Mahābhārata · Adhyāya 3.279
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.279.1
मारीचस्त्वथ संभ्रान्तो दृष्ट्वा रावणमागतम् ।
पूजयामास सत्कारैः फलमूलादिभिस्ततः ॥ ३.२७९.१ ॥
Então Mārīca, perturbado ao ver Rāvaṇa chegar, honrou-o com atenções e com frutos, raízes e outros alimentos.
3.279.2
विश्रान्तं चैनमासीनमन्वासीनः स राक्षसः ।
उवाच प्रश्रितं वाक्यं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥ ३.२७९.२ ॥
Aquele rākṣasa, sentado ao seu lado enquanto ele repousava sentado, conhecedor do sentido das palavras e hábil no falar, dirigiu-lhe palavras humildes.
3.279.3
न ते प्रकृतिमान्वर्णः कच्चित्क्षेमं पुरे तव ।
कच्चित्प्रकृतयः सर्वा भजन्ते त्वां यथा पुरा ॥ ३.२७९.३ ॥
Tua cor não parece saudável. Está tudo bem em tua cidade? Todos os teus súditos ainda te servem como antes?
3.279.4
किमिहागमने चापि कार्यं ते राक्षसेश्वर ।
कृतमित्येव तद्विद्धि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ ३.२७९.४ ॥
Senhor dos rākṣasas, qual é teu propósito ao vir aqui? Considera-o cumprido, ainda que fosse extremamente difícil.
3.279.5
शशंस रावणस्तस्मै तत्सर्वं रामचेष्टितम् ।
समासेनैव कार्याणि क्रोधामर्षसमन्वितः ॥ ३.२७९.५ ॥
Cheio de cólera e ressentimento, Rāvaṇa contou-lhe brevemente todos os feitos de Rāma.
3.279.6
मारीचस्त्वब्रवीच्छ्रत्वा समासेनैव रावणम् ।
अलं ते राममासाद्य वीर्यज्ञो ह्यस्मि तस्य वै ॥ ३.२७९.६ ॥
Tendo ouvido brevemente de Rāvaṇa, Mārīca disse: "Basta-te aproximar-te de Rāma, pois conheço o seu poder."
3.279.7
बाणवेगं हि कस्तस्य शक्तः सोढुं महात्मनः ।
प्रव्रज्यायां हि मे हेतुः स एव पुरुषर्षभः।
विनाशमुखमेतत्ते केनाख्यातं दुरात्मना ॥ ३.२७९.७ ॥
Quem poderá suportar a força das flechas daquele magnânimo? Aquele touro entre os homens é ele mesmo a causa do meu exílio. Esta é a porta da tua ruína — que alma perversa to anunciou?
3.279.8
तमुवाचाथ सक्रोधो रावणः परिभर्त्सयन् ।
अकुर्वतोऽस्मद्वचनं स्यान्मृत्युरपि ते ध्रुवम् ॥ ३.२७९.८ ॥
Então Rāvaṇa, irado, repreendeu-o e disse: 'Se não cumprires a minha palavra, a própria morte te será certa.'
3.279.9
मरीचश्चिन्तयामास विशिष्टान्मरणं वरम् ।
अवश्यं मरणे प्राप्ते करिष्याम्यस्य यन्मतम् ॥ ३.२७९.९ ॥
Mārīca refletiu: 'Melhor morrer pela mão do distinto. Se a morte é certa, farei o que é do seu desejo.'
3.279.10
ततस्तं प्रत्युवाचाथ मारीचो रक्षसांवरम् ।
किं ते साह्यां मया कार्यं करिष्याम्यवशोपि तत् ॥ ३.२७९.१० ॥
Então Mārīca disse ao melhor dos rākṣasas: 'Que ajuda precisas de mim? Ainda que contra a vontade, farei essa obra.'
3.279.11
तमब्रवीद्दशग्रीवो गच्छ सीतां प्रलोभय ।
रत्नशृङ्गो मृगो भूत्वा रत्नचित्रतनूरुहः ॥ ३.२७९.११ ॥
Então o de dez pescoços lhe disse: 'Vai, seduz Sītā, tornado veado de chifres de joia e pelo salpicado de gemas.'
3.279.12
ध्रुवं सीता समालक्ष्यत्वां रामं चोदयिष्यति ।
अपक्रान्ते च काकुत्स्थे सीता वश्या भविष्यति ॥ ३.२७९.१२ ॥
Certamente Sītā, ao ver-te, incitará Rāma; e quando o Kākutstha se tiver afastado, Sītā ficará sujeita a ti.
3.279.13
तामादायापनेष्यामि ततः स नभविष्यति ।
भार्यावियोगाद्दुर्बुद्धिरेतत्साह्यं कुरुष्व मे ॥ ३.२७९.१३ ॥
Levando-a comigo, eu a raptarei; então ele (Rāma) não existirá mais. Privado da esposa, o de mente perversa disse: Presta-me esta ajuda.
3.279.14
इत्येवमुक्तोमारीचः कृत्वोदकमथात्मनः ।
रावणं पुरतो यान्तमन्वगच्छत्सुदुःखितः ॥ ३.२७९.१४ ॥
Assim interpelado, Mārīca fez uma libação de água por si mesmo e, muito aflito, seguiu Rāvaṇa, que ia à frente.
3.279.15
ततस्तस्याश्रमं गत्वारामस्याक्लिष्टकर्मणः ।
चक्रतुस्तद्यथा सर्वमुभौ यत्पूर्वमन्त्रितम् ॥ ३.२७९.१५ ॥
Então, tendo ido ao eremitério de Rāma, de ações sem esforço, os dois fizeram tudo como haviam combinado antes.
3.279.16
रावणस्तु यतिर्भूत्वा मुण्डः कुण्डीत्रिदण्डधृत् ।
मृगश्चभूत्वामारीचस्तं देशमुपजग्मतुः ॥ ३.२७९.१६ ॥
Rāvaṇa, tornado asceta de cabeça raspada, portando uma cabaça e um triplo bastão, e Mārīca, tornado cervo, chegaram àquele lugar.
3.279.17
दर्शयामास मारीचो वैदेहीं मृगरूपधृत् ।
चोदयामास तस्यार्थे सा रामं विधिचोदिता ॥ ३.२७९.१७ ॥
Mārīca, com forma de veado, mostrou-se a Vaidehī (Sītā); impelida pelo destino, ela instigou Rāma em favor dele.
3.279.18
रामस्तस्याः प्रियं कुर्वन्धनुरादाय सत्वरः ।
रक्षार्थे लक्ष्मणं न्यस्य प्रययौ मृगलिप्सया ॥ ३.२७९.१८ ॥
Rāma, para agradá-la, pegou o arco depressa, deixou Lakṣmaṇa para protegê-la e partiu com o desejo de capturar o veado.
3.279.19
स धन्वी बद्धतूणीरः खङ्गगोधाङ्गुलित्रवान् ।
अन्वधावन्मृगं रामो रुद्रस्तारामृगं यथा ॥ ३.२७९.१९ ॥
Com o arco na mão, a aljava presa, vestido com espada, protetor de couro e protetor de dedos, Rāma correu atrás daquele veado, como Rudra correu atrás do veado-estrela.
3.279.20
सोऽन्तर्हितः पुनस्तस्य दर्शनं राक्षसो व्रजन् ।
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं वुबुधे ततः ॥ ३.२७९.२० ॥
Aquele demônio desapareceu de novo; então, mostrando-se a Rāma enquanto ia, arrastou-o para longe. Então Rāma percebeu-o.
3.279.21
निशाचरं विदित्वा तं राघवः प्रतिभानवान् ।
अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् ॥ ३.२७९.२१ ॥
Reconhecendo aquele vagante noturno, o perspicaz Rāghava tomou uma flecha infalível e abateu aquele de forma de veado.
3.279.22
स रामवाणाभिहतः कृत्वा रामस्वरं तदा ।
हा सीते लक्ष्मणेत्येवं चुक्रोशार्तस्वरेण ह ॥ ३.२७९.२२ ॥
Atingido pela flecha de Rāma, ele então tomou a voz de Rāma e gritou em angústia: "Ai, Sītā! Ai, Lakṣmaṇa!"
3.279.23
शुश्राव तस्य वैदेही ततस्तां करुणां गिरम् ।
साप्रापतत्ततः सीता तामुवाचाथ लक्ष्मणः ॥ ३.२७९.२३ ॥
Vaidehī ouviu aquele grito piedoso; então Sītā precipitou-se, e Lakṣmaṇa falou-lhe.
3.279.24
अलं ते शङ्कया भीरु को रामं प्रहरिष्यति ।
मुहूर्ताद्द्रक्ष्यसे रामं भर्तारं त्वं शुचिस्मितम् ॥ ३.२७९.२४ ॥
"Não te aflijas com receio, tímida. Quem poderia ferir Rāma? Num instante verás teu esposo Rāma, de sorriso puro."
3.279.25
इत्युक्ता सा प्ररुदती पर्यशङ्कत लक्ष्मणम् ।
हता वै स्त्रीस्वभावेन शुद्धचारित्रभूषणा ॥ ३.२७९.२५ ॥
Assim falada, chorando, começou a suspeitar de Lakṣmaṇa. Perdida pela natureza das mulheres, ela cujo adorno era a conduta pura.
3.279.26
सा तं परुषमारब्धा वक्तुं साध्वी पतिव्रता ।
नैष कामो भवेन्मूढ यं त्वं प्रार्थयसे हृदा ॥ ३.२७९.२६ ॥
Aquela esposa fiel e virtuosa começou a falar-lhe com dureza: "Insensato, este desejo que nutres no coração nunca se realizará."
3.279.27
अप्यहंशस्त्रमादाय हन्यामात्मानमात्मना ।
पतेयं गिरिशृङ्गाद्वा विशेयं वा हुताशनम् ॥ ३.२७९.२७ ॥
Até eu, pegando uma arma, poderia ferir-me com a minha própria mão, ou cair do cume de uma montanha, ou entrar no fogo.
3.279.28
रामं भर्तारमुत्सुज्यन त्वहं त्वां कथञ्चन ।
निहीनमुपतिष्ठेयं शार्दूली क्रोष्टुकं यथा ॥ ३.२७९.२८ ॥
Abandonando Rāma, meu esposo, jamais eu me entregaria de modo algum a um vil como tu, assim como a tigresa não vai ao chacal.
3.279.29
एतादृशं वचः श्रुत्वा लक्ष्मणः प्रियराघ्नव ।
पिधायकर्णौ सद्वृत्तः प्रस्थितो येन राघवः ॥ ३.२७९.२९ ॥
Ouvindo tais palavras, Lakṣmaṇa, querido de Rāghava e de boa conduta, tapou os dois ouvidos e partiu para onde estava Rāghava.
3.279.30
स रामस्य पदंगृह्य प्रससार धनुर्धरः ।
अवीक्षमाणो विम्बोष्ठीं प्रययौ लक्ष्मणस्तदा ॥ ३.२७९.३० ॥
Aquele Lakṣmaṇa, portador do arco, seguindo os passos de Rāma, avançou sem olhar para aquela de lábios como o fruto bimba; então Lakṣmaṇa afastou-se dali.
3.279.31
एतस्मिन्नन्तरे रक्षो रावणः प्रत्यदृश्यत ।
अभव्यो भव्यरूपेण भस्मच्छन्न इवानलः ॥ ३.२७९.३१ ॥
Nesse meio tempo apareceu o rākṣasa Rāvaṇa. Embora de mau agouro, mostrou-se numa forma auspiciosa, como fogo coberto de cinza.
3.279.32
यतिवेपप्रतिच्छन्नो जिहीर्षुस्तामनिन्दिताम् ।
उपागच्छत्स वैदेहीं रावणः पापनिश्चयः ॥ ३.२७९.३२ ॥
Disfarçado de asceta, desejando raptar aquela irrepreensível, Rāvaṇa, de intento perverso, aproximou-se de Vaidehī.
3.279.33
सा तमालक्ष्यसंप्राप्तं धर्मज्ञा जनकात्मजा ।
निमन्त्रयामास तदा फलमूलाशनादिभिः ॥ ३.२७९.३३ ॥
Ao vê-lo chegar, a filha de Janaka, que conhecia o dharma, convidou-o então a tomar frutos, raízes e outros alimentos.
3.279.34
अवमत्यततः सर्वं स्वं रूपं प्रत्यपद्यत ।
सान्त्वयामास वैदेहीं कामी राक्षसपुङ्गवः ॥ ३.२७९.३४ ॥
Então, despindo todo disfarce, assumiu a sua forma própria, e o mais excelso dos rākṣasas, tomado de desejo, procurou acalmar Vaidehī com palavras.
3.279.35
सीते राक्षसराजोऽहंरावणो नाम विश्रुतः ।
मम लङ्कापुरी नाम्ना रम्या पारे महोदधेः ॥ ३.२७९.३५ ॥
Ó Sītā, sou o rei dos rākṣasas, conhecido pelo nome de Rāvaṇa. A minha encantadora cidade chamada Laṅkā fica além do grande oceano.
3.279.36
तत्र त्वं नरनारीषु शोभिष्यसि मया सह ।
भार्या मे भव सुश्रोणि तापसं त्यज राघवम् ॥ ३.२७९.३६ ॥
Lá brilharás entre homens e mulheres, junto a mim. Ó de belos quadris, torna-te minha esposa e abandona esse asceta Rāghava.
3.279.37
एवमादीनि वाक्यानि श्रुत्वा तस्याथ जानकी ।
पिधाय कर्णौ सुश्रोणी मैवमित्यब्रवीद्वचः ॥ ३.२७९.३७ ॥
Ao ouvir tais palavras dele, Jānakī, de belos quadris, tapou os dois ouvidos e disse: "Não digas tal coisa."
3.279.38
प्रपतेद्द्यौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् ।
शुष्येत्तोयनिधौ तोयं चन्द्रः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२७९.३८ ॥
Mesmo que o céu com as suas estrelas caísse, a terra se partisse em pedaços, a água do oceano secasse e a lua abandonasse o seu frescor—
3.279.39
उष्णांशुत्वमथो जह्यादादित्यो वह्निरुष्णताम् ।
त्यक्त्वाशैत्यं भजेन्नाहं त्यजेयंरघुनन्दनम् ॥ ३.२७९.३९ ॥
Que o sol abandone o seu calor e o fogo adote a frescura em lugar do calor; ainda assim, jamais abandonarei a alegria dos Raghu.
3.279.40
कथं हि भिन्नकरटं पद्मिनं वनगोचरम् ।
उपस्थाय महानागं करेणुः सूकरं स्पृशेत् ॥ ३.२७९.४० ॥
Como uma elefanta, tendo se aproximado do grande elefante de fronte fendida que vagueia pela floresta, poderia tocar um javali?
3.279.41
कथं हि पीत्वा माध्वीकं पीत्वा च मधुमाधवीम् ।
लोभं सौवीरके कुर्यान्नारी काचिदिति स्मरेः ॥ ३.२७९.४१ ॥
Tendo bebido hidromel e doce madhavī, que mulher sentiria cobiça pelo sauvīraka? Lembra-te disto.
3.279.42
इति सा तं समाभाष्य प्रविवेशाश्रमं ततः ।
क्रोधात्प्रस्फुरमाणौष्ठी विधुन्वाना करौ मुहुः ॥ ३.२७९.४२ ॥
Tendo-lhe falado assim, entrou então no eremitério, com os lábios trémulos de cólera, sacudindo as mãos repetidamente.
3.279.43
तामधिद्रुत्य सुश्रोणीं रावणः प्रत्यषेधयत् ॥ ३.२७९.४३ ॥
Lançando-se sobre aquela de belos quadris, Rāvaṇa a conteve.
3.279.44
भर्त्सयित्वातु रूक्षेण स्वरेण गतचेतनाम् ।
मूर्धजेषु निजग्राह ऊर्ध्वमाचक्रमे ततः ॥ ३.२७९.४४ ॥
Repreendendo-a com voz áspera, e agarrando-lhe os cabelos, pois ela havia perdido os sentidos, ergueu-a e seguiu adiante.
3.279.45
तां ददर्श ततो गृध्रो जटायुर्गिरिगोचरः ।
रुदतीं रामरामेति हियमाणां तपस्विनीम् ॥ ३.२७९.४५ ॥
Então o abutre Jaṭāyu, que vagava pela montanha, a viu: a asceta chorando e clamando «Rāma, Rāma», enquanto era levada.