مهابهاراتا · أدهيايا 3.279
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.279.1
मारीचस्त्वथ संभ्रान्तो दृष्ट्वा रावणमागतम् ।
पूजयामास सत्कारैः फलमूलादिभिस्ततः ॥ ३.२७९.१ ॥
ثم إن مارِيتشا، لما رأى راڤانا قد أتى، اضطرب، فأكرمه بالتبجيل وبالثمار والجذور وما شابهها.
3.279.2
विश्रान्तं चैनमासीनमन्वासीनः स राक्षसः ।
उवाच प्रश्रितं वाक्यं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥ ३.२७९.२ ॥
جلس ذلك الراكشاسا بجانبه وهو جالس مستريح، فخاطبه بكلام متواضع، وهو العارف بمعنى الكلام، الماهر في القول.
3.279.3
न ते प्रकृतिमान्वर्णः कच्चित्क्षेमं पुरे तव ।
कच्चित्प्रकृतयः सर्वा भजन्ते त्वां यथा पुरा ॥ ३.२७९.३ ॥
لونك ليس صحيحا. أفي مدينتك كل خير؟ وهل ما زال جميع رعاياك يخدمونك كما كانوا من قبل؟
3.279.4
किमिहागमने चापि कार्यं ते राक्षसेश्वर ।
कृतमित्येव तद्विद्धि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ ३.२७९.४ ॥
أيها سيد الراكشاسا، ما حاجتك في قدومك إلى هنا؟ فاعلم أنها قد قُضيت، وإن كانت شديدة الصعوبة.
3.279.5
शशंस रावणस्तस्मै तत्सर्वं रामचेष्टितम् ।
समासेनैव कार्याणि क्रोधामर्षसमन्वितः ॥ ३.२७९.५ ॥
فأخبره راڤانا، وقد امتلأ غضبا وحنقا، بجميع أفعال راما باختصار.
3.279.6
मारीचस्त्वब्रवीच्छ्रत्वा समासेनैव रावणम् ।
अलं ते राममासाद्य वीर्यज्ञो ह्यस्मि तस्य वै ॥ ३.२७९.६ ॥
فلما سمع مارِيتشا ما قاله راڤانا باختصار قال: «يكفيك أن تدنو من راما، فأنا أعرف بأسه.»
3.279.7
बाणवेगं हि कस्तस्य शक्तः सोढुं महात्मनः ।
प्रव्रज्यायां हि मे हेतुः स एव पुरुषर्षभः।
विनाशमुखमेतत्ते केनाख्यातं दुरात्मना ॥ ३.२७९.७ ॥
من يستطيع أن يحتمل وطأة سهام ذلك العظيم النفس؟ إن ثور الرجال ذاك هو نفسه سبب نفيي. هذا باب هلاكك — فبأي شرير أُخبرت بهذا؟
3.279.8
तमुवाचाथ सक्रोधो रावणः परिभर्त्सयन् ।
अकुर्वतोऽस्मद्वचनं स्यान्मृत्युरपि ते ध्रुवम् ॥ ३.२७९.८ ॥
فقال له راڤانا غاضبًا، يوبّخه: «إن لم تفعل ما أقول، فالموت نفسه محقَّق لك.»
3.279.9
मरीचश्चिन्तयामास विशिष्टान्मरणं वरम् ।
अवश्यं मरणे प्राप्ते करिष्याम्यस्य यन्मतम् ॥ ३.२७९.९ ॥
فكّر مارِيتشا: «الموت على يد ذلك الفاضل أفضل. وإن كان الموت آتيًا لا محالة، فسأفعل ما يريده.»
3.279.10
ततस्तं प्रत्युवाचाथ मारीचो रक्षसांवरम् ।
किं ते साह्यां मया कार्यं करिष्याम्यवशोपि तत् ॥ ३.२७९.१० ॥
فقال مارِيتشا لأفضل الراكشاسا: «ما العون الذي تحتاجه مني؟ وإن كنت مُكرَهًا، فسأفعل ذلك العمل.»
3.279.11
तमब्रवीद्दशग्रीवो गच्छ सीतां प्रलोभय ।
रत्नशृङ्गो मृगो भूत्वा रत्नचित्रतनूरुहः ॥ ३.२७९.११ ॥
فقال له ذو العنق العشرة: «اذهب، أغرِ سيتا، متخذًا هيئة الغزال ذي القرون الجوهرية والشعر المرصّع بالجواهر.»
3.279.12
ध्रुवं सीता समालक्ष्यत्वां रामं चोदयिष्यति ।
अपक्रान्ते च काकुत्स्थे सीता वश्या भविष्यति ॥ ३.२७९.१२ ॥
لا شك أن سيتا إذا رأتك ستحثّ راما، وإذا ابتعد الكاكوتسثا فستصبح سيتا طوع يدك.
3.279.13
तामादायापनेष्यामि ततः स नभविष्यति ।
भार्यावियोगाद्दुर्बुद्धिरेतत्साह्यं कुरुष्व मे ॥ ३.२७९.१३ ॥
سآخذها وأذهب بها بعيداً، فلن يبقى هو (راما). قال الخبيث القلب، المحروم من زوجته: اقدم لي هذه المساعدة.
3.279.14
इत्येवमुक्तोमारीचः कृत्वोदकमथात्मनः ।
रावणं पुरतो यान्तमन्वगच्छत्सुदुःखितः ॥ ३.२७९.१४ ॥
فلما خوطب بذلك، أدى مارِيتشا قربان الماء لنفسه، وتبع راڤانا السائر أمامه وهو في غاية الحزن.
3.279.15
ततस्तस्याश्रमं गत्वारामस्याक्लिष्टकर्मणः ।
चक्रतुस्तद्यथा सर्वमुभौ यत्पूर्वमन्त्रितम् ॥ ३.२७९.१५ ॥
ثم ذهبا إلى ناسك راما، ذي الأعمال غير المتعبة، ففعلا كل شيء كما اتفقا من قبل.
3.279.16
रावणस्तु यतिर्भूत्वा मुण्डः कुण्डीत्रिदण्डधृत् ।
मृगश्चभूत्वामारीचस्तं देशमुपजग्मतुः ॥ ३.२७९.१६ ॥
صار راڤانا زاهداً حليق الرأس، يحمل قِدراً للماء وعصا ثلاثية، وصار مارِيتشا غزالاً، ووصلا إلى ذلك المكان.
3.279.17
दर्शयामास मारीचो वैदेहीं मृगरूपधृत् ।
चोदयामास तस्यार्थे सा रामं विधिचोदिता ॥ ३.२७९.१७ ॥
أرى مارِيتشا، متخذاً هيئة الغزال، نفسه لفيديهي (سيتا)؛ فحثّت راما من أجله، مدفوعة بالقدر.
3.279.18
रामस्तस्याः प्रियं कुर्वन्धनुरादाय सत्वरः ।
रक्षार्थे लक्ष्मणं न्यस्य प्रययौ मृगलिप्सया ॥ ३.२७९.१८ ॥
فأخذ راما قوسه مسرعاً، إرضاءً لها، وترك لاكشمانا ليحرسها، ومضى راغباً في اقتناص الغزال.
3.279.19
स धन्वी बद्धतूणीरः खङ्गगोधाङ्गुलित्रवान् ।
अन्वधावन्मृगं रामो रुद्रस्तारामृगं यथा ॥ ३.२७९.१९ ॥
حمل راما قوسه، وربط جعبته، وارتدى سيفه وواقي الساعد الجلدي وواقي الأصابع، وركض خلف ذلك الغزال، كما ركض رودра خلف غزال النجوم.
3.279.20
सोऽन्तर्हितः पुनस्तस्य दर्शनं राक्षसो व्रजन् ।
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं वुबुधे ततः ॥ ३.२७९.२० ॥
اختفى ذلك الرakshasa مرة أخرى؛ ثم ظهر لراما وهو يمضي، فجذبه إلى مسافة بعيدة جدا. عندها أدرك راما أمره.
3.279.21
निशाचरं विदित्वा तं राघवः प्रतिभानवान् ।
अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् ॥ ३.२७९.२१ ॥
عرف راما ذلك المتجول الليلي، فأخذ الراغافا، الذكي، سهما لا يخطئ، فأرداه الذي اتخذ هيئة غزال.
3.279.22
स रामवाणाभिहतः कृत्वा रामस्वरं तदा ।
हा सीते लक्ष्मणेत्येवं चुक्रोशार्तस्वरेण ह ॥ ३.२७९.२२ ॥
أصيب بسهم راما، فصنع صوت راما، وصرخ بصوت موجوع: «آه يا سيتا! آه يا لاكشمانا!»
3.279.23
शुश्राव तस्य वैदेही ततस्तां करुणां गिरम् ।
साप्रापतत्ततः सीता तामुवाचाथ लक्ष्मणः ॥ ३.२७९.२३ ॥
سمعت فايدهي تلك الصرخة المؤلمة؛ فاندفعت سيتا، ثم كلمها لاكشمانا.
3.279.24
अलं ते शङ्कया भीरु को रामं प्रहरिष्यति ।
मुहूर्ताद्द्रक्ष्यसे रामं भर्तारं त्वं शुचिस्मितम् ॥ ३.२७९.२४ ॥
«لا تنزعجي بالخوف أيتها الجبانة. من يستطيع أن يضرب راما؟ في لحظة ستري زوجك راما، صاحب الابتسامة الطاهرة.»
3.279.25
इत्युक्ता सा प्ररुदती पर्यशङ्कत लक्ष्मणम् ।
हता वै स्त्रीस्वभावेन शुद्धचारित्रभूषणा ॥ ३.२७९.२५ ॥
وإذ قيل لها ذلك، أخذت تبكي وتشك في لاكشمانا. قد هلكت بطبيعة النساء، وكان حليّها الطهارة في السلوك.
3.279.26
सा तं परुषमारब्धा वक्तुं साध्वी पतिव्रता ।
नैष कामो भवेन्मूढ यं त्वं प्रार्थयसे हृदा ॥ ३.२७९.२६ ॥
فبدأت تلك الزوجة المخلصة الفاضلة تكلمه بقسوة: "أيها الأحمق، لن يكون هذا الهوى الذي تتمناه في قلبك أبدًا."
3.279.27
अप्यहंशस्त्रमादाय हन्यामात्मानमात्मना ।
पतेयं गिरिशृङ्गाद्वा विशेयं वा हुताशनम् ॥ ३.२७९.२७ ॥
حتى أنا قد آخذ سلاحًا فأقتل نفسي بيدي، أو أسقط من قمة جبل، أو أدخل النار.
3.279.28
रामं भर्तारमुत्सुज्यन त्वहं त्वां कथञ्चन ।
निहीनमुपतिष्ठेयं शार्दूली क्रोष्टुकं यथा ॥ ३.२७९.२८ ॥
إذ أترك زوجي راما، لن أخدم بأي حال مثل سافلٍ مثلك، كما لا تذهب النمرة إلى ابن آوى.
3.279.29
एतादृशं वचः श्रुत्वा लक्ष्मणः प्रियराघ्नव ।
पिधायकर्णौ सद्वृत्तः प्रस्थितो येन राघवः ॥ ३.२७९.२९ ॥
ولما سمع لاكشمانا، الحبيب إلى راغافا والحسن السيرة، مثل هذا الكلام، سد أذنيه وانطلق نحو المكان الذي فيه راغافا.
3.279.30
स रामस्य पदंगृह्य प्रससार धनुर्धरः ।
अवीक्षमाणो विम्बोष्ठीं प्रययौ लक्ष्मणस्तदा ॥ ३.२७९.३० ॥
فمضى لاكشمانا حامل القوس متبعًا آثار أقدام راما، غير ناظر إلى تلك التي شفاهها كثمرة البِمْبا؛ وعندئذ انصرف لاكشمانا من هناك.
3.279.31
एतस्मिन्नन्तरे रक्षो रावणः प्रत्यदृश्यत ।
अभव्यो भव्यरूपेण भस्मच्छन्न इवानलः ॥ ३.२७९.३१ ॥
وفي تلك الأثناء ظهر الرakshasa راڤانا. كان نذير شؤم، لكنه تراءى بهيئة مباركة، كنار مخفية تحت الرماد.
3.279.32
यतिवेपप्रतिच्छन्नो जिहीर्षुस्तामनिन्दिताम् ।
उपागच्छत्स वैदेहीं रावणः पापनिश्चयः ॥ ३.२७९.३२ ॥
متنكرًا في هيئة الزاهد، راغبًا في خطف تلك الطاهرة، دنا راڤانا ذو النية الآثمة من ڤايدهي.
3.279.33
सा तमालक्ष्यसंप्राप्तं धर्मज्ञा जनकात्मजा ।
निमन्त्रयामास तदा फलमूलाशनादिभिः ॥ ३.२७९.३३ ॥
ولما رأته قد أتى، دعته ابنة جاناكا العارفة بالدharma إلى تناول الثمار والجذور وغيرها من الطعام.
3.279.34
अवमत्यततः सर्वं स्वं रूपं प्रत्यपद्यत ।
सान्त्वयामास वैदेहीं कामी राक्षसपुङ्गवः ॥ ३.२७९.३४ ॥
ثم نزع كل تنكره وتخذ هيئته الأصلية، وراح سيد الراكشاسا الشهواني يهدّئ ڤايدهي بالكلام.
3.279.35
सीते राक्षसराजोऽहंरावणो नाम विश्रुतः ।
मम लङ्कापुरी नाम्ना रम्या पारे महोदधेः ॥ ३.२७९.३५ ॥
يا سيتا، أنا ملك الراكشاسا المشهور باسم راڤانا. ومدينتي البهيجة المسماة لانكا تقع وراء المحيط العظيم.
3.279.36
तत्र त्वं नरनारीषु शोभिष्यसि मया सह ।
भार्या मे भव सुश्रोणि तापसं त्यज राघवम् ॥ ३.२७९.३६ ॥
هناك ستتألقين بين الرجال والنساء معي. يا جميلة الخصر، كوني زوجتي، واتركي ذلك الزاهد راغافا.
3.279.37
एवमादीनि वाक्यानि श्रुत्वा तस्याथ जानकी ।
पिधाय कर्णौ सुश्रोणी मैवमित्यब्रवीद्वचः ॥ ३.२७९.३७ ॥
فلما سمعت جانكي، ذات الخصر الجميل، هذه الكلمات منه سدّت أذنيها وقالت: «لا تقل هذا».
3.279.38
प्रपतेद्द्यौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् ।
शुष्येत्तोयनिधौ तोयं चन्द्रः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२७९.३८ ॥
ولو سقطت السماء بنجومها، وتفتتت الأرض، وجفّ ماء البحر، وترك القمر برودة أشعته،
3.279.39
उष्णांशुत्वमथो जह्यादादित्यो वह्निरुष्णताम् ।
त्यक्त्वाशैत्यं भजेन्नाहं त्यजेयंरघुनन्दनम् ॥ ३.२७९.३९ ॥
ليتخلَّ الشمس عن حرارتها، وليتخذ النار البرودة بدل الحرارة—فإني لن أهجر فرحَ الراغوين أبدًا.
3.279.40
कथं हि भिन्नकरटं पद्मिनं वनगोचरम् ।
उपस्थाय महानागं करेणुः सूकरं स्पृशेत् ॥ ३.२७९.४० ॥
كيف لأنثى الفيل، إذ تقترب من الفيل الكبير ذي الجبهة المنشقة الذي يجوب الغابة، أن تلمس خنزيرًا بريًّا؟
3.279.41
कथं हि पीत्वा माध्वीकं पीत्वा च मधुमाधवीम् ।
लोभं सौवीरके कुर्यान्नारी काचिदिति स्मरेः ॥ ३.२७९.४१ ॥
بعد أن تشرب الماضيكا وتشرب المادهافي الحلو، أيُّ امرأةٍ تشتهي السوفيراكا؟ فاذكر هذا.
3.279.42
इति सा तं समाभाष्य प्रविवेशाश्रमं ततः ।
क्रोधात्प्रस्फुरमाणौष्ठी विधुन्वाना करौ मुहुः ॥ ३.२७९.४२ ॥
وبعد أن خاطبته بهذا دخلت الناسك، وشفتاها ترتجفان من الغضب، وهي تهزّ يديها مرارًا.
3.279.43
तामधिद्रुत्य सुश्रोणीं रावणः प्रत्यषेधयत् ॥ ३.२७९.४३ ॥
انقضّ راڤانا على تلك المرأة جميلة الخصر فكبحها.
3.279.44
भर्त्सयित्वातु रूक्षेण स्वरेण गतचेतनाम् ।
मूर्धजेषु निजग्राह ऊर्ध्वमाचक्रमे ततः ॥ ३.२७९.४४ ॥
وزجرها بصوت غليظ، وأمسك بشعرها وقد فقدت وعيها، فرفعها ومضى بها.
3.279.45
तां ददर्श ततो गृध्रो जटायुर्गिरिगोचरः ।
रुदतीं रामरामेति हियमाणां तपस्विनीम् ॥ ३.२७९.४५ ॥
فرأتها حينئذ النسرة جاتايو الساكن في الجبل، وهي تبكي وتنادي «راما، راما» وتُحمل مُختطفة، تلك الزاهدة.