Mahābhārata · Adhyāya 3.279
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.279.1
मारीचस्त्वथ संभ्रान्तो दृष्ट्वा रावणमागतम् ।
पूजयामास सत्कारैः फलमूलादिभिस्ततः ॥ ३.२७९.१ ॥
Entonces Mārīca, perturbado al ver llegar a Rāvaṇa, lo honró con atenciones, con frutos, raíces y otros alimentos.
3.279.2
विश्रान्तं चैनमासीनमन्वासीनः स राक्षसः ।
उवाच प्रश्रितं वाक्यं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥ ३.२७९.२ ॥
Aquel rākṣasa, sentado junto a él mientras descansaba, conocedor del sentido de las palabras y diestro en el hablar, le dirigió palabras humildes.
3.279.3
न ते प्रकृतिमान्वर्णः कच्चित्क्षेमं पुरे तव ।
कच्चित्प्रकृतयः सर्वा भजन्ते त्वां यथा पुरा ॥ ३.२७९.३ ॥
Tu semblante no parece sano. ¿Va todo bien en tu ciudad? ¿Te siguen sirviendo todos tus súbditos como antes?
3.279.4
किमिहागमने चापि कार्यं ते राक्षसेश्वर ।
कृतमित्येव तद्विद्धि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ ३.२७९.४ ॥
Señor de los rākṣasas, ¿cuál es tu propósito al venir aquí? Dalo por cumplido, aunque fuera sumamente difícil.
3.279.5
शशंस रावणस्तस्मै तत्सर्वं रामचेष्टितम् ।
समासेनैव कार्याणि क्रोधामर्षसमन्वितः ॥ ३.२७९.५ ॥
Lleno de cólera y resentimiento, Rāvaṇa le relató brevemente todas las acciones de Rāma.
3.279.6
मारीचस्त्वब्रवीच्छ्रत्वा समासेनैव रावणम् ।
अलं ते राममासाद्य वीर्यज्ञो ह्यस्मि तस्य वै ॥ ३.२७९.६ ॥
Tras oírlo brevemente de Rāvaṇa, Mārīca dijo: "Te basta con acercarte a Rāma, pues conozco su poder."
3.279.7
बाणवेगं हि कस्तस्य शक्तः सोढुं महात्मनः ।
प्रव्रज्यायां हि मे हेतुः स एव पुरुषर्षभः।
विनाशमुखमेतत्ते केनाख्यातं दुरात्मना ॥ ३.२७९.७ ॥
¿Quién podrá soportar la fuerza de las flechas de aquel magnánimo? Aquel toro entre los hombres es él mismo la causa de mi destierro. Esta es la puerta de tu ruina — ¿qué alma perversa te lo ha anunciado?
3.279.8
तमुवाचाथ सक्रोधो रावणः परिभर्त्सयन् ।
अकुर्वतोऽस्मद्वचनं स्यान्मृत्युरपि ते ध्रुवम् ॥ ३.२७९.८ ॥
Entonces Rāvaṇa, airado, lo reprendió diciendo: 'Si no haces lo que te digo, la muerte misma es segura para ti.'
3.279.9
मरीचश्चिन्तयामास विशिष्टान्मरणं वरम् ।
अवश्यं मरणे प्राप्ते करिष्याम्यस्य यन्मतम् ॥ ३.२७९.९ ॥
Mārīca reflexionó: 'Mejor morir a manos del distinguido. Si la muerte es segura, haré lo que él desea.'
3.279.10
ततस्तं प्रत्युवाचाथ मारीचो रक्षसांवरम् ।
किं ते साह्यां मया कार्यं करिष्याम्यवशोपि तत् ॥ ३.२७९.१० ॥
Entonces Mārīca le dijo al mejor de los rākṣasas: '¿Qué ayuda necesitas de mí? Aunque sin voluntad, haré esa obra.'
3.279.11
तमब्रवीद्दशग्रीवो गच्छ सीतां प्रलोभय ।
रत्नशृङ्गो मृगो भूत्वा रत्नचित्रतनूरुहः ॥ ३.२७९.११ ॥
Entonces el de diez cuellos le dijo: 'Ve, seduce a Sītā, convertido en ciervo de cuernos de joya y pelaje moteado de gemas.'
3.279.12
ध्रुवं सीता समालक्ष्यत्वां रामं चोदयिष्यति ।
अपक्रान्ते च काकुत्स्थे सीता वश्या भविष्यति ॥ ३.२७९.१२ ॥
Sin duda Sītā, al verte, incitará a Rāma; y cuando el Kākutstha se haya alejado, Sītā quedará sometida a ti.
3.279.13
तामादायापनेष्यामि ततः स नभविष्यति ।
भार्यावियोगाद्दुर्बुद्धिरेतत्साह्यं कुरुष्व मे ॥ ३.२७९.१३ ॥
Llevándola conmigo, me la llevaré; entonces él (Rāma) ya no existirá. Privado de su esposa, el de mente perversa dijo: Hazme esta ayuda.
3.279.14
इत्येवमुक्तोमारीचः कृत्वोदकमथात्मनः ।
रावणं पुरतो यान्तमन्वगच्छत्सुदुःखितः ॥ ३.२७९.१४ ॥
Así interpelado, Mārīca hizo una libación de agua por sí mismo y, muy afligido, siguió a Rāvaṇa, que iba delante.
3.279.15
ततस्तस्याश्रमं गत्वारामस्याक्लिष्टकर्मणः ।
चक्रतुस्तद्यथा सर्वमुभौ यत्पूर्वमन्त्रितम् ॥ ३.२७९.१५ ॥
Entonces, habiendo ido al ermitaño de Rāma, de acciones sin esfuerzo, ambos hicieron todo tal como lo habían acordado antes.
3.279.16
रावणस्तु यतिर्भूत्वा मुण्डः कुण्डीत्रिदण्डधृत् ।
मृगश्चभूत्वामारीचस्तं देशमुपजग्मतुः ॥ ३.२७९.१६ ॥
Rāvaṇa, convertido en asceta de cabeza rapada, portando un cuenco de agua y un triple bastón, y Mārīca, convertido en ciervo, llegaron a aquel lugar.
3.279.17
दर्शयामास मारीचो वैदेहीं मृगरूपधृत् ।
चोदयामास तस्यार्थे सा रामं विधिचोदिता ॥ ३.२७९.१७ ॥
Mārīca, con forma de ciervo, se mostró a Vaidehī (Sītā); impulsada por el destino, ella instó a Rāma por él.
3.279.18
रामस्तस्याः प्रियं कुर्वन्धनुरादाय सत्वरः ।
रक्षार्थे लक्ष्मणं न्यस्य प्रययौ मृगलिप्सया ॥ ३.२७९.१८ ॥
Rāma, para complacerla, tomó su arco con prisa, dejó a Lakṣmaṇa para protegerla y partió con el deseo de atrapar al ciervo.
3.279.19
स धन्वी बद्धतूणीरः खङ्गगोधाङ्गुलित्रवान् ।
अन्वधावन्मृगं रामो रुद्रस्तारामृगं यथा ॥ ३.२७९.१९ ॥
Con el arco en mano, el carcaj atado, vestido con espada, peto de cuero y protector de dedos, Rāma corrió tras el ciervo, como Rudra tras el ciervo estelar.
3.279.20
सोऽन्तर्हितः पुनस्तस्य दर्शनं राक्षसो व्रजन् ।
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं वुबुधे ततः ॥ ३.२७९.२० ॥
Aquel demonio desapareció de nuevo; luego, mostrándose a Rāma mientras iba, lo arrastró a gran distancia. Entonces Rāma lo percibió.
3.279.21
निशाचरं विदित्वा तं राघवः प्रतिभानवान् ।
अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् ॥ ३.२७९.२१ ॥
Reconociendo a aquel vagabundo nocturno, el ingenioso Rāghava tomó una flecha infalible y derribó al que tenía forma de ciervo.
3.279.22
स रामवाणाभिहतः कृत्वा रामस्वरं तदा ।
हा सीते लक्ष्मणेत्येवं चुक्रोशार्तस्वरेण ह ॥ ३.२७९.२२ ॥
Herido por la flecha de Rāma, la criatura imitó entonces la voz de Rāma y gritó angustiada: «¡Ay, Sītā! ¡Ay, Lakṣmaṇa!».
3.279.23
शुश्राव तस्य वैदेही ततस्तां करुणां गिरम् ।
साप्रापतत्ततः सीता तामुवाचाथ लक्ष्मणः ॥ ३.२७९.२३ ॥
Vaidehī oyó aquel grito lastimero; entonces Sītā se precipitó, y Lakṣmaṇa le habló.
3.279.24
अलं ते शङ्कया भीरु को रामं प्रहरिष्यति ।
मुहूर्ताद्द्रक्ष्यसे रामं भर्तारं त्वं शुचिस्मितम् ॥ ३.२७९.२४ ॥
«No te angusties, tímida. ¿Quién podría herir a Rāma? En un instante verás a tu esposo Rāma, de sonrisa pura.»
3.279.25
इत्युक्ता सा प्ररुदती पर्यशङ्कत लक्ष्मणम् ।
हता वै स्त्रीस्वभावेन शुद्धचारित्रभूषणा ॥ ३.२७९.२५ ॥
Así hablada, llorando, comenzó a sospechar de Lakṣmaṇa. Perdida por la naturaleza de las mujeres, ella cuyo adorno era la conducta pura.
3.279.26
सा तं परुषमारब्धा वक्तुं साध्वी पतिव्रता ।
नैष कामो भवेन्मूढ यं त्वं प्रार्थयसे हृदा ॥ ३.२७९.२६ ॥
Aquella esposa fiel y virtuosa comenzó a hablarle con dureza: "Necio, este deseo que anhelas en tu corazón nunca se cumplirá."
3.279.27
अप्यहंशस्त्रमादाय हन्यामात्मानमात्मना ।
पतेयं गिरिशृङ्गाद्वा विशेयं वा हुताशनम् ॥ ३.२७९.२७ ॥
Incluso yo, tomando un arma, podría matarme con mi propia mano, o caer desde la cima de una montaña, o entrar en el fuego.
3.279.28
रामं भर्तारमुत्सुज्यन त्वहं त्वां कथञ्चन ।
निहीनमुपतिष्ठेयं शार्दूली क्रोष्टुकं यथा ॥ ३.२७९.२८ ॥
Abandonando a Rāma, mi esposo, jamás de ninguna manera me entregaría a un vil como tú, como la tigresa no va hacia el chacal.
3.279.29
एतादृशं वचः श्रुत्वा लक्ष्मणः प्रियराघ्नव ।
पिधायकर्णौ सद्वृत्तः प्रस्थितो येन राघवः ॥ ३.२७९.२९ ॥
Al oír tales palabras, Lakṣmaṇa, querido de Rāghava y de buena conducta, se tapó ambos oídos y partió hacia donde estaba Rāghava.
3.279.30
स रामस्य पदंगृह्य प्रससार धनुर्धरः ।
अवीक्षमाणो विम्बोष्ठीं प्रययौ लक्ष्मणस्तदा ॥ ३.२७९.३० ॥
Aquel Lakṣmaṇa, portador del arco, siguiendo las huellas de Rāma avanzó sin mirar a la de labios como el fruto bimba; entonces Lakṣmaṇa se alejó de allí.
3.279.31
एतस्मिन्नन्तरे रक्षो रावणः प्रत्यदृश्यत ।
अभव्यो भव्यरूपेण भस्मच्छन्न इवानलः ॥ ३.२७९.३१ ॥
Mientras tanto apareció el rākṣasa Rāvaṇa. Aunque de mal augurio, se mostró con una forma auspiciosa, como fuego oculto bajo la ceniza.
3.279.32
यतिवेपप्रतिच्छन्नो जिहीर्षुस्तामनिन्दिताम् ।
उपागच्छत्स वैदेहीं रावणः पापनिश्चयः ॥ ३.२७९.३२ ॥
Oculto bajo el disfraz de asceta, deseando arrebatar a aquella intachable, Rāvaṇa, de intención perversa, se acercó a Vaidehī.
3.279.33
सा तमालक्ष्यसंप्राप्तं धर्मज्ञा जनकात्मजा ।
निमन्त्रयामास तदा फलमूलाशनादिभिः ॥ ३.२७९.३३ ॥
Al verlo llegar, la hija de Janaka, conocedora del dharma, lo invitó entonces a tomar frutos, raíces y otros alimentos.
3.279.34
अवमत्यततः सर्वं स्वं रूपं प्रत्यपद्यत ।
सान्त्वयामास वैदेहीं कामी राक्षसपुङ्गवः ॥ ३.२७९.३४ ॥
Entonces, dejando todo disfraz, tomó su propia forma, y el lujurioso más excelso de los rākṣasas intentó calmar a Vaidehī con palabras.
3.279.35
सीते राक्षसराजोऽहंरावणो नाम विश्रुतः ।
मम लङ्कापुरी नाम्ना रम्या पारे महोदधेः ॥ ३.२७९.३५ ॥
Oh Sītā, soy el rey de los rākṣasas, famoso con el nombre de Rāvaṇa. Mi encantadora ciudad llamada Laṅkā se encuentra más allá del gran océano.
3.279.36
तत्र त्वं नरनारीषु शोभिष्यसि मया सह ।
भार्या मे भव सुश्रोणि तापसं त्यज राघवम् ॥ ३.२७९.३६ ॥
Allí resplandecerás entre hombres y mujeres junto a mí. Oh de hermosas caderas, sé mi esposa y abandona a ese asceta Rāghava.
3.279.37
एवमादीनि वाक्यानि श्रुत्वा तस्याथ जानकी ।
पिधाय कर्णौ सुश्रोणी मैवमित्यब्रवीद्वचः ॥ ३.२७९.३७ ॥
Al oír tales palabras de él, Jānakī, de bellas caderas, se tapó ambos oídos y dijo: "No digas tal cosa."
3.279.38
प्रपतेद्द्यौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् ।
शुष्येत्तोयनिधौ तोयं चन्द्रः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२७९.३८ ॥
Aunque el cielo con sus estrellas cayera, la tierra se hiciera pedazos, el agua del océano se secara y la luna abandonara su frescura—
3.279.39
उष्णांशुत्वमथो जह्यादादित्यो वह्निरुष्णताम् ।
त्यक्त्वाशैत्यं भजेन्नाहं त्यजेयंरघुनन्दनम् ॥ ३.२७९.३९ ॥
Que el sol abandone su calor y el fuego adopte la frescura en lugar del calor; aun así, nunca abandonaré al gozo de los Raghu.
3.279.40
कथं हि भिन्नकरटं पद्मिनं वनगोचरम् ।
उपस्थाय महानागं करेणुः सूकरं स्पृशेत् ॥ ३.२७९.४० ॥
¿Cómo podría una elefanta, habiéndose acercado al gran elefante de frente hendida que vaga por el bosque, tocar a un jabalí?
3.279.41
कथं हि पीत्वा माध्वीकं पीत्वा च मधुमाधवीम् ।
लोभं सौवीरके कुर्यान्नारी काचिदिति स्मरेः ॥ ३.२७९.४१ ॥
Habiendo bebido licor de miel y habiendo bebido dulce madhavī, ¿qué mujer sentiría codicia por el sauvīraka? Recuérdalo.
3.279.42
इति सा तं समाभाष्य प्रविवेशाश्रमं ततः ।
क्रोधात्प्रस्फुरमाणौष्ठी विधुन्वाना करौ मुहुः ॥ ३.२७९.४२ ॥
Tras hablarle así, entró en el ermitaño; con los labios temblando de ira, agitaba una y otra vez sus manos.
3.279.43
तामधिद्रुत्य सुश्रोणीं रावणः प्रत्यषेधयत् ॥ ३.२७९.४३ ॥
Abalanzándose sobre aquella de hermosas caderas, Rāvaṇa la contuvo.
3.279.44
भर्त्सयित्वातु रूक्षेण स्वरेण गतचेतनाम् ।
मूर्धजेषु निजग्राह ऊर्ध्वमाचक्रमे ततः ॥ ३.२७९.४४ ॥
Reprendiéndola con voz áspera, y asiéndola por el cabello cuando había perdido el sentido, la alzó y se puso en marcha.
3.279.45
तां ददर्श ततो गृध्रो जटायुर्गिरिगोचरः ।
रुदतीं रामरामेति हियमाणां तपस्विनीम् ॥ ३.२७९.४५ ॥
Entonces el buitre Jaṭāyu, que vagaba por la montaña, la vio: la asceta que lloraba y gritaba «¡Rāma, Rāma!» mientras era llevada.