Mahābhārata · Adhyāya 3.279
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.279.1
मारीचस्त्वथ संभ्रान्तो दृष्ट्वा रावणमागतम् ।
पूजयामास सत्कारैः फलमूलादिभिस्ततः ॥ ३.२७९.१ ॥
Da ehrte Mārīca, bestürzt über Rāvaṇas Ankunft, ihn mit Ehrerbietungen und mit Früchten, Wurzeln und dergleichen.
3.279.2
विश्रान्तं चैनमासीनमन्वासीनः स राक्षसः ।
उवाच प्रश्रितं वाक्यं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥ ३.२७९.२ ॥
Der Rākṣasa, der sich neben ihn setzte, als dieser ruhend saß, der den Sinn der Rede kannte und in der Rede geschickt war, sprach demütige Worte zu ihm.
3.279.3
न ते प्रकृतिमान्वर्णः कच्चित्क्षेमं पुरे तव ।
कच्चित्प्रकृतयः सर्वा भजन्ते त्वां यथा पुरा ॥ ३.२७९.३ ॥
Deine Gesichtsfarbe ist nicht gesund. Steht es gut in deiner Stadt? Dienen dir alle deine Untertanen noch wie früher?
3.279.4
किमिहागमने चापि कार्यं ते राक्षसेश्वर ।
कृतमित्येव तद्विद्धि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ ३.२७९.४ ॥
Herr der Rākṣasas, was ist dein Anliegen, hierher zu kommen? Betrachte es als vollbracht, auch wenn es äußerst schwierig wäre.
3.279.5
शशंस रावणस्तस्मै तत्सर्वं रामचेष्टितम् ।
समासेनैव कार्याणि क्रोधामर्षसमन्वितः ॥ ३.२७९.५ ॥
Voller Zorn und Groll erzählte Rāvaṇa ihm in Kürze alle Taten Rāmas.
3.279.6
मारीचस्त्वब्रवीच्छ्रत्वा समासेनैव रावणम् ।
अलं ते राममासाद्य वीर्यज्ञो ह्यस्मि तस्य वै ॥ ३.२७९.६ ॥
Nachdem er es kurz von Rāvaṇa gehört hatte, sprach Mārīca: "Es genügt dir, zu Rāma zu gehen, denn ich kenne seine Kraft."
3.279.7
बाणवेगं हि कस्तस्य शक्तः सोढुं महात्मनः ।
प्रव्रज्यायां हि मे हेतुः स एव पुरुषर्षभः।
विनाशमुखमेतत्ते केनाख्यातं दुरात्मना ॥ ३.२७९.७ ॥
Wer könnte die Wucht der Pfeile dieses Großmütigen ertragen? Jener Stier unter den Männern ist selbst der Grund meiner Verbannung. Dies ist das Tor zu deinem Untergang — welcher Frevler hat dir dies verkündet?
3.279.8
तमुवाचाथ सक्रोधो रावणः परिभर्त्सयन् ।
अकुर्वतोऽस्मद्वचनं स्यान्मृत्युरपि ते ध्रुवम् ॥ ३.२७९.८ ॥
Da sprach Rāvaṇa zornig und tadelnd zu ihm: 'Wenn du meinem Wort nicht folgst, so ist dir gewiss sogar der Tod bestimmt.'
3.279.9
मरीचश्चिन्तयामास विशिष्टान्मरणं वरम् ।
अवश्यं मरणे प्राप्ते करिष्याम्यस्य यन्मतम् ॥ ३.२७९.९ ॥
Mārīca überlegte: 'Besser, durch die Hand des Erhabenen zu sterben. Kommt der Tod gewiss, so werde ich tun, was sein Wille ist.'
3.279.10
ततस्तं प्रत्युवाचाथ मारीचो रक्षसांवरम् ।
किं ते साह्यां मया कार्यं करिष्याम्यवशोपि तत् ॥ ३.२७९.१० ॥
Da sprach Mārīca zu ihm, dem Besten der Rākṣasas: 'Welche Hilfe brauchst du von mir? Auch wider Willen werde ich jene Tat vollbringen.'
3.279.11
तमब्रवीद्दशग्रीवो गच्छ सीतां प्रलोभय ।
रत्नशृङ्गो मृगो भूत्वा रत्नचित्रतनूरुहः ॥ ३.२७९.११ ॥
Da sprach der Zehnhalsige zu ihm: 'Geh, verlocke Sītā, als Hirsch mit Juwelenhörnern und edelsteingesprenkeltem Fell.'
3.279.12
ध्रुवं सीता समालक्ष्यत्वां रामं चोदयिष्यति ।
अपक्रान्ते च काकुत्स्थे सीता वश्या भविष्यति ॥ ३.२७९.१२ ॥
Gewiss wird Sītā, wenn sie dich sieht, Rāma antreiben; und wenn der Kākutstha weit fortgegangen ist, wird Sītā dir gefügig sein.
3.279.13
तामादायापनेष्यामि ततः स नभविष्यति ।
भार्यावियोगाद्दुर्बुद्धिरेतत्साह्यं कुरुष्व मे ॥ ३.२७९.१३ ॥
Sie nehme ich mit und entführe sie; dann wird er (Rāma) nicht mehr sein. Von der Trennung von seiner Frau getrieben, sprach der Übelgesinnte: Leiste mir diese Hilfe.
3.279.14
इत्येवमुक्तोमारीचः कृत्वोदकमथात्मनः ।
रावणं पुरतो यान्तमन्वगच्छत्सुदुःखितः ॥ ३.२७९.१४ ॥
So angesprochen vollzog Mārīca für sich selbst eine Wasserspende und folgte, tief betrübt, dem vorausgehenden Rāvaṇa.
3.279.15
ततस्तस्याश्रमं गत्वारामस्याक्लिष्टकर्मणः ।
चक्रतुस्तद्यथा सर्वमुभौ यत्पूर्वमन्त्रितम् ॥ ३.२७९.१५ ॥
Dann gingen die beiden zur Einsiedelei Rāmas, des Mannes mühelosen Handelns, und taten alles so, wie sie es zuvor vereinbart hatten.
3.279.16
रावणस्तु यतिर्भूत्वा मुण्डः कुण्डीत्रिदण्डधृत् ।
मृगश्चभूत्वामारीचस्तं देशमुपजग्मतुः ॥ ३.२७९.१६ ॥
Rāvaṇa, als Asket mit kahlem Kopf, Wasserkrug und Dreistab, und Mārīca, als Hirsch, kamen an jenen Ort.
3.279.17
दर्शयामास मारीचो वैदेहीं मृगरूपधृत् ।
चोदयामास तस्यार्थे सा रामं विधिचोदिता ॥ ३.२७९.१७ ॥
Mārīca, in Gestalt eines Hirsches, zeigte sich Vaidehī (Sītā); vom Schicksal getrieben, drängte sie Rāma für ihn.
3.279.18
रामस्तस्याः प्रियं कुर्वन्धनुरादाय सत्वरः ।
रक्षार्थे लक्ष्मणं न्यस्य प्रययौ मृगलिप्सया ॥ ३.२७९.१८ ॥
Rāma nahm, um ihr eine Freude zu machen, eilig den Bogen, ließ Lakṣmaṇa zur Bewachung zurück und brach auf, begierig, den Hirsch zu fangen.
3.279.19
स धन्वी बद्धतूणीरः खङ्गगोधाङ्गुलित्रवान् ।
अन्वधावन्मृगं रामो रुद्रस्तारामृगं यथा ॥ ३.२७९.१९ ॥
Mit dem Bogen in der Hand, dem Köcher umgeschnallt, mit Schwert, Lederschutz und Fingerschutz, lief Rāma dem Hirsch nach, wie Rudra dem Sternenhirsch nachlief.
3.279.20
सोऽन्तर्हितः पुनस्तस्य दर्शनं राक्षसो व्रजन् ।
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं वुबुधे ततः ॥ ३.२७९.२० ॥
Der Dämon verschwand wieder; dann, sich Rāma zeigend, während er ging, lockte er ihn eine große Strecke weit fort. Da erkannte Rāma ihn.
3.279.21
निशाचरं विदित्वा तं राघवः प्रतिभानवान् ।
अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् ॥ ३.२७९.२१ ॥
Als Rāghava jenen Nachtwandler erkannte, nahm der geistesgegenwärtige Rāghava einen unfehlbaren Pfeil und streckte den Hirschgestaltigen nieder.
3.279.22
स रामवाणाभिहतः कृत्वा रामस्वरं तदा ।
हा सीते लक्ष्मणेत्येवं चुक्रोशार्तस्वरेण ह ॥ ३.२७९.२२ ॥
Von Rāmas Pfeil getroffen, nahm er da Rāmas Stimme an und schrie in Qual: »Wehe, Sītā! Wehe, Lakṣmaṇa!«
3.279.23
शुश्राव तस्य वैदेही ततस्तां करुणां गिरम् ।
साप्रापतत्ततः सीता तामुवाचाथ लक्ष्मणः ॥ ३.२७९.२३ ॥
Vaidehī hörte jenen kläglichen Ruf; da stürzte Sītā hervor, und dann sprach Lakṣmaṇa zu ihr.
3.279.24
अलं ते शङ्कया भीरु को रामं प्रहरिष्यति ।
मुहूर्ताद्द्रक्ष्यसे रामं भर्तारं त्वं शुचिस्मितम् ॥ ३.२७९.२४ ॥
»Quäle dich nicht mit Furcht, Ängstliche. Wer könnte Rāma schlagen? In einem Augenblick wirst du deinen Gemahl Rāma sehen, den mit dem reinen Lächeln.«
3.279.25
इत्युक्ता सा प्ररुदती पर्यशङ्कत लक्ष्मणम् ।
हता वै स्त्रीस्वभावेन शुद्धचारित्रभूषणा ॥ ३.२७९.२५ ॥
So angesprochen, unter Tränen, begann sie Lakṣmaṇa zu verdächtigen. Vom Wesen der Frauen zugrunde gerichtet, sie, deren Schmuck reines Verhalten war.
3.279.26
सा तं परुषमारब्धा वक्तुं साध्वी पतिव्रता ।
नैष कामो भवेन्मूढ यं त्वं प्रार्थयसे हृदा ॥ ३.२७९.२६ ॥
Die tugendhafte, treue Gattin begann ihn hart anzusprechen: "Tor, dieses Verlangen, das du in deinem Herzen hegst, wird niemals in Erfüllung gehen."
3.279.27
अप्यहंशस्त्रमादाय हन्यामात्मानमात्मना ।
पतेयं गिरिशृङ्गाद्वा विशेयं वा हुताशनम् ॥ ३.२७९.२७ ॥
Selbst ich könnte, eine Waffe ergreifend, mich mit eigener Hand töten, oder vom Gipfel eines Berges stürzen, oder ins Feuer gehen.
3.279.28
रामं भर्तारमुत्सुज्यन त्वहं त्वां कथञ्चन ।
निहीनमुपतिष्ठेयं शार्दूली क्रोष्टुकं यथा ॥ ३.२७९.२८ ॥
Den Gatten Rāma verlassend, würde ich mich keinesfalls einem Niederen wie dir zuwenden, wie die Tigerin nicht zum Schakal geht.
3.279.29
एतादृशं वचः श्रुत्वा लक्ष्मणः प्रियराघ्नव ।
पिधायकर्णौ सद्वृत्तः प्रस्थितो येन राघवः ॥ ३.२७९.२९ ॥
Als er solche Worte hörte, verschloss Lakṣmaṇa, Rāghava lieb und von gutem Wandel, beide Ohren und brach dorthin auf, wo Rāghava war.
3.279.30
स रामस्य पदंगृह्य प्रससार धनुर्धरः ।
अवीक्षमाणो विम्बोष्ठीं प्रययौ लक्ष्मणस्तदा ॥ ३.२७९.३० ॥
Jener bogentragende Lakṣmaṇa folgte den Fußspuren Rāmas, ging weiter, ohne auf die mit den Bimba-Lippen zu sehen; da entfernte sich Lakṣmaṇa von dort.
3.279.31
एतस्मिन्नन्तरे रक्षो रावणः प्रत्यदृश्यत ।
अभव्यो भव्यरूपेण भस्मच्छन्न इवानलः ॥ ३.२७९.३१ ॥
Inzwischen erschien der Rākṣasa Rāvaṇa. Obwohl unheilvoll, zeigte er sich in glückverheißender Gestalt, wie ein unter Asche verborgenes Feuer.
3.279.32
यतिवेपप्रतिच्छन्नो जिहीर्षुस्तामनिन्दिताम् ।
उपागच्छत्स वैदेहीं रावणः पापनिश्चयः ॥ ३.२७९.३२ ॥
In der Gestalt eines Asketen verborgen, begierig, jene Makellose zu entführen, näherte sich Rāvaṇa mit verwerflichem Vorsatz Vaidehī.
3.279.33
सा तमालक्ष्यसंप्राप्तं धर्मज्ञा जनकात्मजा ।
निमन्त्रयामास तदा फलमूलाशनादिभिः ॥ ३.२७९.३३ ॥
Als sie ihn kommen sah, lud die Tochter Janakas, die das Dharma kannte, ihn ein, sich mit Früchten, Wurzeln und anderer Speise zu stärken.
3.279.34
अवमत्यततः सर्वं स्वं रूपं प्रत्यपद्यत ।
सान्त्वयामास वैदेहीं कामी राक्षसपुङ्गवः ॥ ३.२७९.३४ ॥
Dann legte er alle Verkleidung ab und nahm seine eigene Gestalt an; der begehrliche Erste unter den Rākṣasa suchte Vaidehī mit Worten zu beschwichtigen.
3.279.35
सीते राक्षसराजोऽहंरावणो नाम विश्रुतः ।
मम लङ्कापुरी नाम्ना रम्या पारे महोदधेः ॥ ३.२७९.३५ ॥
O Sītā, ich bin der König der Rākṣasa, berühmt unter dem Namen Rāvaṇa. Meine reizvolle Stadt namens Laṅkā liegt jenseits des großen Ozeans.
3.279.36
तत्र त्वं नरनारीषु शोभिष्यसि मया सह ।
भार्या मे भव सुश्रोणि तापसं त्यज राघवम् ॥ ३.२७९.३६ ॥
Dort wirst du an meiner Seite unter Männern und Frauen glänzen. O Schönhüftige, werde meine Gemahlin und verlass jenen asketischen Rāghava.
3.279.37
एवमादीनि वाक्यानि श्रुत्वा तस्याथ जानकी ।
पिधाय कर्णौ सुश्रोणी मैवमित्यब्रवीद्वचः ॥ ३.२७९.३७ ॥
Als Jānakī, die Schönhüftige, solche Worte von ihm gehört hatte, bedeckte sie beide Ohren und sprach: "Sag das nicht."
3.279.38
प्रपतेद्द्यौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् ।
शुष्येत्तोयनिधौ तोयं चन्द्रः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२७९.३८ ॥
Wenn der Himmel mit seinen Sternen herabfiele, die Erde in Stücke ginge, das Wasser des Ozeans versiegte und der Mond seine kühlen Strahlen verlöre—
3.279.39
उष्णांशुत्वमथो जह्यादादित्यो वह्निरुष्णताम् ।
त्यक्त्वाशैत्यं भजेन्नाहं त्यजेयंरघुनन्दनम् ॥ ३.२७९.३९ ॥
Mag die Sonne ihre Hitze verlieren und das Feuer die Kälte an Stelle der Hitze annehmen—dennoch werde ich den Freudenspender der Raghus nie verlassen.
3.279.40
कथं हि भिन्नकरटं पद्मिनं वनगोचरम् ।
उपस्थाय महानागं करेणुः सूकरं स्पृशेत् ॥ ३.२७९.४० ॥
Wie könnte eine Elefantenkuh, nachdem sie sich dem großen Elefanten mit gespaltener Stirn, der im Wald umherzieht, genähert hat, ein Wildschwein berühren?
3.279.41
कथं हि पीत्वा माध्वीकं पीत्वा च मधुमाधवीम् ।
लोभं सौवीरके कुर्यान्नारी काचिदिति स्मरेः ॥ ३.२७९.४१ ॥
Wer hat schon Met getrunken und süßen Madhavī-Wein getrunken und dann nach Sauvīraka gelüstet? Denke daran.
3.279.42
इति सा तं समाभाष्य प्रविवेशाश्रमं ततः ।
क्रोधात्प्रस्फुरमाणौष्ठी विधुन्वाना करौ मुहुः ॥ ३.२७९.४२ ॥
So hatte sie ihn angesprochen und ging dann in die Einsiedelei; vor Zorn zitterten ihre Lippen, und sie schüttelte immer wieder die Hände.
3.279.43
तामधिद्रुत्य सुश्रोणीं रावणः प्रत्यषेधयत् ॥ ३.२७९.४३ ॥
Sich auf jene schönhüftige Frau stürzend, hielt Rāvaṇa sie zurück.
3.279.44
भर्त्सयित्वातु रूक्षेण स्वरेण गतचेतनाम् ।
मूर्धजेषु निजग्राह ऊर्ध्वमाचक्रमे ततः ॥ ३.२७९.४४ ॥
Sie mit rauher Stimme ausschimpfend und sie, der die Besinnung schwand, an den Haaren packend, hob er sie empor und zog weiter.
3.279.45
तां ददर्श ततो गृध्रो जटायुर्गिरिगोचरः ।
रुदतीं रामरामेति हियमाणां तपस्विनीम् ॥ ३.२७९.४५ ॥
Da erblickte der Geier Jaṭāyu, der auf dem Berg umherschweifte, sie, die asketische Frau, weinend und »Rāma, Rāma« rufend, während sie fortgeführt wurde.