மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.279
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.279.1
मारीचस्त्वथ संभ्रान्तो दृष्ट्वा रावणमागतम् ।
पूजयामास सत्कारैः फलमूलादिभिस्ततः ॥ ३.२७९.१ ॥
பின்னர் மாரீசன் ராவணன் வருவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு, பழங்கள், கிழங்குகள் முதலியவற்றால் மரியாதையுடன் அவனை உபசரித்தான்.
3.279.2
विश्रान्तं चैनमासीनमन्वासीनः स राक्षसः ।
उवाच प्रश्रितं वाक्यं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम् ॥ ३.२७९.२ ॥
ஓய்வெடுத்து அமர்ந்திருந்த அவனருகில் அமர்ந்த அந்த ராட்சசன், சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவன், சொல்லில் வல்லவனான அவனிடம் பணிவான சொற்களைக் கூறினான்.
3.279.3
न ते प्रकृतिमान्वर्णः कच्चित्क्षेमं पुरे तव ।
कच्चित्प्रकृतयः सर्वा भजन्ते त्वां यथा पुरा ॥ ३.२७९.३ ॥
உன் நிறம் நலமாக இல்லையே; உன் நகரில் நலம்தானா? உன் குடிமக்கள் அனைவரும் முன்புபோல் உன்னைப் பணிகிறார்களா?
3.279.4
किमिहागमने चापि कार्यं ते राक्षसेश्वर ।
कृतमित्येव तद्विद्धि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ॥ ३.२७९.४ ॥
ராட்சசர்களின் தலைவனே, இங்கு வந்ததன் உன் நோக்கம் என்ன? அது மிகக் கடினமாயினும் நிறைவேறியதாகவே அறிவாயாக.
3.279.5
शशंस रावणस्तस्मै तत्सर्वं रामचेष्टितम् ।
समासेनैव कार्याणि क्रोधामर्षसमन्वितः ॥ ३.२७९.५ ॥
கோபமும் பொறாமையும் நிரம்பிய ராவணன் அவனிடம் ராமனின் செயல்கள் அனைத்தையும் சுருக்கமாகவே கூறினான்.
3.279.6
मारीचस्त्वब्रवीच्छ्रत्वा समासेनैव रावणम् ।
अलं ते राममासाद्य वीर्यज्ञो ह्यस्मि तस्य वै ॥ ३.२७९.६ ॥
ராவணனிடமிருந்து சுருக்கமாகக் கேட்ட மாரீசன், "ராமனை எதிர்ப்பது உனக்குப் போதும்; அவனுடைய வீரியத்தை நான் அறிவேன்" என்றான்.
3.279.7
बाणवेगं हि कस्तस्य शक्तः सोढुं महात्मनः ।
प्रव्रज्यायां हि मे हेतुः स एव पुरुषर्षभः।
विनाशमुखमेतत्ते केनाख्यातं दुरात्मना ॥ ३.२७९.७ ॥
அவனுடைய அம்பு வேகத்தை மகாத்மாவிடம் யார் தாங்க முடியும்? நான் காட்டுக்குச் செல்ல காரணமும் அந்த புருஷர்ஷபனே. இது உன் அழிவின் வாயில் — இதை எந்த துராத்மா உனக்குச் சொன்னான்?
3.279.8
तमुवाचाथ सक्रोधो रावणः परिभर्त्सयन् ।
अकुर्वतोऽस्मद्वचनं स्यान्मृत्युरपि ते ध्रुवम् ॥ ३.२७९.८ ॥
அப்போது கோபத்துடன் ராவணன் அவனைக் கடிந்து கூறினான்: 'எங்கள் சொல்லைச் செய்யாவிட்டால் உனக்கு மரணமும் நிச்சயம்.'
3.279.9
मरीचश्चिन्तयामास विशिष्टान्मरणं वरम् ।
अवश्यं मरणे प्राप्ते करिष्याम्यस्य यन्मतम् ॥ ३.२७९.९ ॥
மாரீசன் சிந்தித்தான் — 'சிறந்தவனால் மரணமடைவதே மேலானது. மரணம் நிச்சயம் என்றால், அவன் விருப்பப்படி நான் செய்வேன்.'
3.279.10
ततस्तं प्रत्युवाचाथ मारीचो रक्षसांवरम् ।
किं ते साह्यां मया कार्यं करिष्याम्यवशोपि तत् ॥ ३.२७९.१० ॥
அப்போது மாரீசன் ராட்சசர்களில் சிறந்தவனிடம் கூறினான் — 'என்னால் உனக்கு என்ன உதவி வேண்டும்? வேறு வழியில்லாமல் இருந்தாலும் அதைச் செய்வேன்.'
3.279.11
तमब्रवीद्दशग्रीवो गच्छ सीतां प्रलोभय ।
रत्नशृङ्गो मृगो भूत्वा रत्नचित्रतनूरुहः ॥ ३.२७९.११ ॥
அப்போது தசக்ரீவன் அவனிடம் கூறினான் — 'போ, சீதையை மயக்கு. ரத்தின கொம்புகளும் ரத்தின புள்ளிகள் கொண்ட உரோமமும் உடைய மானாகி.'
3.279.12
ध्रुवं सीता समालक्ष्यत्वां रामं चोदयिष्यति ।
अपक्रान्ते च काकुत्स्थे सीता वश्या भविष्यति ॥ ३.२७९.१२ ॥
நிச்சயமாக சீதை உன்னைக் கண்டு ராமனைத் தூண்டுவாள். காகுத்ஸ்தன் விலகிச் சென்றதும் சீதை வசப்படுவாள்.
3.279.13
तामादायापनेष्यामि ततः स नभविष्यति ।
भार्यावियोगाद्दुर्बुद्धिरेतत्साह्यं कुरुष्व मे ॥ ३.२७९.१३ ॥
அவளைக் கொண்டு சென்று நான் அவளை அபகரிப்பேன்; அப்போது அவன் (ராமன்) இருக்கமாட்டான். மனைவியின் பிரிவால் தீய புத்தியுள்ள (இராவணன்) கூறினான்: எனக்கு இந்த உதவியைச் செய்.
3.279.14
इत्येवमुक्तोमारीचः कृत्वोदकमथात्मनः ।
रावणं पुरतो यान्तमन्वगच्छत्सुदुःखितः ॥ ३.२७९.१४ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மாரீசன் தனக்காக நீர்க்கடன் செய்து, மிகவும் துயருற்று முன்னே செல்லும் இராவணனைப் பின்தொடர்ந்தான்.
3.279.15
ततस्तस्याश्रमं गत्वारामस्याक्लिष्टकर्मणः ।
चक्रतुस्तद्यथा सर्वमुभौ यत्पूर्वमन्त्रितम् ॥ ३.२७९.१५ ॥
பிறகு அவர்கள் இருவரும் கஷ்டமற்ற செயல்களையுடைய ராமனின் அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, முன்பு ஒப்புக்கொண்டபடி அனைத்தையும் செய்தனர்.
3.279.16
रावणस्तु यतिर्भूत्वा मुण्डः कुण्डीत्रिदण्डधृत् ।
मृगश्चभूत्वामारीचस्तं देशमुपजग्मतुः ॥ ३.२७९.१६ ॥
இராவணன் மொட்டையான தலையும், கமண்டலமும், திரிதண்டமும் தாங்கிய துறவியாகி, மாரீசன் மானாக மாறி, அந்த இடத்தை அடைந்தனர்.
3.279.17
दर्शयामास मारीचो वैदेहीं मृगरूपधृत् ।
चोदयामास तस्यार्थे सा रामं विधिचोदिता ॥ ३.२७९.१७ ॥
மானின் உருவம் தாங்கிய மாரீசன் வைதேகி (சீதை)க்குத் தன்னைக் காட்டினான்; விதியால் தூண்டப்பட்ட அவள் அதற்காக ராமனைத் தூண்டினாள்.
3.279.18
रामस्तस्याः प्रियं कुर्वन्धनुरादाय सत्वरः ।
रक्षार्थे लक्ष्मणं न्यस्य प्रययौ मृगलिप्सया ॥ ३.२७९.१८ ॥
ராமன் அவளுக்கு விருப்பமானதைச் செய்ய, வில்லை எடுத்து விரைவாக, காவலுக்காக லட்சுமணனை விட்டுவிட்டு, மானைப் பிடிக்கும் விருப்பத்துடன் சென்றான்.
3.279.19
स धन्वी बद्धतूणीरः खङ्गगोधाङ्गुलित्रवान् ।
अन्वधावन्मृगं रामो रुद्रस्तारामृगं यथा ॥ ३.२७९.१९ ॥
வில்லேந்தி, அம்புறாத்தூணி கட்டி, வாள், கோதாச்சர்மம், விரல்-கவசம் அணிந்த ராமன் அந்த மானைப் பின்தொடர்ந்தான்; ருத்ரன் தாரா-மிருகத்தைத் துரத்தியது போல்.
3.279.20
सोऽन्तर्हितः पुनस्तस्य दर्शनं राक्षसो व्रजन् ।
चकर्ष महदध्वानं रामस्तं वुबुधे ततः ॥ ३.२७९.२० ॥
அந்த அரக்கன் மறைந்தான்; பின்னர் ராமனுக்குத் தோன்றியபடி சென்று அவனை வெகு தொலைவுக்கு இழுத்துச் சென்றான்; அப்போது ராமன் அவனை உணர்ந்தான்.
3.279.21
निशाचरं विदित्वा तं राघवः प्रतिभानवान् ।
अमोघं शरमादाय जघान मृगरूपिणम् ॥ ३.२७९.२१ ॥
அந்த இரவுஞ்சரனை அறிந்துகொண்ட புத்திசாலியான ராகவன், தவறாத ஓர் அம்பை எடுத்து மான் வடிவில் இருந்த அவனை வீழ்த்தினான்.
3.279.22
स रामवाणाभिहतः कृत्वा रामस्वरं तदा ।
हा सीते लक्ष्मणेत्येवं चुक्रोशार्तस्वरेण ह ॥ ३.२७९.२२ ॥
ராமனின் அம்பால் தாக்குண்ட அவன், அப்போது ராமனின் குரலைப் போல் ஆக்கி, "ஹா சீதா! ஹா லக்ஷ்மணா!" என்று துயரக்குரலில் கத்தினான்.
3.279.23
शुश्राव तस्य वैदेही ततस्तां करुणां गिरम् ।
साप्रापतत्ततः सीता तामुवाचाथ लक्ष्मणः ॥ ३.२७९.२३ ॥
வைதேஹி அந்த இரக்கமான குரலைக் கேட்டாள்; அப்போது சீதை விரைந்து ஓடினாள்; அப்போது லக்ஷ்மணன் அவளிடம் பேசினான்.
3.279.24
अलं ते शङ्कया भीरु को रामं प्रहरिष्यति ।
मुहूर्ताद्द्रक्ष्यसे रामं भर्तारं त्वं शुचिस्मितम् ॥ ३.२७९.२४ ॥
"பயந்தவளே! உனக்கு சந்தேகம் வேண்டாம். ராமனை யார் தாக்கப்போகிறார்கள்? ஒரு கணத்தில் உன் கணவன் ராமனை, தூய புன்னகை கொண்டவனை, நீ காண்பாய்."
3.279.25
इत्युक्ता सा प्ररुदती पर्यशङ्कत लक्ष्मणम् ।
हता वै स्त्रीस्वभावेन शुद्धचारित्रभूषणा ॥ ३.२७९.२५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவள், அழுதபடி லக்ஷ்மணனைச் சந்தேகிக்கலானாள். பெண் இயல்பினால் அவள் அழிந்தவள்; தூய ஒழுக்கமே அவளுக்கு அணிகலன்.
3.279.26
सा तं परुषमारब्धा वक्तुं साध्वी पतिव्रता ।
नैष कामो भवेन्मूढ यं त्वं प्रार्थयसे हृदा ॥ ३.२७९.२६ ॥
அந்த கற்புடைய சாத்வி அவனிடம் கடுமையாகப் பேசத் தொடங்கினாள்: 'மூடனே, நீ மனதில் விரும்பும் இந்த ஆசை ஒருபோதும் நிறைவேறாது.'
3.279.27
अप्यहंशस्त्रमादाय हन्यामात्मानमात्मना ।
पतेयं गिरिशृङ्गाद्वा विशेयं वा हुताशनम् ॥ ३.२७९.२७ ॥
நானும் ஆயுதத்தை எடுத்து என்னையே என் கையால் கொல்வேன்; அல்லது மலைச் சிகரத்திலிருந்து விழுவேன், அல்லது நெருப்பில் புகுவேன்.
3.279.28
रामं भर्तारमुत्सुज्यन त्वहं त्वां कथञ्चन ।
निहीनमुपतिष्ठेयं शार्दूली क्रोष्टुकं यथा ॥ ३.२७९.२८ ॥
கணவன் ராமனை விட்டுவிட்டு, நான் எந்த வகையிலும் உன் போன்ற இழிந்தவனிடம் பணிவிடை செய்ய மாட்டேன்; பெண்புலி நரியிடம் செல்லாதது போல.
3.279.29
एतादृशं वचः श्रुत्वा लक्ष्मणः प्रियराघ्नव ।
पिधायकर्णौ सद्वृत्तः प्रस्थितो येन राघवः ॥ ३.२७९.२९ ॥
இத்தகைய சொற்களைக் கேட்டு, ராகவனுக்கு இனியவனும் நல்லொழுக்கம் உடையவனுமான லக்ஷ்மணன் தன் இரு காதுகளையும் மூடிக்கொண்டு, ராகவன் இருந்த இடம் நோக்கிச் சென்றான்.
3.279.30
स रामस्य पदंगृह्य प्रससार धनुर्धरः ।
अवीक्षमाणो विम्बोष्ठीं प्रययौ लक्ष्मणस्तदा ॥ ३.२७९.३० ॥
அவன், வில்லேந்திய லக்ஷ்மணன், ராமனின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றி நடந்தான்; கொவ்வைக்கனி போன்ற இதழ்களையுடையவளை நோக்காமல், அப்போது லக்ஷ்மணன் அங்கிருந்து சென்றான்.
3.279.31
एतस्मिन्नन्तरे रक्षो रावणः प्रत्यदृश्यत ।
अभव्यो भव्यरूपेण भस्मच्छन्न इवानलः ॥ ३.२७९.३१ ॥
இதற்கிடையில் அரக்கன் ராவணன் தோன்றினான். அவன் அசுபமானவனாக இருந்தும் சுபமான உருவில் இருந்தான்; சாம்பலால் மூடப்பட்ட தீயைப் போல.
3.279.32
यतिवेपप्रतिच्छन्नो जिहीर्षुस्तामनिन्दिताम् ।
उपागच्छत्स वैदेहीं रावणः पापनिश्चयः ॥ ३.२७९.३२ ॥
துறவியின் வேடத்தில் மறைந்து, அந்தக் குற்றமற்றவளைக் கவர விரும்பி, பாவ எண்ணம் கொண்ட ராவணன் வைதேகியை அணுகினான்.
3.279.33
सा तमालक्ष्यसंप्राप्तं धर्मज्ञा जनकात्मजा ।
निमन्त्रयामास तदा फलमूलाशनादिभिः ॥ ३.२७९.३३ ॥
அவன் வந்திருப்பதைக் கண்ட தர்மம் அறிந்த ஜனகனின் மகள், அப்போது கனிகளும் கிழங்குகளும் உணவுகளும் கொண்டு அவனை உபசரித்தாள்.
3.279.34
अवमत्यततः सर्वं स्वं रूपं प्रत्यपद्यत ।
सान्त्वयामास वैदेहीं कामी राक्षसपुङ्गवः ॥ ३.२७९.३४ ॥
பின்னர் அனைத்து வேடத்தையும் விலக்கி, அவன் தன் சொந்த உருவை ஏற்றான். காமமுள்ள அரக்கர்களில் சிறந்தவன் வைதேகியை சமாதானப்படுத்தினான்.
3.279.35
सीते राक्षसराजोऽहंरावणो नाम विश्रुतः ।
मम लङ्कापुरी नाम्ना रम्या पारे महोदधेः ॥ ३.२७९.३५ ॥
சீதையே, நான் அரக்கர்களின் அரசன் ராவணன் என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றவன். மகா சமுத்திரத்தின் அக்கரையில் லங்கா என்ற என் அழகிய நகரம் உள்ளது.
3.279.36
तत्र त्वं नरनारीषु शोभिष्यसि मया सह ।
भार्या मे भव सुश्रोणि तापसं त्यज राघवम् ॥ ३.२७९.३६ ॥
அங்கே நீ என்னுடன் ஆண்களிடையும் பெண்களிடையும் சோபிப்பாய். அழகிய இடையுடையவளே, என் மனைவியாகு; அந்த தபசி ராகவனைக் கைவிடு.
3.279.37
एवमादीनि वाक्यानि श्रुत्वा तस्याथ जानकी ।
पिधाय कर्णौ सुश्रोणी मैवमित्यब्रवीद्वचः ॥ ३.२७९.३७ ॥
இவ்வாறான சொற்களை அவன் சொல்லக் கேட்ட ஜானகி, அழகிய இடையுடையவள், தன் இரு காதுகளையும் மூடிக்கொண்டு, "அவ்வாறு சொல்லாதே" என்றாள்.
3.279.38
प्रपतेद्द्यौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् ।
शुष्येत्तोयनिधौ तोयं चन्द्रः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२७९.३८ ॥
நட்சத்திரங்களுடன் வானம் விழுந்தாலும், பூமி துண்டுதுண்டாகச் சிதறினாலும், கடல் நீர் வற்றினாலும், சந்திரன் தன் குளிர்ந்த ஒளியைக் கைவிட்டாலும்—
3.279.39
उष्णांशुत्वमथो जह्यादादित्यो वह्निरुष्णताम् ।
त्यक्त्वाशैत्यं भजेन्नाहं त्यजेयंरघुनन्दनम् ॥ ३.२७९.३९ ॥
சூரியன் தன் வெப்பத்தைக் கைவிடட்டும், நெருப்பு தன் சூட்டைத் துறந்து குளிர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்—ஆனால் நான் ரகுநந்தனனைக் கைவிடமாட்டேன்.
3.279.40
कथं हि भिन्नकरटं पद्मिनं वनगोचरम् ।
उपस्थाय महानागं करेणुः सूकरं स्पृशेत् ॥ ३.२७९.४० ॥
மதநீர் வடியும் பெரிய யானையை அணுகி, காட்டில் திரியும் அந்தக் களிறை விட்டு, ஒரு பெண்யானை எப்படிப் பன்றியைத் தொடும்?
3.279.41
कथं हि पीत्वा माध्वीकं पीत्वा च मधुमाधवीम् ।
लोभं सौवीरके कुर्यान्नारी काचिदिति स्मरेः ॥ ३.२७९.४१ ॥
மாத்வீகத்தையும் மது-மாதவியையும் அருந்திய எந்தப் பெண் சௌவீரகத்தின் மீது ஆசை கொள்வாள்? இதை நினைவில் கொள்.
3.279.42
इति सा तं समाभाष्य प्रविवेशाश्रमं ततः ।
क्रोधात्प्रस्फुरमाणौष्ठी विधुन्वाना करौ मुहुः ॥ ३.२७९.४२ ॥
இவ்வாறு அவனிடம் சொல்லிவிட்டு அவள் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தாள்; கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, கைகளை மீண்டும் மீண்டும் அசைத்தபடி.
3.279.43
तामधिद्रुत्य सुश्रोणीं रावणः प्रत्यषेधयत् ॥ ३.२७९.४३ ॥
ராவணன் அந்த அழகிய இடையுடையவளின் மீது பாய்ந்து அவளைத் தடுத்தான்.
3.279.44
भर्त्सयित्वातु रूक्षेण स्वरेण गतचेतनाम् ।
मूर्धजेषु निजग्राह ऊर्ध्वमाचक्रमे ततः ॥ ३.२७९.४४ ॥
கடுமையான குரலில் அச்சுறுத்தி, உணர்வு இழந்த அவளின் தலைமுடியைப் பற்றி, அவளை மேலே தூக்கிச் சென்றான்.
3.279.45
तां ददर्श ततो गृध्रो जटायुर्गिरिगोचरः ।
रुदतीं रामरामेति हियमाणां तपस्विनीम् ॥ ३.२७९.४५ ॥
அப்போது மலையில் வாழும் கழுகு ஜடாயு, 'ராமா, ராமா' என்று அழுதுகொண்டு கவர்ந்து செல்லப்படும் அந்தத் தவக்கோலத்துப் பெண்ணைக் கண்டது.