مهابهاراتا · أدهيايا 3.311
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.311.1
देवराजमनुप्राप्तं ब्राह्मणच्छद्मनाऽऽवृतम् ।
दृष्ट्वास्वागतमित्याह न बुबोधास्य मानसम् ॥ ३.३११.१ ॥
لما رأى ملك الآلهة قد اقترب متنكرًا في صورة برهمي، قال: «أهلًا بك»، لكنه لم يفهم مقصده.
3.311.2
हिरण्यकण्ठीः प्रमदा ग्रामान्वा बहुगोकुलान् ।
किं ददानीति तं विप्रमुवाचाधिरथिस्ततः ॥ ३.३११.२ ॥
فقال ابن أديراثا لذلك البرهمي: «أأعطيك نساءً يتزين بقلائد الذهب، أم قرى فيها قطعان كثيرة من الماشية؟ ماذا أعطيك؟»
3.311.3
हिरण्यकण्ठ्यः प्रमदा यच्चान्यत्प्रीतिवर्धनम् ।
नाह दत्तमिहेच्छामि तदर्थिभ्यः प्रदीयताम् ॥ ३.३११.३ ॥
قال البرهمي: «النساء المتزينات بقلائد الذهب، وكل ما يزيد البهجة، لا أرغب في قبوله هنا هبةً؛ فليُعطَ لمن يسألونه.»
3.311.4
यदेतत्सहजं वर्म कुण्डले च तवानघ ।
एतदुत्कृत्य मे देहि यदि सत्यव्रतो भवान् ॥ ३.३११.४ ॥
قال البرهمي: «أيها الطاهر من العيوب، اقطع هذا الدرع المولود معك وهذين القرطين وأعطني إياهما، إن كنت أنت من يوفي بعهد الصدق.»
3.311.5
एतदिच्छाम्यहं भिक्षां त्वया दत्तां परंतप ।
एष मे सर्वलाभानां लाभः परमको मतः ॥ ३.३११.५ ॥
قال البرهمي: «أيها المعذِّب للأعداء، إنني أرغب في هذه الصدقة التي تعطيها. وهذا عندي أعظم المكاسب بين كل المكاسب.»
3.311.6
अवनिं प्रमदा गाश्च निर्वापं बहुवार्षिकम् ।
तत्ते विप्र प्रदास्यामि न तु वर्म सकुण्डलम् ॥ ३.३११.६ ॥
قال كارنا: «أيها البرهمي، سأعطيك الأرض والنساء والأبقار وقربانًا يدوم سنين كثيرة؛ لكن لا الدرع مع قرطيه.»
3.311.7
एवं बहुविधैर्वाक्यैर्वार्यमाणः स तु द्विजः ।
रकर्णेन भरतश्रेष्ठ नान्यं वरमयाचत ॥ ३.३११.७ ॥
وهكذا، ومع أنه كان يُنهى بكلمات شتى، لم يطلب ذلك البراهمي، يا خير البهاراتا، من كرنا وراً آخر.
3.311.8
सान्त्वितश्च यथाशक्ति पूजितश्च यथाविधि ।
न चान्यं स द्विजश्रेष्ठः कामयामास वै वरम् ॥ ३.३११.८ ॥
وقد أُسّي بقدر الاستطاعة وأُكرم وفق القاعدة، ولم يرغب ذلك البراهمي الأفضل في وَرٍ آخر.
3.311.9
यदा नान्य प्रवृणुते वरं वै द्विजसत्तमः ।
विनाऽस् सहजं वर्म कुण्डले च विशांपते।
तदैनमब्रवीद्भूयो राधेयः प्रहसन्निव ॥ ३.३११.९ ॥
فلما لم يختر ذلك البراهمي الأفضل وَراً غير الدرع الفطري والقرطين، يا سيد الشعوب، قال له ابن رادا ضاحكاً مرة أخرى.
3.311.10
सहजं वर्म मे विप्र कुण्डले चामृतोद्भवे ।
तेनावध्योस्मि लोकेषु ततो नैतज्जहाम्यहम् ॥ ३.३११.१० ॥
يا برهمي، إن درعي الفطري والقرطين المولودين من الأمرِتا، بهما أنا غير قابل للقتل في العوالم؛ ولذلك لا أتركهما.
3.311.11
विशालं पृथिवीराज्यं क्षेमं निहतकण्टकम् ।
प्रतिगृह्णीष्व मत्तस्त्वं साधु ब्राह्मणपुङ्गव ॥ ३.३११.११ ॥
يا خير البراهمة، اقبل مني مملكة الأرض الواسعة الآمنة الخالية من الشوك.
3.311.12
कुण्डलाभ्यां विमुक्तोऽहंवर्मणा सहजेन च ।
दमनीयो भविष्यामि शत्रूणां द्विजसत्तम ॥ ३.३११.१२ ॥
إن تحررت من القرطين والدرع الفطري، صرت مقهوراً لأعدائي، يا خير المولودين مرتين.
3.311.13
यदन्यं न वरं वव्रे भगवान्पाकशासनः ।
ततः प्रहस् कर्णस्तं पुनरित्यब्रवीद्वचः ॥ ३.३११.१३ ॥
فلما لم يطلب الإلهُ المبارك باكاشاسانا نعمةً أخرى، ضحك كارنا وقال له مجددًا هذه الكلمات.
3.311.14
विदितो देवदेवेश प्रागेवासि मम प्रभो ।
न तु न्याय्यं मया दातुं तव शक्र वृथा वरम् ॥ ३.३११.१४ ॥
يا سيد أسياد الآلهة، يا رب، لقد عرفتُك من قبل. لكن يا شakra، ليس من الصواب أن أمنح نعمةً عبثًا.
3.311.15
त्वं हि देवेश्वरः साक्षात्त्वया देयो वरो मम ।
अन्येषां चैव भूतानामीश्वरो ह्यसि भूतकृत् ॥ ३.३११.१५ ॥
أنتَ بنفسك سيدُ الآلهة بالذات؛ ينبغي أن تمنحني نعمة. وأنتَ أيضًا سيدُ سائر الكائنات، وخالقُ الكائنات.
3.311.16
यदि दास्यामि ते देव कुण्डले कवचं तथा ।
वध्यतामुपयास्यामि त्वं च शक्रावहास्यताम् ॥ ३.३११.१६ ॥
أيها الإله، إن أعطيتُك القرطين والدرع، فسأصير إلى حال القتل، وأنتَ يا شakra ستصير موضع سخرية.
3.311.17
तस्माद्विनिमयं कृत्वा कुण्डलेवर्म चोत्तमम् ।
हरस्व शक्रकामं मे न दद्यामहमन्यथा ॥ ३.३११.१७ ॥
فلذلك، أجرِ مبادلةً وخذ القرطين والدرع الممتاز، واقضِ رغبة شakra فيّ؛ وإلا فلن أعطيهما.
3.311.18
विदितोऽहं रवेः पूर्वमायानेव तवान्तिकम् ।
तेन ते सर्वमाख्यातमेवमेतन्न संशयः ॥ ३.३११.१८ ॥
لقد علمتُ من قبل أنني سآتيك بواسطة الشمس. لقد أخبرك بكل شيء؛ الأمر على ما هو عليه، ولا شك في ذلك.
3.311.19
काममस्तु तथा तात तव कर्ण यथेच्छसि ।
वर्जयित्वा तु मे वज्रं प्रवृणीष्व यथेच्छसि ॥ ३.३११.१९ ॥
فليكن كما تشاء يا كارنا الحبيب، واختر ما تشاء من منحة، باستثناء صاعقتي.
3.311.20
ततः कर्णः प्रहृष्टस्तु उपसंगम्य वासवम् ।
अमोघां शक्तिमभ्येत्य वव्रे सम्पूर्णमानसः ॥ ३.३११.२० ॥
فاقترب كارنا، وقد امتلأ فرحًا، من فاسافا، واختار برضا تام الرمح الذي لا يخيب.
3.311.21
वर्मणा कुण्डलाभ्यां च शक्तिं मे देहि वासव ।
अमोघां शत्रुसङ्घानां घातिनीं पृथनामुखे ॥ ३.३११.२१ ॥
يا فاسافا، في مقابل درعي وقُرطيّ، أعطني ذلك الرمح الذي لا يخيب، الذي يُهلك جموع الأعداء في مقدّمة المعركة.
3.311.22
ततः सञ्चिन्त्य मनसा मुहूर्तमिव वासवः ।
शक्त्यर्थं पृथिवीपाल कर्णं वाक्यमथाब्रवीत् ॥ ३.३११.२२ ॥
يا حامي الأرض، ثم فكّر فاسافا في نفسه لحظةً، ثم قال لكارنا هذه الكلمات بشأن الرمح.
3.311.23
कुण्डले मे प्रयच्छस्व वर्म चैव शरीरजम् ।
गृहाण कर्ण शक्तिं त्वमनेन समयेन च ॥ ३.३११.२३ ॥
أعطني قُرطيك والدرع الذي وُلد معك يا كارنا، واقبل هذا الرمح بهذا الشرط.
3.311.24
अमोघा हन्ति शतशः शत्रून्मम करच्युता ।
पुनश्च पाणिमभ्येति मम दैत्यान्विनिघ्नतः ॥ ३.३११.२४ ॥
إذا انطلق من يدي، فإن هذا الرمح الذي لا يخيب يقتل الأعداء بالمئات، وبعد أن يُهلك الدايتيا يعود ثانية إلى يدي.
3.311.25
सेयं तव करप्राप्ता हत्वैरकं रिपुमूर्जितम् ।
गर्जन्तं प्रतपन्तं च मामेवैष्यति सूतज ॥ ३.३११.२५ ॥
هذه، إذ تصل إلى يدك، بعد أن تقتل العدو الجبار أيراكا، ستذهب إلى ذلك العدو الزائر المتوهج، وستعود بالتأكيد إليّ، يا ابن السائق.
3.311.26
एकमेवाहमिच्छामि रिपुं हन्तुं महाहवे ।
गर्जन्तंप्रतपन्तं च यतो मम भयं भवेत् ॥ ३.३११.२६ ॥
في المعركة العظيمة أريد أن أقتل عدوًا واحدًا فقط—ذلك الذي يزأر ويتوهج، ومن قد يأتيني منه الخوف.
3.311.27
एकं हनिष्यसि रिपुं गर्जन्तं बलिनं रणे ।
त्वं तु यं प्रार्थयस्येकं रक्ष्यते स महात्मना ॥ ३.३११.२७ ॥
في المعركة لن تقتل إلا عدوًا واحدًا جبارًا يزأر؛ لكن الذي تريده محمي من عظيم النفس.
3.311.28
यमाहुर्वेदविद्वांसो वराहमपराजितम् ।
नारायणमचिन्त्यं च तेन कृष्णेन रक्ष्यते ॥ ३.३११.२८ ॥
من يسميه العارفون بالفيدا الخنزير، والذي لا يُقهر، ناراياناً، والذي لا يُدرَك، فهو محمي بذلك الكريشنا.
3.311.29
एवमेतद्यथाऽऽत्थ त्वं दानवानां निषूदन ।
वधिष्यामि रणे शत्रुं यो मे स्थाता पुरस्सरः ॥ ३.३११.२९ ॥
الأمر كما تقول، يا مُهلِك الدانافا؛ في المعركة سأقتل العدو الذي يقف أمامي.
3.311.30
एवमप्यस्तु भगवन्नेकवीरवधे मम ।
अमोघां देहि मे शक्तिं यथा हन्यां प्रतापिनम् ॥ ३.३११.३० ॥
ليكن كذلك، يا سيدي المبارك؛ ولقتل ذلك البطل الواحد، أعطني رمحًا لا يخيب، لأقتل ذلك العدو المتوهج.
3.311.31
उत्कृत्य तु प्रदास्यामि कुण्डले कवचं च ते ।
निकृत्तेषु तु गात्रेषु न मे बीभत्सता भवेत् ॥ ३.३११.३१ ॥
سأقطع جسدي وأعطيك القرطين والدرع، ولكن أفلن أصبح مشوّهًا إذا قُطعت أطرافي؟
3.311.32
न ते बीभत्सता कर्ण भविष्यति कथञ्चन ।
ब्रणश्चैव न गात्रेषु यस्त्वं नानृतमिच्छसि ॥ ३.३११.३२ ॥
يا كارنا، لن يتشوّه شكلك بأي حال، ولن يبقى أثر جرح على أطرافك، لأنك لا تريد الكذب.
3.311.33
यादृशस्ते पितुर्वर्णस्तेजश्च वदतांवर ।
तादृशेनैव वर्णेन त्वं कर्ण भविता पुनः ॥ ३.३११.३३ ॥
يا أفضل المتكلمين، بنفس لون أبيك وإشراقه، يا كارنا، ستصبح مجددًا.
3.311.34
विद्यमानेषु शस्त्रेषु यद्यमोघामसंशये ।
प्रमत्तो मोक्ष्यसे चापि त्वय्येवैषा पतिष्यति ॥ ३.३११.३४ ॥
حتى مع بقاء أسلحة أخرى، إن أطلقتَ هذه الشكتي التي لا تُخطئ بغفلة، بلا ريب، فستقع عليك أنت.
3.311.35
संशयं परमं प्राप्य विमोक्ष्ये वासवीमिमाम् ।
यथा मामौत्थ शक्र त्वं सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ३.३११.३५ ॥
حتى وإن بلغتُ أقصى الشك، سأطلق هذه الشكتي الوَاسَوِيّة كما قلتَ لي يا شَكْرا. هذا أقوله لك بالحق.
3.311.36
ततः शक्तिं प्रज्वलितां प्रतिगृह् विशांपते ।
शस्त्रं गृहीत्वा निशितं सर्वगात्राण्यकृन्तत ॥ ३.३११.३६ ॥
ثم يا سيد الشعب، أخذ الشكتي المشتعلة وأمسك سلاحًا حادًا، وقطع جميع أطرافه.
3.311.37
ततो देवा मानवा दानवाश्च ।
निकृन्तन्तं कर्णमात्मानमेव।
दृष्ट्वा सर्वे सिंहनादान्प्रणेदु-
र्न ह्यस्यासीन्मुखजो वै विकारः ॥ ३.३११.३७ ॥
ثم أطلقت الآلهة والبشر والدانافا، إذ رأوا كارنا يقطع جسده بنفسه، زئيرَ الأسد. ولم يظهر أي تغير على وجهه.
3.311.38
ततो दिव्या दुन्दुभयः प्रणेदुः ।
पपातोच्चैः पुष्पवर्षं च दिव्यम्।
दृष्ट्वा कर्णं शस्त्रसंकृत्तगात्रं ।
महुश्चापि स्मयमानं नृवीरम् ॥ ३.३११.३८ ॥
ثم دوّت الطبول الإلهية، وهطل من العلاء مطر إلهي من الأزهار. ولما رأوا كارنا، بطل البشر، جسده مقطّع بالسلاح، يبتسم مرةً بعد أخرى...
3.311.39
ततश्छित्त्वा कवचं दिव्यमङ्गा-
त्तथैवार्द्रं प्रददौ वासवाय।
तथोत्कृत्य प्रददौ कुण्डले ते ।
कर्णात्तस्मात्कर्मणा तेन कर्णः ॥ ३.३११.३९ ॥
ثم قطع الدرع الإلهية من جسده، وكانت لا تزال مبتلّة، فأعطاها لفاسافا (إندرا). وبالمثل قطع قرطيه وأعطاهما. ومن ذلك الفعل سُمّي كارنا.
3.311.40
ततः पश्चाद्दिवमेवोत्पपात ॥ ३.३११.४० ॥
ثم صعد بعد ذلك إلى السماء ذاتها.
3.311.41
श्रुत्वा कर्णं मुषितं धार्तराष्ट्रा ।
दीनाः सर्वे भग्नदर्पा इवासन्।
तां रचावस्थां गमितं सूतपुत्रं ।
श्रुत्वा पार्था जहृपुः काननस्थाः ॥ ३.३११.४१ ॥
لما سمع أبناء دهريتاراشترا أن كارنا قد نُهب، صاروا جميعاً بائسين، كأن كبرياءهم قد تحطّمت. ولما سمع الباركا الساكنون في الغابة أن ابن السائق بلغ تلك الحال، فرحوا.
3.311.42
क्वस्ता वीराः पाण्डवास्ते बभूवुः ।
कुतश्चैते श्रुतवन्तः प्रियं तत्।
किं वाऽकार्षुर्द्वादशेऽब्दे व्यतीते ।
तन्मे सर्वं भगवान्व्याकरोतु ॥ ३.३११.४२ ॥
أين كان أولئك الأبطال، البانداويون؟ ومن أين سمعوا ذلك الخبر السار، وماذا فعلوا حين انقضت السنة الثانية عشرة؟ أيها الجليل، بيّن لي ذلك كله بالتفصيل.
3.311.43
लब्ध्वा कृष्णां सैन्धवं द्रावयित्वा ।
विप्रैः सार्धं काम्यकादाश्रमात्ते।
मार्कण्डेयाच्छ्रुतवन्तः पुराणं ।
कदेवर्षीणआं चरितं विस्तरेण ॥ ३.३११.४३ ॥
بعد أن طردوا سايندهافا واستردوا كريشنا، انطلقوا من ناسك كاميكا مع البراهمة. وهناك سمعوا من ماركاندية الأخبار القديمة وأفعال الحكماء الإلهيين بالتفصيل.
3.311.44
प्रत्याजग्मुः सरथाः सानुयात्राः ।
सर्वैः सार्धं सूतपौरोगवैस्ते।
ततो ययुर्द्वैतवनं नृवीरा ।
निस्तीर्यैवं वनवासं समग्रम् ॥ ३.३११.४४ ॥
عادوا مع عرباتهم وحاشيتهم. ثم مضى أولئك الأبطال بين الناس، مع جميع السائقين والطهاة، إلى غابة دفيتا. وهكذا أتموا منفاهم في الغابة كله.