ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.307
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.307.1
गते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
चिन्तयामास सा कन्या मन्त्रग्रामबलाबलम् ॥ ३.३०७.१ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଚାଲିଯିବା ପରେ କିଛି ସମୟ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ସେହି କନ୍ୟା ମନ୍ତ୍ରସମୂହର ବଳାବଳ ଚିନ୍ତା କଲେ।
3.307.2
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो हमात्मना ।
मन्त्रग्रामो बलं तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति ॥ ३.३०७.२ ॥
ସେ ନିଜେ ମୋତେ ଦେଇଥିବା ଏହି ମନ୍ତ୍ରସମୂହ କିପରି? ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହାର ବଳ ଜାଣିବି ବୋଲି ସେ ଭାବିଲେ।
3.307.3
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तुं यदृच्छया ।
व्रीडिता साऽभवद्बाला कन्याभावे रजस्वला ॥ ३.३०७.३ ॥
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ଆକସ୍ମିକ ଭାବେ ନିଜର ଋତୁ ଦେଖିଲା। କନ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ହିଁ ରଜସ୍ବଳା ହୋଇଥିବାରୁ ସେ ବାଳିକା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲା।
3.307.4
ततो हर्म्यतलस्था सा महार्हशयनोचिता ।
प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम् ॥ ३.३०७.४ ॥
ତା'ପରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶଯ୍ୟାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ସେ ପ୍ରାସାଦ ଛାତରେ ଠିଆ ହୋଇ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଦେଖିଲା।
3.307.5
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत्सा सुमध्यमा ।
न चातप्यत रूपेण भानोः सन्ध्यागतस्य सा ॥ ३.३०७.५ ॥
ସେଠାରେ ସେହି ସରୁ କଟିଦେଶ ନାରୀର ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ତାହା ଉପରେ ସ୍ଥିର ହେଲା। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପରେ ସେ ତପ୍ତ ହେଲାନାହିଁ।
3.307.6
तस्या दृष्टिरभूद्दिव्या साऽपश्यद्दिव्यदर्शनम् ।
आमुक्तकवचं देवं कुण्डलाभ्यां विभूषितम् ॥ ३.३०७.६ ॥
ତାହାର ଦୃଷ୍ଟି ଦିବ୍ୟ ହେଲା; ସେ କବଚ ପରିହିତ, କୁଣ୍ଡଳରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଦିବ୍ୟଦର୍ଶନ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
3.307.7
तस्याः कौतूहरलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप ।
आह्वानमकरोत्साऽथ तस्य देवस्य भामिनी ॥ ३.३०७.७ ॥
ହେ ନରାଧିପ, ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ତାଙ୍କର କୌତୂହଳ ଜାତ ହେଲା। ତା ପରେ ସେହି ଭାମିନୀ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
3.307.8
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्याजुहाव दिवाकरम् ।
आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकरः ॥ ३.३०७.८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସେ ପ୍ରାଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ତା ପରେ ଦିବାକରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତା ପରେ ଶୀଘ୍ର ଦିବାକର ଆସିଲେ।
3.307.9
मधुपिङ्गो महाबाहुः कम्बुग्रीवो हसन्निव ।
अङ्गदी बद्धमुकुटो दिशः प्रज्वालयन्निव ॥ ३.३०७.९ ॥
ମହୁ ପରି ପୀତବର୍ଣ୍ଣ, ମହାବାହୁ, ଶଙ୍ଖ ପରି ଗ୍ରୀବାଯୁକ୍ତ, ଯେମିତି ହସୁଥିଲେ, ଅଙ୍ଗଦ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବନ୍ଧା ମୁକୁଟ ଥିବା, ଯେମିତି ଦିଗ ସବୁ ଜାଳି ଦେଉଥିଲେ।
3.307.10
योगात्कृत्वा द्विधाऽऽत्मानमाजगाम तताप च ।
आबभाषे ततः कुन्तीं साम्ना परमबल्गुना ॥ ३.३०७.१० ॥
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ସେ ଆସି ତପିଲେ। ତା ପରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଅତି ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
3.307.11
आगतोस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृतः ।
किं करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते ॥ ३.३०७.११ ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମ ମନ୍ତ୍ରବଳରେ ବଶୀଭୂତ ହୋଇ ମୁଁ ଆସିଛି। ହେ ରାଣୀ, ମୁଁ ବଶବର୍ତ୍ତୀ; କ'ଣ କରିବି? କୁହ, ମୁଁ ତାହା ତୁମ ପାଇଁ କରିବି।
3.307.12
गम्यतां भगवंस्तत्र यत एवागतो ह्यसि ।
कौतूहलात्समाहूतः प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.३०७.१२ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ଯେଉଁଠୁ ଆସିଛ ସେଠାକୁ ଫେରିଯାଅ। କୌତୂହଳବଶତଃ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲି। ହେ ଭଗବନ୍, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ।
3.307.13
गमिष्येऽहं यथा मा त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे ।
न तु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा ॥ ३.३०७.१३ ॥
ହେ ସରୁ କଟିବିଶିଷ୍ଟା, ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ ମୁଁ ସେପରି କରିବି; କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକି ବୃଥା ଫେରାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
3.307.14
तवाभिसन्धि सुभगे रसूर्यात्पुत्रो भवेदिति ।
वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च ॥ ३.३०७.१४ ॥
ହେ ସୁଭଗେ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ମୋଠାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ହେବ; ସେ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ଜଗତରେ ଅତୁଳନୀୟ, କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ ହେବ।
3.307.15
सा त्वमात्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि ।
उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पमङ्गने।
अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते ॥ ३.३०७.१५ ॥
ହେ ଗଜଗାମିନୀ, ତୁମେ ନିଜକୁ ମୋତେ ସମର୍ପଣ କର; ହେ ଅଙ୍ଗନେ, ତୁମ ସଂକଳ୍ପ ଅନୁସାରେ ତୁମର ପୁତ୍ର ହେବ। ହେ ଭଦ୍ରେ, ହେ ସୁସ୍ମିତେ, ତୁମ ସହ ସଙ୍ଗମ କରି ମୁଁ ଏବେ ଯାଉଛି।
3.307.16
यदि त्वंवचनं नाद्य करिष्यसि मम प्रियम् ।
शप्स्ये कन्येऽन्यथा क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते ॥ ३.३०७.१६ ॥
ହେ କନ୍ୟା, ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ମୋ ପ୍ରିୟ ବଚନ ପାଳନ ନ କର, ତେବେ କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ତୁମକୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଓ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେବି।
3.307.17
त्वत्कृते तान्प्रधक्ष्यामि सर्वानपि न संशयः ।
पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम् ॥ ३.३०७.१७ ॥
ତୁମ କାରଣରୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଃସନ୍ଦେହରେ ଦହନ କରିବି; ତୁମ ସେଇ ମୂର୍ଖ ପିତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ତୁମର ଏହି ଦୋଷ ଜାଣେ ନାହିଁ।
3.307.18
तस् च ब्राह्मणस्याद्य योसौ मन्त्रमदात्तव ।
शीलवृत्तमविज्ञाय धास्यामि विनयं परम् ॥ ३.३०७.१८ ॥
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ତୁମ ଶୀଳ ଓ ଆଚରଣ ନ ଜାଣି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦେବି।
3.307.19
एते हि विबुधाः सर्वेपुरंदरमुखा दिवि ।
त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव मां शुभे ॥ ३.३०७.१९ ॥
ହେ ଶୁଭେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହାଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀ, ସେହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରତାରଣା କରିଛ; ହସୁ ହସୁ ସେମାନେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
3.307.20
पश्य चैनान्सुरगणान्दिव्यं चक्षुरिदं हि ते ।
पूर्वमेव मया दत्तं दृष्टवत्यसि येन माम् ॥ ३.३०७.२० ॥
ଏହି ଦେବଗଣଙ୍କୁ ଦେଖ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ।
3.307.21
ततोऽपश्यत्रिदशान्राजपुत्री ।
सर्वानव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान्।
प्रभावन्तं भानुमन्तं महान्तं ।
यथाऽऽदित्यं रोचमानांस्तथैव ॥ ३.३०७.२१ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଆକାଶରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ତ୍ରିଦଶଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେମାନେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ମହାନ ଥିଲେ ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
3.307.22
सा तान्दृष्ट्वा त्रिदशानेव बाला ।
सूर्यं देवी वचनं प्राह भीता।
गच्छ त्वं वै गोपते स्वं विमानं ।
कन्याभावाद्दुःख एवापचारः ॥ ३.३०७.२२ ॥
ସେହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବୀ ପରି ସେହି ବାଳିକା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲା: 'ହେ ଗୋପତି, ତୁମେ ନିଜ ବିମାନକୁ ଯାଅ; କନ୍ୟା ଥିବାରୁ ଏହା ମୋ ଅପରାଧ, ଦୁଃଖ ହିଁ।'
3.307.23
पिता माता गुरवश्चैवयेऽन्ये ।
देहस्यास्य प्रभवन्ति प्रदाने।
नाहं धर्मं लोपयिष्यामि लोके ।
स्त्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा ॥ ३.३०७.२३ ॥
ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁଜନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଦେହ ଦାନ ଉପରେ ଅଧିକାର ରଖନ୍ତି। ମୁଁ ଜଗତରେ ଧର୍ମର ଲୋପ କରିବି ନାହିଁ; ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେହରକ୍ଷା ହିଁ।
3.307.24
मया मन्त्रबलं ज्ञातुमाहूतस्त्वं विभावसो ।
बाल्याद्बालेति तत्कृत्वा क्षन्तुमर्हसि मे विभो ॥ ३.३०७.२४ ॥
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଜାଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲି। ହେ ବିଭାବସୁ, ହେ ବିଭୋ, ବାଲ୍ୟବଶତଃ ମୋତେ ବାଳିକା ଭାବି କ୍ଷମା କରିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ।
3.307.25
बालेति कृत्वाऽनुनयं तवाहं ।
ददानि नान्यानुनयं लभेत।
आत्मप्रदानं कुरु कुन्तिकन्ये ।
शान्तिस्तवैवं हि भवेच्च भीरु ॥ ३.३०७.२५ ॥
ତୁମକୁ ବାଳିକା ଭାବି ତୁମ ଅନୁନୟ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ଅନ୍ୟ କାହାର ଅନୁନୟ ମୁଁ ଦେବି ନାହିଁ। ହେ କୁନ୍ତୀକନ୍ୟା, ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କର; ହେ ଭୀରୁ, ଏହିପରି କଲେ ତୁମକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳିବ।
3.307.26
न चापि गन्तुं युक्तं हि मया मिथ्याकृतेन वै ।
असमेत्य त्वया भीरु मन्त्राहूतेन भामिनि ॥ ३.३०७.२६ ॥
ପ୍ରବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଫେରିବା ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ହେ ଭୀରୁ, ହେ ଭାମିନୀ, ମନ୍ତ୍ରରେ ଆହୂତ ହୋଇ ତୁମକୁ ନ ମିଳି ମୋର ଫେରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
3.307.27
गमिष्याम्यनवद्याङ्गि लोके समवहास्यताम् ।
गच्छेयमेव सुश्रोणि गतोऽहं वै निराकृतः।
सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्यः स्यां तथा शुभे ॥ ३.३०७.२७ ॥
ହେ ନିର୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବତୀ, ଜଗତ ମୋତେ ଉପହାସ କରିବ; ହେ ସୁଶ୍ରୋଣୀ, ତିରସ୍କୃତ ହୋଇ ମୋତେ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ହେ ଶୁଭେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଆଗରେ ମୋତେ ସେହିପରି କହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
3.307.28
सा त्वं मया समागच्छ पुत्रं लप्स्यसि माध्शम् ।
विशिष्टा सर्वलोकेषु भविष्यसि न संशय ॥ ३.३०७.२८ ॥
ତେଣୁ ତୁମେ ମୋ ସହିତ ମିଳିତ ହୁଅ; ମୋ ଅଂଶର ପୁତ୍ର ତୁମେ ପାଇବ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।