Mahābhārata · Adhyāya 3.299
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.299.1
एतस्मिन्नेव काले तु द्युमत्सेनो महाबलः ।
लब्धचक्षुः प्रसन्नायां दृष्ट्यां सर्वं ददर्श ह ॥ ३.२९९.१ ॥
Eben zu dieser Zeit erlangte der mächtige Dyumatsena sein Augenlicht zurück und sah mit klarem Blick alles.
3.299.2
स सर्वानाश्रमान्गत्वा शैब्यया सह भार्यया ।
पुत्रहेतोः परामार्तिं जगाम भरतर्षभ ॥ ३.२९९.२ ॥
Er ging mit seiner Gattin Śaibyā zu allen Einsiedeleien und verfiel um seines Sohnes willen in tiefe Qual, o Stier der Bharatas.
3.299.3
तावाश्रमान्नदीश्चैववनानि च सरांसि च ।
तस्यां निशि विचिन्वन्तौ दम्पती परिजग्मतुः ॥ ३.२९९.३ ॥
In jener Nacht irrte das Paar umher und suchte in Einsiedeleien, Flüssen, Wäldern und Seen.
3.299.4
श्रुत्वा शब्दं तु यं कंचिदुन्मुखौ सुतशङ्कया ।
सावित्रीसहितोऽभ्येति सत्यवानित्यभाषताम् ॥ ३.२९९.४ ॥
Als sie irgendein Geräusch hörten, wandten sie sich in Sorge um ihren Sohn zu ihm und sagten: »Satyavān kommt, begleitet von Sāvitrī.«
3.299.5
भिन्नैश्च परुषैः पादैः सव्रणैः शोणितोक्षितैः ।
कुशकणअटकविद्धाङ्गावुनमत्ताविव धावतः ॥ ३.२९९.५ ॥
Mit zerrissenen, rauen, verwundeten, blutverschmierten Füßen, die Leiber von Kuśa-Gras und Dornen durchbohrt, liefen sie wie Wahnsinnige.
3.299.6
ततोऽभिसृत्य तैर्विप्रैः सर्वैराश्रमवासिभिः ।
परिवार्य समाश्वास्य तावानीतौ स्वमाश्रमम् ॥ ३.२९९.६ ॥
Da kamen alle Brahmanen, die in der Einsiedelei wohnten, herbei, umringten sie, trösteten sie und brachten die beiden in ihre eigene Einsiedelei zurück.
3.299.7
तत्रभार्यासहायः स वृतो वृद्धैस्तपोधनैः ।
आश्वासितोपि चित्रार्थैः पूर्वराजकथाश्रयैः ॥ ३.२९९.७ ॥
Dort, von seiner Gattin begleitet und von greisen Asketen umgeben, deren Reichtum die Askese ist, obwohl er durch vielsinnige Worte aus den Erzählungen früherer Könige getröstet wurde,
3.299.8
ततस्तौ पुनराश्वस्तौ वृद्धौ पुत्रदिदृक्षया ।
बाल्यवृत्तानि पुत्रस्य सावित्र्या दर्शनानि च।
शोकं जग्मतुरन्योन्यं स्मरन्तौ भृशदुःखितौ ॥ ३.२९९.८ ॥
Da gerieten die beiden Alten, abermals getröstet, im Verlangen, ihren Sohn zu sehen, sich der Kindheitstaten des Sohnes und des Anblicks Sāvitrīs erinnernd, in tiefen Kummer füreinander, zutiefst betrübt.
3.299.9
हापुत्र हासाध्वि वधु क्वासिक्वासीत्यरोदताम् ।
ब्राह्मणः सत्यवाक्येषामुवाचेदं तयोर्वचः ॥ ३.२९९.९ ॥
"Wehe, Sohn! Wehe, tugendhafte Schwiegertochter! Wo bist du? Wo bist du?" So weinten sie. Da sprach der wahrhaftige Brahmane zu den beiden diese Worte.
3.299.10
यथास्य भार्या सावित्री तपसा च दमेन च ।
आचारेण च संयुक्ता तथा जीवति सत्यवान् ॥ ३.२९९.१० ॥
So wie seine Gattin Sāvitrī mit Askese, Selbstbeherrschung und gutem Verhalten begabt ist, so lebt Satyavān.
3.299.11
वेदाः साङ्गा मयाऽधीतास्तपो मे संचितं महत् ।
कौमारब्रह्मचर्यं च गुरवोऽग्निश्च तोषिताः ॥ ३.२९९.११ ॥
Ich habe die Veden mit ihren Gliedern studiert; meine große Askese hat sich angehäuft; ich habe das Keuschheitsgelübde seit der Kindheit gehalten; und ich habe meine Lehrer und das Feuer erfreut.
3.299.12
समाहितेन चीर्णानि सर्वाण्येव व्रतानि मे ।
वायुभक्षोपवासश्च कृतोमे विधिवत्सदा ॥ ३.२९९.१२ ॥
Mit gesammeltem Geist habe ich alle meine Gelübde erfüllt; und das Luftessen und Fasten habe ich stets der Vorschrift gemäß gehalten.
3.299.13
अनेन तपसा वेद्मि सर्वं परचीकीर्षितम् ।
सत्यमेतन्निबोधध्वं ध्रियते सत्यवानिति ॥ ३.२९९.१३ ॥
Durch diese Askese weiß ich alles, was andere gewünscht haben. Dies ist die Wahrheit, begreift es: Satyavān wird am Leben erhalten.
3.299.14
उपाध्यायस्य मे वक्राद्यथा वाक्यं विनिःसृतम् ।
नैव जातु भवेन्मिथ्या तथा जीवति सत्यवान् ॥ ३.२९९.१४ ॥
Wie das Wort, das aus dem Mund meines Lehrers kam, niemals falsch sein könnte, so lebt Satyavān.
3.299.15
यथाऽस्य भार्या सावित्री सर्वैरेव सुलक्षणैः ।
अवैधव्यकरैर्युक्ता तथा जीवति सत्यवान् ॥ ३.२९९.१५ ॥
Wie seine Gattin Sāvitrī mit allen glücklichen Zeichen begabt ist, die vor Witwenschaft bewahren, so lebt Satyavān.
3.299.16
यथाऽस्य भार्या सावित्री तपसा च दमेन च ।
आचारेण च संयुक्ता तथा जीवति सत्यवान् ॥ ३.२९९.१६ ॥
Wie seine Gattin Sāvitrī mit Askese, Selbstbeherrschung und gutem Wandel begabt ist, so lebt Satyavān.
3.299.17
यथा दृष्टिः प्रवृत्ता ते सावित्र्याश्च यथा व्रतम् ।
गताऽऽहारमकृत्वैव तथा जीवति सत्यवान् ॥ ३.२९९.१७ ॥
Wie dein Blick gerichtet war und Sāvitrīs Gelübde ohne Nahrung voranschritt, so lebt Satyavān.
3.299.18
यथा वदन्ति शान्तायां दिशि वै मृगपक्षिणः ।
पार्थिवीं चैववृद्धिं ते तथा जीवति सत्यवान् ॥ ३.२९९.१८ ॥
Wie Tiere und Vögel in einer ruhigen Gegend rufen und dein irdisches Wohlergehen wächst, so lebt Satyavān.
3.299.19
सर्वैर्गुणैरुपेतस्ते यथा पुत्रो जनप्रियः ।
दीर्घायुर्लक्षणोपेतस्तथा जीवति स्यवान् ॥ ३.२९९.१९ ॥
So wie dein Sohn mit allen Tugenden begabt und dem Volk lieb ist, so lebt Satyavān, langlebig und von glückverheißenden Zeichen gezeichnet.
3.299.20
एवमाश्वासितस्तैस्तु सत्यवाग्भिस्तपस्विभिः ।
तांस्तान्विगणयन्सर्वांस्ततः स्थिर इवाभवत् ॥ ३.२९९.२० ॥
So von jenen wahrhaftigen Asketen getröstet, erwog er jedes ihrer Worte und wurde dann gleichsam fest.
3.299.21
ततो मुहूर्तात्सावित्री भर्त्रा सत्वता सह ।
आजगामाश्रमं रात्रौ प्रहृष्टा प्रविवेश ह ॥ ३.२९९.२१ ॥
Dann kam Sāvitrī nach einem Augenblick mit ihrem Gemahl Satvata nachts zur Einsiedelei und trat freudig ein.
3.299.22
दृष्ट्वा चोत्पतिताः सर्वेहर्षं जग्मुश्च ते द्विजाः ।
कण्ठं माता पिता चास्य समालिङ्ग्याभ्यरोदतां ॥ ३.२९९.२२ ॥
Als sie ihn sahen, erhoben sich alle jene Brahmanen und freuten sich; und seine Mutter und sein Vater umarmten seinen Hals und weinten.
3.299.23
पुत्रेण संगतं त्वां तु चक्षुष्मन्तं निरीक्ष्य च ।
सर्वे वयं वै पृच्छामो वृद्धिं वै पृथिवीपते ॥ ३.२९९.२३ ॥
Da wir dich mit deinem Sohn vereint und wieder sehend sehen, fragen wir alle nach deinem Wohlergehen, o Herr der Erde.
3.299.24
समागमेन पुत्रस्य सावित्र्या दर्शनेन च ।
चक्षुषश्चात्मनो लाभात्रिभिर्दिष्ठ्या विवर्धसे ॥ ३.२९९.२४ ॥
Durch das Wiedersehen mit deinem Sohn, den Anblick Sāvitrīs und die Wiedererlangung deines eigenen Augenlichts gedeihst du durch glückliches Geschick, durch diese drei.
3.299.25
सर्वैरस्माभिरुक्तं यत्तथा तन्नात्रसंशयः ।
भूयोभूयः समृद्धिस्ते क्षिप्रमेव भविष्यति ॥ ३.२९९.२५ ॥
Was wir alle gesagt haben, ist so; daran besteht kein Zweifel. Dein Wohlstand wird immer wieder wachsen und schnell kommen.
3.299.26
ततोऽग्निं तत्र संज्वाल्य द्विजास्ते सर्व एव हि ।
उपासांचक्रिरे पार्थ द्युमत्सेनं महीपतिम् ॥ ३.२९९.२६ ॥
Dann entzündeten dort alle jene Zweimalgeborenen das Feuer und verehrten, o Pārtha, König Dyumatsena.
3.299.27
शैव्या च सत्यवांश्चैव सावित्री चैकतः स्थिताः ।
सर्वैस्तैरभ्यनुज्ञाता विशोका समुपाविशन् ॥ ३.२९९.२७ ॥
Śaibyā und Satyavān und Sāvitrī standen zusammen; mit der Erlaubnis aller setzten sie sich, frei von Kummer.
3.299.28
ततो राज्ञा सहासीनाः सर्वे ते वनवासिनः ।
जातकौतूहलाः पार्थ पप्रच्छुर्नृपतेः सुतम् ॥ ३.२९९.२८ ॥
Dann fragten alle jene Waldbewohner, die mit dem König saßen, voller Neugier, o Pārtha, den Sohn des Königs.
3.299.29
प्रागेव नागतं कस्मात्सभार्येण त्वया विभो ।
विरात्रे चागतं कस्मात्कोनु बन्धस्तवाभवत् ॥ ३.२९९.२९ ॥
Warum kamst du nicht früher mit deiner Frau, o Mächtiger, und warum kamst du am Ende der Nacht? Welches Hindernis hattest du?
3.299.30
संतापितः पिता माता वयं चैव नृपात्मज ।
कस्मादिति न जानीमस्तत्सर्वं वक्तुमर्हिसि ॥ ३.२९९.३० ॥
O Prinz, Vater, Mutter und wir selbst waren betrübt. Wir wissen nicht warum; das solltest du uns alles erzählen.
3.299.31
पित्राऽहमभ्यनुज्ञातः सावित्रीसहितो गतः ।
अथ मेऽभूच्छिरोदुःखं वने काष्ठानि भिन्दतः ॥ ३.२९९.३१ ॥
Mit Erlaubnis meines Vaters ging ich, begleitet von Sāvitrī. Dann, beim Holzhacken im Wald, entstand ein Kopfschmerz in mir.
3.299.32
सुप्तश्चाहं वेदनया चिरमित्युपलक्षये ।
तावत्कालं न च मया सुप्तपूर्वं कदाचन ॥ ३.२९९.३२ ॥
Ich merke, dass ich vor Schmerz lange geschlafen habe; nie zuvor hatte ich so lange geschlafen.
3.299.33
सर्वेषामेव भवतां संतापो मा भवेदिति ।
अतो विरात्रागमनं नान्यदस्तीह कारणम् ॥ ३.२९९.३३ ॥
Damit niemand von euch betrübt wird, gibt es hier keinen anderen Grund für meine späte Rückkehr in der Nacht.
3.299.34
अकस्माच्चक्षुः प्राप्तिर्द्युमत्सेनस्य ते पितुः ।
नास्य त्वं कारणं वेत्सि सावित्री वक्तुमर्हति ॥ ३.२९९.३४ ॥
Sāvitrī, dein Vater Dyumatsena hat plötzlich sein Augenlicht wiedererlangt. Kennst du den Grund dafür nicht? Du solltest ihn nennen.
3.299.35
श्रोतुमिच्छामि सावित्रि त्वं हि वेत्थ परावरम् ।
त्वां हि जानामि सावित्रि सावित्रीमिव तेजसा ॥ ३.२९९.३५ ॥
Sāvitrī, ich möchte es hören, denn du kennst das Hohe und das Niedere. Sāvitrī, an deinem Glanz erkenne ich dich als eben Sāvitrī selbst.
3.299.36
त्वमत्र हेतुं जानीषे तस्मात्सत्यं निरुच्यताम् ।
रहस्यं यदि ते नास्ति किंचिदत्र वदस्व नः ॥ ३.२९९.३६ ॥
Du kennst hier die Ursache; darum sprich die Wahrheit. Wenn du in dieser Sache kein Geheimnis hast, so sprich zu uns.
3.299.37
एवमेतद्यथा वेत्थ संकल्पो नान्यथा हि वः ।
न हि किंचिद्रहस्यं मे श्रूयतां तथ्यमेव यत् ॥ ३.२९९.३७ ॥
So ist es, wie du weißt; euer Entschluss ist nicht anders. Ich habe kein Geheimnis; höre, was wahr ist.
3.299.38
मृत्युर्मे पत्युराख्यातो नारदेन महात्मना ।
स चाद्य दिवसः प्राप्तस्ततो नैनं जहाम्यहम् ॥ ३.२९९.३८ ॥
Der Tod meines Gatten wurde mir vom großmütigen Nārada angekündigt. Dieser Tag ist heute gekommen; deshalb werde ich ihn nicht verlassen.
3.299.39
सुप्तं चैनं साक्षादुपागच्छत्सकिंकरः ।
स एनमनयद्बद्ध्वा दिशं पितृनिषेविताम् ॥ ३.२९९.३९ ॥
Während er schlief, kam er selbst zu ihm mit seinen Dienern; er band ihn und führte ihn zu der von den Ahnen besuchten Gegend.
3.299.40
अस्तौषं तमहं देवं सत्येन वचसा विभुम् ।
पञ्च वै तेन मे दत्ता वराः शृणुत तान्मम ॥ ३.२९९.४० ॥
Mit wahrhaftigen Worten pries ich jenen mächtigen Gott, und er gewährte mir fünf Gaben; hört sie von mir.
3.299.41
चक्षुषी च स्वराज्यंच द्वौ वरौ श्वशुरस्य मे ।
लब्धं पितुः पुत्रशतं पुत्राणां चात्मनः शतम् ॥ ३.२९९.४१ ॥
Sehkraft und sein eigenes Reich – das waren zwei Gaben für meinen Schwiegervater; mein Vater erhielt hundert Söhne, und ich selbst hundert Söhne.
3.299.42
चतुर्वर्षशतायुर्मे भर्ता लब्धश्च सत्यवान् ।
भर्तुर्हि जीवितार्थं तु मया चीर्णं त्विदं व्रतम्। ॥ ३.२९९.४२ ॥
Mein Gatte Satyavān hat ein Leben von vierhundert Jahren erlangt; und um des Lebens meines Gatten willen habe ich dieses Gelübde gehalten.
3.299.43
एतत्सर्वं मयाऽऽख्यातं कारणं विस्तरण वः ।
यथावृत्तं सुखोदर्कमिदं दुःखं महन्मम ॥ ३.२९९.४३ ॥
All dies habe ich euch ausführlich mit seiner Ursache erzählt. Es geschah so, wie es geschah; sein Ausgang ist glücklich, doch dieser mein Kummer ist groß.
3.299.44
निमज्ज्मानं व्यसनैरभिद्रुतं ।
कुलं नरन्द्रस्य तमोमये ह्रदे।
त्वया सुशीलव्रतपुण्यया कुलं ।
रसमुद्धृतं साध्वि पुनः कुलीनया ॥ ३.२९९.४४ ॥
O Tugendhafte! Das Geschlecht des Königs sank in einen finsteren Teich, von Unglück bedrängt; durch dich, rein durch gutes Betragen und Gelübde, o Edle, wurde sein Lebenssaft wieder emporgehoben.
3.299.45
तथा प्रशस्य ह्यभिपूज्य चैव ।
वरस्त्रियं तामृषयः समागताः।
नरेन्द्रमामन्त्र्य सपुत्रभञ्जसा ।
शिवेन रजग्मुर्मुदिताः स्वमालयम् ॥ ३.२९९.४५ ॥
Nachdem sie jene treffliche Frau gepriesen und geehrt hatten, verabschiedeten sich die versammelten Weisen vom König und kehrten mit Sohn und Enkel, mit Segenswünschen und froh, in ihre eigenen Behausungen zurück.