महाभारत · अध्याय 3.307
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.307.1
गते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम् ॥ ३.३०७.१ ॥
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण गेल्यानंतर काही काळ लोटल्यावर त्या कन्येने मंत्रसमूहांचे बलाबल विचारात घेतले.
3.307.2
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो हमात्मना ।
मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति ॥ ३.३०७.२ ॥
त्याने स्वतः मला दिलेला हा मंत्रसमूह कसा आहे? त्याचे बल मी लवकरच जाणेन, असा तिने विचार केला.
3.307.3
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया ।
व्रीडिता साऽभवद्बाला कन्याभावे रजस्वला ॥ ३.३०७.३ ॥
असा विचार करत असताना तिने अकस्मात आपला ऋतू पाहिला. कन्या अवस्थेतच ती रजस्वला झाली असल्याने ती लज्जित झाली.
3.307.4
ततो हर्म्यतलस्था सा महार्हशयनोचिता ।
प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम् ॥ ३.३०७.४ ॥
मग मौल्यवान शय्येची सवय असलेली ती, महालाच्या गच्चीवर उभी राहून पूर्व दिशेला उगवणारे सूर्यमंडल पाहू लागली.
3.307.5
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत्सा सुमध्यमा ।
न चातप्यत रूपेण भानोः सन्ध्यागतस्य सा ॥ ३.३०७.५ ॥
तेथे त्या सुंदर कंबरेच्या स्त्रीचे मन आणि दृष्टी त्यावरच खिळली. सायंकाळी आलेल्या सूर्याच्या रूपाने ती तापली नाही.
3.307.6
तस्या दृष्टिरभूद्दिव्या साऽपश्यद्दिव्यदर्शनम् ।
आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम् ॥ ३.३०७.६ ॥
तिची दृष्टी दिव्य झाली आणि तिने कवच परिधान केलेल्या, कुंडलांनी अलंकृत दिव्यदर्शन देवाला पाहिले.
3.307.7
तस्याः कौतूहरलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप ।
आह्वानमकरोत्साऽथ तस्य देवस्य भामिनी ॥ ३.३०७.७ ॥
हे नराधिपा, मन्त्राविषयी तिला कुतूहल निर्माण झाले. तेव्हा त्या भामिनीने त्या देवाला आवाहन केले.
3.307.8
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्याजुहाव दिवाकरम् ।
आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः ॥ ३.३०७.८ ॥
हे राजा, तिने प्राणांना स्पर्श करून तेव्हा दिवाकराला आवाहन केले. मग त्वरेने दिवाकर आला.
3.307.9
मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्निव ।
अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्निव ॥ ३.३०७.९ ॥
मधासारखा पिंगट वर्ण, महाबाहू, शंखासारखी मान असलेले, जणू हसत असलेले, बाजूबंद घातलेले, बांधलेला मुकुट असलेले, जणू दिशा उजळवत असलेले.
3.307.10
योगात्कृत्वा द्विधाऽऽत्मानमाजगाम तताप च ।
आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमबल्गुना ॥ ३.३०७.१० ॥
योगाने स्वतःला दोन रूपे करून तो आला आणि तळपला. मग कुंतीशी अत्यंत मधुर वाणीने बोलला.
3.307.11
आगतोस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृतः ।
किं करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते ॥ ३.३०७.११ ॥
हे भद्रे, तुझ्या मन्त्रबलाने वश होऊन मी आलो आहे. हे राणी, मी वशवर्ती आहे; काय करू? सांग, ते मी तुझ्यासाठी करीन.
3.307.12
गम्यतां भगवंस्तत्र यत एवागतो ह्यसि ।
कौतूहलात्समाहूतः प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.३०७.१२ ॥
हे भगवन्, जिथून आलास तिथेच परत जा. कुतूहलाने मी तुला बोलावले. हे भगवन्, प्रसन्न हो.
3.307.13
गमिष्येऽहं यथा मा त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे ।
न तु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा ॥ ३.३०७.१३ ॥
हे सडपातळ कंबरेच्या स्त्रिये, तू म्हणतेस तसेच मी करीन; परंतु देवाला बोलावून व्यर्थ परत पाठवणे योग्य नाही.
3.307.14
तवाभिसन्धि सुभगे रसूर्यात्पुत्रो भवेदिति ।
वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च ॥ ३.३०७.१४ ॥
हे सुभगे, तुझ्या इच्छेप्रमाणे माझ्यापासून एक पुत्र होईल; तो पराक्रमात जगात अतुलनीय, कवच-कुंडलधारी असेल.
3.307.15
सा त्वमात्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि ।
उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पमङ्गने।
अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते ॥ ३.३०७.१५ ॥
हे गजगामिनी, तू स्वतःला मला अर्पण कर; हे अंगने, तुझ्या संकल्पाप्रमाणे तुला पुत्र होईल. हे भद्रे, हे सुस्मिते, तुझ्याशी संगम करून आता मी जातो.
3.307.16
यदि त्वंवचनं नाद्य करिष्यसि मम प्रियम् ।
शप्स्ये कन्येऽन्यथा क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते ॥ ३.३०७.१६ ॥
हे कन्ये, तू आज माझे प्रिय वचन पाळले नाहीस तर, क्रोधित होऊन मी तुला, ब्राह्मणाला आणि तुझ्या पित्याला शाप देईन.
3.307.17
त्वत्कृते तान्प्रधक्ष्यामि सर्वानपि न संशयः ।
पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम् ॥ ३.३०७.१७ ॥
तुझ्यामुळे मी त्या सर्वांना निश्चितच भस्म करीन; तुझ्या त्या मूर्ख पित्यालाही, जो तुझा हा दोष जाणत नाही.
3.307.18
तस् च ब्राह्मणस्याद्य योसौ मन्त्रमदात्तव ।
शीलवृत्तमविज्ञाय धास्यामि विनयं परम् ॥ ३.३०७.१८ ॥
तुला मंत्र देणाऱ्या त्या ब्राह्मणाचे शील आणि आचरण न जाणता मी त्याला कठोर शिक्षा देईन.
3.307.19
एते हि विबुधाः सर्वेपुरंदरमुखा दिवि ।
त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव मां शुभे ॥ ३.३०७.१९ ॥
हे शुभे, इंद्र ज्यांच्या अग्रभागी आहे असे हे सर्व देव स्वर्गात पाहत आहेत की तू मला फसवले आहेस; ते हसत असल्यासारखे माझ्याकडे पाहत आहेत.
3.307.20
पश्य चैनान्सुरगणान्दिव्यं चक्षुरिदं हि ते ।
पूर्वमेव मया दत्तं दृष्टवत्यसि येन माम् ॥ ३.३०७.२० ॥
या देवगणांकडे पाहा. हे दिव्य नेत्र मी आधीच तुला दिले होते, ज्याने तू मला पाहिलेस.
3.307.21
ततोऽपश्यत्रिदशान्राजपुत्री ।
सर्वानव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान्।
प्रभावन्तं भानुमन्तं महान्तं ।
यथाऽऽदित्यं रोचमानांस्तथैव ॥ ३.३०७.२१ ॥
तेव्हा त्या राजकन्येने आपापल्या स्थानी आकाशात उभे असलेले सर्व त्रिदश पाहिले; ते प्रभावशाली, तेजस्वी, महान होते आणि आदित्याप्रमाणे तळपत होते.
3.307.22
सा तान्दृष्ट्वा त्रिदशानेव बाला ।
सूर्यं देवी वचनं प्राह भीता।
गच्छ त्वं वै गोपते स्वं विमानं ।
कन्याभावाद्दुःख एवापचारः ॥ ३.३०७.२२ ॥
त्या देवांना पाहून देवीसारखी ती बालिका भयभीत होऊन सूर्याला म्हणाली: 'हे गोपते, तू आपल्या विमानात जा; कन्या असल्यामुळे हा माझा अपराध, दुःखच आहे.'
3.307.23
पिता माता गुरवश्चैवयेऽन्ये ।
देहस्यास्य प्रभवन्ति प्रदाने।
नाहं धर्मं लोपयिष्यामि लोके ।
स्त्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा ॥ ३.३०७.२३ ॥
पिता, माता, गुरू आणि इतर जे आहेत तेच या देहाच्या दानावर अधिकार गाजवतात. मी जगात धर्माचा लोप करणार नाही; स्त्रियांचा आचार म्हणजे देहरक्षण होय.
3.307.24
मया मन्त्रबलं ज्ञातुमाहूतस्त्वं विभावसो ।
बाल्याद्बालेति तत्कृत्वा क्षन्तुमर्हसि मे विभो ॥ ३.३०७.२४ ॥
मंत्राचे सामर्थ्य जाणण्यासाठी मी तुला बोलावले. हे विभावसो, हे विभो, बाल्यामुळे मला बालिका समजून मला क्षमा करणे तुला योग्य आहे.
3.307.25
बालेति कृत्वाऽनुनयं तवाहं ।
ददानि नान्यानुनयं लभेत।
आत्मप्रदानं कुरु कुन्तिकन्ये ।
शान्तिस्तवैवं हि भवेच्च भीरु ॥ ३.३०७.२५ ॥
तुला बालिका समजून तुझी विनंती मी स्वीकारतो; इतर कोणाच्याही विनंतीला मी वाव देणार नाही. हे कुन्तीकन्ये, स्वतःला अर्पण कर; हे भीरू, असे केल्यानेच तुला शांती लाभेल.
3.307.26
न चापि गन्तुं युक्तं हि मया मिथ्याकृतेन वै ।
असमेत्य त्वया भीरु मन्त्राहूतेन भामिनि ॥ ३.३०७.२६ ॥
फसवले गेलेल्या माझे परत जाणे योग्य नाही. हे भीरू, हे भामिनी, मंत्राने बोलावले जाऊनही तू मला न भेटता मी परत जाणे योग्य नाही.
3.307.27
गमिष्याम्यनवद्याङ्गि लोके समवहास्यताम् ।
गच्छेयमेव सुश्रोणि गतोऽहं वै निराकृतः।
सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्यः स्यां तथा शुभे ॥ ३.३०७.२७ ॥
हे निर्दोष अवयवांच्या, जग माझी थट्टा करेल; हे सुश्रोणी, तिरस्कृत होऊन मला जावे लागेल. हे शुभे, सर्व देवतांसमोर मला असेच सांगावे लागेल.
3.307.28
सा त्वं मया समागच्छ पुत्रं लप्स्यसि माध्शम् ।
विशिष्टा सर्वलोकेषु भविष्यसि न संशय ॥ ३.३०७.२८ ॥
म्हणून तू माझ्याशी संयोग कर; माझ्या अंशाचा पुत्र तुला लाभेल. सर्व लोकांमध्ये तू श्रेष्ठ होशील, यात संशय नाही.