मुच्चैः प्रचुक्रोश हृतेति देवी ॥ ३.२७०.१२ ॥
ಕಳವಳಗೊಂಡ ಅವಳು, ವೇಗವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಇಂದ್ರಸೇನನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿ, ಆಗ ಎದೆಬಡಿದುಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ವೇದನೆಯಿಂದ, 'ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಯಿತು!' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತಳು.
3.270.13
अनिन्द्यरूपा तु विशालनेत्रा ।
शरीरतुल्या कुरुपुङ्गवानाम्।
केनात्मनाशाय यदापनीता ।
छिद्रं समासाद्य नरेन्द्रपत्नी ॥ ३.२७०.१३ ॥
ನಿರ್ದೋಷ ರೂಪವುಳ್ಳ, ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳ, ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠರ ದೇಹದಂತೆ ಪ್ರಿಯಳಾದ ರಾಜನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾರು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕು ತನ್ನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಅಪಹರಿಸಿದರು?
3.270.14
यद्येव देवीं पृथिवीं प्रविष्टा ।
दिवं प्रपन्नाऽप्यथवा समुद्रम्।
तस्या गमिष्यन्ति पदे हि पार्था-
स्तथा हि संतप्यति धर्मराजः ॥ ३.२७०.१४ ॥
ಆ ದೇವಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರೂ, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರಿದ್ದರೂ, ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವರು; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಧರ್ಮರಾಜನು ಸಂತಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
3.270.15
को हीदृशानामरिमर्दनानां ।
क्लेशक्षमाणामपराजितानाम्।
प्राणैः समामिष्टतमां जिहीर्षे-
दनुत्तमं रत्नमिव प्रमूढः ॥ ३.२७०.१५ ॥
ಇಂಥ ಶತ್ರುಮರ್ದಕರೂ, ಕಷ್ಟ ಸಹಿಸುವವರೂ, ಅಪರಾಜಿತರೂ ಆದವರಿಂದ, ಪ್ರಾಣದಷ್ಟೇ ಪ್ರಿಯಳಾದವಳನ್ನು, ಉತ್ತಮ ರತ್ನವನ್ನು ಮೂಢನಂತೆ ಯಾರು ಕಸಿಯಲು ಬಯಸುವರು?
3.270.16
न बुध्यते नाथवतीमिहाद्य ।
बहिश्चरं हृदयं पाण्डवानाम्।
कस्याद्य कायं प्रतिभिद्य घोरा ।
महीं प्रवेक्ष्यन्ति शिताः शराग्र्याः ॥ ३.२७०.१६ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಇಂದು ಇವಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯದಾತರು ಇದ್ದಾರೆಂದು ಯಾರೂ ಅರಿತಿಲ್ಲ; ಪಾಂಡವರ ಹೃದಯ ಹೊರಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಯಾರ ದೇಹವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಮೊನಚಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಾಣಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ನುಗ್ಗುವುವು?
3.270.17
मा त्वं शुचस्तां प्रति भीरु विद्धि ।
यथाऽद्य कृष्णा पुनरेष्यतीति।
निहत्य सर्वान्द्विषतः समग्रा-
न्पार्थाः समेष्यनत्यथ याज्ञसेन्या ॥ ३.२७०.१७ ॥
ದುಃಖಿಸಬೇಡ, ಹೇ ಭೀರು! ಇಂದೇ ಕೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಳೆಂದು ತಿಳಿ. ಪಾರ್ಥರು ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಯಾಜ್ಞಸೇನಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೇರುವರು.
3.270.18
अथाब्रवीच्चारुमुखं प्रसृज्य ।
धात्रेयिका सारथिमिन्द्रसेनम्।
जयद्रथेनापहृताप्रमथ्य ।
पञ्चेन्द्रकल्पान्परिभूय कृष्णा ॥ ३.२७०.१८ ॥
ಆಗ ಸುಂದರ ಮುಖದ ದಾಯಿ ಸಾರಥಿ ಇಂದ್ರಸೇನನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು: ಜಯದ್ರಥನು ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು, ಇಂದ್ರ ಸಮಾನರಾದ ಐವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ.
3.270.19
तिष्ठन्ति वर्त्मानि नवान्यमूनि ।
वृक्षाश्च न म्लान्ति तथैव भग्नाः।
आवर्तयध्वं ह्यनुयात शीघ्रं ।
न दूरयातैव हि राजपुत्री ॥ ३.२७०.१९ ॥
ಇಗೋ ಹೊಸ ದಾರಿಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ; ಮುರಿದ ಮರಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇವೆ, ಇನ್ನೂ ಒಣಗಿಲ್ಲ. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬೇಗನೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ; ರಾಜಪುತ್ರಿ ಇನ್ನೂ ದೂರ ಹೋಗಿಲ್ಲ.
3.270.20
सन्नह्यध्वं सर्व एवेन्द्रकल्पा ।
महान्ति चारूणि च दंशनानि।
गृह्णीत चापानि महाधनानि ।
शरांश्च शीघ्रं पदवीं व्रजध्वम् ॥ ३.२७०.२० ॥
ಇಂದ್ರಸಮಾನ ವೀರರೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಕವಚ ಧರಿಸಿ! ಉತ್ತಮ ದೊಡ್ಡ ಕವಚಗಳನ್ನು, ಅಮೂಲ್ಯ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬೇಗನೆ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ.
3.270.21
पुरा हि निर्भर्त्सनदण्डमोहिता ।
प्रमूढचित्ता वदनेन शुष्यता।
ददाति कस्मैचिदनर्हते तनुं ।
वराज्यपूर्णामिव भस्मनि स्रुचम् ॥ ३.२७०.२१ ॥
ಮೊದಲೇ ಬೆದರಿಕೆ ಮತ್ತು ದಂಡದಿಂದ ಮೋಹಿತಳಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಮುಖ ಬಾಡುತ್ತಾ, ಅನರ್ಹನೊಬ್ಬನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ; ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತುಪ್ಪ ತುಂಬಿದ ಸ್ರುಕ್ ಸುರಿದಂತೆ.
3.270.22
पुरा तुषाग्नाविव हूयते हविः ।
पुरा श्मशाने स्रगिवापविद्ध्यते।
पुरा च सोमोऽध्वरगोऽवलिह्यते ।
शुना यथा विप्रजने प्रमोहिते ॥ ३.२७०.२२ ॥
ಹಿಂದೆ ಹೊಟ್ಟಿನ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಹವಿಸ್ಸು ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ, ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಹೂಮಾಲೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಡುವಂತೆ, ಯಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸೋಮವನ್ನು ನಾಯಿ ನೆಕ್ಕುವಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮೂಹ ಮೋಹಿತವಾದಾಗ ಇದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
3.270.23
पुरा हि पार्थाश्च दृतौ च कापिली ।
प्रसिच्छते क्षीरधारा यतध्वम्।
महत्यरण्ये मृगयां चरित्वा ।
पुरा सृगालो नलिनीं विगाहते ॥ ३.२७०.२३ ॥
ಹಿಂದೆ ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಚರ್ಮದ ಚೀಲದಲ್ಲಿ, ಕಪಿಲೆ ಹಸುವಿನಿಂದ ಹಾಲಿನ ಧಾರೆ ಸುರಿಸಲ್ಪಡುವಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಮಹಾ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಹೋದ ನಂತರ, ಹಿಂದೆ ನರಿ ತಾವರೆ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ.
3.270.24
पुरा हि मन्त्राहुतिपूजितायां ।
हुताग्निवेद्यां बलिभुङ्गिलीयते।
श्रुतिं च सम्यक्प्रसृतां महाध्वरे ।
ग्राम्यो जनो यद्वदसौ न नाशयेत् ॥ ३.२७०.२४ ॥
ಹಿಂದೆ ಮಂತ್ರ ಆಹುತಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ, ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಭಕ್ಷಕ ನುಂಗಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಮಹಾಯಾಗದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹರಡಿದ ಶ್ರುತಿಯನ್ನು ಆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನರು ನಾಶಮಾಡದಂತೆ.
3.270.25
मा वः प्रियायाः सुनसं सुलोचनं ।
चन्द्रप्रभाच्छं वदनं प्रसन्नम्।
स्पृश्याच्छुभं कश्चिदकृत्यकारी ।
श्वा वै पुरोडाशमिवाध्वरस्थम् ॥ ३.२७०.२५ ॥
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಿಯೆಯ ಸುಂದರ ಮೂಗು, ಸುಂದರ ಕಣ್ಣು, ಚಂದ್ರನ ಪ್ರಭೆಯಂತೆ ನಿರ್ಮಲ, ಪ್ರಸನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಅಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವನು ಯಾರೂ ಶುಭವಾಗಿ ಮುಟ್ಟದಿರಲಿ; ಯಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಪುರೋಡಾಶವನ್ನು ನಾಯಿ ಮುಟ್ಟಿದಂತೆ.
3.270.26
एतानि वर्त्मान्यनुयात शीघ्रं ।
मा वः कालः क्षिप्रमिहात्यगाद्वै ॥ ३.२७०.२६ ॥
ಈ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಅನುಸರಿಸಿ; ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಬೇಗನೆ ಕಳೆದುಹೋಗದಂತೆ.
3.270.27
शीघ्रं प्रधावध्वमितो नरेन्द्रा ।
यावन्न दूरं व्रजतीति पापः।
प्रत्याहरध्वं द्विषतां सकाशा-
ल्लक्ष्मीमिव स्वां दयितां नृसिंहाः ॥ ३.२७०.२७ ॥
ಓ ನರೇಂದ್ರರೇ, ಈ ಪಾಪಿ ದೂರ ಹೋಗುವ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ. ಶತ್ರುಗಳ ಬಳಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ತನ್ನಿ, ಓ ನೃಸಿಂಹರೇ.
3.270.28
भद्रे प्रतिक्राम नियच्छ वाचं ।
माऽस्मत्सकाशे परुषाण्यवोचः।
राजानो वा यदि वा राजपुत्रा ।
बलेन मत्ताः पञ्चतां प्राप्नुवन्ति ॥ ३.२७०.२८ ॥
ಭದ್ರೆ, ಹಿಂದಿರುಗು; ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸು. ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಕಠೋರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಬೇಡ. ರಾಜರಾಗಲಿ ರಾಜಕುಮಾರರಾಗಲಿ, ಬಲದಿಂದ ಮದೋನ್ಮತ್ತರಾದವರು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.
3.270.29
एतावदुक्त्वा प्रययुर्हि शीघ्रं ।
तान्येव वर्त्मान्यनुवर्तमानाः।
मुहुर्मुहुर्व्यालवदुच्छ्वसन्तो ।
ज्यां विक्षिपन्तश्च महाधनुर्भ्यः ॥ ३.२७०.२९ ॥
ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಅವರು ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಅದೇ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತ, ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ಪದೇ ಪದೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ, ತಮ್ಮ ಮಹಾಧನುಸ್ಸುಗಳ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ.
3.270.30
ततोऽपश्यंस्तस्य सैन्यस्य रेणु-
मुद्धूतं वै वाजिस्वुरप्रणुन्नम्।
पदातीनां मध्यगतं च धौम्यं ।
विक्रोशन्तं भीम पार्थेत्यभीक्ष्णम् ॥ ३.२७०.३० ॥
ಆಗ ಆ ಸೈನ್ಯದ ಧೂಳು ಎದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು; ಅದು ಕುದುರೆಗಳ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಎದೆಗಳಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಾಲಾಳುಗಳ ನಡುವೆ ಧೌಮ್ಯನು 'ಭೀಮ, ಪಾರ್ಥ!' ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಕೂಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ಕಂಡರು.
3.270.31
ते सान्त्व्य धौम्यं परिदीनसत्वाः ।
सुखं भवानेत्विति राजपुत्राः।
श्येना यथैवामिषसंप्रयुक्ता ।
जवेन तत्सैन्यमथाभ्यधावन् ॥ ३.२७०.३१ ॥
ಅವರು ಮನಸ್ಸು ಬಹಳ ಕುಗ್ಗಿದವರಾಗಿ ಧೌಮ್ಯನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, 'ನೀವು ಸುಖವಾಗಿರಿ' ಎಂದರು; ಆಗ ಆ ರಾಜಕುಮಾರರು ಮಾಂಸದ ಮೇಲೆ ಎರಗುವ ಗಿಡುಗಗಳಂತೆ ವೇಗದಿಂದ ಆ ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದರು.
3.270.32
तेषां महेन्द्रोपमविक्रमाणां ।
संरब्धानां धर्षणाद्याज्ञसेन्याः।
क्रोधः प्रजज्वाल जयद्रथं च ।
दृष्ट्वा प्रियां तस्य रथे स्थितां च ॥ ३.२७०.३२ ॥
ಇಂದ್ರನ ಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳ ಆ ವೀರರು ಅವಮಾನದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡರು; ಯಾಜ್ಞಸೇನಿಯ (ದ್ರೌಪದಿಯ) ಕೋಪವೂ ಉರಿದೆದ್ದಿತು; ಅವಳು ಜಯದ್ರಥನನ್ನೂ, ಅವನ ರಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಕಂಡಳು.
3.270.33
प्रचुक्रुशुश्चाप्यथ सिन्धुराजं ।
वृकोदरश्चैव धनंजयश्च।
यमौ च राजा च महाधनुर्धरा-
स्ततो दिशः संमुमुहुः परेषाम् ॥ ३.२७०.३३ ॥
ಆಗ ಅವರು ಸಿಂಧುರಾಜನನ್ನು (ಜಯದ್ರಥನನ್ನು) ಕುರಿತು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು; ವೃಕೋದರನೂ (ಭೀಮನೂ), ಧನಂಜಯನೂ (ಅರ್ಜುನನೂ), ಅವಳಿ ಸಹೋದರರೂ, ಮಹಾಧನುರ್ಧರನಾದ ರಾಜನೂ (ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೂ) ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು; ಆಗ ಶತ್ರುಗಳ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದವು.