ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.307
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.307.1
गते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम् ॥ ३.३०७.१ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಕೆಲಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಆ ಕನ್ಯೆ ಮಂತ್ರಸಮೂಹಗಳ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದಳು.
3.307.2
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो हमात्मना ।
मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति ॥ ३.३०७.२ ॥
ಅವನು ಸ್ವತಃ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಈ ಮಂತ್ರಸಮೂಹ ಹೇಗಿದೆ? ಅದರ ಬಲವನ್ನು ನಾನು ಬೇಗನೆ ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಯೋಚಿಸಿದಳು.
3.307.3
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया ।
व्रीडिता साऽभवद्बाला कन्याभावे रजस्वला ॥ ३.३०७.३ ॥
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಕನ್ಯೆ ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಋತುಸ್ರಾವವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಕನ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಆ ಬಾಲೆ ನಾಚಿದಳು.
3.307.4
ततो हर्म्यतलस्था सा महार्हशयनोचिता ।
प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम् ॥ ३.३०७.४ ॥
ಆಗ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಒಗ್ಗಿದ ಅವಳು ಅರಮನೆಯ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಕಂಡಳು.
3.307.5
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत्सा सुमध्यमा ।
न चातप्यत रूपेण भानोः सन्ध्यागतस्य सा ॥ ३.३०७.५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸುಂದರ ಸೊಂಟದ ಸ್ತ್ರೀಯ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿ ಅದರ ಮೇಲೆಯೇ ಬಂಧಿತವಾದವು. ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನ ರೂಪದಿಂದ ಅವಳು ಸುಡಲಿಲ್ಲ.
3.307.6
तस्या दृष्टिरभूद्दिव्या साऽपश्यद्दिव्यदर्शनम् ।
आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम् ॥ ३.३०७.६ ॥
ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ದಿವ್ಯವಾಯಿತು; ಕವಚ ಧರಿಸಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ದಿವ್ಯರೂಪದ ದೇವನನ್ನು ಅವಳು ಕಂಡಳು.
3.307.7
तस्याः कौतूहरलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप ।
आह्वानमकरोत्साऽथ तस्य देवस्य भामिनी ॥ ३.३०७.७ ॥
ಓ ನರಾಧಿಪ, ಮಂತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಆ ಭಾಮಿನಿ ಆ ದೇವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಳು.
3.307.8
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्याजुहाव दिवाकरम् ।
आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः ॥ ३.३०७.८ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಅವಳು ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಆಗ ದಿವಾಕರನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಳು. ನಂತರ ತ್ವರೆಯಿಂದ ದಿವಾಕರ ಬಂದನು.
3.307.9
मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्निव ।
अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्निव ॥ ३.३०७.९ ॥
ಜೇನುಬಣ್ಣದ ಹೊಳಪಿನವನು, ಮಹಾಬಾಹು, ಶಂಖದಂತಹ ಕತ್ತಿನವನು, ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅಂಗದಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಟ್ಟಿದ ಕಿರೀಟದಿಂದ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ.
3.307.10
योगात्कृत्वा द्विधाऽऽत्मानमाजगाम तताप च ।
आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमबल्गुना ॥ ३.३०७.१० ॥
ಯೋಗದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಎರಡಾಗಿಸಿ ಅವನು ಬಂದು ಹೊಳೆದನು. ನಂತರ ಕುಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
3.307.11
आगतोस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृतः ।
किं करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते ॥ ३.३०७.११ ॥
ಓ ಭದ್ರೆ, ನಿನ್ನ ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ವಶನಾಗಿ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಓ ರಾಣಿ, ನಾನು ವಶನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಹೇಳು, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಮಾಡುವವನು.
3.307.12
गम्यतां भगवंस्तत्र यत एवागतो ह्यसि ।
कौतूहलात्समाहूतः प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.३०७.१२ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದೆ. ಭಗವಂತನೇ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು.
3.307.13
गमिष्येऽहं यथा मा त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे ।
न तु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा ॥ ३.३०७.१३ ॥
ಓ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಸೊಂಟದವಳೇ, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ದೇವನನ್ನು ಕರೆಸಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ.
3.307.14
तवाभिसन्धि सुभगे रसूर्यात्पुत्रो भवेदिति ।
वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च ॥ ३.३०७.१४ ॥
ಓ ಸುಭಗೆ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನನ್ನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಹುಟ್ಟುವನು; ಅವನು ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಸಮಾನನಾಗಿ, ಕವಚ-ಕುಂಡಲ ಧರಿಸಿದವನಾಗಿರುವನು.
3.307.15
सा त्वमात्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि ।
उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पमङ्गने।
अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते ॥ ३.३०७.१५ ॥
ಆನೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವವಳೇ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿಕೋ; ಓ ಸುಂದರಿ, ನಿನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ನಿನಗೆ ಮಗ ಹುಟ್ಟುವನು. ಓ ಭದ್ರೆ, ಓ ಸುಸ್ಮಿತೆ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಕೂಡಿ ನಾನು ಈಗ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
3.307.16
यदि त्वंवचनं नाद्य करिष्यसि मम प्रियम् ।
शप्स्ये कन्येऽन्यथा क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते ॥ ३.३०७.१६ ॥
ಓ ಕನ್ಯೆ, ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಾತನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಕೋಪದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಶಪಿಸುವೆನು.
3.307.17
त्वत्कृते तान्प्रधक्ष्यामि सर्वानपि न संशयः ।
पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम् ॥ ३.३०७.१७ ॥
ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾನು ಸುಡುವೆನು; ನಿನ್ನ ಆ ಮೂಢ ತಂದೆಯನ್ನೂ, ನಿನ್ನ ಈ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿಯದವನನ್ನೂ.
3.307.18
तस् च ब्राह्मणस्याद्य योसौ मन्त्रमदात्तव ।
शीलवृत्तमविज्ञाय धास्यामि विनयं परम् ॥ ३.३०७.१८ ॥
ನಿನಗೆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು, ನಿನ್ನ ಶೀಲ-ನಡತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ನಾನು ಪರಮ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸುವೆನು.
3.307.19
एते हि विबुधाः सर्वेपुरंदरमुखा दिवि ।
त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव मां शुभे ॥ ३.३०७.१९ ॥
ಶುಭೆ, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಈ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ನಗುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
3.307.20
पश्य चैनान्सुरगणान्दिव्यं चक्षुरिदं हि ते ।
पूर्वमेव मया दत्तं दृष्टवत्यसि येन माम् ॥ ३.३०७.२० ॥
ಈ ದೇವಗಣಗಳನ್ನು ನೋಡು. ಈ ದಿವ್ಯ ಚಕ್ಷುವನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲೇ ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಅದರಿಂದಲೇ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀ.
3.307.21
ततोऽपश्यत्रिदशान्राजपुत्री ।
सर्वानव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान्।
प्रभावन्तं भानुमन्तं महान्तं ।
यथाऽऽदित्यं रोचमानांस्तथैव ॥ ३.३०७.२१ ॥
ಆಗ ಆ ರಾಜಪುತ್ರಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ತ್ರಿದಶರನ್ನೂ ನೋಡಿದಳು; ಅವರು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಗಳು, ತೇಜಸ್ವಿಗಳು, ಮಹಾನ್ ಆದಿತ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
3.307.22
सा तान्दृष्ट्वा त्रिदशानेव बाला ।
सूर्यं देवी वचनं प्राह भीता।
गच्छ त्वं वै गोपते स्वं विमानं ।
कन्याभावाद्दुःख एवापचारः ॥ ३.३०७.२२ ॥
ಆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವಿಯಂತಿದ್ದ ಆ ಬಾಲೆ ಭಯಭೀತಳಾಗಿ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಗೋಪತಿಯೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಕನ್ಯೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು, ದುಃಖವೇ.'
3.307.23
पिता माता गुरवश्चैवयेऽन्ये ।
देहस्यास्य प्रभवन्ति प्रदाने।
नाहं धर्मं लोपयिष्यामि लोके ।
स्त्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा ॥ ३.३०७.२३ ॥
ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ಈ ದೇಹವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವುದರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಲೋಪಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಡತೆ ದೇಹರಕ್ಷಣೆಯೇ.
3.307.24
मया मन्त्रबलं ज्ञातुमाहूतस्त्वं विभावसो ।
बाल्याद्बालेति तत्कृत्वा क्षन्तुमर्हसि मे विभो ॥ ३.३०७.२४ ॥
ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆದೆ. ಓ ವಿಭಾವಸು, ಓ ವಿಭೋ, ಬಾಲ್ಯದ ಕಾರಣ ನನ್ನನ್ನು ಬಾಲಿಕೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ.
3.307.25
बालेति कृत्वाऽनुनयं तवाहं ।
ददानि नान्यानुनयं लभेत।
आत्मप्रदानं कुरु कुन्तिकन्ये ।
शान्तिस्तवैवं हि भवेच्च भीरु ॥ ३.३०७.२५ ॥
ನಿನ್ನನ್ನು ಬಾಲಿಕೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ; ಬೇರೆಯವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ನಾನು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಕುಂತಿಯ ಮಗಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸು; ಓ ಭೀರು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೇ ನಿನಗೆ ಶಾಂತಿ ಲಭಿಸುವುದು.
3.307.26
न चापि गन्तुं युक्तं हि मया मिथ्याकृतेन वै ।
असमेत्य त्वया भीरु मन्त्राहूतेन भामिनि ॥ ३.३०७.२६ ॥
ವಂಚಿತನಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುವುದೂ ನನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಓ ಭೀರು, ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗದೆ ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
3.307.27
गमिष्याम्यनवद्याङ्गि लोके समवहास्यताम् ।
गच्छेयमेव सुश्रोणि गतोऽहं वै निराकृतः।
सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्यः स्यां तथा शुभे ॥ ३.३०७.२७ ॥
ಓ ನಿರ್ದೋಷ ಅಂಗಗಳುಳ್ಳವಳೇ, ಲೋಕ ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವುದು; ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗಿ ನಾನು ಹೋಗಬೇಕಾದೀತು. ಓ ಶುಭೆ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಬೇಕಾದೀತು.
3.307.28
सा त्वं मया समागच्छ पुत्रं लप्स्यसि माध्शम् ।
विशिष्टा सर्वलोकेषु भविष्यसि न संशय ॥ ३.३०७.२८ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನನ್ನೊಡನೆ ಕೂಡು; ನನ್ನ ಅಂಶದ ಮಗನನ್ನು ನೀನು ಪಡೆಯುವೆ. ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗುವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.